Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2016

Τραμπ-ολίνο: Η αιφνίδια χαμένη ψυχραιμία της αριστερής ή "αριστερής" διανόησης / Αιτίες και αποτελέσματα..




Αν κάποιος θέλει να διαβάσει πραγματικά ψύχραιμες αναλύσεις για τον τυφώνα Τράμπ, καλά θα κάνει να απομακρυνθεί από αυτούς τους οποίους ονομάζουμε "μαρξιστές" αλλά και από αυτούς που αρνούνται (ολικά ή μερικά) τον μαρξισμό ως αναλυτικό εργαλείο αλλά ακολουθούν κάποιες εμμονικές του μεθόδους.
Μιά από τις χαρακτηριστικές εμμονές των "μαρξιστών" είναι να ανακαλύπτουν παντού "ταξικά αίτια" (μάλλον καθαροταξικά αίτια).
Ακόμα κι αν μια "τάξη" δεν ακολουθεί την μαρξιστικά προδιαγεγραμμένη "ουσία" της εξηγείται ταξικά μέσω διαφόρων εσωτερικών διαιρέσεών της ή τελικά, αν όλα αυτά δεν αρκούν, με διάφορες θεωρίες περί αλλοτρίωσης ή προσφάτως με ψυχαναλυτικές θεωρίες που εδράζονται στο πρόβλημα της ετεροκανονικότητας και των "εμφυλοποιήσεων" που δημιουργεί ή κατασκευάζει (υποτίθεται) η πατριαρχική ταξική κοινωνία.
Όλα αυτά έχουν την αλήθεια τους, γενικά πρέπει να λαμβάνονται υπόψει και να μην επικρατεί μια αντι-αριστερή ή αντι-μαρξιστική υστερία κατά την κριτική τους ως αναλυτικών εργαλείων.
Πρέπει όμως να τηρούνται και αποστάσεις, από όσους τουλάχιστον έχουν την πρόθεση να καταλάβουν τον κόσμο που ζούνε και όχι να συμμετέχουν στις οχληρές και κάπως υπεροπτικές συζητήσεις των "μαρξιστών" μεταξύ τους.
Η προσωπική επαφή μάλιστα (ειδικά η ιντερνετική) πρέπει να αποφεύγεται ακόμα περισσότερο, γιατί οι του "κινήματος" αν και γενικά έχουν δείξει μεγάλη ευπροσαρμοστικότητα και ευελιξία στην κοινωνική αναρρίχηση, δεν έχουν αναπτύξει κάποιου είδους αντίστοιχη προσαρμογή σε κάποια αντικειμενικά δεδομένα της μάλλον διαχρονικής ανθρώπινης συνύπαρξης και αλληλεπίδρασης.
Θα έλεγα μάλιστα πως ειδικά οι "νεοαριστεροί" έχουν χάσει βασικές "επαφές" με την κοινωνία και τους (άλλους) καθημερινούς ανθρώπους, τις οποίες οι "παλαιοαριστεροί" τις είχαν καλά κρατημένες.
Ένας παράγοντας που παίζει και έπαιξε ρόλο στην υπεροπτική (μερική όμως) ανοησία των νεο-αριστερών μικροαστών είναι το γεγονός πως πήραν τα μυαλά τους αέρα, μετά την πτώση του σοβιετικού μοντέλου, με τον υποτιθέμενο μάλλον αντικειμενικό συντονισμό τους με μερίδες της παγκόσμιας φιλελεύθερης πολιτικής και οικονομικής ελίτ και την αντίστοιχη "μορφή κοινωνικής ζωής" που αυτές ανέδειξαν και βοήθησαν να αναδυθούν μετά το πέρας της φάσης του βιομηχανο-κεντρικού και εθνοκρατικο-κεντρικού καπιταλισμού.
Οι διάφοροι ακροδεξιοί ή συνωμοσιολόγοι ή μερικές φορές απλά οργισμένοι αναλυτές της σύμπνοιας αυτής της νέας αριστεράς με την λεγόμενη "παγκοσμιοποίηση" σε κρίσιμα θέματα της κοινωνικο-πολιτικής και ιδεολογικής διαντίδρασης, στέκονται μόνον στα δίκτυα αυτής της σύμπνοιας και συμμαχίας και αρκούνται στις σκανδαλιστικές μερικές φορές αποκαλύψεις των διαφόρων παρτουζιάρικων σχέσεων μεταξύ μεγαλοαστικών μητροπολιτικών δικτύων (Μ.Κ.Ο) και νεοαριστερών κινημάτων.
Δεν αρνούμαι ότι αυτές οι σχέσεις είναι μερικές φορές σκανδαλωδώς υπάρχουσες αλλά το κυριότερο σκανδαλωδώς αποκρυπτόμενες από τους νεοαριστερούς κοινωνικούς αναρριχητές και τα δίκτυά τους.
Το ζήτημα είναι όμως αλλού, εφόσον αυτό που μετράει και έχει σημασία είναι το "μη-συνωμοσιολογικό" μέρος της υπόθεσης, ήτοι η ιδεολογικο-πολιτική συμμαχία.
Από την σκοπιά της (λεγόμενης) αριστεράς, πέραν της σχετικά διαχρονικής διεθνιστικής ή κοσμοπολίτικης κουλτούρας και ιδεολογίας, έχουν προστεθεί (στην νεοαριστερή μορφή της) κάποια κρίσιμα στοιχεία που κάνουν αυτή την συμμαχία σημαντική και μάλλον τελικά καταστροφική για το μέλλον της:
Το άκριτο "ποντάρισμά" της στην αντικειμενικότητα και το αναντίστρεπτον της θραύσης των εθνοκρατικών δομών, όπως επίσης η βαθιά εμπλοκή της στην γενικότερη διεργασία καταστροφής, απο-δόμησης, αμφισβήτησης βασικών παραμέτρων της θεμελιώδους πτυχής τής ανθρώπινης κατάστασης, υπό το ιδεολογικό πρόσχημα της κριτικής των πατριαρχικών και ετεροκανονικών δομών, σε σύμπνοια με τις πιο ακραίες πτέρυγες του μητροπολιτικού ιδεολογικού και πολιτισμικού φιλελευθερισμού (χωρίς να ξεχνάμε και την ανοχή στο "οικονομικό" μητροπολιτικό κεφάλαιο και τις αντιπροστατευτικές μεθόδους του).
Ακόμα και έτσι όμως, αν παραμείνουμε στην "συμμαχία", όλα ανθρώπινα, μακκιαβελικά, και μερικές φορές θεμιτά.
Αν το αντικειμενικό ή αντικειμενικό-τροπο θεμέλιό της θα έχει κάποια ιστορική συνέχεια και αντοχή.
Τότε το "ποντάρισμα" και οι ιδεολογικές συμμαχίες έχουν επίσης πιθανότητες αντοχής, οπότε, "ιδεολογική ηγεμονία" και θα είναι οι αριστεροί, μαρξιστές κ.λπ έξω από το παιχνίδι;;
Όχι δα. 
Και καλά θα έκαναν και κάνουν, στον βαθμό που είναι πολιτικά, επιστημονικά, ιδεολογικά υποκείμενα. 
Αν όμως δεν υπάρχει πραγματικό αντικειμενικό θεμέλιο με την  έννοια έστω της μακροπρόθεσμης αντοχής στον χρόνο, ακόμα και μετά τον "καπιταλισμό";;
Τότε;;
Αν ας πούμε, όπως και υποψιάζομαι, όλη αυτή η τερατωδώς αναπτυχθείσα ψευδο-επιστήμη της ψυχανάλυσης, αλλά και των "σπουδών φύλου" ή των διαφόρων κοινωνικο-ανθρωπολογικών σπουδών, είναι ένας τεράστιος αντι-επιστημονικός χάρτινος πύργος, και ως τέτοιος αντιστοιχεί σε έναν άλλο χάρτινο πύργο, αυτόν που οικοδόμησε ο ύστερος (υπερφιλελεύθερος) καπιταλισμός, Τότε;
Αν η περίφημη "τριτογενοποίηση" και η "κρίση της εργασίας", επίσης, έχουν υπερεκτιμηθεί;
Τότε;
Αν θα υπάρχουν πάντα έθνη, φύλα, διακριτοί κοινωνικο-σεξουαλικοί ρόλοι; (με θεσμισμένα άλλα νοήματα αυτών βέβαια);
Τότε;
Νομίζω πως ο τυφώνας Τράμπ, πέραν των διαφόρων προφανών ταξικών πτυχών του (για όσους δεν έχουν λαλήσει εντελώς και τον φαντάζονται ως ταξικό ιππότη του λαού), είναι για τους αριστερούς, "μαρξιστές" κ.λπ ένα ανησυχητικό σημάδι που τους κάνει να σκέφτονται τα παραπάνω.
Γιατί ό,τι και να λένε, το "ποντάρισμά" τους στην "αντικειμενική δυναμική" των πραγμάτων το κάνουν πάντα.
Από όλες τις ιδεολογικές "παρατάξεις" οι αριστεροί είναι οι δουλοπρεπέστεροι απέναντι στην "αντικειμενικότητα" όσα αντίθετα κι αν λένε.
Και αν το κεφάλαιο έχει αρχίσει να το γυρνάει, λόγω όντως αντικειμενικών ορίων! σε ένα πιο κλασικό μοντέλο, όχι μόνον στην οικονομία, τότε όντως (πάλι) αυτοί που τα πόνταραν όλα στην παγκόσμια δυναμική και τις αποδομήσεις (οι νεοαριστεροί) (αυτοί το έκαναν, όχι "εμείς") πρέπει να ανησυχούν.
Αυτό είναι το νόημα του Τραμπ-αλισμού των ημερών, με όλες του τις υπερβολές.
Θα μπορούσαμε να πούμε "παλαιομαρξιστικά" πως αφορά περισσότερο την ευρεία έννοια των "παραγωγικών δυνάμεων"..








Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 16 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..