Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Οι Κύριοι εκπρόσωποι δια της μη-εκπροσωπήσεως..



Φαντάζομαι κάποιους νεόκοπους Κυρίους εκπροσώπους ημών, των όποιων "ημών", βυθισμένους στο μεσοδιάστημα θεωρίας και "στοιχείων", εξοπλισμένους με όλα τα εργαλεία της "κατεστημένης" επιστήμης και τις λαμπρές κριτικές θεωρίες, στις παρυφές της παραπαίουσας αλλά ακόμα ισχυρής δυτικής κυριαρχίας.
Αυτό το μεσοδιάστημα υποτίθεται θα τους προσέφερε μια διαλεκτική δυναμική, ένα "άλλο" πέραν του αστικού ή γραφειοκρατικού δογματισμού, αλλά τελικά έδωσε στους φορείς του την όλο και πιο ταπεινή θέση του πατινέρ στον πάγο του φτηνού λούνα παρκ μεταξύ των αντικειμενικών εξελίξεων στο ίδιο το κεφαλαιοκρατικό "ένδον" και των "μεγάλων θεωριών".
Το αποτέλεσμα είναι αυτός ο εργατισμός που αναγνωρίζουμε στα ενημερωμένα αλλά πάντα θολά ξερόλικα, μερικές φορές και συναισθηματικά πτωχοπροδρομικά κείμενα της "Επιθεώρησης Σεράγεβο", ένα συνηθισμένο ελλαδικής κοπής παλινδρομικό παρανάλωμα εργατικής θλίψης και μικροαστικής σοφίας, βγαλμένης γκαραντί σε κάποιο καλό μεταπτυχιακό στην Εσπερία.
Αυτό που μυρίζει μια λαϊκή μύτη, όχι απαραίτητα λόγια ή μισο-λόγια, είναι το άρωμα ενός φαγητού χωρίς σαφή γεύση.
Στο ελπιδοφόρο κάποτε "μεταξύ" κυκλοφορεί μια φοιτητική δυσθυμία χωρίς τις παλαιές εξάρσεις της τυπικής μικροαστικής νεολαίας, αλλά πάντα βλέπεις έναν εργάτη χωρίς τον εργάτη τον ίδιο, έναν μετανάστη χωρίς τον μετανάστη τον ίδιο, έναν πρεκάριο χωρίς τον πρεκάριο τον ίδιο, για να καταλήξεις τελικά πως αυτό που είναι να φας, αμάσητο, είναι τα υποπροϊόντα μιας κάποτε ελπιδοφόρας φοιτητικής πολυμάθειας, τορναρισμένης στις απογοητεύσεις της επαφής με το ιθαγενές στοιχείο. 
Δεν λείπει βέβαια, πως αλλιώς;, η νέα ελπίδα που προκύπτει πάλι διανοητικώς, αν και με κάποιες εμπειρικές εμβαπτίσεις, η οποία δεν μπορεί παρά να έρχεται "από αλλού".
Το βιαίως νομαδικοποιημένο προλεταριάτο των περιφερειακών ή ημι-περιφερειακών χωρών, προσφέρεται, όσο δεν έχει ακόμα κατακτήσει την δυνατότητα μιας πραγματικής αυτόνομης έκφρασης, να γίνει το ξεκαβλωτήριο της όλο και πιο ανυπόμονης "εκπροσώπησης" του νέου υπερεθνικού προλεταριάτου.
Θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να περάσει και αυτή η ασθένεια, αν είναι ασθένεια και δεν είναι ρόγχος θανάτου, για να αντικρυσθεί ο πραγματικός κόσμος, έστω με την έννοιά του ως φανταστικού και να υπάρξει κάποια συνεννόηση με τα νέα ξεκαβλωτήρια της ορφανεμένης "επαναστατικής διανόησης".
Μέχρι τότε, και όσο ο πραγματικός κόσμος θα διαμορφώνεται με πραγματικές μετατοπίσεις και τεκτονικές αναταράξεις, όλοι θα μπορούν να διεκδικούν τον αόρατο θρόνο της εκπροσώπησης, και αυτοί που μιλάνε την άγρια γλώσσα αυτού του κόσμου και αυτοί που θέλουν να πιστεύουν ότι μιλάνε, κρυφίως όμως παρά τις "διαλεκτικές" παπάντζες, την άγρια γλώσσα του κόσμου που γεννιέται μέσα σε αυτό τον κόσμο για να έρθει ο άλλος.
Καλύτερα λέω να μην ξεχνάμε, αλλά ίσως καλύτερα να ξεχάσουμε κάποτε, όλους τους εκπροσώπους, ή έστω αυτούς που έχουν το "νέο" θράσος να λένε με έπαρση μεταπτυχιακού φρικιού ότι μας εκπροσωπούν ακριβώς γιατί δεν θέλουν να μας εκπροσωπήσουν. 
Τέτοιο παραμύθι, ούτε ένας εκδότης δεν θα μπορούσε να σκαρφιστεί..οπότε, στον βαθμό που έχουμε ακόμα το δικαίωμα να λεγόμαστε εργάτες, δεν έχουμε και την υποχρέωση να ακολουθούμε...εκδότες. 
Σιγά τα αφεντικά, "σε τελική ανάλυση", που λέγαν κι οι παλαιοί μαρξιστές.
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..