Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Το πολεμικό/πολεμολογικό εργαλείο του Μηδενός..



Η οργανωτική δέσμη της νέας πολιτικής και πολιτικοστρατιωτικής δυναμικής δεν είναι απαρτισμένη από μια αποκλειστική αρχή ή τάση ή έστω μια σύνθεση αρχών ή τάσεων.
Πρέπει κατά κάποιο τρόπο ("σήμερα") να υπάρχει συγκερασμός και ένωση αντινομικών στοιχείων, μερικές φορές και αντίθετων μεταξύ τους με έναν τρόπο που σε "κανονικές" συνθήκες ακούγεται απίθανος ή ακόμα και απαράδεκτος σε "ιδεολογικά" ή "ακαδημαϊκά" αυτιά.
Βέβαια το "αδιανόητον" της νέας και ετερόδοξης πολεμολογικής σύνθεσης παύει αυτόματα μετά από σημαντικές ήττες ή στρατηγικές καταστροφές και γίνεται "διανοητόν", αρχικά ως υπόθεση (πολεμικής) εργασίας.
Ο στρατηγικά ηττημένος είναι αρκετά "τρελός" για να δεχτεί όλες τις ετερόδοξες συνθέσεις, αν θέτουν το αίτημα τής άρσης τής ήττας του αρκεί αυτές να είναι και ορθολογικές. 
Η προσαρμογή στον νέο πολεμικό κόσμο μπορεί να είναι τραγικής φύσεως αλλά πάντως και έτσι, με αυτό τον τρόπο, είναι αναπόφευκτη.
Σήμερα ειδικά το "αδιανόητον" (που θα μετατραπεί σε "διανοητόν") έχει τον χαρακτήρα της κλασικής θεωρίας, με διάφορα ονόματα (παράδοξος/ασύμμετρος πόλεμος, ανταρτοπόλεμος κ.λπ) αν και πάλι επικρατεί (στον τόπο της μη-πράξης) ένας ανάστροφος ακαδημαϊσμός εφόσον δεν προτάσσεται ήδη εν θεωρησιακή αρχή το θεμελιακό χαρακτηριστικό του "αδιανόητου" το οποίο είναι ακριβώς η οντολογική αμφισβήτηση της έννοιας της δύναμης και του λεγόμενου (ως) συσχετισμού δύναμης.

Η παράδοξη (πολεμολογική) σύνθεση δύναμης και μη-δύναμης είναι η πραγματική σύνθεση μεταξύ του (πολεμολογικά) αδιανοητού ως δυνητικού διανοητού και του τυπικού (πολεμολογικά) διανοητού [>του συσχετισμού της δύναμης].

Πως εμφανίζεται όμως το διανοητόν και τυπικόν σε αντίθεση προς το αδιανόητον;
Ιδού:
Ο λεγόμενος συσχετισμός της δύναμης (ή των δυνάμεων) αν γίνεται το μοναδικό εργαλείο πολεμολογικής σκέψης παράγει μιαν μη παραγωγική πλέον ταυτολογία κρατικής ισχύος, μη-παραγωγική-πλέον με την έννοια πως σήμερα δεν την ακολουθούν ούτε τα (επίσημα) ισχυρά κράτη.

Ο ανάστροφος ακαδημαϊσμός που προαναφέραμε, ως μια σχολαστικού τύπου θεωρητική αναγνώριση του νέου παράδοξου πολέμου, έγκειται όμως επίσης στο γεγονός της μη επίγνωσης του ρόλου της έννοιας και κατάστασης του λεγόμενου ολοκληρωτικού πολέμου ως αγωνιστικής μορφής υπαγόμενης στη νέα μορφή πολέμου.
Η ρίζα του ολοκληρωτικού πολέμου είναι η έννοια και κατάσταση της γενικής κινητοποίησης ενός πληθυσμού (ή ενός μέρους του) και όχι μόνον τα αποτελέσματα αυτής της κινητοποίησης εναντίον ενός άλλου πληθυσμού ή ακόμα και εναντίον του ίδιου του κινητοποιημένου πληθυσμού ως προς την ποιότητα της ζωής του.
Γι'αυτό αν και δεν είναι εντελώς λανθασμένη η εικόνα του ολοκληρωτικού πολέμου ως ενός σκληρού απάνθρωπου και ειδικά ανήθικου πολέμου, παραμένει αφελής αν δεν συνδεθεί με την έννοια του παράδοξου νέου πολέμου, ο οποίος είναι επίσης μη κατανοητός αν δεν εννοηθεί ως μαζικός λαϊκός ή κοινωνικός πόλεμος.
Ο ολοκληρωτικός πόλεμος συνδέεται ιστορικά, δια ενός πλέγματος διαλεκτικών "πολεμολογικών ερωταπαντήσεων" και με τον κοινωνικό πόλεμο (και ταξικό αλλά όχι μόνον) και ειδικότερα με το αντάρτικο, άρα υπάρχει μια σχεδόν καθολική συμμετρία συμβατικού και παράδοξου πολέμου, αν όμως κάποιος θεωρήσει ή "δει" αυτή την ειδική συγγένεια του ολοκληρωτικού με τον παράδοξο πόλεμο.


Για να ξανακλείσουμε αυτό τον εννοιακό κύκλο, ή για να τον κλείσουμε καλύτερα, ξαναθέτουμε ενώπιόν σας το ζήτημα της σχέσης δύναμης/αδυναμίας, λέγοντας επιγραμματικά (και μάλλον αγενώς σε όσους δεν θέλουν να το κατανοήσουν) ότι η εμμονή στην έννοια του συσχετισμού δύναμης ή (την έννοια) τής δύναμης-ισχύος, χωρίς την ταυτόχρονη εμπλοκή της σκέψης και της πράξης και με την έννοια της κενής δύναμης, του Μηδενός, της ανυπαρξίας δύναμης ή Είναι, πέρα από θεωρητικά λανθασμένη είναι και πολεμικά/πολεμολογικά άχρηστη και επικίνδυνη.


Όλες οι "σοβαρές δυνάμεις" ισχύος γνωρίζουν σήμερα πως είναι και Μηδέν, πως πρέπει να σκέφτονται τον εαυτό τους ως να εκκινούσε τώρα από το Μηδέν και να αξίωνε την απόλυτη επικράτηση.


Ένας στρατός, μια παράταξη, μια οικονομική μονάδα, ένας ηγέτης, μια ηγετική τάξη, και άλλα, είναι όλα αυτά ως Είναι αν έχουν την εσωτερική εγγραφή πως μπορούν να εκκινήσουν για να γίνουν αυτά πάλι από το Μηδέν.


Αυτό πρώτες/πρώτα από όλους πρέπει να το ξέρουν οι αδύναμες ή ηττημένες δυνάμεις, οι αδύναμες ή ηττημένες κοινωνικές τάξεις, τα αδύναμα ή ηττημένα "φύλα", τα αδύναμα ή ηττημένα έθνη κ.λπ
Ο εγκλωβισμός (όλων) των τελευταίων στην συμβατική μορφή και έννοια του πολεμικού/πολεμολογικού και κοινωνικού Είναι, άρα στο Είναι ως Είναι και το Είναι (απλά και μονοσήμαντα) ως συσχετισμό καθορισμένων Είναι/δυνάμεων, είναι ως εγκλωβισμός ένα και μόνον πράγμα:
Συνταγή (σύνθεση) ήττας, ή μιας ακόμα ήττας.. 




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..