Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Πάσχειν, πάθος και εξ-ορθολογισμός στην αυτοκρατορία / Η υπεροψία θα σας καταστρέψει ω "ορθολογιστές"



Η θέση του ανθρώπινου υποκειμένου στον σημασιακό κόσμο είναι σωματοποιημένη από το πάσχειν, δεν υπάρχει δηλαδή ένας καθαυτός ιδεακός χώρος χωρίς να διαπερνάται και να διαποτίζεται από το πάσχειν ως σωματικό όρο και όριο της ίδιας της νόησης ή της γλωσσικής μορφής (της).
Και μόνον αυτό το γεγονός ακυρώνει κάθε δυνατότητα ολικής διανοητικοποίησης ή Λογο-ποίησης της σκέψης/νόησης και επίσης (ακυρώνει) κάθε αντίστοιχη προσπάθεια να "καθαρισθεί" η γλωσσική μορφή από τα εμπειρικά βιωματικά στοιχεία εκείνα που αναφέρονται στο πάσχειν της ανθρώπινης υπόστασης, όπως μάλιστα αυτό δομείται ως μια αποβλεπτική ενέργεια με ειδική αυτάρκεια (η οποία σχηματίζει το ανθρώπινο ως ειδικά ανθρώπινο).

Ακόμα κι αν ήταν εφικτή, που δεν είναι, μια μετα-γλώσσα στηριγμένη στον ορθολογικό ή λειτουργικό έλεγχο της σκέψης/γλώσσας αυτή πάντα θα φορτίζεται από την ανακλαστική ενέργεια του πάθους του φορέα της.

Η κατάρρευση λ.χ των αρχαίων ορθολογικών θεωριών πέραν της αιτιολόγησής της λόγω των ανεπαρκειών και των ελλείψεών τους από την σκοπιά της όποιας έλλειψης ορθολογικότητας ή από την σκοπιά της ανώριμης ακόμα λογο-παραγωγικής δύναμής τους, εξηγείται και από την αντίθετη φορά των πραγμάτων, δηλαδή από την υπερανάπτυξη του ορθολογισμού, από την τερατωδία της αρχαίας ορθολογικής επιθυμίας να εκλογικευθούν όλα και πάνω από όλα η ίδια η ανθρώπινη υπόσταση ως πάσχειν/πάθος.

Αυτή η τερατώδης αρχαιο-ορθολογιστική επιθυμία αντιστοιχούσε βέβαια "τέλεια" προς την δουλοκτητική και αριστοκρατική ταξική ιστορική και υλική κοινωνική θέση των αρχαίων ορθολογιστών θεωρητικών και κοσμοθεωρητικών εποπτών του Είναι.

Η είσοδος του αρχαίου ιστορικού κόσμου στην δική του "νέα εποχή" σηματοδοτήθηκε από την κριτική αμφισβήτηση των πρώτων ορθολογικών θεωριών, πάνω στην βάση ακριβώς της αναζήτησης μιας θέασης του πάσχειν και της κοινωνικής υπόστασης του ανθρώπου μέσα από την ιδιότητα αυτή. 
Το πάσχειν ως ιδιότυπο καθοριστικό και καθορισμένο Είναι του ανθρώπινου Είναι.

Η σημερινή ψυχρότητα της φιλοσοφικής ή ακόμα και της αισθητικής σκέψης, όπως μάλιστα αυτοδιαμεσολαβείται από κριτικές και δομιστικές αυτοανακλάσεις ("ψυχολογικοποιήσεις"), δεν σημαίνει όπως νομίζουν πολλοί φορείς της μιαν άρνηση του αρχαϊσμού ή μιαν άρνηση έστω κάποιας μορφής αρχαϊσμού, αλλά μάλλον το αντίθετο, σημαίνει την επιστροφή του αρχαϊσμού, σημαίνει δηλαδή την αναβίωση μιας τερατώδους επιθυμίας εξορθολόγισης πραγμάτων που δεν είναι να εξορθολογισθούν, γιατί αφορούν τον βαθύτερο πυρήνα της ανθρώπινης ιδιοσυστασίας αλλά και αξιοπρέπειας.

Ένας "αρχαϊκός ορθολογισμός" που θυμίζει όλο και πιό πολύ στοχασμούς αρχαίων δουλοκτητών ή κυνικών επάρχων κάποιας περιφέρειας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Υπεροψία, ψυχρότητα, εξορθολογισμός, περιφρόνηση της ατομικής ψυχής και συνεχής κριτική του ανορθολογισμού της.

Αυτή η κριτική των νεο-αρχαϊστών υπερ-ορθολογιστών της νέας δυτικής αυτοκρατορίας είναι μερικές φορές καίρια, εύστοχη, επιστημονικότατη, θα έλεγα δεν λαθεύει σχεδόν ποτέ, απογυμνώνοντας τους "φτωχούς δούλους", τους "επαρχιώτες", τους "παρανοϊκούς ζηλωτές" σε κάποια φλεγόμενη πόλη που λεηλατούν οι Ρωμαίοι (Δυτικοί) λεγεωνάριοι, από κάθε αυτάρκεια στοχαστικής ύπαρξης.

Είναι για τους δουλοκτήτες, όλοι αυτοί, βάρβαροι, ανορθολογιστές, χωριάτες, υποταγμένοι στα συναισθήματά τους, κλαίνε όταν τους καίνε την ζωή, παθιάζονται με "θεωρίες συνωμοσίας", ενώ οι αφέντες είναι ορθοί, όρθιοι, λογικότεροι, και όντως είναι.

Θα τους βγεί πολύ ξινή αυτή η ανωτερότητα, αν κρίνω μέσω παρακινδυνευμένων ιστορικών αναλογιών.

Γι' αυτό και αυτός ο τόπος δεν πρέπει, δεν πρέπει να τα πιστέψει όλα αυτά, ας κρατήσει ακόμα και έναν παραλογισμό, αλλιώς θα πεθάνει..




Ιωάννης Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..