Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Η ολότητα της ζωής των λαών και ο αντι-ιμπεριαλισμός..(1)



Η μυστικοποιημένη και εκχυδαϊσμένη έννοια (ή εκδοχή έννοιας) του ιμπεριαλισμού δεν έπεσε ως μυστικοποιημένη-και-εκχυδαϊσμένη από τον ουρανό κάποιας αόρατης ιδεολογικής επιτροπής που λάθεψε όπως λάθεψε ο Θεός της "αίρεσης" των Γνωστικών (εκεί, λίγο μετά τον 1 μ.χ αιώνα) και έφτιαξε τον κόσμο τούτο ώστε να επικρατεί το "κακό" πνεύμα.
Είναι ως κουρέλι και μυστικοποιημένο τέλος το εννοιολογικό και αξιακό/πολιτικό απομεινάρι μιας εποχής που τελείωσε για το όποιο κίνημα φανεί, αν φανεί στην εποχή μας.
Αυτό όμως που δεν τελείωσε ακόμα ούτε θα τελειώσει αν δεν το τελειώσουν οι λαοί, είναι η μεγαλοκρατική και αυτοκρατορική ισχύς ενός έθνους κράτους ή ενός συνασπισμού εθνών κρατών αφού πρώτα ή θεμελιωδώς έχουν αναπτυχθεί στους κόλπους τους στο έπακρο οι παραγωγικές, τεχνικές, διανοητικές και στρατιωτικές δυνάμεις.
Σύμφωνα με την πρώτη και αφελή και (μερικά) ορθή θεωρία (περί) του ιμπεριαλισμού, την οποία δεν μπόρεσε όμως να την κρίνει με επάρκεια (από τα δεξιά) ο μη αφελής αριστεροκεντριστής σοσιαλδημοκράτης Κ.Κάουτσκι, όλη αυτή η ανάπτυξη εκτός της προέλευσής της από την εργασία των "κατώτερων" κοινωνικών τάξεων των μητροπόλεων έχει την προέλευσή της στην εργασία τόσο των πρώτων δούλων της πρώϊμης καπιταλιστικής δουλείας (όπου υπήρξε) αλλά και στην εργασία των εργαζομένων της περιφέρειας, αλλά και στην καταλήστευση των γηγενών εθνικών υλικών πόρων αυτής (τής περιφέρειας).
Με τον τρόπο της η αφελής πρώτη μαρξογενής θεωρία (περί) του ιμπεριαλισμού, ήτοι της νέας --αστικής-- αυτοκρατορίας, συνέχισε να υποτιμά την σημασία της παραγωγικής/δημιουργικής δύναμης του λαού-ως-ολότητας, και αυτό το έπραξε και υποτιμώντας την σημασία της καταστροφής αυτής της ολότητας για την δημιουργία πάνω στην στάχτη της του δυτικού κεφαλαίου και υποτιμώντας την ίδια την πρακτική αυτή στον χώρο εκτός της ίδιας της δύσης.
Αυτό που φαίνεται ως ιστοριογραφική ή ιδεολογική λεπτομέρεια ήταν όμως καθοριστικό για την δημιουργία μιας οντολογικής ιδεολογικής διαίρεσης που τελικά διέλυσε την αναλυτική άρα και πολιτική ικανότητα του "αντι-ιμπεριαλισμού", αλλά σήμερα και άλλων θεωριών και θέσεων που αν και παρουσιάζονται απομακρυσμένες κάπως από αυτήν την αναπαράγουν βαθύτερα σε "μετα-αποικιακές" συνθέσεις.
Η ιστορία της ολότητας της ζωής των λαών, είτε αυτοί ανήκαν/ανήκουν σε υπερκυρίαρχες μεγαλοκρατικές δυνάμεις είτε αυτοί ανήκαν/ανήκουν σε μισοκυρίαρχες μεσαίες ή μικρότερες δυνάμεις, έμεινε ή μένει ακόμα στο ιδεολογικό περιθώριο της αστικής ή "κατεστημένης" ιστοριογραφίας ή θαμμένη σε λαμπρές σελίδες της δυτικής φιλοσοφίας, αρκεί βέβαια αυτές να παραμείνουν μη αποδομημένες από τους νέους ενοχικούς και σκοταδιστές (κρυπτο)αντι-ιμπεριαλιστές των "μετα-αποικιακών" σπουδών ή την νέα μπαρούφα την λεγόμενη ως queer θεωρία.
Κατά κάποιο τρόπο η θεωρία (περί) ιμπεριαλισμού όπως αναπτύχθηκε αλλά και έμμεσα αναπτύσσεται ακόμα, δεν είναι υπεύθυνη μόνον για την εξαφάνιση της πραγματικής ζωντανής εθνογραφίας και εθνολογίας όπως και της ίδιας της λογοτεχνίας στο προθεσιακό της υπόστρωμα, αλλά αποδείχθηκε καταστροφική για την ίδια την αυτοεννόηση των λαών, και στις χώρες του κέντρου και στις περιφερειακές χώρες, εφόσον ο κεντρικός της πυρήνας είναι ένα μυστικιστικό θεολογικό σύστημα ιδεολογικών ενοχών και απενοχοποιήσεων στηριγμένο σε μια ξεπερασμένη ηθικολογική μαρξιστική θεωρία/ιδεολογία περί της "εκμετάλλευσης της εργασίας" ("θεωρία της αξίας-εργασίας", σε όλες της τις μαρξιστικές εκδοχές).
Η ύψιστη μορφή εννόησης της ζωντανής καθημερινής ολότητας της λαϊκής ζωής έμεινε για τους "μαρξιστές", και συνεπαγωγικά για τους "αντι-ιμπεριαλιστές μαρξιστές" η έννοια της εργατικής τάξης, όπως βέβαια αυτή εντάσσονταν οντολογικά στην έννοια της εργασίας.
Το γεγονός πως η εργασία ως νοηματοδοτικό εργαλείο οντοποίησης του εργαζόμενου λαού, ο οποίος δεν εργάζεται μόνον!, έγινε το πρώτο θύμα της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογικής αιματορουφήχτρας, δεν ανησύχησε τους μαρξιστές, εκτός ίσως από τους συμπαθείς τρελούς καταστασιακόυς (είπαμε πολλά, τα παίρνουμε και δεν τα παίρνουμε πίσω), το μόνον που έκαναν με ιδεολογική αμεριμνησία Μπούφου που νομίζει ότι είναι Κουκουβάγια ήταν να εξακοντίσουν το υποτιθέμενο άγιον στους λαούς της περιφέρειας, ακόμα και στις αστικές τάξεις τους, αν και οι τελευταίοι έδειξαν μιαν ετεροκαθορισμένη έστω καχυποψία διατηρώντας τις αξίες τους για την αξία της ζωής ως ολότητας (με άλλες επιπτώσεις βέβαια, στο μέλλον αυτής της εξακόντισης). 
Το αντίστοιχον της μεταφυσικής εργασιοκεντρικής αγιοποίησης εκτός του μητροπολιτικού κέντρου ήταν η αυτοενοχοποίηση του ιθαγενούς λαού μέσα στο κέντρο, ώσπου κέντρα και περιφέρειες, σήμερα που όλα αυτά ρευστοποιούνται ιλιγγιωδώς ακριβώς γιατί δεν καταργούνται αν και περιορίζονται κι άλλο ως διαστάσεις (πτυχές) του πραγματικού, ώσπου λοιπόν σήμερα κέντρα και πρώην περιφέρειες --που είναι κέντρα μισο-κέντρα-- να ζούνε το δράμα και το κακό μελόδραμα της ενδο-ιμπεριαλιστικής ενδο-αυτοκρατορικής ζωής τους έχοντας τους μαρξιστές (και άλλους) ως τον αρλεκίνο μιας υπόθεσης που του διαφεύγει πλέον εντελώς..
Δεν πρόκειται όμως μόνον για μια υπόθεση που αφορά την ζωή εντός μιας συγκεκριμένης χωροκυριαρχικής "οντότητας", το πράγμα έχει οικουμενικές γεωπολιτικές διαστάσεις και ανατινάζει συνολικά όχι μόνον τους κακόμοιρους τους μαρξιστές αλλά πλέον και το αστικό στρατόπεδο, ειδικά το δυτικό.

(συνεχίζεται) 




Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..