Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Δηλητήριο / 1


Όπως είναι συνηθισμένο, κάθε βήμα προς την αλήθεια είναι ένα ακόμα βήμα προς την αποξένωση, ό,τι και να λένε πάλι-ως-συνήθως οι "νέοι άνθρωποι" για την αλήθεια που σε ενώνει με κάποιους άλλους.
Κάτσε πρώτα να ξεφορτωθείς το σόϊ σου και μετά έλα να τα πούμε για τις αλήθειες που "ενώνουν".
Μα βέβαια βεβαίως και βεβαιότατα, υπάρχουν και αυτά τα εξυπνούλικα που εκ  της βαθιάς δυϊστικής ψυχής-ψύχωσής τους, τής μονδέρνως δια μονδέρνων φερεντζέδων καλυπτομένης, διαμοιράζουν αποξένωση και ένωση συμφώνως προς αμιγοαμιγή ταξικά ή αμιγοαμιγή εθνοφυλετικά κριτήρια, το ίδιο είναι, δηλαδή σκατά.
Πρόκειται για την κατάντια της διαλεκτικής ή για μιαν επιστροφή της στην κατάρα του δυϊσμού όπως αυτός υφίσταται στα βαθύτερα θεμέλιά της;
Όχι ακριβώς.
Δεν θα ήμαστε σωστοί αν κατηγορήσουμε κάποιον δυϊσμό τελικά, αλλά να επικεντρωθούμε στον ειδικό δυϊσμό τού κάθε-ένα εξυπνούλη εκκοσμικευτή της όποιας θρησκευτικής ενοράσεως ή κοσμοθεάσεως, και να δούμε τι είναι το νεωτερικό σύστημα ως μηχανή εκκοσμίκευσης και εξόντωσης και αφομοίωσης όλων αυτών.
Δεν έχει σημασία για ποιό νεωτερικό σύστημα μιλάμε, καπιταλιστικό κομμουνιστικό ή μεικτό, ή ό,τι άλλο έρθει στηριγμένο στην βάση αυτής της θρησκευτικής αντιθρησκευτικότητας η οποία όμως δεν περιορίζεται σε έναν διαλεκτικό εαυτό όπως ορίσθηκε ούτως (θρησκευτικός αντιθρησκευτισμός), άρα μόνον κατασκευασιακά και συνάμα υπερβατολογικά.
Μην ακούμε πια τα περί υπερβατολογικής δομής/κατασκευής, ως ουσίας της υπερβατολογικής κατάστασης, αλλά να δούμε τα απωθημένα βαθύτερα θεολογικά ακόμα και θεοκρατικά θεμέλια της όποιας υπερβατολογικής κατασκευής, η οποία όπως έχω πει και αλλού είναι πάντα "πρόχειρη", ακόμα κι αν αρθούμε στο ύψος της υπερβατολογικότητας ως εν γένει.
Λίγοι οι άθεοι σε αυτή τη ζωή: 
Από το Εν μέχρι την αγία "ζωντανή εργασία" υπάρχει δια όλων των ψευδοαπολύτων μια τεράστια ήπειρος πιστών και έτοιμων να δομήσουν απόλυτες οντικές αρχές, ακόμα κι αν αυτές αυτοτάσσονται σε φαινομενικά μη απόλυτες συνάψεις ιδέων, όπως λόγου χάρη "ύλη" "πολλαπλότητα" κ.λπ
Η νεωτερικότητα παρά τα πολλά λεγόμενα είναι μια γυμνή και ρεαλιστική εκκοσμικευμένη μορφή όλων αυτών, η οποία ως κίνηση του Νου σημαίνει ταυτόχρονα μια αποκάλυψη του ψεύδους της παλαιάς μορφής του μυστικού θεολογικού-θεοκρατικού θεμελίου και μιαν απόκρυψη μυστικοποίηση της νέας μορφής του στο φως της αυτοφανέρωσής του ως ειρωνική ψευδοφανέρωση της τεχνητότητάς του.
Δεν είναι τυχαίο λοιπόν, ότι οι αριστεροί πολιτικοί και ιδεολογικοί απατεώνες κάθε μορφής, ως οι χαρακτηριστικότεροι εκπρόσωποι του μοντερνίστικου ψεύδους, όταν εκφράζονται, ακόμα και ως μαζικά ημιδιανοούμενα ανθρωπάρια, εναντίον της μεταφυσικής ή μετριοπαθέστερα κρίνοντες αυτήν δια των αρχέτυπων ή νεώτερων υπερβατολογικών (αντι-υπερβατικών) Λόγων, χρησιμοποιούν αναγκαστικά τον ειρωνικό τρόπο διαλεκτικής έκθεσης των δομών.
Αυτό που φαίνεται ως αποκάλυψη των υπερβατολογικών κατασκευών εις την εκάστοτε υπερβατικίζουσα εκτροπή τους, και είναι εν μέρει όντως και έτσι, είναι ταυτοχρόνως και ταυτά συγκάλυψη της δικής τους υπερβατολογικής μεταφυσικής, της μεταφυσικής εις την οποία βαθύτερα φωλιάζει η υπεραγιοποιημένη έννοια της εργασίας, ειδικά της λεγόμενης ως ζωντανής. Αν κάτι "σώζεται" από όλα αυτά, μετά τον όλεθρο της κατασκευασιακής κυριάρχησης των πάντων ως κατασκευασιακών είναι το ενεργείν της κατασκευής, άρα εν τέλει η εργασία, οπότε δεδομένου ότι εργάζονται συνήθως ταπεινές μάζες ταλαίπωρων μισθοσυντήρητων και τούτες είναι και αδικημένες, τι το ωραιότερον ως σύναψη να ενώσει κάποιος μιαν αντι-μονιστική και φαινομενικά αντι-υπερβατική διαλεκτική με έναν δυϊσμό προερχόμενο από τους πυθμένες της υλικής εργασίας;
Πρόκειται για εκρηκτικό μείγμα μοντερνισμού και αρχαϊκού δυϊσμού, με ύπουλη απεύθυνση στα αιώνια κορόϊδα τα οποία αντί να ονειρεύονται φυγές και εξόδους από την καταναγκαστική εργασία ή ίσως και την εργασία εν γένει, καλούνται με άκρως συναισθηματικούς αλλά και ορθολογικούς Λόγους σε μιαν άλλη μορφή της εργασίας, ελεύθερης βέβαια, ίσως και μη μισθωτής, ή ακόμα καλύτερα ως μη εργασίας.
Διανοούμενοι είναι ό,τι θέλουν λένε και όπως θέλουν το λένε.
Τα αιώνια κορόϊδα ωστόσο δεν δείχνουν και ιδιαίτερον ενθουσιασμόν απέναντι στις μεγαλειώδεις προσκλήσεις των μανιχαϊστών μονδερνιστών, και τούτοι απορώντες για την μηδέποτε μαζική επιτυχία τους εις συνθήκας ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, ψάχνουν ψάχνουν και αφρίζουν ειρωνικώς λυσσασμένα απελπισμένα για κάποιους έτοιμους εν πάση περιπτώσει εγκεφάλους για το ψέμα τους. 
Και πάντα υπάρχουν κυνηγημένοι άνθρωποι, μέχρι να σταθούν κάπου, τους περιτριγυρίζουν όλοι οι λύκοι.
Σε αυτούς δεν ασκείται η ειρωνεία αλλά το γλύψιμο.
Πολύ αριστερό γλύψιμο, και όχι ακόμα ειρωνεία.
Η ειρωνεία της αριστερής ψευδοαλήθειας ασκείται σε ριζωμένους πληθυσμούς λαούς και ριζωμένα άτομα, τα οποία τους ξέρουν καλά, έχουν φροντίσει να τους κάνουν πέρα και δεν χαρίζουν ελπίδες για μανιχαϊστικές περιπέτειες τυχοδιωκτών.
Η αλήθεια όμως της αριστεράς είναι το ειρωνικό ψεύδος της, και αυτό το ψεύδος το οποίο είναι η αλήθεια της δεν αποκαλύπτεται εκεί που είναι να πιεί φρέσκο αίμα αλλά εκεί όπου τρώει πόρτα.
Αλλά και εκεί όπου έχει προστρέξει να πιεί φρέσκο αίμα θα φάει πόρτα, πάλι θα φάει πόρτα.
Πρόκειται για μια φιλοσοφική νομοτέλεια.
Ακόμα και ένας πορωμένος θεοκράτης από κάποια αραβική περιφέρεια, όταν σταθεί στα πόδια του και δεν έχει ανάγκη τους γλύφτες λύκους που έρχονται στην ανάγκη του να πιούν φρέσκο ιδεολογικό αίμα, είναι στην λειτουργία του προς αυτούς τους γλύφτες ψευδοαθέους ένας μεγαλειώδης άθεος.







Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..