Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Δηλητήριο / 2


Η καταστροφή του ηγεμονικού Λόγου "όπως τον γνωρίσαμε" είναι απόλυτη.
Και συντελέσθηκε, και συντελείται ακόμα, ως καταστροφή όχι μόνον στις τυμπανιαία έκδηλες μορφές του εις κάποια παρανοημένη "ανατολή", όπως συντελείται βέβαια, αλλά εις τα τρίσβαθα της ειρωνικής δύσεως. 
Εκεί δηλαδή όπου μασκαράδες "αντικαπιταλιστές", όπως λ.χ εδώ τα βουρκοσκούληκα της "Επιθεώρησης Σεράγεβο", μετατρέπουν τον ψευδοαντιμεταφυσικό τους "μαρξικό" Λόγο από ειρωνική έκφραση της κατασκευασιακής δομής του αφηρημένου καπιταλισμού που ρουφάει ως αφαίρεση το μεδούλι της αγίας ζωντανής (νεο-)προλεταριακής εργασίας σε συνωμοσιολογικό και κακοήθη νεοσταλινικό Λόγο.
Εξ΄ου και η μοιραία συνάντηση, ακούσια από την πλευρά των αυτονομοφονταμενταλιστών, όλων των σταλινισμών νεοσταλινισμών παρα- και κρυφοτροτσκισμών σε ένα σημείο ηγεμονικής "διαβασμένης" κριτικής το οποίο κάποτε φάνταζε στους "αφελείς" νεανίες παρακολουθητές του ως εξόχως νεωτερικόν και προωθητικόν.
Σκοτεινές συνδέσεις, συνωμοσιολογικές ενοχοποιήσεις, φαιδροί αντιμιλιταρισμοί, ακόμα και μια υπόγεια δυσαρέσκεια αντισημιτικής χροιάς πρωτοφανής για τα αντιφά "ευρωγερμανικά" ακόμα και "ιταλικά" δεδομένα.
Όταν ο κόσμος δεν πάει εκεί που θες, θα γίνεις συνωμοσιολόγος θες δεν θες, θα γίνεις πάπαρδος θες δε θες, θα γίνει φορέας "μυστικών αληθειών" και φωτεινόν αποκαλυπτήριον της προλεταριακής φανφάρας, πάλι θες δε θες.
Η έφοδος των παλαιοκομμουνιστών εις την φωλιά του βαθέος νεοκομμουνισμού δεν σημαίνει όπως θα ήθελαν ίσως οι τελευταίοι μιαν οικειοποιητική εκτροπική ίσως και στρεβλωτική πράξη, δια την οποίαν δεν φέρουσιν καμμίαν ευθύνην, αλλά σημείο και σημάδι της εργατοφονταμενταλιστικής κοινής κληρονομιάς και κακομοιριάς.
Θα έπρεπε κανονικά να χαίρομαι, και όχι να ανησυχώ, εφόσον αν και "αμαρτήσας", με αμαρτίες που δεν λέγονται χωρίς ρίγος από το ιερατείον τούτο το αγαπηθέν και εκ πρώην σταλινικών-δια-της-οξυμμένης-φαντασίας τους, δεν είμαι δα και ο χειρότερος ώστε να έχω διαπράξει όλα τα ιδεολογικά εγκλήματα, άρα δικαιούμαι (δια) να ομιλώ.
Αλλά δεν χαίρομαι, ίσως διότι και εγώ είχα στο βάθος της δηλητηριώδους ψυχής μου την αυταπάτη ότι κάτι νέον, όσο και άρρωστον, υπήρχε σε αυτό το λαμπερότατο εσπέριο λουμπεναριό.
Φευ!
Αντιθέτως από ό,τι λέει ο εξυπνότατος μελετηρότατος αν και πολιτικά αφελής-έως-ανόητος Ιωάννης εκ Χαλκίδος (αλλά και Μεσσηνίας) το ζήτημα-πρόβλημα δεν είναι η ακύρωση μόνον του κριτικού ερευνητικού προγράμματος (και) του μαρξισμού, αλλά η επιστροφή μας (και) σε αυτό ως να είναι δεδομένον ότι ήταν και είναι ερευνητικό και όχι καταστροφικό ολοκληρωτικό πρόγραμμα.
Τόσο χάλια δηλαδή, αλλά μπορεί και να κάνω λάθος..
Πάντως ηγεμονικός Λόγος ψόφησε δια παντός, και κάνει κρύο. 
Ελευθερία πάνω σε έναν παγετώνα που ίσως ήτο πάντα παγετώνας και όχι διαλεκτική θερμάστρα.







Ιωάννης Τζανάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..