Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

3 ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΛΑΪΚΟ ΚΡΑΤΟΣ..


Κωδικοποιημένα:

1. 
Υπάρχει η δυνατότητα ενός μεταβατικού προγράμματος εξουσίας για μια ευρύτατη λαϊκή συμμαχία, όταν όμως κεντρικός σκοπός δεν είναι η κατάκτηση της κυβέρνησης αλλά του κράτους.
Το αίτημα για λαϊκή κυβέρνηση χωρίς μαζική κατάκτηση του κράτους είναι ρεφορμιστικό αίτημα, αλλά από την άλλη και το αίτημα για μια καταστροφή του κράτους (ακόμα και όταν μασκαρεύεται με το σύνθημα της καταστροφής του αστικού κράτους), σε όποιο σημείο της παγκόσμιας αστικής ηγεμονίας κι αν λέγεται, είναι αριστερίστικο σύνθημα που ακολουθείται και από τις λεγόμενες "οπορτουνιστικές" και από τις λεγόμενες "αντι-οπορτουνιστικές" δυνάμεις (οι τελευταίες μπορεί να αυτο-ορίζονται ως "αναρχοκομμουνιστικές" ή "αυτόνομες" κ.λπ αλλά το νόημα είναι το ίδιο).


2. 
Η κριτική του κρατισμού είναι το "αντι-οπορτουνιστικό" όχημα του δεξιού και αριστερίστικου ρεφορμισμού (στα "δικά" μας: και το κκε μέσα), ήτοι ενός ευρύτατου ιδεολογικού και πολιτικού σχηματισμού που περιλαμβάνει από τους μ-λ, τους (αναρχο)αυτόνομους μέχρι τους ανοιχτούς ρεφορμιστές. 
Όλοι αυτοί μπορούν να συνυπάρχουν "επεισοδιακά" εντός ενός κινήματος (κυρίως στην βάση του), αλλά το σίγουρο είναι ότι "υπηρετούν" ή "ανέχονται" την προοπτική της "αριστερής κυβέρνησης" σε αντίθεση και διάκριση προς την προοπτική του λαϊκού σοσιαλιστικού κράτους:
Υποτίθεται μέχρι την "τέλεια" ταξική επανάσταση που υποτίθεται θα γυρίσει το ιστορικό ρολόϊ του χρόνου κάπου μαγικά (πάντα "πίσω"), εκεί δηλαδή όπου κατάκτηση της εξουσίας (με ή χωρίς κράτος) κατάργηση της εξουσίας, και ταξική επανάστα και κυριαρχία θα είναι το ένα και το αυτό.
Πείτε μου ένα αριστερό αριστερίστικο κομμουνιστικό ή αναρχικό κόμμα ή μόρφωμα που να μην λέει αυτό το ίδιο ανιστόρητο πράγμα..
Το γενικότερο κοσμοθεωρητικό πλαίσιο εντός της αριστεράς σήμερα υπηρετεί αυτό το μείγμα πολιτικής και σημαίνει την υποχώρηση του πρακτικού αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας ως ολότητας, αλλά μερικές φορές αυτή η ενότητα είναι αδύνατον να γίνει ορατή εξ'αιτίας της γενικότερης σταθεροποίησης της ιδεολογικής υποχώρησης σε σχέση με τον στόχο της κατάληψης της πραγματικής εξουσίας.
Από κάτω αναρχοσυνδικαλισμός, "αλληλεγγύη", κομμουνισμός, και από πάνω Τσίπρας ή Σάντερς.

3. 
Το ΡΚΚ ως πρωτοπόρο επαναστατικό δημοκρατικό εθνικό κόμμα έχει σαλπίσει μιαν ανάλογη υποχώρηση, και αυτό δεν διαφαίνεται στην απάρνηση του μ-λ σχήματος όσο στην απάρνηση της επιδίωξης ενός λαϊκού κουρδικού ή τουρκο-κουρδικού κράτους. 
Ωστόσο, στην πράξη αυτή του η υποχώρηση αν την συγκρίνουμε με τις ιδεολογικές και πολιτικές υποχωρήσεις άλλων φαινομενικά "επαναστατικότερων" σχηματισμών (φαφλατάδες), κυρίως μαρξιστικών (μαρξισμός σήμερα: επιστημονικός φαφλαταδισμός), είναι μερική και αντινομική με την έννοια πως στην πραγματικότητα εντάσσεται ακόμα σε ένα πολεμικό σχήμα μάχης για την κατάληψη της εξουσίας, της πραγματικής εξουσίας. 




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 30 δευτερόλεπτα
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 1 ώρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..