Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

3 πρόχειρες θέσεις για τους Κυπραίους..

                                     

Σε αναφορά προς το κείμενο, αλλά σε χαλαρό και ειλικρινή τόνο (που ελπίζω να εκτιμηθεί για την ειλικρίνειά του):



1. 
Όταν οι Ελλαδίτες, όπως εγώ τώρα, μιλάμε για το κυπριακό και τους Κυπραίους (και όσους ζούνε στην Κύπρο, "κυπριοποιημένοι") καλό θα ήταν όντως να μην θεωρούμε ως δεδομένο πως γνωρίζουμε τα πάντα, ή πως έχουμε ένα απόλυτο δικαίωμα περί της ισχύος της εκάστοτε θεώρησης ή πρότασής μας, εφόσον "καλώς" ή "κακώς" η Κύπρος αλλά και ειδικότερα η ελληνοκυπριακή κοινότητα/πλειονότητά της δεν είναι ένα απλό μέρος της ελληνικής ελλαδικής εθνικής ή εθνοκρατικής οντότητας στην οποία ημείς "ανήκουμε".
Αυτή η μη ένταξη της Κύπρου στον εθνοκρατικό ή "εθνικό" κορμό της Ελλάδας δεν ήταν ένα αναπόφευκτο γεγονός αλλά πάντως έγινε και από την στιγμή που έγινε (ως μη ένταξη) είχε αποτελέσματα όχι μόνον θεσμικού ή κρατικοπολιτικού χαρακτήρα αλλά και αποτελέσματα στην δομή αυτοπροσδιορισμού των Κυπρίων, και ειδικά των Ελληνοκυπρίων, και μάλιστα αυτά τα αποτελέσματα ήταν και είναι δομημένα αυτά τούτα ως διαμεσολαβημένα από τις συγκεκριμένες πολιτικές και στρατιωτικές εξελίξεις και με την αρνητική συνεισφορά των εθνικών λεγόμενων κέντρων, τόσο της Ελλάδας όσο και της Τουρκίας, αν και με σημαντικότερη νομίζω την ευθύνη της Τουρκίας (του τουρκικού κράτους αλλά και του τουρκικού λαού).
Το ζήτημα παραταύτα είναι, ακόμα κι αν εμείς θεωρούμε πως η κύρια ευθύνη ανήκει στην μητροπολιτική Τουρκία, και στον λαό της ακόμα, πως αυτό δεν σημαίνει ότι με αυτό τον τρόπο δικαιολογείται η μητροπολιτική Ελλάδα, και ο λαός της επίσης, που στήριξαν και άθλιες και τυχοδιωκτικές και φασιστικές (όχι απλά εθνικιστικές) δυναμικές και δυνάμεις στο νησί.
Οι Τούρκοι γενικά στήριξαν με όλα τα μέσα την εκτροπική ακροδεξιά στους Τουρκοκύπριους, συνεργάστηκαν "άψογα" με τους Άγγλους αποικιοκράτες και μετέτρεψαν κατά την γνώμη μου τους Τουρκοκύπριους όχι μόνον σε συμμάχους των Άγγλων για να υπάρξει προστασία τους (αυτό θα ήταν για μένα αρκετά "φυσιολογικό" και θεμιτό εντός ορίων) αλλά σε πέμπτη φάλαγγα και δική τους αλλά και των Άγγλων.
Η υπερεθνικιστική και κυρίως φασιστική ηγεσία του ανεξαρτησιακού αγώνα της Κύπρου (Γρίβας) είχε την πλήρη ευθύνη για την έκβαση των πραγμάτων, αλλά για να το πω αλλιώς, και κάπως υποθετικά, και χωρίς την απαράδεκτη ηγεσία του Γρίβα οι Τούρκοι και οι Τουρκοκύπριοι της εποχής εκείνης πάλι θα έκαναν τα ίδια.
Και τα ίδια θα ήταν να μετατραπούν από μειονότητα ενός ελληνοκυπριακού εθνοτικά ελληνικού νησιού σε διεκδικητή δικαιωμάτων ίσης ιδιοκτησίας και κυριαρχίας.
Μπορεί οι Τουρκοκύπριοι να μην ήταν και να μην είναι της ίδιας ποιοτικής συστάσεως αθλιότητας όπως ήταν οι Τουρκοκρητικοί, οι οποίοι ήταν τέρατα σφαγείς προδότες της εθνοτικής τους υπόστασης (μεταφορικά: Τουρκογενίτσαροι), αλλά πάντως και με βάση την εμπειρία της Κρήτης όπως ευκόλως (και ευμενώς δεκτικά από τους ίδιους) τούς υποβλήθηκε κατέκτησαν μιαν ανάλογη τρόπον τινά θέση, αν και βέβαια λόγω και των συσχετισμών δύναμης αρχικά υποδεέστερη, την οποία όμως και αυτοί και η "μητέρα πατρίδα" τους την αξιοποίησε (ως αρχικά υποδεέστερη) σε μια θυματοποιητική προπαγάνδα και εργαλειοποίηση.
Αυτή είναι η θέση μου και ελέγχεται βέβαια, ως προς την εγκυρότητά της.
Η συνεισφορά μιας "αμαρτωλής" ελληνικής εθνικιστικής ακροδεξιάς με "δάφνες" προδοτικότητας αλλά και υπέρμετρης ανοησίας, ας θεωρείται δεδομένη αλλά πάντως όχι και δεδομένως δικαιολογούσα την στάση των Τούρκων αλλά και των Τουρκοκυπρίων.
Πάντως η άποψή μου για αποστάτες της εθνοτικής τους καταγωγής, όποιες κι αν είναι οι κοινωνικές ταξικές ιστορικοπολιτισμικές αιτίες ήταν και παραμένει τουλάχιστον επιφυλακτική, και απορρέει σίγουρα από τον βαθύτατο μη μαρξιστικό εαυτό μου, που είναι ένας από τους πολλούς (βαθύτατους εαυτούς) και όχι ο μοναδικός, αλλά πάντως υπάρχει.
Θα μπορούσα να φέρω πολλά άλλα παραδείγματα επ' αυτού, αλλά θα περιοριστώ σε ένα ακόμα, τους περισσότερους τουρκόφωνους και ελληνόφωνους ελληνικής εθνοτικής καταγωγής και σύστασης μουσουλμάνους Ποντίους, οι οποίοι όχι μόνον συγκρότησαν μιαν από τις τουρκικότερες "γενιτσαρικές" περιοχές της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της νέας Τουρκίας, αλλά ίσως και την πιο μαύρη σκοταδιστική φανατική δολοφονική μήτρα του νεώτερου ισλαμοφασισμού ή ισλαμοολοκληρωτισμού.
Ο ίδιος ο Ερντογάν, ναι ο Ερντογάν, κατάγεται από ένα ελληνόφωνο άρα ελληνοεθνοτικό μουσουλμανικό χωριό, και το ξέρει, ο Ερντογάν προέρχεται από Έλληνες εξισλαμισμένους εξωμότες Πόντιους και το ξέρει, γι' αυτό και είναι ο ψυχώ αρχιμάστορας (όπως και άλλοι Τουρκοπόντιοι) της ανώμαλης σύνθεσης τουρκισμού ισλαμισμού και βαθιά χωνεμένης και απωθημένης ελληνικής εθνοτικής σύστασης (σε έναν διάλογό μας με τον εξαιρετικό "Σμερδαλέο" στο μπλόγκ του αναφέρθηκε το θέμα και σε χρόνο ρεκόρ σβήστηκαν οι αναφορές της καταγωγής του Ερντογάν στην γουϊκι που σήμαιναν την ελληνικότητα του χωριού του, αντικαταστάθηκε άμεσα δηλαδή το ελληνικό όνομα του χωριού αυτού, μιλάμε σοβαρά και ο "Σμερδαλέος" είναι σοβαρός άνθρωπος, αφήστε με εμένα με τις "ιδιομορφίες" μου). 
Θέματα όπως Τουρκοκυπριακή Τουρκοκρητική Τουρκοποντιακή ταυτότητα, δεν είναι για μας προσπεράσιμα, έτσι απλά, και αυτό που λέω σίγουρα δεν σημαίνει κατά τα μαρξιστικά και λενινιστικά (και άλλα) θέσφατα τίποτα άλλο από σοβινισμό, αλλά δεν με ενδιαφέρει, εμένα με ενδιαφέρει να βλέπω στο παρόν πάντα και ένα απειλητικό παρελθόν όχι και τόσο αφομοιώσιμο από την ομοταξική αδελφότητα. 
Δικαίωμά μου, ας κριθεί.

2.
Υπάρχει ένα μεγάλο θέμα τελικά με τον μαρξισμό και γενικά το μεγαλύτερο μέρος (συντριπτικόν) της αριστεράς, όσον αφορά την ηθικολογική σιγουριά του απέναντι σε έννοιες και λέξεις και ονόματα όπως εθνικισμός σοβινισμός σοσιαλπατριωτισμός σοσιαλσωβινισμός κ.λπ, όχι γιατί έχει εντελώς άδικο, θα έλεγα πως σχεδόν πάντα έχει ένα θεμελιακό δίκιο και στο ηθικό και το αναλυτικό και το πρακτικό επίπεδο, αλλά πάντα αποφεύγει να κατανοήσει κατά την γνώμη μου πάντα, πως η θέση μιας ατομικής συλλογικής κοινωνικής κ.λπ υπόστασης κατά την εθνοτική της ταυτότητα και σύσταση δεν έχει ανάγκη να μοιρασθεί κάποια δικαιική, ηθική, αναλυτική ακόμα και πρακτική υπόσταση με αντίστοιχο αντικειμενικό ή κοινωνικο-ιστορικό υπόβαθρο, εκτός της ίδιας ως πυρήνα αξίας.
Ξέρω πως αυτό μας οδηγεί σε έναν  ρεαλιστικό αηθικό σίγουρα όχι ταξικοεργατικό κυνισμό τού "εμείς" αλλά έτσι είναι και έτσι θα είναι και έτσι εμείς ή "εμείς" θα κάνουμε πάντα και θα είμαστε πάντα εδώ.
Οι συλλογισμοί πάνω στους οποίους θα έδειχνα, εκκινώντας από αυτόν τον "δικό" μου "αυθαίρετο" πυρήνα ταυτότητας, πως οι Τούρκοι στο συντριπτικό πλειονοτικό σύνολό τους είναι ακόμα εδώ και αιώνες απαράδεκτοι, είναι βέβαια αναπόδεικτοι αλλά θα τους εκθέσω για να φανεί πως έχω και κάποιους λόγους να το λέω αυτό:
α) Λέμε πως οι Τούρκοι εθνικιστές κεμαλιστές και ισλαμο-μετα-κεμαλιστές  και οι μάζες που τους ακολουθούν πάντα με πειθαρχία σκύλου είναι φασίστες ολκής, αλλά ξεχνάμε να πούμε όπως θα έπρεπε να πούμε πως πριν υπάρξει φασισμός υπήρξε κεμαλισμός, άρα δεν λέμε όπως θα έπρεπε να πούμε ότι οι φασίστες είναι κεμαλιστές πριν οι κεμαλιστές προσδιοριστούν ως φασίστες, πρώτος φασισμός, ο πρωτοφασισμός είναι ένα τουρκικό προϊόν, ο τουρκικός εθνικός Λόγος στάζει το πρώτο αίμα, τις πρώτες γενοκτονίες, η Τουρκιά, η κατά καιρούς αγαπημένη του Μάρξ του Λένιν του Τρότσκι (αλλά όχι της Λούξεμπουργκ!, τυχαίο;;), είναι βουτηγμένη στο πρώτο αίμα, και συνεχίζει να δημιουργεί νέες μορφές ολοκληρωτικού ματοκυλίσματος, και σε κάποιο βαθμό μάλιστα δεν θέλει να είναι πιά μόνον Τουρκιά, έχει ξεπεράσει τον στενό εθνικισμό και σαλπάρει πέραν του εθνοαστικού-εθνοκρατικού καθορισμού των πραγμάτων, τον οποίο υπηρέτησε με έναν από τους πιό μοχθηρούς τρόπους, προς την κατεύθυνση μιας ισλαμιστικής αυτοκρατορίας. 
Η μούρλια τους μπορεί να τους καταστρέψει, αλλά μην το έχετε και για σίγουρο.
Θέλετε τώρα με μιαν αμυχή αυτού του δημιουργικού τέρατος να κάνετε κολλεγιά;
Κάντε την, και καλή σας τύχη σε τελική ανάλυση. 
Προσωπικά δεν είμαι υπέρ καμμίας επεμβατικότητας του λεγόμενου μητροπολιτικού εθνικού κέντρου. 
Ο καθένας αποφασίζει για την τύχη του.
β) Υπάρχει ελληνοτουρκικός αστικός ανταγωνισμός, και επίσης και ελληνικός εθνοκρατικός μεγαλοϊδεατισμός (νεκρός ή μισοζώντανος, και επικίνδυνος λόγω φαντασιακότητας και ανεφάρμοστου) όχι μόνον τουρκικός, αλλά συγκριτικά και στο παρελθόν και στο παρόν και στο μέλλον πιστεύω είναι σαν να συγκρίνουμε τον κόμη Δράκουλα με έναν κακότροπο και επικίνδυνο αλλά τώρα πιά ξεδοντιασμένο άνθρωπο.
Έχω μιλήσει αναλυτικά γι΄αυτό και δεν έχω πρόθεση να τα ξαναπώ.
Ναι, ο ελληνικός σοβινισμός μπροστά στον τουρκικό κεμαλικό και ισλαμοολοκληρωτικό σοβινισμό είναι σαν ένας συνταξιούχος χωροφύλακας μπροστά σε έναν μοχθηρό και διψασμένο για αίμα λύκο.


3
Κατά τα άλλα, όσο και να φαίνεται παράξενο μετά από όλα αυτά που είπα, συμφωνώ και με την λύση της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας υπό όρους όμως, αλλά αν το αποφασίσουν οι Κυπραίοι και χωρίς ουσιαστικούς δημοκρατικούς όρους με γειά τους με χαρά τους. 
Θεωρώ πως η έννοια του ενιαίου κυπριακού κράτους είναι όντως απλά μια παπάντζα για να κρύψουμε το ορθολογικότερο από πίσω της που είναι ο καθένας στο τσαρδί του και από πίσω η κάθε μαμά, αλλά έτσι να κρίνεται κατά την γνώμη μου, και τελικά προκρίνω εις το παρόν ως προτιμότερη και ρεαλιστική θέση και την μη-λύση και τα 2 κράτη.
Δεν ανακατεύομαι, ούτε λέω την αλήθεια, ούτε θεωρώ πως ξέρω τα πάντα, μιλάω ως Ελλαδίτης και τιμή μου και καμάρι μου, Καλαμαράς χωρίς κόμπλεξ και κατά τα κομμουνιστικά κριτήρια "εθνικιστικό κέντρο", αλλά χέστηκα κι'όλας. 




Ιωάννης Τζανάκος     

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..