Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

Δηλητήριο / 4 και επίλογος..


Η κάθε απάρνηση δεν είναι της ίδιας τάξεως, εφόσον μπορεί να προέρχεται από διαφορετικά κίνητρα αλλά επίσης, το κυριότερον, να έχει εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα.
Όπως έχω πει σε προηγούμενη δημοσίευση δεν μου ταιριάζει η απάρνηση, αλλά τελικά είναι αναπόφευκτη, διότι ξεκαθαρίζεις και προς τα έξω και τα μέσα πως δεν είσαι αυτό που ήσουν, άσχετα τελικά αν δεν ήσουν ποτέ.
Αυτό το τελευταίο δεν απασχολεί κανέναν, κανείς δηλαδή δεν είναι υποχρεωμένος να ακολουθήσει τους προσωπικούς λαβυρίνθους κανενός, οπότε με μιαν σπάθα απάρνησης βάζεις τα πράγματα εις την κανονική τους θέση, ακόμα κι αν αυτά ήταν πάντα εκεί, στην πραγματικότητα.

Έχουμε λοιπόν μιαν απάρνηση, με αυτά τα χαρακτηριστικά της ομοιωματικότητας, και ένα νέο κόσμο νοήματος, ο οποίος όμως στην εποχή της διαρκούς επικοινωνίας χρειάζεται προσοχή να μην γίνει αντικείμενο επικοινωνιακών διαμελισμών.
Οπότε η απάρνηση για να μην γίνει πεδίο μιας ετεροκαθορισιακής διεργασίας μαγνητισμού από το απαρνηθέν γίνεται κατά κάποιο τρόπο δίαιτα στις εικόνες, τα διαβάσματα, και τις ματιές προς το απαρνηθέν.
Πόσο σοφός είναι ο άσοφος κοινός καθημερινός νους με την εμμένειά του στην μη ενασχόληση με τις θολές και σκουριασμένες σκέψεις, όπως τις θεωρεί βέβαια υποκειμενικώς χωρίς να νοιάζεται για την μία ή την άλλη θεμελίωση της άρνησής τους ή της απάρνησής τους.
Λήθη, λήθη, αδιαφορία, και το κυριότερον μη επίσκεψη εις τα στέκια της περιπεπλεγμένης κατάστασης που προκάλεσε την μεθύστερη απάρνηση.
Αυτό είναι κάτι δύσκολο, εφόσον η μνησικακία όλων των ηττημένων και κατεστραμμένων αφεντάδων (όχι ταπεινών ή εργατών ή απλά αδιάφορων πολιτών) έχει εξόχως υπέρμετρη παραγωγικότητα.
Αυτοί συνεχίζουν, θα βρούνε και πως γαμιότανε η κουνιάδα του εχθρού τους, και τα χαμένα σημειωματάρια της ξαδέρφης του κουμπάρου της θειάς, της θειάς τους ο κώλος, και θα οικοδομήσουν ούτως ένα περίπλοκον αλλά ταυτοχρόνως μεγαλειωδώς απολογητικόν ομοίωμα, άρα υπαρκτόν εις την θεωρία, του κατεστραμμένου μεγαοικοδομήματος του δοξασμένου παρελθόντος τους ή "τους". 
Το καλύτερο για τον απαρνητή που δεν είναι απαρνητής, όπως εγώ που δεν απαρνούμαι τον μαρξισμό γιατί ποτέ δεν ήμουν μαρξιστής, αλλά πρέπει να τον απαρνηθώ γιατί το πτώμα βρωμάει μέχρι το σπίτι και το γραφείο μου, είναι να αναλάβουν άλλοι την αντιμετώπιση όλων των απολογητών ανασυντακτών αναγεννητών μεταρρυθμιστών αναστάντων εκ νεκρών και άλλα κολασμένα, και όχι ο υποτιθέμενος απαρνητής.
Και είναι λίγο δύσκολο αυτό σε μια περιφέρεια της δυτικής αυτοκρατορίας όπου οι μαρξιστές και ο μαρξισμός ήταν και είναι ακόμα το γενικό σχήμα αντιμετώπισης της δυτικοδουλείας και των δεξιών και "κεντρώων" δοσίλογων ή απλά δούλων της Δύσης.
Είναι δύσκολο γιατί εκτός τούτων των μάλλον ιδιόμορφων λαϊκών μαρξιστών και άλλων γεννηθέντων εκ της σαρκός τους, εμφανίζονται μεν οι κριτές τους, όχι από την αμαρτωλή για πάντα δεξιά ή το φαφούτικο ποντιοπιλατικό κέντρο αλλά από τον ίδιο τον "επαναστατικό" χώρο αλλά τούτοι είναι τόσο ακραίοι και βαρεμένοι και αυτοί, που άκρη δεν βγαίνει.
Είναι δηλαδή στημένη εδώ (και ανάλογα αλλού υποθέτω) μια τεράστια, αν και επαρχιώτικη, ιδεολογική μυλόπετρα που λιώνει και αλέθει τα πάντα --αν θέλουν να διαφύγουν ειδικά, και ένα μέρος ένα καρφάκι σε αυτή την μυλόπετρα είναι ακριβώς και όσοι εκφράζουν δια ακραίων τρόπων, όντας μη δεξιοί, την αηδία τους για την λαϊκή μαρξιστική αριστερά. 
Για την ακρίβεια με τους τελευταίους ήρθε και έδεσε το γλυκό, όλα τα είχε η Μαριορή και με τον φερεντζέ έγινε κομπλέ.
Το θέμα δι εμέ και άλλους όμως, πολλούς, είναι το όχι: δεν θα πάρω ούτε το ένα ούτε το άλλο, κάντε πέρα, τα έχετε κάνει ρόϊδο, δείτε καμμιά μπάλα καλύτερα κ.λπ
Μια σημαντική αντι-ντοπιοκομμουνιστική παρατήρηση που θα μπορούσα να κάνω είναι η εξής:
Είναι δυνατόν να έχει περάσει σχεδόν το 80% της νεολαίας μετά το 1974 από την κνε και να είναι καλά στα μυαλά της ως πρωην νεολαία πρώην κνε;
Όχι, δεν είναι δυνατόν αυτό το μαζικό αποβλακωτήριο να σε αφήσει στα καλά σου, και αυτό εκφράζεται στο γεγονός πως μετά από την κνιτοκαταστροφή εγκεφαλικών κυττάρων το επόμενο στάδιο απολύτου αποβλακώσεως είναι να γίνεις κκε-εσ αναρχοφρικιό και βέβαια εθνοφασίστας, αν όχι χρυσαυγίτης πάντως εθνοφασίστας.
Δεν θέλω να υποτιμήσω την ακροδεξιά φασιστική αποβλάκωση, η οποία είναι αυτοτελής και αυτοτρελής, της τρελής ελληνοφασιστικής φασιστοκωλάρας η κωλοτρυπίδα είναι μεγάλη και γαμημένη από τα ss παλαιόθεν και οντολογικά κωλογαμημένη ως δοσιλογικά γαμημένη.
Εδώ εξετάζουμε την οικεία αθλιότητα, και το γεγονός πως η ναζιφασιστική παράταξη έχει φτάσει να έχει 7-8% και να αναπτύσσεται έχει για μένα μεγάλη σχέση με την ελλαδική και τζσιπριώτικην αριστερή και αριστεροκομμουνιστική καφρίλα αίσχος και "διεθνιστική" και καλά ιδεοανικανότητα.
Τέσπα, να δούμε πως θα το τελειώσουμε εντελώς το θέμα, και ελπίζω να μην έχω πραγματικά καμίαν ενόχληση, όπως και δεν έχω ακόμα για να είμαι δίκαιος.




Ιωάννης Τζανάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..