Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Η εργατική ταξική θέση στην "Ελληνική Δημοκρατία" και οι συνέπειες/μη-συνέπειές της


Η διάβρωση που έχει επιτευχθεί στην χώρα από τις ξένες ηγεμονικές δυνάμεις δεν είναι μια συνηθισμένη τυπική νεο-αποικιακού τύπου διάβρωση και αυτό συμβαίνει διότι η ελλαδική αστική κοινωνία δεν είναι (αντίστοιχα) μια τυπική εξαρτημένη αστική κοινωνία, δηλαδή μια εξαρτημένη περιφερειακή ή ημι-περιφερειακή χώρα, αλλά μια από τις χώρες όρια του δυτικού ηγεμονικού (αστικού) κόσμου που συμπυκνώνει "εντός" της και χαρακτηριστικά της ηγεμονικής δυτικής κυριαρχίας ως δυτική κυρίαρχη χώρα και χαρακτηριστικά κυριαρχούμενης εξαρτημένης χώρας.
Έχουμε τονίσει πολλές φορές αυτή την συγκεκριμένη θέση της ελλαδικής αστικής χώρας και την ιδιαίτερη επικινδυνότητα για τον εργαζόμενο λαό της, η οποία απορρέει ακριβώς από την οριακότητα και "συνθετικότητα" της σύστασής της ως αστικής χώρας.
Παρά τις κατά καιρούς αναδύσεις στην πολιτική και ιδεολογική επιφάνεια αυτής της αντινομικότητας, οι ενεργοί ιδεολογικοί φορείς της πολιτικής, οι αναλυτές, οι πολιτικές φράξιες μέσα σε κάθε ξεχωριστό χώρο ή υπο-χώρο, αρκούνται στην αναπαραγωγή ετεροκαθορισιακών αναλύσεων και εποπτειών της κατάστασης, επαναπαυμένοι κατά κάποιο τρόπο στην ιδεολογική ταυτότητα εκείνη που επιβεβαιώνεται συνεχώς από τις ελλείψεις και τα "λάθη" των άλλων.
Θα μπορούσα απλά και χωρίς διανοητικές περικοκλάδες να πω πως αυτή η γενικότερη άγονη στάση απορρέει από την ταξική κοινωνική θέση αυτών των ιδεολογικών συντελεστών. 
Αυτό δεν αρκεί ως εξήγηση, αλλά οφείλω να το πω.
Με την πολιτική στην Ελλάδα ασχολούνται (εκτός από τους μεγαλοαστούς) κυρίως μικροαστοί, και μάλιστα μικροαστοί μιας πολύ συγκεκριμένης "ειδικής κοπής", και το μόνον που δεν μπορούν να κάνουν οι μικροαστοί εν γένει (ειδικά οι ημι-διανοούμενοι) και ειδικότερα αυτοί οι "ειδικοί μικροαστοί" είναι να ανταποκριθούν στις ανάγκες πολιτικής ή πολιτικοστρατιωτικής ανάλυσης και δράσης σε ένα τέτοιο σύνθετο και επικίνδυνο πλαίσιο.

Η ίδια η οριακή, αλλά και βαλτώδης --αν μπορώ να την ονομάσω έτσι, ταξική σύνθεση μιας τέτοιας κοινωνίας (στο σύνολό της) αντανακλάται άμεσα στους ενεργότερους ιδεολογικούς φορείς της και λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής της αναπόφευκτης ήττας και καταστροφής της.

Για να μιλήσω με έναν φαινομενικά "ναρκισσιστικό" τρόπο θεωρώ την ταπεινότητά μου ως έναν από τους λίγους αναλυτές και μισο-δρώντες που μιλάει από την δυνητική σκοπιά της εργατικής θέσης του, ακόμα κι αν αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό επικαθορισμένη από την μικροαστική ιδιότητα (δημόσιος υπάλληλος), και για τούτο τον λόγο έχω σαν σκοπό μου την ανάδυση της διαλεκτικής κοσμοαντίληψης και όχι την "θεραπεία" της επιστήμης εν γένει, της φιλοσοφίας εν γένει ή ακόμα και του ίδιου του "κινήματος" εν γένει, αλλά την επικράτηση της ευρύτερης εργατικής τάξης στα συγκεκριμένα πλαίσια που αυτή ζει, στην χώρα και το γεωπολιτικό πλαίσιο εις το οποίο ζει.
Γι' αυτό τον Λόγο θεωρώ πως έχω θέσει με ξεκάθαρο τρόπο το ζήτημα της σύνθεσης που σας ανέφερα ως στοιχείο της ίδιας της κοινωνίας εις την οποία ζω αλλά και ως στοιχείο της ειδικής ταξικής κατάστασης της ευρύτερης τάξης εις την οποία ανήκω, και γι' αυτό τον Λόγο έχω έρθει σε ριζική πολιτική, ιδεολογική, αναλυτική, φιλοσοφική ακόμα και "αισθητική" αντιπαράθεση με σχεδόν όλους τους ενεργούς ιδεολογικούς φορείς που υποτίθεται εκφράζουν αυτή την κατάσταση (ακόμη κι αν δεν χρησιμοποιείται από αυτούς ο όρος "εργατική τάξη").
Πιθανόν η ταπεινή θέση μου να αντανακλά την "καθ(ε)αυτότητα" της τάξης μου και όχι την τελική ενσυνείδητη μορφή της, αλλά την εκφράζει, ενώ οι θέσεις των διαφόρων ιδεολογικών φραξιών εκφράζουν την μικροαστική θέση τους και μόνον, την μικροαστική κοσμοθεωρία τους και μόνον, τους στενούς ορίζοντες και μόνον της νέας μικροαστικής τάξης με τους υπερδιεθνισμούς της και τους νέους εθνοπατριωτισμούς της.
Αν η δική μου "κεντριστική" θέση εκφράζει τον κεντρισμό της εργατικής τάξης (της τάξης μου), όπως αυτή έχει κολλήσει στην μέση όλων αυτών, οι ακραίες αναζητήσεις των νεοεθνικιστών νεοδιεθνιστών, νεοκομμουνιστών ή παλαιοκομμουνιστών, αναρχικών, αυτόνομων, (αριστερο)σοσιαλδημοκρατών κ.λπ εκφράζουν τα πάθη, τις ιδέες, τις φενάκες και τις ουτοπίες της δικής τους τάξης, της νέας μικροαστικής τάξης και των "συντηρητικών" ή "εξεγερμένων" της φορέων.

Το θέμα ωστόσο δεν είναι η άποψη ή η προσπάθεια ενός απομονωμένου και "απολίτικου" (από την άποψη της ενέργειας) αριστερού "κεντριστή" εργάτη ή μισο-εργάτη, αλλά το καταπληκτικό γεγονός πως ακόμα και αυτός με πρόχειρο χειροτεχνικό τρόπο είναι ικανότερος να εκφράσει την εργατική τάξη, τον λαό ακόμα και το "δημοκρατικό έθνος" περισσότερο από τους υπόλοιπους παρά το γεγονός επίσης πως αυτοί οι υπόλοιποι έχουν στα χέρια τους ιδεολογικούς μηχανισμούς, οργανώσεις, συλλογικότητες και προσβάσεις (τυπικές αλλά κυρίως άτυπες) στους κυρίαρχους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους και του παρα-κράτους του.

Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η ανικανότητα των προαναφερόμενων να συγκροτήσουν μιαν στοιχειωδώς επαρκή συνθετική θέση για τα "αντικειμενικά" δεδομένα που σε τελική ανάλυση αφορούν και τους ίδιους, έστω στα πλαίσια της τυφλής μικροαστικής και σεκταριστικής οπτικής τους.

Θέλω να πω δηλαδή πως αν και με ανησυχεί και με θλίβει το γεγονός πως η τάξη μου δεν έχει ή δεν θέλει τελικά να έχει έκφραση στο ιδεολογικό, πολιτικό, αναλυτικό πεδίο, ακόμα κι όταν ρίχνω το μάτι μου στις αναλύσεις των "άλλων" αντικρύζω μια τέτοια τύφλωση και έναν τέτοιο πραγματικό σκοταδισμό που αυτό με ανησυχεί επιπλέον παραμένοντας πλέον στο ειδικό πλαίσιο της μη ανάδυσης της τάξης μου.

Δηλαδή, αν η δική μου τάξη "έχει αφήσει" (ή έχει εξαναγκασθεί "να αφήσει") την διαχείριση της χώρας αυτής που μισοζεί σε όλους αυτούς τους θρασύτατους και φαφλατάδες μικροαστούς, έχει επίσης αφήσει και τον εαυτό της ακόμα και στο επίπεδο τής εμμένειας της αστικής κοινωνίας στην διεύθυνση ηλιθίων φαντασμένων τυχοδιωκτών ψυχωτικών ανικάνων τάξεων, ατόμων, ομάδων.

Και αυτές οι τάξεις ή υπο-τάξεις είναι τόσο ανίκανες να κατανοήσουν την συγκεκριμένη κατάσταση που τελικά η ευθύνη πέφτει πάλι πάνω στους ώμους της εργατικής τάξης, όπως όμως αυτή θα εμφανίζονταν με τον αμεσότερο ή έναν έμμεσο τρόπο για να παραμερίσει όλους αυτούς και να κάνει το δικό της, το πρακτικά δικό της, χωρίς να πολυνοιασθεί στην αρχή (τουλάχιστον) αν αυτό είναι "μαρξιστικό" "δεξιό" ή ό,τι άλλο.

Αν δεν το κάνει αυτό τότε θα έχει μεγάλα προβλήματα και η ίδια ως τάξη με ιστορικό ορίζοντα πέραν του αστισμού αλλά επίσης θα έχει πάλι η ίδια πρόβλημα ως τάξη με στενό ορίζοντα (παραμένοντας δηλαδή στα πλαίσια του αστισμού, στις ειδικές συνθήκες που διαβιούμε).
Η δική μου έρευνα λέει πως ακόμα και οι καλύτερων προθέσεων μικροαστοί [(νεο-)κκε, ή πιό μικρές ομάδες: λ.χ εργατιστές αυτόνομοι, "ταξικές μηχανές", "στάσις"] είναι πραγματικά διαβιώντες σε έναν άλλο πλανήτη, δεν έχουν ακόμα και αυτοί καμμία σχέση με τα προβλήματα της συγκεκριμένης εργατικής τάξης και της συγκεκριμένης αστικής κοινωνίας, αλλά προτιμούν μέσα σε άψογα θεωρητικά σχήματα να προσβλέπουν (ακόμα), παρά τις δηλώσεις τους, σε μια αμιγώς ιδεολογική έως και ιδεοληπτική μηχανιστική μεταφορά "μαρξιστικών επαναστατικών" σχημάτων.
Γι'αυτό και στα ζητήματα ανάλυσης της συγκεκριμένης οικονομικής, γεωπολιτικής ακόμα και στρατιωτικής κατάστασης μάλλον κάνουν την πάπια, προτιμώντας βέβαια να κάνουν το γνωστό: κριτική στους άλλους ομοίους κ.λπ




Ιωάννης Τζανάκος..  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..