Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Η νέα δομή του κατηγορικού όντος και η κρίση στην φιλοσοφία..



Η οντική κατηγόρηση (παλαιότερα) ως μορφή, ή (νεώτερα) ως δομή [ή ό,τι άλλο] παρουσιάζει το κατηγορούμενο ως το πραγματικά υπάρχον αν και ως κατηγορούμενο άρα παθητικό "αρχικά", αλλά όλο τούτο γίνεται με έναν τρόπο που προκαθορίζει την "ύστερη" ενεργοποίηση και την τοποθέτησή του ως το άρχον ενεργητικό του όντος.
Η τότε νέα, όταν συνέβει, αναστροφή της κατηγοριακής λειτουργίας και η μετατροπή του κατηγορούμενου όντος από (θεωρούμενο/πραττόμενο ως) παθητικό σε (θεωρούμενο/πραττόμενο ως) ενεργητικό, δεν είναι μόνον μια απελευθερωτική ανάδυση τού απωθημένου τής (θεωρούμενης/πραττόμενης ως) παθητικότητας ως ενέργειας, αλλά και (ανάδυση) μιας νέας δημιουργικής αλλά και συνάμα αδιέξοδης διαλεκτικής ενέργειας-πάθους, κατηγόρησης και ύλης.
Αυτή είναι η διανοητική ιστορία του "υλισμού" και της "ύλης" ως των προκαθορισμένων τελών τής αρχικής παρουσίασης της κατηγόρησης του όντος και ως τέτοια (ιστορία) συμπλέκεται με την ιστορία της πολιτικής (και του κράτους) και της επιστήμης.

Ως τέλη [ο "υλισμός" και η κεντρική σημασία του, η "ύλη"] σημαίνουν τα δημιουργικά/καταστροφικά όρια και τα δημιουργικά/καταστροφικά αδιέξοδα κοινωνικο-διανοητικών τρόπων συγκρότησης της σχέσης κατηγόρησης και όντος (ή Είναι) κατά τους οποίους αναπαράγεται διαρκώς η αντίφαση και η ετεροειδής διαφορά μεταξύ κατηγόρησης και όντος (Είναι).


Κρίσιμη παρατήρηση:
Η κρίση στην σκέψη (και την στρατηγική πράξη, όπως αυτή βέβαια δεν περιορίζεται στην πολεμολογία), όπως προήλθε και εξέσπασε από τους λαμπρούς εκπροσώπους του υλισμού στην ιστορία και εξέσπασε δια αυτών και εξέσπασε εντός αυτών, η κρίση με λίγα λόγια του επαναστατικού ή ρεφορμιστικού μαρξισμού (ιστορικού υλισμού), δεν υπερβάθη με την αναζήτηση και κατάκτηση (υποτίθεται) ενός "τρίτου δρόμου" στην φιλοσοφία (λ.χ Χούσσερλ, φαινομενολογία), ούτε με τον νέο εμπειριστικό ορθολογισμό (λογικός εμπειρισμός), ούτε με την γενικότερη "γλωσσική στροφή", αν και αυτονοήτως όλα αυτά ήταν πολύ γόνιμα πράγματα.
Η κρίση παρέμεινε (ως) κρίση και έγινε δια της νέας γονιμότητας αυτών των "μέσων" ή (νεο-)διαμεσολαβητικών θεωριών και θεάσεων πολυπλοκότερη, γονιμότερη και ταυτόχρονα αδιεξοδότερη ως προς την παραγωγή μιας άλλης θεμελιώδους επιστήμης για το ον, το Είναι εν γένει, άρα την επιστήμη και τον Λόγο ως κεντρικών σημασιών της κατηγόρησης.
Το αδιέξοδο δεν παύει ούτως αλλά δεν είναι άγονο [διαβάζεται και αντίστροφα: το αδιέξοδο δεν είναι άγονο αλλά δεν παύει], δεν υπάρχει δηλαδή ένα σταμάτημα το οποίο να παράγει μόνον αδιέξοδο ή, για να το πω απλά, δεν υπάρχει απλά μια "σκοταδιστική" εποχή εις την  οποία οι εσωτερικές διαμεσολαβήσεις δεν εγκυμονούν τίποτα άλλο από μια "παρακμή" ή "διάλυση" και άλλα γραφικά περιγραφικά, που λέγονται από διαπρύσιους πολέμιους του νέου "μηδενισμού" ή "μεταμοντερνισμού". 


Αν υπάρχει παρακμή αυτή παρουσιάζεται σε αυτή τη ρητορική "ενάντια στον μηδενισμό" και τον "μεταμοντερνισμό" και στους διαφόρους αντιδραστικούς θεωρητικούς ή νεο-θεολόγους, οι οποίοι σαλπίζουν κηνσορικά την επιστροφή σε κάτι το οποίο δεν υπήρξε ποτέ ούτε θα υπάρξει, για να κηρύξουν παπαδίστικα (πάλι) την διακοπή της σκέψης και της ελεύθερης λογικής έρευνας προς πειθάρχηση από κάποια νέα παραδοσιοκρατία ή αυταρχία.
Η εποχή τους όμως τελείωσε ή τελειώνει, εφόσον η τεχνικοεπικοινωνιακή δικτύωση είναι αναντίστρεπτη ως συστημική.


Η νέα τεχνικοεπικοινωνιακή δικτύωση συγκροτεί ένα αναντίστρεπτο συστημικό συμβάν ή Είναι, ήτοι μια συστημική δικτύωση ή έναν συστημικό κόμβο ως αναντίστρεπτα εγκατεστημένα στο (παγκόσμιο, τοπικό) κοινωνικό ανθρωπικό Είναι. 




Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..