Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Χίμαιρες και αποκαθηλώσεις ενός πυρακτωμένου παρατηρητή...


Οφείλω είναι αλήθεια να αποσπάσω από πάνω μου χίμαιρες για τις οποίες είμαι σίγουρος πια πως είναι χίμαιρες, και έτσι να απελευθερώσω τους έλληνες κακομοίρηδες συμπατριώται ακόμα και όσους δεν δέχονται τον όρο συμπατριώται, από την ανησυχία ή την περιέργεια δια τας κοινάς μας υποθέσεις και αναζητήσεις και την ταπεινή μου συνεισφορά ενίοτε και δια πολεμικών κειμένων.


Διότι είναι όντως χίμαιρα να θέλεις να αποσπάσεις σήμερα ειδικά που λείπουν οι ευφάνταστοι κατασκευαστές οραμάτων έναν λαό από την θρησκεία της ιστορικής του ήττας, αφού την έχει αγκαλιάσει έστω ως πτώμα ή ως λείψανο, και να θεωρείς ότι είναι δυνατόν ούτος ως ένα μάγμα παραστάσεων σκέψεων επιθυμιών για ένα άλλο υπερβατολογικό πλαίσιο της υποστάσεώς του να ζητήσει ένα άλλο μάγμα ή μιαν αναδιαμόρφωση αυτού.
Στην πραγματικότητα οι σκληρότεροι επικριτές της λειψανολατρείας και ψευδοεικονιστικής εικονολατρείας που ονομάζεται Ορθοδοξία οι περισσότεροι καταλήγουν σε κάτι οριακά χειρότερο, ήτοι στην νεοειδωλολατρία ενός ύποπτου νεοπαγανισμού με ψυχιατρικές και ψυχοφασίζουσες πτυχές, και μάλλον οι ευφυέστεροι εκ των επικριτών της λειψανολατρείας ή επιθυμούν μιαν καθυστερημένη νέα ένωση με τους μετριοπαθείς λειψανολάτρες Καθολικούς (που έχουν πετύχει και άλλα πράγματα) ή απλά εγκαταλείπουν τον αγώνα για μιαν άλλη ζωντανή εθνοτική και εθνοτικοθρησκευτική πολιτισμική ή απλά κυριαρχική ταυτότητα, εφαπτόμενοι ή εντασσόμενοι πλήρως σε κάποιο δυτικό ορθολογιστικό ρεύμα χωρίς όμως κάποιο "για δω" τοπικό νεύρο ή επιθυμία νεύρου.
Και αυτοί είναι τελειωμένες υποθέσεις αλλά δεν το ξέρουν και δεν το καταλαβαίνουν, εφόσον το ζήτημα δεν είναι βέβαια η εθνοτικοθρησκευτική μορφή ή σημειακή δομή, αλλά η ουσιακή ένταξή μας στον ευρύτερο τόπο της πραγματικής μας συγγένειας, ήτοι την Μέση Ανατολή Ανατολική Μεσόγειο και Μεσοποταμία.
Αφήνουν και αυτοί στους λειψανολάτρες τον τόπο, οι δε λειψανολάτρες με τις εικόνες τους τα κομποσχοίνια τους τους καλογέρους και τους νεκρόφιλους θεολόγους τους, παραφυλάνε για να σχηματίσουν όταν είναι η ώρα ένα ομορφότατο και άψογον ορθοδοξοναζιστικό σχήμα ή στην καλύτερη (λέμε τώρα) περίπτωση ένα μέτωπο "σερβικού τύπου" ορθοδοξοναζιστών και μετριοπαθών ορθοδόξων βρυκολάκων όπως Άρδην και τα λοιπά, και κει παρά δίπλα ένας ευρύτερος "αντισιωνιστικός" αντισημιτικός χώρος βλαμμένων "αριστερών εθνικιστών" ή ακόμα και "αντι-ιμπεριαλιστών", να συμπληρώνει το όλον "εθνικόν ιδεολογικόν σύστημα" καταστροφής και ολέθρου για τα πάντα, και για τον κοσμάκη, και για τους εργαζόμενους αλλά στην τελική και για το έθνος, ό,τι και να σημαίνει αυτό το πράγμα.
Όλα αυτά αν υπάρξει γεωπολιτική κρίση, που θα υπάρξει, ελπίζομε όχι συντόμως.
Επιστρέφοντας στους μη ασχολούμενους πλέον ή πάντα με το θέμα είπαμε πως κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου ή απλά και ξάστερα έχουν επαναπαυθεί ετεροκαθοριζόμενοι από την αθλιοτάτη εικόνα των προαναφερομένων λειψανολατρών στην διεθνιστική ή δυτικοορθολογική σκέψη και βίωση και εν τέλει και πολιτική γεωπολιτική θέση, άρα ο στόλος το Νάτο, οι ΜΚΟ, το παγκόσμιο κίνημα, οι διεθνείς θεσμοί θα τους σώσουν αν τους σώσουν, έτσι πιστεύουν και έτσι ζούνε και αυτοί τη ζωή τους, μέχρι να γίνει κανένα ατύχημα. 
Πολύ συμπυκνωμένα και κωμικογλαφυρά αυτή είναι η εικόνα της ιδεολογικής οντικής κατάστασης στην χώρα και από αυτήν σκέφτηκα να φύγω με χίμαιρες και γω, με την έννοια όμως που έχει μια χίμαιρα απέναντι σε ήδη βρυκολακιασμένους ή τελειωμένους δρώντες ως συναγερμός για αλλαγή ταχέως ταυτότητας, προθεσιακού συστήματος, αλλά και γεωπολιτικής ματιάς, πέραν αυτών των δύο "παρατάξεων" της επερχόμενης καταστροφής.


Τι δουλειά έχει η αλεπού στο παζάρι;
Μα καμμία..


Είναι δύσκολο να δεχτείς πως η κοινωνία στο σύνολό της εις την οποία μεγάλωσες ως αφελής ευφυής ανόητος χαρούμενος πικραμένος αδιάφορος συμμέτοχος και άλλα συγκινητικά, πάει για ψόφο, κάποιο ψόφο τέλος πάντων, εθελοντικώς και μάλιστα δια ψυχικών ιδεακών ακόμα και θρησκευτικών όρων.
Είναι χίμαιρα να προσπαθείς να συγκεράσεις και να κόψεις φαντασιακά το ένα και το άλλο.
Αυτή είναι η κατάσταση και πλέον θα παρακολουθώ χωρίς να περιμένω πολλά.
Έχω τοποθετηθεί με σαφήνεια μεν, αλλά από την άλλη δεν είπα το βασικότερο.
Δεν υπάρχει περίπτωση λειψανολάτρης να μην γίνει ναζιστής ή φιλορωσοναζιστής, δεν υπάρχει περίπτωση έλλην αντι-ιμπεριαλιστής να μην είναι "αντισιωνιστής", αλλά επίσης δεν υπάρχει περίπτωση και οι αντίθετοι αυτών, διεθνιστές αντικαπιταλιστές αυτόνομοι αλλά και δυτικοορθολογιστές εν γένει να μην είναι απλά και μόνον, μόνον και μόνον, μόνον, παρακολουθήματα του δυτικού ιμπεριαλισμού (και της Τουρκίας), το ξέρουν δεν το ξέρουν αυτό (και ποιός νοιάστηκε;).


Αυτό το αδιέξοδο δεν θα το επιλύσω εγώ βέβαια, και πάντως όχι μόνος, με υπερβαίνει.
Είμαι θεατής μιας επερχόμενης εθελοντικής αυτοκαταστροφής ηλιθίων, ευφυών ηλιθίων όμως.
Υπό αυτό το νέο πλαίσιο έχει αρχίσει να έχει ενδιαφέρον η υπόθεση, με αναπυρακτώνει η θέση αυτή.








Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..