Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Μορφές και νοήματα της σημερινής τακτικοστρατηγικής εμπλοκής των ζωντανών λαϊκών δυνάμεων..


Η εσωτερική ύπαρξη των εμφανών συσχετισμών τακτικών και στρατηγικών μορφών δεν κατοπτρίζει μόνον την ευρύτερη συγκυρία εις την οποία βρίσκονται τα υποκείμενα (που επιτελούν αυτή την εσωτερίκευση) αλλά και το παρελθόν αυτών των συσχετισμών.
Το παρελθόν αυτό ασκεί μάλιστα σε τέτοιο βαθμό καθοριστική επίδραση στα υποκείμενα ώστε ακόμα και η συγκυρία που προαναφέραμε μπορεί να νοηθεί ως και διαμορφωμένη από αυτό.
Το παρόν της πολεμολογικής σκέψης ειδικά γι' όσους έχουν υποστεί στρατηγική ήττα στο παρελθόν είναι στοιχειωμένο από το παρελθόν και τις τακτικοστρατηγικές πλοκές του.

Ίσως ένας μεγάλος κίνδυνος, ο μεγαλύτερος, για μια πολιτική/πολιτικοστρατιωτική "παράταξη" είναι να εγκλωβισθεί "αποκλειστικά" στις τακτικοστρατηγικές πλοκές παλαιότερων εποχών και μάλιστα να τις αναπαράγει όχι μόνον κατά την ευθεία μιμητική μέθοδο αλλά και κατά την αναστροφική μιμητική μέθοδο (στην τελευταία περίπτωση απολυτοποιώντας τα "λάθη").
Η απόσπαση γενικά από το συγκεκριμένο στοιχείο τής τακτικοστρατηγικής σκέψης μπορεί ως μια παγιωμένη εσωτερική "υποκειμενική" κατάσταση να σημαίνει μάλιστα ευρύτερες εμπλοκές και αναστροφές που θέτουν σε κίνδυνο όχι μόνον την μία ή άλλη παράταξη ή υποπαράταξη αλλά όλο το τακτικοστρατηγικό πλέγμα της κοινωνίας, με την έννοια ενός αδιεξόδου το οποίο δεν οδηγεί πουθενά έστω ακόμα και στην επικράτηση της μίας ή της άλλης παράταξης ή υπο-παράταξης, ή αν οδηγεί τελικά κάπου αυτό το κάπου έχει υπάρξει με υπερβολικό τίμημα από τους πολίτες.

Με αυτή την έννοια πρέπει να προσέξουμε πολύ όχι για να αποφύγουμε εντελώς τα λάθη και τις υπερβολές (πράγμα αδύνατον) αλλά να διατηρήσουμε ακέραιο το γενικό στρατηγικό σχήμα ως στρατηγικό σχήμα το οποίο αφορά πάντα μια κυρίαρχη ειρήνη.
Ακόμα δηλαδή κι αν ο στρατηγικός στόχος είναι μια "δική" μας κυρίαρχη ειρήνη και όχι η ειρήνη γενικά και αόριστα, αυτό έχει και πρέπει να έχει την αντανάκλασή του στο τακτικό και τακτικοστρατηγικό παρόν της δράσης.
Ο φετιχισμός περί του πολέμου είναι ένας κίνδυνος όμοιος με τον φετιχισμό περί της πάση θυσία ειρήνης, άρα και του συμβιβασμού με τον (εκάστοτε) εχθρό.
Η ισορροπία αυτή είναι δύσκολη και εν γένει προσπερνάται με ιδεολογικές ευκολίες και γενικά ιδεολογικά σχήματα.
Μεταξύ αυτών των πολικοτήτων του φετιχισμού ωστόσο δεν υφίσταται ένας άλλος υποτιθέμενος κεντρισμός ή συμβιβαστικός συγκερασμός.
Πρέπει να κατασκευασθεί μια έννοια της πολιτικής, οικονομικής και γεωπολιτικής συγκυρίας η οποία να λειτουργεί ως ένας προωθητικός πολιτικοθεωρητικός και στρατιωτικοθεωρητικός μετασχηματιστής προς το ίδιο το παρόν αλλά και στο (σχετικά) ακαθόριστο μέλλον.

Θεωρώ πως και στο επίπεδο της γενικότερης διεθνοπολιτικής (και γεωπολιτικής κατάστασης) αλλά και σε τοπικές ή περιφερειακές κρυσταλλώσεις υπάρχει από τις δυνάμεις που έχουν μιαν (ακόμα και ψευδή υποκριτική ή ελλειπτική) προσέγγιση στα συμφέροντα της κοινωνίας και των καθημερινών ανθρώπων ένα σημαντικό πρόβλημα, το οποίο εν πολλοίς σχετίζεται με τις εμπλοκές όπως τις ιχνογραφήσαμε στην αρχή.


Το απόθεμα κοινωνικής και λαϊκής βίας πραγματικά μετασχηματίζεται σε πράξη κυρίως προς την κατεύθυνση παλαιότερων τακτικοστρατηγικών πλεγμάτων, και αυτό δεν είναι "συνωμοσιολογία" να πούμε ότι είναι και προϊόν πολιτικών, ιδεολογικών και οικονομικών κέντρων.
Για να κατανοήσουμε το "μη συνωμοτικόν-συνωμοσιολογικόν" της υποθέσεως αυτής αρκεί να δούμε πως η διαρκής αναπαραγωγή αυτών των παλαιών πλεγμάτων επιτελείται με την ίδια δύναμη και ένταση ακόμα και στην βάση της κοινωνίας, χωρίς δηλαδή να παρεμβαίνει καμμία "άνωθεν" δύναμη ή κέντρο (αν και τελικά παρεμβαίνουν και τέτοιες δυνάμεις).
Αυτό που δεν κατανοεί μια σχολή σκέψης με ροπή στις αμιγώς συνωμοσιολογικές θεωρήσεις είναι πως η στρατηγική ιδέα, το (αρχικό) ομοίωμα ή θέαμα της τακτικοστρατηγικής πλοκής της κοινωνικής βίας, μπορεί από μόνο του, εφόσον έχει ερείσματα, να πυροδοτήσει παντού και πάντα εστίες ανάφλεξης της δικής του δυναμικής, χωρίς να χρειάζεται κάποια πραγματική εμπρόσωπη ή οργανωμένη επικοινωνία ή συνεργασία μεταξύ των φορέων του και μάλιστα σε συντονισμό με ένα καθοδηγητικό κέντρο.
Αυτό δεν αφορά μόνον στους μη κρατικούς δρώντες ή φορείς ούτε μόνον στους περιφερειακούς παίχτες, αλλά όλο τον κόσμο.


Η "εμπλοκή" όπως την παρουσιάσαμε αρχίζει να εμφανίζεται από την στιγμή που εμφανίζεται κάποια αναντιστοιχία μεταξύ κεντρικής τακτικοστρατηγικής ιδέας και των κοινωνικών καταστάσεων όπως αυτές έχουν διαμορφωθεί από το ίδιο το παγκόσμιο ιστορικό γίγνεσθαι.


Βέβαια αυτό είναι ένα γενικό σχήμα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να παρουσιασθούν ειδικές μορφές ως κυρίαρχες και έτσι να υπάρξει δια της πλαγίας οδού επιβολή μιας παραπλανητικής εμπλοκής σε μια εξωτερική στοιβάδα της παγκόσμιας κοινωνικής φαινομενικότητας, η οποία αν και πραγματική έκφραση της κοινωνικής ουσίας (εφόσον κάθε φαινομενικότητα είναι σε έναν βαθμό πάντα η εκδήλωση της ουσίας) παραμένει εξωτερική. 
Αυτή η (πιθανά) παραπλανητική εμπλοκή έχει βέβαια "ενόχους", αλλά δεν πρέπει να σπεύσουμε να θεωρήσουμε πως συμβαίνει απλά ως "τέχνασμα" μιας δήθεν "ύπουλης" ομάδας ερμηνείας ή διαμόρφωσης του κόσμου ως ενότητας φαινομενικότητας και ουσίας του, άρα και ως ενότητας πολεμικής φαινομενικότητας και ουσίας του.
Η διάσταση της ειδικής φαινομενικότητας που προτάσσει κάθε κοινωνική ή ταξική ή απλά "πολιτισμική" ομάδα ερμηνείας δεν είναι δυνατόν να είναι εξωπραγματική με την έννοια της έλλειψης πραγματικών ερεισμάτων, αν και βέβαια αυτό τώρα λέγεται από εμάς χωρίς να ξεχνάμε πως είναι αναγκαίο να υπάρχει πάντα μια κριτική απάλειψη εκείνων των ιδεολογικών και αξιακών φορτίων που σε ένα ερμηνευτικό πολεμικό σχήμα διαλειτουργούν μιαν αμιγώς παρανοϊκή ή κατασταλτική μορφή ερμηνείας της παγκόσμιας (πολεμικής) ουσιακής φαινομενικότητας (ναζιφασισμός κ.λπ).
Σε τελική ανάλυση όπως λόγου χάριν μια ολόκληρη γενιά μαρξιστών ή "μαρξιστών" πολεμολόγων και ιδεολόγων αναλυτών χρησιμοποιούσε την ειδική μορφή του καπιταλισμού "ιμπεριαλισμός" φτάνοντας στον απόλυτο φετιχισμό και μυστικοποίηση της έννοιας αυτής (χωρίς να την αναπτύσσουν ιδιαίτερα και εις βάθος, πέραν των εθνοαστικών συμπαραδηλώσεών της), το ίδιο κάνουν σήμερα και αυτοί που ανακαλύπτοντας το "λάθος" των προηγούμενων επαναφέρουν την γενική αφηρημένη-συγκεκριμένη έννοια "καπιταλισμός".
Και οι δύο "διαλεκτικές" ομάδες είχαν και έχουν ερείσματα, και ως προτάσσουσες ένα πολιτικοπολεμικό σχήμα ανάλυσης και δράσης δεν γεννήθηκαν από το πουθενά, αλλά επίσης δεν ανήκουν στο φανταστικό άλλο του γενικού εχθρού, ή μάλλον ανήκουν και αυτές και οι δύο σε κάποιαν επιρροή από το πραγματικό άλλο του γενικού εχθρού, εφόσον η ίδια η παγκόσμια κυριαρχική πραγματικότητα και οι πιέσεις της άγει θέλουν δε θέλουν όλους σε κάποια "επένδυση" σε ειδικές φαινομενικές και ουσιακές πτυχές του παγκόσμιου. 
Εννοείται βέβαια, για να μην κάνουν χαρούλες οι πιο "μονδέρνοι" της αφηρημένης αντικαπιταλιστικής κριτικής πολεμολογίας, πως αυτή η ειδικοποιητική εμπλοκή, ήτοι η αντικειμενική προσκόλληση στην μία ή την άλλη πτυχή της παγκόσμιας πραγματικότητας, αφορά κατά το ίσον και αυτούς που έχουν γραπωθεί από τον αφηρημένο-συγκεκριμένο προσδιορισμό "καπιταλισμός" ασκώντας κριτική στους "αντι-ιμπεριαλιστές".


Όμως, πέραν των γενικών μορφών της τακτικοστρατηγικής εμπλοκής όπως την ιχνογραφούμε τώρα, υπάρχει μια εσωτερική στερεοποίηση και κρυστάλλωση της ήττας και της υποχώρησης, ακριβώς σε ειδικότερες και αποκλειστικά πλέον θεαματικές αξίες και πρακτικές μιας ανεστραμμένης ή ευθείας φετιχοποίησης παλαιότερων τακτικοστρατηγικών πλεγμάτων.
Έχουμε αναφερθεί πολύπλευρα και δίπλευρα-διμέτωπα σε όλα αυτά τα σχήματα, αλλά και σε περιφερειακές αναστροφικές μορφές τους, και δεν πρόκειται να κουράσουμε εδώ με ειδικότερες αναφορές, αλλά μπορούμε να πούμε πως τελικά όποια κι αν είναι η ειδική θεαματική ή υπερ-ομοιωματική μορφή του παρελθόντος, γενικά όπου ακούς για σύγκρουση και μάλιστα ήπια ή "σκληρή" ένοπλη σύγκρουση, συνήθως ή σχεδόν πάντα αυτή σημαίνει μιαν νευρωτική παρανοϊκή ή και ψυχωτική εμπλοκή σε μια στρεβλή μάλιστα αντικοινωνική εκδοχή παλαιών παραδειγμάτων.
Η επανάσταση πρώτα γίνεται από την  πλειονότητα της κοινωνίας και μετά γίνεται, ακόμα και "'ένοπλα", αφού όμως έχει πρώτα βασανιστικά ξηλωθεί το ηγεμονικό σχήμα της (αστικής ή άλλης=στο παρελθόν) κυριαρχίας σε όλο το έθνος ή τα έθνη που εμπλέκονται στην εξεγερτική διαντίδραση.
Δεν υπάρχει μη δημοκρατική επανάσταση, και δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει μη δημοκρατική πολεμολογική θεωρία και δράση.
Αυτό από την άλλη δεν έχει τα ιδεατά χαρακτηριστικά μιας μη πολεμικής και μη ένοπλης μορφής, όπως λένε κάτι ευρωαριστεροί ή και άλλοι ιδιόμορφοι νεοαριστεριστές (αυτόνομοι, καταστασιακοί κ.λπ).

Προτείνω ανεπιφύλακτα το εξής βιβλίο για εξονυχιστική ανάγνωση:
T.C.W Blanning, Γαλλική Επανάσταση (ταξική η πολιτισμική σύγκρουση;)
Εκδόσεις οκτώ..
Μετάφραση, Τρισεύγενη Παπαϊωάννου   





Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..