Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

ΕλληνοΤουρκοΚυπριακές συμπλέξεις και μαρξιστές σε οργασμό..


Επειδή η υπόθεση της συνεχιζόμενης πτώσεως ή πτώσεώς "μας" έχει από ό,τι φαίνεται πάρα πολλές διαφορετικές φάσεις και πτυχές, δια τούτο και μόνον οι αποκαλύψεις που φέρνει είναι και θα είναι κάτι άλλο από μια πλούσια φαινομενικότητα, και αυτή η πτώση είναι ικανή να απασχολεί τα ανήσυχα μαρξιστικά πνεύματα παραπάνω και αναλυτικότερα από ό,τι θα απασχολούσε μια συνηθισμένη πτώση ή μια πτώση δυνάμεων με ικανότητες πρόκλησης σεβαστικής σιωπής.


Η πτώση ενός αδύναμου τύραννου ή εν πάση περιπτώσει ενός αδύναμου δυνατού ανυπόληπτου ανθρώπου δεν επιβεβαιώνει την γενική εικόνα περί της δρυός και κάθε δειλού που την ξυλεύει αλλά την διαψεύδει απόλυτα.
Μια μεγάλη δρυς δεν ξυλεύεται από κανέναν, απλά γιατί δεν πέφτει ποτέ, όταν πέφτουν τα ξερά-πλέον και αδύναμα-πάντα και κυρίως-ασήμαντα δέντρα τότε πέφτουν πάνω τους όλοι οι ασήμαντοι της ιστορίας, ήτοι ξυλοκόποι του πνεύματος, για πάντα ηττημένοι, που θέλουν να πάρουν πάντως ένα κομμάτι ξυλαράκι για να καύσουν στη στόφα της αιώνιας πολιτικής και ιδεολογικής φτώχειας τους.

Η φτώχεια δεν είναι μόνον κακό πράγμα για τους φτωχούς, είναι κακό πράγμα για τους αδύναμους δυνατούς εκείνους που γίνονται φτωχοί στην δύναμη και τους περιμένουν στην άκρη όσοι είναι ταγμένοι για πάντα πλέον στην αιώνια αδυναμία και την δύναμή της.

Χορός βρυκολάκων της αδυναμίας γύρω από τα σώματα ανθρώπων γεμάτων λάθη προερχομένων από την μέτρια δυναμή τους. Αυτή είναι αν θέλετε η γκροτέσκα εικόνα των μισοαδύναμων μισοδυνατών εθνών κατά την πτώση τους, και δεν υπάρχει κανένας να τα υπερασπισθεί, αφού έχουν εξοργίσει με τα "λάθη" τους και τους πραγματικά δυνατούς και τους πάντα αδύναμους, χωρίς βέβαια να νοιάζεται κανείς για το γεγονός των "κοινών αμαρτιών" από την σκοπιά που δείχνει προς την πραγματική ισχύη.
Αλλά γιατί;
Διότι η ιστορία είναι για τους αγνούς κάθικους, δεν έχει ζύγια για "συγκεχυμένες" περιπτώσεις, και ως εκ τούτου η ιστορία ανήκει εκτός από τα καθάρματα (τής) μεγάλης ισχύος (και) στα απόλυτα καθικάκια τα οποία είναι τα ακόμα-μεγαλύτερα-καθάρματα εκείνα που έχουν προέλθει από την ήττα "τους" και την τετελειωμένη ιστορικά αδυναμία "τους" να κατανικήσουν τα κατεξοχήν καθάρματα, εξορισμένα πλέον ούτως όχι εις έναν δυνητικό τόπο αδυναμίας εν δυνάμει δύναμης ή εν δυνάμει μέσης δύναμης αλλά στο απόλυτο της ήττας.

Μην τύχει και συμπέσει η πτώση ενός αδύναμου δέντρου, αλλά δέντρου και όχι αραβικού θάμνου, με την παρουσία τέτοιων όντων κάτω από την παλαιά σκιά του.
Θα υπάρξει τότε μια επίθεση στο ξύλο, τους καρπούς, τα νεκρά κλαδιά, και το κυριότερον και σπουδαιότερον, θα υπάρξει μια πλήρης ψευδοεκδίκηση προς τα δυνατά παρακείμενα δέντρα με τους δηλητηριώδεις καρπούς τους, τα όντως απειλητικά, τα όντως συγγενή προς τα αδύναμα δέντρα, αλλά δέντρα και όχι αραβικοί θάμνοι, εφόσον αν ένα δέντρο πέσει τότε θα πέσουν νομίζουν και τα μεγάλα δέντρα, οι αιώνιοι σχεδόν κορμοί, και θα αρχίσει να χάνεται το δηλητήριο, οι καρποί, τα κακά πράματά τους.

Δεν υπάρχει τρόπος υπεράσπισης αυτών των άτυχων δυνάμεων της αδυναμίας και της δύναμης. 
Δεν υπάρχει κανένα ηθικό έρεισμα ικανό να γίνει ασπίδα τους, όσοι καλοί ασπιδοτεχνίτες κι αν προστρέξουν από άλλους τόπους, ακόμα κι από τόπους σκιασμένους από τους μεγάλους κορμούς της ισχύος.
Εξάλλου, είναι πια προφανές, τα λάθη τα αίσχη η ντροπή η ανοησία της πτώσεως, και η διανοητική κατάντια των μεσαίων αυτών και συγκεχυμένων δενδρυλλίων, δενδρυλλίων και όχι αραβικών θάμνων, δεν αφήνει περιθώρια για υπερασπίσεις.
Τι να υπερασπισθείς; 
Το "λιγότερο αίμα", την ανοησία και το εθνικά άστοχον των δολοφονιών του Γρίβα; [στάσις Κυπριακό: ο εθνικισμός ποτέ δεν πεθαίνει -]
Δεν υπάρχει τίποτα υπερασπίσιμο σε αυτό.
Τι να υπερασπισθείς; 
Το μεγαλύτερο ποσοστό αντισημιτισμού στον κόσμο στο ποσοστιαίο ποσοτικό μέγεθος του Ιράν; (το οποίο έχει και έναν "λόγο" ως "φυσικός" γεωπολιτικός εχθρός να το δικαιολογεί;) 
Δεν υπάρχει τίποτα υπερασπίσιμο σε αυτό..

Βλέπεις όταν ένα μεγάλο δέντρο κάνει πως πέφτει, δεν πέφτει, ακόμα κι αν έχει καταδηλητηριάσει το σύμπαν, ενώ όταν ένα δενδρύλλιον πέφτει όλα φαίνονται, όλα λέγονται, όλα είναι στο φως της δειλίας διαφόρων όντων, κάποτε φιλοξενούμενων στην σκιά του. 
Δεν υπάρχει τίποτα υπερασπίσιμο από τα δηλητήρια και αίσχη του αδύναμου δυνατού εθνικισμού μιας δυνατής αδύναμης χώρας, οπότε μπορούν όσοι έχουν τα ζύγια και τα σταθμά της απόλυτης εξομοίωσης να κάνουν το ιδεολογικό όργιό τους σε πλήρη αρμονία με τους απολογητές του πάντα αισχρού αλλά και κάποτε αδύναμου εθνικισμού μιας μέσης μικρής χώρας.
Η αυτοενοχοποίησή της είναι μια εύκολη υπόθεση και τούτη την αναλαμβάνει η γνωστή παρέα των ιστορικών αποτυχημένων μαζί με την άλλη γνωστή παρέα της Μητρόπολης, της πραγματικής όμως (των Μητροπόλεων).

Για να μην παρεξηγούμεθα, όλα φαίνονται πάντα, υπάρχει γνώση, υπάρχει ισότητα και δικαιοσύνη στην Ιστορία, καθώς βλέπετε η ιστορία είναι για τους αγνούς, πάντα αγνούς, και έτσι όλοι έχουν το μερίδιό τους εις αυτήν.
Απλά κάποιοι είναι να μην υπάρξουν, και αν τελικά δεν υπάρξουν έφταιξαν κι αυτοί το ίδιο με αυτούς τους (υποτίθεται) όμοιους που υπήρξαν υπάρχουν και θα υπάρχουν, και θα κάνουν ίσως και μνείαν κάπως συμπαθητική, υπάρχοντας ωστόσο ακόμα, και πάντα όπως πάντα, αμήν, αλλά για όλα φταίει η νοσηρότητα, η κοινή αστικοεθνικιστική νοσηρότητα.
Άλλο που αυτοί οι δύστυχοι δεν υπάρχουν πιά.

Μιλάμε για έναν καθαρό μαρξισμό θεολογικής ένωσης με την καθαρή ισχύη της αγίας Ιστορίας, δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να μιλήσει για φασισμό, θα ήταν άδικος, εδώ έχουμε με μιαν άλλη εντελώς πρωτότυπη θέαση του κόσμου, βουτηγμένη ως τα μύχια τής υπόστασής της στην λατρεία της ιστορικής ορθολογικής δύναμης και ισχύος και αυτή λέγεται μαρξισμός.
Υπάρχει ένας τρόπος αλλά είναι δύσκολος για να ξηλώσουμε για τα καλά και για πάντα αυτό το πλεκτό, αλλά είναι δύσκολος, πολύ δύσκολος, για να τον κάνει μάλιστα ένας μικροαστός εργάτης. 
Τον λαβύρινθο αυτό πρέπει ωστόσο να τον ακολουθήσω ως το τέλος.

Πάντως ένα είναι σίγουρο, και αδιαπραγμάτευτο από εμέναν.
Η Τουρκία θα με επιβεβαιώσει δυστυχώς ως μια κατεξοχήν σκοτεινή δύναμη του κόσμου αυτού, και θα κονιορτοποιήσει τις χυδαίες πλέον αυταπάτες όσων θέλουν να την βλέπουν και αυτή ως μιαν-άλλη-ακόμα-αστική χώρα.
Τι να την κάνω όμως την επιβεβαίωση όταν έρθει;
Δεν είμαι εύκαιρος να ασχοληθώ πλέον ούτε με την χυδαία φιλοτουρκική προπαγάνδα των σκουληκιών του Σεράγεβο, την τόσο αδιόρατη στα "κάτω από τις γραμμές" σημαινόμενα, αλλά την τόσο προφανή σε μένα και τόσο εύκολα αντιμετωπίσιμη αν κάτσω να ασχοληθώ 1-2 ώρες.
Η κατάντια δεν είναι σε αυτούς τους καταντημένους "μελετηρούς" της αυτονομίας, αλλά σε όσους προστρέχουν ακόμα και σε αυτούς για να κάνουν...δημιουργικό "μαρξισμό λενινισμό".
Γιατί πάνω από όλα μαρξισμός, μη ξεχνιόμαστε, και διεθνισμός επίσης.
Υπάρχουν ιερά και όσια βλέπεις, που ενώνουν τους πάντες μαρξιστές, γιατί οι άνθρωποι έχουν "ταξικό ένστικτο" εθνοτικής αυτοκτονίας ανίκητο, αφού δεν τους έγινε η ιστορική χάρη και έχουν πολλά μαζεμένα τα παράπονα της ήττας τους.
Τέτοια που είναι και η εθνότητα αυτή και οι εθνι(κι)σμοί της, κάτι θα έχεις να πεις.
Ο Γρίβας και τα εθνικιστικά εγκλήματα στην Κύπρο, η Χ, τα τάγματα ασφαλείας, τα εγκλήματα του εθνικού στρατού στην μικρασιατική εκστρατεία, η σφαγή της Τριπολιτσάς, η καταπίεση των Σλαβομακεδόνων, και βέβαια ο αντισημιτισμός, ο ορθοδοξισμός, ο φιλομιλοσεβιτσισμός και φιλορωσισμός, οι διώξεις των κομμουνιστών, οι διώξεις των αναρχικών, οι διώξεις του ένα και του άλλου, από την δεξιά, το έθνος κράτος, όλα αυτά τέλος πάντων ανάκατα ή σε "μαρξιστική σειρά", έχουν δώσει για πάντα το δικαίωμα στην ηλιθιότερη και αυτοκτονικότερη αριστερά του κόσμου να αισθάνεται ιδεολογικά ασφαλής και να πιστεύει στα ιερά κείμενά της ελπίζοντας στην επανάσταση των εργατικών αγροτικών μαζών στην Τουρκία.
Εδώ που τα λέμε, ίσως αυτή είναι η μοναδική μας ελπίδα, και δεν αστειεύομαι.
Μόνον οι Τούρκοι και Κούρδοι εργάτες και αγρότες και διανοούμενοι μπορούν να μας γλυτώσουν από τον Τουρκισμό, όχι οι Έλληνες Ελληνοκύπριοι ή απλά Κύπριοι, και ανθέλληνες (αντιφα) αριστεροί, κομμουνιστές, αυτόνομοι και άλλοι ανόητοι.
Μόνον οι Τούρκοι και οι Κούρδοι εργάτες και αγρότες και διανοούμενοι..
Από Έλληνες θα περιμένουμε τώρα;;




Ιωάννης Τζανάκος


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 15 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..