Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Ανάβαση κατάβαση,..


Για να δούμε την σειρά των άστρων..
 
Πρώτα έρχεται 
αυτό που σε καταδιώκει
σαν παλιά προγονική κατάρα,
Μετά ακολουθεί 
ένας αγγελιοφόρος
με δανεική λάμψη,
Από ψηλά πέφτει έπειτα 
ένας δαίμονας
που σου ζητάει ταπεινά συγγνώμη
Μα δεν έχει νόημα!
 
Θα ρωτήσουμε τη γη
Θα την ποτίσουμε ερωτήματα
που μας άφησε να την αφήσουμε,
Τότε θα βογγήξει βλαστάρια
νέα
με παράξενη όψη
Θα μας κοιτάνε στα μάτια
και θα γελάνε με χανανητά,
 
Μα τι είναι τούτο;
Δεν βγάζει άκρη η στιχοπλοκία
των άστρων
και της γης το έπος
είναι μια κωμωδία θλίψης,
Θα πρέπει αλλού να προστρέξουμε,
 
Στον μεγάλο αφέντη του κόσμου
πέφτοντας 
[με υπερηφάνεια
Βενιαμίν αποστάτη]
στα πόδια του,
Εξασφαλισμένη συγχώρεση
και αγκαλιές δηλητήρια
από πρωτότοκους πιστούς,
Αλλά στο τέλος το σκήπτρο
θα φιλήσουν όλοι,
Και τότε ρωτώντας
θα μας απαντηθεί η απορία
με έναν Λόγο περί μυστηρίου..
Σαν να μη βγαίνει άκρη,
 
Που να πάμε
να πάρουμε μιαν μη απάντηση
αξιοπρέπειας;
που να πείθει όμως
εμάς και τα κοπάδια
τους σκύλους
τους υπηρέτες
ακόμα και τους εχθρούς 
που παραφυλάνε στοργικά..
 
Καθώς κάθομουν στη πέτρα
με το γνωστό κομπολόϊ
σκληρόδετο και στρυφνό
σκέφτηκα να θέσω αλλέως
το ερώτημα της υπόστασης
του θανάτου και της θανατοζωής,
 
Πήρα λοιπόν ένα ταπεινό σκυλί
τον χειρότερο υπηρέτη
[τεμπέλης κλέφτης ψεύτης]
ένα κομμάτι μουχλιασμένο μέλλον
και ξεκίνησα,
 
Πρώτα σκότωσα τις ιδέες
περί υποστάσεως,
 
Έπειτα μίλησα 
στην γριά γη
Της είπα να αφήσει τα ψόφια
ήταν και μάνα και μητριά,
 
Κοίταξα τα άστρα
και είδα πως είναι μακριά
δεν λένε να μιλήσουν
Μόνον αινίγματα λένε
χαίρω πολύ γειά σας,
 
Ο Κύριος είχε αρθριτικά
ποδάγρα από τα πολλά κρέατα
Ιστορία το λένε
και αποθεώθη ως χασάπης,
Υπήρχε μόνον η πέτρα
ο σκύλος
ο κακός υπηρέτης
Και ένα τίποτα,
 
Σηκώθηκα από την πέτρα
αμόλησα το σκύλο
ελευθέρωσα τον υπηρέτη
και κίνησα μόνος
για το βουνό, 
το μόνο που έμαθα
καλά
τα άλλα ξένα,
 
Στον ανήφορο διψάνε
τα ζωντανά
ακουμπάνε στο χορτάρι
πίνουν νερό
κάνουν ένα όνειρο
που λέγεται ύψος
και μετά συνεχίζουν,
 
Κάπου εκεί
σε μια παράκρουση ανόδου
κατανοείς πως βυθίζεσαι
στο ύψος και τον πυθμένα του,
Ο κόσμος είναι ανάποδο πράμα
υψωνόμενος βυθίζεσαι
κι η πεδιάδα κάτω
είναι ό,τι ήταν το βουνό
σαν πεδινός ήσουν,
 
Να σταθείς στη μέση;
Δεν υπάρχει μέση,
κι αν υπάρχει είναι ένα ψοφίμι
πανδοχείο για νεκρούς ξεχασμένους
δίκαια ξεχασμένους,
 
Συνεχίζεις λοιπόν την άνοδο
που κάθοδος είναι
περιμένοντας ίσως
στην κορυφή να περπατάς ανάποδα
ή μάλλον ίσια για κορυφή
ανάποδα για πλάτωμα,
 
ε πεδινοί!
είμαστε τρελοί εκεί πάνω,
είμαστε δεν είμαστε
το βουνό μας είμαστε
ένας ληστής χωρίς κομπανία
μια κομπανία χωρίς αρχηγό
ένας αρχηγός πεθαμένος
τσοπάνης και φλογέρα
Μη το πιάνετε, άστε το
δεν έχει νόημα,
 
Μα νομίζω κατέληξα
ο μύθος είναι ένας
φεύγεις προς τα άνω
άλλη φυγή δεν υπάρχει
κι΄άλλη βύθιση επίσης,
Η θάλασσα ας περιμένει,..
 
Αύριο 
θα την σκεφτώ πάλι,
 
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..