Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Η στρατηγική σύγκρουση..


Όπως έχετε κατανοήσει καλά, ελπίζω τουλάχιστον μερικοί από εσάς, αυτή η χώρα, όπως κάθε χώρα της αυτοκρατορικής (ή ιμπεριαλιστικής) ημι-περιφέρειας του δυτικού καπιταλιστικού κόσμου, έχει καταπιεστές ιδιοκτήτες της και εντός της χώρας και εκτός αυτής.
Δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ωστόσο τους εδώ καταπιεστές ιδιοκτήτες της, δηλαδή το εξαρτημένο μονοπωλιακό "εθνικό" κεφάλαιο και τα πολύμορφα μικροαστικά παρακολουθήματά του, αν δεν μελετήσουμε με επάρκεια και διαύγεια την θέση της χώρας στα όρια αυτού του κόσμου:
Βρίσκεται μεν εντός του ως ένα ημι-κυρίαρχο κράτος και μια ημι-κυρίαρχη αστική τάξη, αλλά λόγω των ειδικών γεωπολιτικών συνθηκών έχει φθίνουσα πορεία δια μιας τάσης εξόδου ή βίαιης αποβολής της σε έναν πιο "εξωτερικό" χώρο αυτής της οριακότητας εις την οποία συμμετέχει.

Δυστυχώς αυτοί που θα είχαν την πρόθεση ή την ικανότητα εκ της αξιακής και ταξικής θέσης τους να προβούν σε μια τέτοια ανάλυση, είναι παρασυρμένοι σε έναν ψυχοφθόρο και αδιέξοδο αριστερισμό, του οποίου τις επιπτώσεις στο μαζικό δημοκρατικό κίνημα τις βλέπουμε τώρα με κάθε τρόπο, αν και οι ίδιοι ως οι "ιδανικοί κι ανάξιοι" εραστές της ιστορίας δεν παίρνουν χαμπάρι. 
Στο πλαίσιο αυτών των ειδικών συνθηκών ορίζω ως αριστεριστές όλους τους "αφηρημένους" αντικαπιταλιστές και αντι-ιμπεριαλιστές, από την αναρχία και την αντιφα αυτονομία ως το ΚΚΕ, επίσης συμπεριλαμβάνω σε αυτόν τον όρο και τις νεοτροτσκιστικές και νεοσταλινικές ομάδες. Δεν εξαιρώ το ΚΚΕ από αυτόν τον όρο διότι παρά την πρόσφατη "εθνική" στροφή του παραμένει δέσμιο της ελλειπτικής και ιστορικά θεμελιωμένης κουκουέδικης μισο-ντεφετιστικής γραμμής του.
Από την άλλη οι περισσότερο ρεαλιστικές "κατανοήσεις" και αναλύσεις της ειδικής πραγματικότητας του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού που υπάρχουν σε χώρους κείμενους ή παρακείμενους σε έναν γενικότερο δημοκρατικό πατριωτισμό/εθνισμό ή αριστερόστροφο εθνικισμό, είναι εμπλεκόμενες σε ρεφορμιστικές και γεωπολιτικές αυταπάτες (ΛΑΕ, Πλεύση Ελευθερίας) ή ακόμα χειρότερα σε αμιγώς εθνικιστικές ιδεολογικές αυταπάτες και πρακτικές (Αρδην), προσφέροντας στους αριστεριστές-"διεθνιστές" αντιπάλους τους απροσδόκητα επιχειρήματα και λόγο ύπαρξης.

Μιλάω αρκετά σχηματικά, δεν έχω εξάλλου τον χρόνο ως μισθωτός εργαζόμενος, τον οποίο βέβαια οι επαγγελματίες της "αριστερής πολιτικής" ούτε τον υπολογίζουν ούτε τον σέβονται, όπως όλους εμάς τους εργαζόμενους. 
Κατανοητόν, σε ταξική κοινωνία ζούμε, και η ταξική πάλη υπάρχει πρώτα από όλα μέσα στην λεγόμενη αριστερά ή το "κίνημα".
Όμως αυτό είναι το πλαίσιο σε γενικές γραμμές.

Υπάρχουν κι άλλες κρίσιμες διαστάσεις και πτυχές που έχουν να κάνουν με την ιδεολογική επιρροή νέων ρευμάτων προερχομένων εκ του λεγόμενου "δυτικού νεοδιαφωτισμού" ή της "μετανεωτερικής" θεωρίας που είναι πολύ σοβαρές "καταστάσεις" για να μην τις αναφέρουμε καν, αν και εντάσσονται τελικά σε όλο αυτό το ελευθεριακό-φιλελεύθερο και αριστερίστικο νέο σύστημα αστικής και μικροαστικής σκέψης με τους εδώ αριστεριστές στρατιώτες του.
Η αντιδραστική "συντηρητική" αντιμετώπιση αυτών των νέων ρευμάτων δεν οδηγεί πουθενά, αλλά και μια καίρια διαλεκτική αντιμετώπιση είναι εφικτή μόνον εντός νέων πολιτικών και πολιτικοστρατιωτικών συμβάντων και γεγονότων και όχι με αμιγώς θεωρητικό ή ιδεολογικό τρόπο.

Κεντρικό ζήτημα, κρίσιμο από όλες τις απόψεις, είναι το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας της χώρας.
Πάνω σε αυτό το θέμα παραληρούν και επενδύουν όλοι οι προαναφερόμενοι αριστεριστές, και πάνω σε αυτό το θέμα γίνονται και οι τραγικά λανθασμένες αναζητήσεις και των "αριστερών πατριωτών" ή "αριστερών εθνικιστών".
Παρά τις πολλές ευφυείς, επιστημονικές και βαθυστόχαστες μαρξιστικές ή μαρξοειδείς αναλύσεις επί του θέματος που υπάρχουν πέραν των γνωστών "διεθνιστικών", οφείλω να πω από εδώ πως για να γίνει διαλεκτική ενσωμάτωση αυτού του θέματος θα ήταν απαραίτητη μια κριτική του μαρξισμού εν γένει και σε όλα τα παρακλάδια του, η οποία (κριτική) όμως να μην καταλήγει στον καταστροφικό ιδεολογικό μηδενισμό εθνικιστικών δεξιόστροφων ομάδων όπως το Άρδην.
Η κριτική του μαρξισμού θα γίνει από τα ίδια τα "πράγματα", και μάλλον εκ των υστέρων, αλλά πάλι οφείλω να πω από εδώ πως ο μαρξισμός, ειδικά όπως είναι ενταγμένος στις ειδικές συνθήκες που σκιαγραφήσαμε, είναι ένας βραχνάς, ένας βρυκόλακας μέσα στα μυαλά κατά τα άλλα συνεπών και έτοιμων για την επανάσταση ανθρώπων μέσα στην χώρα.
Ο μαρξισμός σήμερα, εδώ που ζούμε, σε όλες τις μορφές του, είναι η μυστικιστική ηττοπαθής θρησκεία των συνειδητών ή ασύνειδων πρακτόρων του ιμπεριαλισμού και της τουρκικής επιθετικότητας ή το αντίστοιχο μυστικιστικό ανορθολογικό σύστημα σκέψης υποψηφίων θυμάτων αυτών των δυνάμεων. 
Ακόμα δε και αναρχικοί που είναι εχθρικοί απέναντι σε αυτή την δεσποτική θεωρία λόγω και της δικής τους "αφηρημένης" θεμελίωσης γενικά παρασύρονται στον άγονο μηδενισμό της.

Ίσως να μην έχει νόημα πλέον να μιλάς, έστω "προλογικά", και εμείς από την (πραγματικά) ταπεινή άσημη θέση μας έχουμε μιλήσει πολύ.
Η προετοιμασία πλέον πρέπει να υποταχθεί σε συγκεκριμένους πολιτικοστρατιωτικούς όρους, έστω από την σκοπιά μιας θεωρητικής στρατηγικής περί της ιδεολογικής πολιτικής και στρατιωτικής συνθήκης της επερχόμενης ενδοεθνικής και εξωεθνικής σύγκρουσης της κοινωνίας μας.
Η νίκη και η επικράτηση ενός νέου επαναστατικού δημοκρατισμού των μαζών, ειδικά στις συνθήκες που βιώνει και θα βιώσει ο εργαζόμενος λαός της "Ελληνικής Δημοκρατίας" και το δημοκρατικό έθνος, είναι δεδομένη και νομοτελειακή, αλλά θα επισυμβεί εντός βίαιων και τραγικών γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών συμβάντων και γεγονότων.

Τότε, όταν γίνουν όλα αυτά, ελπίζω όχι σύντομα, θα δούνε μερικοί πόσα απίδια πιάνει ο σάκκος.







Ιωάννης Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..