Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Ο πολιτικοστρατιωτικός ντιλεταντισμός και η αραβική τρομοκρατία..


Η αντιμετώπιση της πλοκής των ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων με τις στρατιωτικές ή αλλιώς ονομαζόμενες "ένοπλες" πολεμολογικές θέσεις ενός "επαναστατικού κινήματος" δεν είναι μόνον αιτιατό (αποτέλεσμα) μιας προηγούμενης γενικότερης θέσης στο πεδίο της (υποτίθεται) αμιγούς ιδεολογίας/κοσμοθεωρίας, αλλά ένα ισοδύναμο στοιχείο στο ευρύτερο αλλά πάντα συγκεκριμένο πλαίσιο της γενικότερης διαλεκτικής πλοκής των στοιχείων που συγκροτούν ένα επαναστατικό πρόγραμμα και πρόταγμα.

Η θεώρηση της πολεμολογικής πτυχής ενός κινήματος μπορεί να σημαίνει διακυμάνσεις οι οποίες υπάρχουν εντός των ίδιων των "πραγμάτων" αλλά ο τρόπος που μορφοποιούνται (θεωρησιακά) αυτές οι διακυμάνσεις των "πραγμάτων", και τα πράγματα τα ίδια, δεν είναι το "μοιραίο" αποτέλεσμα όλων αυτών. 
Βέβαια, η αναζήτηση ενός ενεργητικότερου καθορισμού των "πραγμάτων" αυτών από την σκοπιά της επανάστασης (της όποιας επανάστασης, σε ένα πρώτο επίπεδο αφαίρεσης) έχει καταχωρηθεί πλέον σε έναν ιδεολογικό "χώρο" που σημαίνει σήμερα γενικά έναν αδιέξοδο συνδυασμό πολεμολογικού ντιλεταντισμού και "ατομικής" ή "μαζικής" τρομοκρατίας.
Ο ντιλεταντισμός ωστόσο, όταν μιλάμε για περιοχές εκτός "δυτικού κόσμου" είναι μάλλον η εξωτερική μορφή ενός γενικότερου στρατηγήματος γενίκευσης της ανορθολογικής και τυφλής μορφής της τρομοκρατικής πτυχής του πολέμου, και ως εκ τούτου πρέπει μάλλον να θεωρείται (ως ντιλεταντισμός, όταν υπάρχει) ως μέρος περισσότερο της δυτικής αριστερίστικης φαντασίας που μερικές φορές ενσαρκώνεται σε άτοπα και όντως ντιλετάντικα εγχειρήματα.
Η ιδεολογική θεαματική μορφή (ωστόσο) που ενώνει τον δυτικό ντιλεταντισμό και την "ανατολική βαρβαρότητα" ήταν και είναι ακόμα σχεδόν κάθε εθνικό κίνημα που εμφανίστηκε στον λεγόμενο "Αραβικό κόσμο", άρα τελικά (παρά τις φαντασιακές επενδύσεις στο γκεβαρικό καστρικό κίνημα) η δυτική αριστερίστικη φαντασία (εξεταζόμενη ως ξεχωριστή) δεν έχει ακόμα κατορθώσει να υπερβεί και αυτήν ακόμα την μορφή ως αντιδραστική, είτε γιατί εμποδίζεται από τον "ορθό" ή "μη-ορθό" "αντισιωνισμό" της (εννοώ, ας μην κρίνουμε τώρα και εδώ το θέμα) είτε γιατί έχει αναπτύξει μια μυστικιστική μορφή αντι-ιμπεριαλισμού εις την οποία ο αραβικός εθνικισμός και φονταμενταλισμός έπαιζαν και παίζουν ακόμα κεντρικό "απενοχοποιητικό" ή "πατροκτονικό" ρόλο.
Υπάρχουν βέβαια δύο βασικά επίκαιρα αντισταθμίσματα, (πέραν του κοινού φαντασιακού της Κούβας, ως μυθικής πατρίδας της νέας ένοπλης αντίστασης), τα οποία είναι το κίνημα του ΡΚΚ και οι Ζαπατίστας, και όντως η συνεισφορά τους στην αυτοκάθαρση της αριστερής (άρα και της αριστερίστικης) ένοπλης φαντασίας είναι εξόχως σημαντική, για όλους τους παραληρηματίες, ακόμα και αυτούς τους τροτσκιστές που επιμένουν ακόμα και στα παρακλάδια του FSA να ανακαλύπτουν μια δημοκρατική επαναστατική δυναμική.
Υπάρχουν βέβαια και αθεράπευτες περιπτώσεις ασθένειας και παθολογικής εξάρτησης από την "φιλο-αραβική" αυταπάτη (κυρίως νεοσταλινικές), οι οποίες (περιπτώσεις) ανακαλύπτουν την συνέχεια της εθνικιστικής κρυφομπααθικής PLO-FATAH (με όλα τα ελαττώματά της αλλά ας πούμε και με κάποια θετικά στοιχεία) στα φονταμενταλιστικά τέρατα της HAMAS, αλλά κάπου η επιστήμη...σηκώνει ψηλά τα χέρια της.
Σε γενικές γραμμές η αριστερίστικη ένοπλη φαντασία έχει παγώσει, εφόσον και οι Ζαπατίστας και το (νέο) PKK δεν ικανοποιούν τις ολοκληρωτικές και ταυτόχρονα (στο εσωτερικό της "δύσης") ντιλετάντικες φαντασίες των αριστεριστών, όπως επίσης και δεν πληρούν τις προϋποθέσεις της υπερ-αντι-ιμπεριαλιστικής παράνοιας-ψύχωσης κ.λπ, εφόσον δεν υπάρχει η κατά την δική τους παραγγελία μετωπική άμεση και οντολογικά απόλυτη αντιπαράθεση με τον "ιμπεριαλιστή σατανά", όπως προβλέπει το βιβλίο των νέων αριστερίστικων ψυχώσεων σύμφωνα με την θρησκευτική παραλλαγή της λενινιστικής-σταλινικής θεωρίας (τονίζουμε το "θρησκευτική" γιατί αν ιδωθεί σε συγκεκριμένα πλαίσια αυτή η θεώρηση δεν είναι για πέταμα).
Πάντως, ακόμα κι έτσι, το μόνο που δεν είναι κατανοητό είναι το πλαίσιο της ένοπλης ή στρατιωτικής πάλης σε ένα τυπικό μεν αλλά στις σημερινές συνθήκες ουσιαστικότατο επίπεδο ανάγνωσης που έχει να κάνει με τις αρχές της αυτοάμυνας, της δημοκρατίας, της εθνοτικής και εθνικής αυτονομίας, της υπεράσπισης της ζωής και των αξιών του λαού κ.λπ, σύμφωνα όμως με συγκεκριμένα όρια και κάτω από τις οδηγίες της πιο κλασικής και ψύχραιμης πολεμολογικής επιστήμης, χωρίς υποτίμηση ή το αντίθετο, υπερεκτίμηση της έννοιας του ασύμμετρου πολέμου, άρα με καταπολέμηση του ντιλεταντισμού στην ρίζα του, πριν ακόμα μιλήσουμε για "ταξικούς" και άλλους όρους...







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..