Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2016

Σημεία στρατηγικής/τακτικής και μια σύντομη ιστορική αφήγηση...

Απαραίτητη μάλλον η ανάγνωση των προηγούμενων δημοσιεύσεων..

Ως παρατηρητής ομοιωμάτων και ως κατασκευαστής επίσης ομοιωματικών στρατηγικών τακτικών, θα ήθελα να ξέρω αν υπάρχει επίγνωση, από μέρους πολλών επίδοξων ταραχοποιών πνευμάτων, της ανάγκης για έναν πυρήνα λαϊκής επιτακτικότητας με συγκεκριμένους στόχους στο επίπεδο ακριβώς της τακτικής.

Αν υπήρχε επίγνωση θεωρώ πως θα έπαυε η πίστη στην μόνον οριζόντια πολεμολογία και την λογική της συνεχούς μπλόφας, εφόσον θα γίνονταν κατανοητό ότι μόνον με την προβολή της κορυφαίας μορφής ισχύος ως πιθανής να μετασχηματιστεί στο απόλυτο αποτέλεσμά της θα μπορούσε να έχει ισχύη ακόμα και μια τακτική, άρα μετριοπαθής στρατηγική βλέψη με κύριο στόχο την ίδια την τακτική, άρα ομοιωματική εν μέρει, επίτευξη των στόχων.


Η στρατηγική είναι εργαλείο μπλόφας τότε μόνον όταν μπορεί να εννοηθεί και ως πιθανά ενεργοποιούμενη σε περίπτωση σκλήρυνσης του μετώπου τού εχθρού (ή αντιπάλου), τότε λοιπόν όταν υπάρχει πάντα ένα πεδίο ενεργοποίησης της στρατηγικής βλέψης και δομής στην πραγματική πραγματικότητα.
Αλλιώς μιλάμε για καραγκιοζιλίκια τύπου Τσίπρα Βαρουφάκη και λοιπά.
Κανείς δεν πιστεύει κάποιον που μπλοφάρει και λέει φωναχτά ως γελοίος ότι μπλοφάρει, αλλά ούτε και αυτόν που δεν το λέει φωναχτά αλλά όλοι ξέρουν ότι το κάνει.
Η πραγματική μπλόφα είναι αυτή που δεν είναι μπλόφα αλλά μια ακόμα πιθανότητα η προβολή ισχύος να έχει αποτέλεσμα την μη απόλυτη σύγκρουση, αλλά τούτο συμβαίνει και γίνεται (και) ορατό μόνον τότε όταν η προβολή ισχύος, της όποιας ισχύος, σημαίνει ένα σοβαρό ενδεχόμενο να μετασχηματιστεί σε πράξη.

Αν αυτή η Λογική δεν είναι κατανοητή από έναν ολόκληρο λαό ή κοινωνία, ή ακόμα και υποτίθεται ριζοσπαστικές πρωτοπορίες του, τότε μιλάμε για μιαν άκαμπτη ανοησία, και λέω άκαμπτη διότι συνήθως δεν υπάρχει ούτε καθαρή ευφυία ούτε καθαρή ανοησία, αλλά όταν υπάρχει άκαμπτη ανοησία τότε αυτή είναι (μάλλον) απόλυτη.

Να σας πω μια ιστορία τώρα, που αφορά (με την θετική έννοια) και την αριστερά, κομμουνιστική ή μη:
Κάποτε μια κοινωνία, ένας εργαζόμενος λαός (σε εργοστάσια, γραφεία και χωράφια) αναγκάστηκε να ζητήσει την βοήθεια μιας ριζοσπαστικής πρωτοπορίας γιατί απλά αυτή ήταν η μοναδική που δεν είχε φύγει από την χώρα και η μοναδική που δεν είχε καταδότες προδότες και δωσίλογους υποταγμένους συνεργάτες στον ξένο κατακτητή.
Όταν ο ξένος κατακτητής έχασε και έφυγε, ένα μεγάλο μέρος αυτής της κοινωνίας (αυτού του λαού) είπε: τώρα που γλυτώσαμε, δεν τους αφήνουμε αυτούς στην τύχη τους;
Και "αυτοί" πέθαναν εξορίστηκαν βασανίστηκαν, ανεπίγνωτα αφού "ο λαός δεν φταίει".
Στο μεταξύ αυτή η οριακή πλειονότητα της κοινωνίας είχε εξαγοράσει μια χαρά την αποκοπή της από τους σωτήρες και φύλακές της, με μια αστική ανάπτυξη στηριγμένη στους διορισμούς, το βυσμάτωμα, το μισθουλάκο, και άλλα σύχρονα αγαθά, τα οποία παράγονταν από ό,τι απέμενε από τα θαλασσοδάνεια και τους πακτωλούς της εξαγοράς (από Η.Π.Α), το οποίο (ό,τι) διαχειρίζονταν οι επανακάμπτοντες ναζιγερμανοδωσίλογοι, μοναρχοφασίστες, αγγλοδωσίλογοι.
Κάποια στιγμή αυτό το ανώμαλο πράμα που προέκυψε από μιαν ανόσια και ύπουλη μαζική συναλλαγή έσκασε και έκανε την καλή αυτή κοινωνία κομμάτια.
Οι παλαιοί θυσιαζόμενοι, διπλά ηττημένοι και λόγω της δικής τους ενδόμυχης ελλειπτικότητας και αυταρχικότητας αλλά όχι μόνον γι' αυτό, έμειναν στην άκρη και μοιράστηκαν σε 2 και μετά 3 ομάδες. Η μία είπε να προσαρμοστεί και να παίξει τον ρόλο του σωτήρα αλλά στα νέα πλαίσια, η άλλη μουλάρωσε και έριξε το φταίξιμο στην μορφή της σωτηρίας που ακολούθησε στο παρελθόν αλλά επέμεινε να παίξει τον ρόλο του σωτήρα και η τρίτη ακολούθησε τον δρόμο μιας ακόμα μεγαλύτερης προοπτικής που περιείχε τον κανόνα μιας παγκόσμιας και μόνον λαϊκής σωτηρίας.
Καλά όλα αυτά.
Ποιό είναι όμως αυτό που ξεχάσανε όλοι οι εμπλεκόμενοι;
Ξέχασαν ότι για να γίνει και το ένα και το άλλο και το όποιο ενδεχόμενο, σωτηρίας ξεπουλήματος ή μη ξεπουλήματος, χρειάζεται και κάτι πάρα πολύ απλό:
Ένας λαϊκός στρατός που κάποιες κρίσιμες στιγμές τουλάχιστον δεν έκανε μπλόφες, αλλά πολεμούσε με όλους τους όρους του πολέμου σε πλήρη ανάπτυξη και ακεραιότητα.
Δεν λέω πως πρέπει κάποια αντίστοιχη πολιτική πολεμική μηχανή (κάθε πολιτική μηχανή είναι πολεμική και αντίστροφα) θα έπρεπε να κάνει τα ίδια ακριβώς, αλλά πάντως αν έκανε κάτι θα πολέμαγε, όχι αναγκαία πάντα ένοπλα.
Αυτά, αλλά η ανοησία δεν είναι πάντα υποφερτή, αυτός είναι ο λόγος της επιμονής μας.




Ιωάννης Τζανάκος 

1 σχόλιο:

  1. Σε σχέση με την ιστοριούλα σου θα πρέπει να σκεφτείς κ το ηθικό χασμα-βαραθρο το οποίο ανοιξε αναμεσα σε αυτους που μειναν ξεκρεμαστοι κ τους αλλους που ζησαν με το μαρσαλ. μιλαμε για χαιρε βαθος αμετρητον και οχι αμεσα σχετιζομενο με την πολιτικη. υπηρχαν τυποι οι οποιοι στα στρτοδικεια ενω ταχαν σπασει με το κομμα δεν ειπαν κουβεντα κ φγανε καταδικες.. ολα αυτα βεβαια λιωσανε στο μεγαλο καζανι του 80.. τωρα αν ειναι να μιλησουμε για ηθικη (+πρακτικη) στην ελληνικη κοινωνια μιλαμε για ελαχιστοτατες μειοψηφιες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..