Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Σχιζοανάλυση του όντος-ως-σημείου..

Σε συνέχεια του:


Η σχιζοανάλυση αποδέχεται συνήθως την τυπική και ορθή επιστημονικά (από την άποψη της ψυχιατρικής) περιγραφή της σχιζοφρένειας ως μιας διαρκούς κίνησης μεταξύ μιας ("επιθυμούμενης") υπερ-Εν-ότητας των όντων και μιας αναπόφευκτης θρυμματίζουσας διάλυσης σε μια υπερ-πολλαπλότητα.
Αντίθετα από ό,τι συνήθως θεωρεί ο κόσμος η σχιζοφρένεια δεν σημαίνει διχασμό ή σχάση σε δύο ή τρία μέρη (της ψυχής) αλλά τον απόλυτο διασκορπισμό και την ενόρμηση προς ένα απόλυτο Εν.
Κατά την ορθή της ροπή η σχιζοανάλυση (κορυφαίος ο Ντελέζ) διαβλέπει το μη (αποκλειστικά) ψυχιατρικόν αυτής της κίνησης, αλλά νομίζω "λαθεύει" στον βαθμό που περιορίζεται ή εγκλωβίζεται (φροϋδομαρξιστικώς) στην επιθυμητική ικανότητα ή την επιθυμητική μηχανή και δεν διαβλέπει εντός της ίδιας της γλώσσας ως Εν-ογενούς σημείου-όντος το "μυστικό" της υπόθεσης.


Η ριζική μετωνυμική λειτουργία της γλώσσας (στην ολότητά της) ως απόλυτου ξενωτικού σημείου, το οποίο ως ξενωτικόν ιδρύει το όλον ως εικόνα ή αφαίρεση τού Είναι, ενέχει όπως είναι προφανές μιαν ειδική μηδενοποιητική ή κενωτική ιδιοτυπία η οποία διατηρείται ακόμα κι αν υποθέσουμε πως στο ατελές ή τελειωτικόν τέλος μιας διεργασίας ένωσης του σημείου με το όλον έχει επιτευχθεί η ενοποίηση ως "εμπεριέχουσα" πολλαπλούς καθορισμούς των όντων, ή απλά μιά ανυποστασιακή ενότητα αυτών.

Η διατήρηση της ξένωσης τού σημείου [γλώσσας-ολότητας/Εν-σημείον] και κατά μίαν πιθανή κατάσταση πληρότητάς του ως Λόγου, σημαίνει πως έχουμε να κάνουμε με μιαν ειδική ολική ή ολιστική τρόπον τινά μετωνυμική λειτουργία η οποία κινείται αενάως εις έναν διχασμό, αλλά έναν συγκεκριμένο διχασμό που σχηματίζεται εντός και δια μίας μη δομικής οντικής διαίρεσης.
[Με συνοπτικό και αφοριστικό τρόπο θα έλεγα πως ευθέως η μη δομικότητα του διαχωριστικού σχηματισμού αυτού σε μιαν (δική μας) θεώρησή του ως μη-δομικού αποκλείει (σαν θεωρήσεις) και τον δομισμό και τον μεταδομισμό.
Επίσης, για να διευκρινίσω περαιτέρω τι λέω, τονίζω πως δεν είναι τυχαία η μη χρήση από μένα (παρά μόνον αναφερόμενος στην θέαση) της έννοιας της οντολογίας. Υπάρχει το οντικό επίπεδο οργάνωσης των όντων και μόνον κατά θεωρησιακή εξαίρεση το λεγόμενο οντολογικόν, πράγμα που σημαίνει πως δεν αποδέχομαι τον κεντρικό άξονα (και τις λεπτομέρειες) του χαϊντεγκεριανού διαχωρισμού σε οντικό και οντολογικό. Αλλά ας προχωρήσουμε..]  

Τι είναι όμως και τι σημαίνει αυτός ο διχασμός;
Ας δούμε κάποιες πτυχές του.

Η κατά την γενική συμβολιστική του Λόγου ξενωτική διεργασία έχει κατά καιρούς ιδωθεί και ως διεργασία επιστροφής εις εαυτόν.
Όμως μάλλον οι δύο στιγμές θεωρούνται ως σχετικά διαχωρισμένες, και ίσως μόνον σε φαινομενικά σκοτεινές γραμμές του Hegel θα βλέπαμε να επιχειρείται μια άλλη αντιμετώπιση του θέματος υπό το βλέμμα μιας θεώρησης της διεργασίας ξένωσης και της επιστροφής μιας συμβολικής ενότητας εις εαυτόν εντός όμως μιας ταυτότητας ίσως και ταυτοχρονίας.

Η ξένωση του σημείου από τον κόσμο τον μετατρέπει άμεσα σε Κόσμο Λόγο, αλλά μόνον μια επίγνωση της γλώσσας ή του Λόγου ως ολικού σημείου το οποίο παραμένει ξενωμένο και ως ξενωμένο παράγει τον Κόσμο σε Κόσμο Λόγο, μπορεί να ανατροφοδοτήσει τον στοχασμό και την ελλογότητά του με τα ίδια τα πραγματικά δεδομένα ως συμπεριλαμβάνοντα και τον Κόσμο Λόγο αλλά και το παραγωγικό στοιχείο της ξένωσης (τού σημείου).

Η μορφή του σημείου ούτως μπορεί να παρουσιασθεί ως μια διαρκής αναπτύχωση εντός ενός διαρκούς διχασμού σημείου και όντος, και ο διαρκής διχασμός σημείου και όντος ως η διαρκής ενπτύχωση του όντος στον διχασμό του με το σημείο και αντίστροφα (του σημείου στον διχασμό του με το ον).

Η εξωτερικότητα του σημείου είναι μια οντική ένδειξη ότι το ον και όχι ο άνθρωπος ονειρεύεται τον εαυτό του δια του ανθρώπου.

Δεν ξέρω αν η σχιζοανάλυση θα μπορούσε να ακολουθήσει έναν τέτοιο δρόμο για την ηθική δικαίωση της τρέλας και την απονομιμοποίηση, ηθική και επιστημονική, της αποκλειστικά αναγωγιστικής ψυχιατρικής, πάντως όντως η τρέλα και ειδικά η σχιζοφρένεια ενυπάρχει ως ένα στοιχείο της ίδιας της σύστασης του Λόγου ως πιθανού ολικού σημείου του όντος κατά την ιδρυτική όμως και συστατική θεμελίωση και λειτουργία της γλώσσας ως ολότητας, ήτοι σε άμεση συνάφεια προς την ίδρυση του ίδιου του όντος ως ολότητας που αντίκειται στο σημείο και αντίστροφα (του σημείου που αντίκειται στο ον ως ολότητα).
Μια μη (αποκλειστικά) ψυχιατρική σχιζοανάλυση θα μπορούσε να αναζητήσει την σημειακή σχιζο-ποίηση του κόσμου και όχι κοινωνικές ή ψυχικές θεραπείες (μόνον) με ή χωρίς τον έναν ή άλλο κοινωνιολογικό ή ψυχαναλυτικό αναγωγισμό, αφήνοντας κατά κάποιο τρόπο και (σ)την ψυχιατρική (σ)την καθαυτό εργασία της.

Μια ποίηση του κόσμου που θα διέφευγε της σχιζοφρενικής ή σχιζοφρενογενούς Εν-οποίησης, χωρίς να επιθυμεί βέβαια μιαν ολοκληρωτικίστικη κατάργησή της, θα ήταν πάλι στηριγμένη στην ολική μετωνυμία τού Εν-σημείου [ή σημείου-Εν] με το ον, με την επιθυμία να μην σβήνει της απόλυτης Εν-ότητας αλλά ταυτόχρονα με την επίγνωση και το θάρρος (εξόχως επιστημονικό) του διαρκούς διχασμού ή ξένωσης, δηλ. (και) της αποδοχής τής ιδιοτυπίας της ξένωσης όπως αυτή εμπεριέχεται νομοτελειακά σε ένα σημειακό συμβολικό ον, όπως ο άνθρωπος.



Ιωάννης Τζανάκος
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..