Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Στρατηγική τακτική αυτονόμησης..



Η αντιμετώπιση των δομικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας σε συνάρτηση προς την επίθεση των ευρωπαίων καπιταλιστών εναντίον της ελληνικής εργατικής τάξης και της μεσαίας και μικροαστικής τάξης, δεν είναι δυνατόν να τεθεί σε ένα ξεχωριστό σημείο από την θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος και το ευρύτερο γεωπολιτικό/γεωστρατηγικό ανάγλυφο.

Κάποιοι πρέπει να αντιμετωπίσουν όλα αυτά τα επίπεδα της πραγματικότητας μαζί, σαν να είναι ένα συγκεκριμένο ενιαίο υποσύστημα και να φέρουν εις αίσιον πέρας το σημαντικότερο καθήκον που παρουσιάστηκε στο νεοελληνικό έθνος από τότε που σχηματίστηκε ιστορικά, και το οποίο δεν είναι άλλο από την επιβίωσή του σε συνθήκες που προαναγγέλλουν εξαφάνιση ή περιορισμό του σε ασφυκτικά θανατερά πλαίσια αυτοσυντήρησης.

Ακολουθώντας μεταφυσικές και αντι-επιστημονικές αντιλήψεις δεν πρόκειται να γίνει τίποτα σε αυτό το πλαίσιο καθηκόντων αλλά επίσης είναι αδύνατον πλέον να υπάρξει και απάρνηση του ιστορικού προβλήματος.

Κατά την εξέταση του νέου ιστορικού προβλήματος της χώρας τελειώσαμε όχι και τόσο ομαλά ή ευγενικά με τον νεο-αριστερίστικο νεο-αναρχικό ταξικισμό, ο οποίος ζει δια των φορέων του μέσα σε μια γυάλα απομονωμένος φανταζόμενος μιαν παγκόσμια αντικαπιταλιστική αντικρατική επανάσταση αναδυόμενη από το πουθενά της εσωτερικής "ταξικής πάλης" ή στην καλύτερη περίπτωση φανταζόμενος πως οι ενδοηγεμονικές αντιπαραθέσεις διαφόρων ιμπεριαλιστικών και περιφερειακών ελίτ θα οδηγήσουν τους εργαζόμενους λαούς ή τους ανθρώπους της περιοχής μας σε ταξική "διεθνιστική" συναδέλφωση, οπότε το λύσανε το πρόβλημα, έχουνε και την συνείδησή τους καθαρή.
Τελειώνοντας με αυτή την κρυφοφασιστική ιδεολογία για ηλίθιους μαρξιστές του βιβλίου ή νεοφροϋδικούς μυστικιστές (ηλίθιοι κι αυτοί) της queer λίμπιντο, έχουμε ωστόσο πλέον να αντιμετωπίσουμε τους κύριους διαμορφωτές των πολιτικών και στρατηγικών βλέψεων και στάσεων.

Στον αστικό χώρο όπως εννοείται ως μη συμπεριλαμβάνων απόλυτα τον Σύριζα (αλλά υπάρχει και σε αυτόν η ουσία όλων αυτών) υπάρχει ένα πάγωμα στην τυπική συνηθισμένη "παραδοσιακή" στρατηγική της υποτελούς συμμαχικής σχέσης με την Δύση συνολικά και ειδικότερα με περισσότερη βαρύτητα είτε προς τον ευρωπαϊκό είτε προς τον αμερικανονατοϊκό παράγοντα.
Αυτή η στρατηγική δεν στερείται πραγματικών ή ρεαλιστικών ερεισμάτων, εφόσον κάθε άλλη "εναλλακτική" για μια αστική κοινωνία (και αστική τάξη) μέσης (προς τα "κάτω") ισχύος σε ένα κολασμένο γεωπολιτικό περιβάλλον παρουσιάζεται δια των έξαλλων φορέων της ως τυχοδιωκτική και επικίνδυνη, και όντως είναι τις περισσότερες φορές.
Η φιλοδυτική γραμμή άνευ όρων έχει παρουσιάσει πραγματικά αποτελέσματα για την χώρα στο διηνεκές, και την έχει μετατρέψει έμπρακτα σε μια ζώνη δυτικής ασφάλειας και αστικής δημοκρατίας με όλα τα περιεχόμενα βέβαια που είχε και έχει μια τέτοια ζώνη.
Η σημερινή ρευστοποίηση, ξανά, της Μέσης Ανατολής και της Μεσοποταμίας, και η ανάδυση τρομαχτικών φαινομένων βίας, πολέμου, φανατισμού και μαζικών εξοντώσεων, ανατροφοδοτεί τα ορθολογικά επιχειρήματα της κεντρικής δυτικόδουλης μεγαλοαστικής ελίτ και τάξης και της δίνει την ιδεολογική ηγεμονία στα θέματα που αφορούν την στρατηγική για την θέση της χώρας.
Όμως το πάγωμα της στρατηγικής σκέψης παρουσιάζεται ακριβώς εκεί όπου αυτή η ίδια η στρατηγική επιλογή εντός του "φιλοδυτικού" ηγεμονικού μπλόκ λειτουργεί ως ένα ευρύτερο συμπεριληπτικό σύστημα καταστολής κάθε άλλης επιλογής ακόμα και εντός της φιλοδυτικής στρατηγικής, εφόσον μαζί με το αξίωμα "ανήκομε στην Δύση" οι μεγαλοαστοί βάζουν πολλά "άρα" τα οποία δεν ανήκουν οργανικά στην αξιωματική φράση:
άρα πάση θυσία ευρώ,
άρα πάση θυσία ευρωπαϊκή ένωση,
άρα πάση θυσία αποδοχή της φιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, ακόμα κι αν αυτή για μιαν περιφερειακή χώρα σημαίνει καταστροφή,
άρα δυτικό εποικοδόμημα, άνευ όρων και άλλης επιρροής,
άρα απαγόρευση κάθε άλλης "αιρετικής" επιλογής για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική...κ.λπ
Τίποτα από τα προηγούμενα "άρα" δεν σημαίνει ταυτόσημα "ένταξη στην Δύση" ούτε καν (αστική) φιλοδυτική πολιτική και στρατηγική.
[Ακόμα και μια αποχώρηση από το ΝΑΤΟ δεν σημαίνει αυτοδικαίως και αποχώρηση από τον δυτικό στρατόπεδο εν γένει, αν και είναι σαφώς προσεγγίζουσα μιαν ριζικότερη ρήξη]
Θέλω να πω πως μπορεί μια χώρα να μην έχει τίποτα από όλα αυτά τα πιθανά συνεπαγόμενα από την ένταξή της στην Δύση και να παραμένει ωστόσο ακόμα: και δυτική (ενταγμένη στην Δύση) και καπιταλιστική και επί της ουσίας φιλο-ιμπεριαλιστική.
Η άρνηση των προαναφερόμενων "άρα" δεν σημαίνει αναγκαία ούτε αντικαπιταλισμό ούτε αντι-ιμπεριαλισμό ούτε αντιδυτικισμό, αλλά οι φιλοδυτικές ελίτ στην ελλαδίτσα των πνευματικών και πολιτικών δούλων θεωρούν πως αυτά τα "άρα" αν φύγουν θα έρθουν οι κομμουνιστές, ο Πολ Ποτ, ο Κιμ, οι εξωγήϊνοι και θα επέλθει η ολοκληρωτική καταστροφή του αγίου ευρωέθνους.
Είναι απλά ηλίθιοι; πρόκειται για δωσίλογους; υπάρχει πνευματική αποχαύνωση;
Δεν έχουν νόημα οι χαρακτηρισμοί, αν και δεν είναι άδικοι όσο και να διαμαρτύρονται τα ερείπια του "ακραίου κέντρου", αλλά η αναζήτηση των αντικειμενικών δομών που προκαλούν αυτή την στάση υποτέλειας.    
Το καταπληκτικόν για την ευρύτερη αυτή στάση υποτέλειας είναι πως συναντάται και σε εναλλακτικούς υποτίθεται "πατριωτικούς" χώρους, όπως ο ορθοδοξο-δεξιός "εθνικιστικός" (θα σκιστεί κανένα καλσόν) χώρος του "Άρδην", όπου παρά τις επικολυρικές πραγματείες εναντίον του "εθνομηδενισμού" (ψευδοέννοια) τελικά τα επιχειρήματα είναι ίδια και ανατριχιαστικά δωσιλογικά όπως αυτά των αμιγώς μεγαλοαστών πορδοπατριωτών.
Η ταύτιση μιας πιθανής μετριοπαθούς ανεξάρτησιακής αστικής ή μισοαστικής (σοσιαλδημοκρατικής) πολιτικής με την έλευση της εθνικής αποκαλύψεως και καταστροφής, μπορεί να κρύβεται επιμελώς πίσω από την κριτική στον τυχοδιωκτισμό του Τσίπρα και των τυχοδιωκτών αριστεροευρωπαϊστών, αλλά είναι μια τυπική ευρωδεξιόστροφη θέση (και κριτική).
Αλλά και άλλοι υπο-χώροι στον ευρύτερο σάπιο χώρο του "δημοκρατικού πατριωτισμού", οι οποίοι δεν έχουν τέτοια φοβικά κολλήματα και δεν ακολουθούν μιαν εθνοφοβική μικροαστική εθνικιστική γραμμή, όπως η ΛΑΕ, η Πλ.Ελ.(Ζωή), ΚΟΕ, κομμάτια της Ανταρσύα (όλο και λιγότερα), αντί να κινούνται στον χώρο μιας πραγματικής ρεαλιστικής επιχειρηματολογίας, δια της οποίας θα μπορούσε να αναδυθεί και ένας άλλος πιο ετερόδοξος προβληματισμός, αναπτύσσουν έναν γενικότερο ιδεολογικό Λόγο στα πλαίσια παλαιών πεθαμένων υπερ-εποικοδομημάτων χωρίς κανένα έρεισμα στην διεθνή πραγματικότητα.
Κάποιοι ζούνε ακόμα λ.χ με τις ελπίδες για έναν άλλο αραβικό ριζοσπαστισμό και αναπαράγουν τις ίδιες "αντισιωνιστικές" ανοησίες όπως στις δεκαετίες 70-80, και επιπλέον αλείφουν το βουτυράκι στο ψωμάκι των φιλοδυτικών ρίχνοντας στην "ιδεολογική πιάτσα" χίμαιρες για μιαν υποτιθέμενη συμμαχία με την Ρωσία του Πούτιν, για μιαν υποτίθεμενη συμμαχία με το Ιράν, ακόμα και την Κίνα, ως λύση ή λύσεις στο γεωπολιτικό και οικονομικό αδιέξοδο.
Είναι προφανές πως οι φιλοδυτικοί με τις δωσιλογικές τάσεις όπως τους περιγράψαμε (συν ο Σύριζα) βρίσκουν εύκολο πεδίο επικράτησης και παρουσιάζονται ως η μοναδική ρεαλιστική και ορθολογική "παράταξη", όταν έχουν να αντιμετωπίσουν τέτοιους αντιπάλους.
Αντίθετα, η θεωρητική και πολιτικοθεωρητική "αποσύνδεση" των επιμέρους δομών ή υπο-συστημάτων που συγκροτούν το σύστημα/υποσύστημα [Ελληνική Δημοκρατία<<>>γεωστρατηγικό περιβάλλον] και η πρόταξη μιας άλλης σύνθεσής του ακόμα και εντός μιας γενικότερης αλλά (πιο) αυτόνομης υπαγωγής στην δυτική κυριαρχία, θα έβαζε πραγματικά σε κίνδυνο τόσο την ηγεμονική μορφή αυτής της κυριαρχίας αλλά ίσως και το γενικό κυριαρχικό περιεχόμενό της (στην χώρα πάντα, αλλά και ευρύτερα στην περιοχή).
Για να σκεφτεί κάποιος όμως έτσι πρέπει ή να μην είναι ακραιο-κεντρώος (νδ, πασοκ, ποτάμι, εν.κεν. και σύριζα τώρα κ.λπ) ή να μην είναι αριστεριστής.




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..