Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Το σημείον ως κάτοπτρον του Εν-ός/Όλου..


Κατά την γνώμη μας υπάρχει κάποια μορφή ριζικής μετωνυμικής λειτουργίας της ολικής γλωσσικής μορφής σε σχέση με την πραγματικότητα που συστοιχεί στο γλωσσικό σύστημα, αρκεί να αναφερόμαστε σε μια ευρύτερη εικόνα αυτού του συστήματος όπως αυτό πιθανόν αντιστοιχεί σε μεγάλα σύνολα των όντων.
Η ριζική αυτή ικανότητα και πράξη δεν είναι κατασκευασιακή, ήτοι δομοποιητική, προϋφίσταται όταν υφίσταται.
Η απόδειξη της μετωνυμικότητας μεταξύ σημείων ειδικά και των όντων θα επανέφερε τον στοχασμό για την γλωσσική μορφή σε παλαιές οντικές κοίτες, όμως το σημείο ως το έσχατο υλικό ακόμα και όταν αυτό τίθεται ως το όλον των  (ενεργών και πιθανών) σημείων δεν έχει καμμία εμφανή ομολογία, αναλογία ή οντική συγγένεια κατά την υφή προς τα όντα τα ίδια, εκτός κι αν κάτι μας διαφεύγει.
Το σημείο ας πούμε πως είναι πέραν του ήχου ή της γραμματικής μορφής του ένα σύμβολο, αλλά και έτσι έχουμε ήδη αφαιρέσει με βίαιο τρόπο την ιδιότυπη υλικοσυμβολική και υλική ξενότητά του ως προς το (εξωγλωσσικό) ον ή τα (εξωγλωσσικά) όντα.
Το σημείο με την ισχνή του υλικότητα και παρά την ισχνή του υλικότητα, και ως φώνημα και ως γραμματική μορφή, είναι ένα Ξένον, ένα Μηδέν, ένα ριζικό Έτερον των όντων, και μάλιστα ένα μοναδικό ως προς την ξένωση τον μηδενισμό και την ριζική του ετερότητα ως προς όλα τα όντα και το ον ως όλον.

Όμως, για δείτε, ακριβώς αυτή η απόλυτη ξενωτική μοναδικότητα του σημείου, στην πραγματικότητα ιδρύει και το Όλον των όντων ως Ον ή Είναι ως πλάσμα της νόησης και της γλώσσας, άρα είναι ακριβώς αυτό που εισάγει τον φορέα ή υποστασιακό τελεστή της γλώσσας-σημείο σε ένα κάτοπτρο εκ του οποίου ορά (ακόμα και θολά ή στρεβλά αν θέλετε) τα πράγματα ως ξένα μεν αλλά εντός μιας ολότητας, πιθανόν πάλι ακόμα ακαθόριστης σε ένα αρχικό ή διαχρονικό επίπεδο.
Δεν έχει τόση σημασία τελικά (ή μόνον) αν η γλώσσα σκέφτεται (με) τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος σκέφτεται δια της γλώσσας, αφού έτσι κι αλλιώς μόνον δια της γλώσσας με την γλώσσα και εκ της γλώσσας αυτός (ο "άνθρωπος") ορά ή μορφοποιεί τα πράγματα ως ένα όλον ή ως μια ενότητα.

Η απόλυτη ξένωση του ανθρώπου, ως όντος ειδικά καθορισμένου από την γλώσσα, από τον κόσμο, όπως συμβαίνει ως ένα ιδρυτικό γεγονός που δεν τον "συνοδεύει" απλά ή τον συνκαθορίζει, αλλά ως ένα γεγονός που τον διαποτίζει εις όλο το φάσμα της υπόστασής του, δεν είναι λοιπόν (όπως και κάθε άλλη ιδρυτική μηδενοποιητική πράξη) ένα ακόμα συμβάν ή μιά ακόμα δομή που συνδομεί το ανθρώπινο αλλά (είναι) το κύριο ουσιακό ή προ-δομικό συμβάν του ανθρώπινου.
Αυτό δε, το συμβάν ξένωσης από τον κόσμο είναι και η βασιλική και μοναδική οδός τής καθολικής ενώσεως με τον κόσμο.
Και μάλιστα, για να τελειώνουμε όχι και τόσο ευγενικά με τους μαρξιστές ή άλλους "αντιμηδενιστές" ηλίθιους, αυτή η αποξένωση (αλλοτρίωση) δεν είναι ιστορική, δεν είναι "αρνητική" (με την κοινότοπη "αξιολογική" έννοια του όρου), δεν θα αρθεί ποτέ, δεν θα καταστραφεί ποτέ, παρ'εκτός κι αν γίνει εφικτή η κατασκευή μιας νέας τεχνητής ζωής κατά ένα ολοκληρωτικό μοντέλο, πράγμα μάλλον όχι απλά απαίσιο αλλά και ανέφικτο.

Είδαμε λοιπόν πως η ολική συμπερίληψη του ανθρώπινου από την ξένωση τού σημείου έναντι των όντων, ενώ σημαίνει αυτό που σημαίνει, δηλαδή την αποξένωση και την απόσπαση από την (άμεση) φύση και τα πράγματα, είναι ταυτοχρόνως και ταυτώς μια πιθανότητα ένωσης με το ον ή τα όντα ως Όλον ή ενότητα (ή και ολότητες/ενότητες;).

Μπορούμε να υποθέσουμε προνοητικά, και για να προλάβουμε τις αντιρρήσεις των συμβατικιστών κάθε μορφής, πως αυτή η είσοδος-έξοδος του ανθρώπινου όντος στο όλον-Εν, όπως μάλιστα συμβαίνει ήδη κατά την ανάδυσή του ως γλωσσικού όντος, πιθανόν να είναι μια επιθυμία, ένα φάντασμα, ένα Κάτι το οποίο περιορίζεται στην ίδια την μορφή του όλου/Εν-ός ως περίκλειστης μορφής εντός της ίδιας της γλωσσικής μορφής.
Στο ίδιο μήκος κύματος τα παράσιτα τού τραπεζιού, που ζούνε με τα αποφάγια της φιλοσοφίας και της επιστήμης, ήτοι οι (νεο-)φροϋδιστές, θα δεχθούν μεν την ύπαρξη ακαθόριστων (ακόμα) ολοτήτων ή ενοτήτων όπως εκβάλλονται αυτομάτως από την ξενωτική λειτουργία τού σημείου  ως τής γλώσσας ως εν γένει, αλλά θα την ανάγουν και αυτήν και τις ολότητες/εν-ότητες "της" στο ασυνείδητο (σώπα καλέ!), άρα σε μια ακόμα (αμιγώς-) ανθρωπογενώς υποκειμενική υποστασιακότητα η οποία σε μια πολύ τακτοποιημένη ενδοκοινωνική αναφορά (οι ιστορίες των συνδρόμων κ.λπ) παρουσιάζεται ως κάτι εν τέλει (πάλι) μη-κοσμικό μη-φυσικό ή έστω μη-ολικό ή Εν-ιστικό (όχι εν-ικόν, αυτό σημαίνει το μοναδικόν). 
Με το πολύ ζόρι, αν υπάρχουν ψυχαναλυτές ή γλωσσολογο-φιλόσοφοι που θα αποδέχονταν μιαν έννοια της ολότητας ή Εν-ότητας, ακόμα και έτσι είμαι σίγουρος πως θα φρόντιζαν να περικλείσουν την έννοια και την κατάσταση της απορρέουσας από την σημειακή ξένωση ολότητας/Εν-ότητας σε ένα σχεσιακό μη-ολικό ή μη-κοσμολογικό πάντως σίγουρα μη-φυσικό πλαίσιο, η δε εκάστοτε εμφάνιση μορφών συμβολισμών ή γλωσσονοητικών ή νοητικών μορφών με έντονη την διαπότισή τους από την ίδια την ολότητα του σύμπαντος κόσμου ή την επιθυμία για αυτήν θα καταχωρούνταν στο συμπαθητικό τόπο τού "μύθου" ή (πάλι) του ασυνειδήτου ως ακόμα μη διαμεσολαβηθέντος από τον φωστήρα χασάπη νεο-εξολοθρευτή της φύσης. 
Πάντως σε κάθε περίπτωση το νέο παπαδαριό που λέγεται "ορθολογιστική" διανόηση έχει ως εγχάραξη μέσα του την αμφισβήτηση κάθε ονείρου, Λόγου, συμβόλου ή σημείου που δια της ξενώσεως που διαλειτουργεί θα έφερε την αξίωση ότι εκφράζει σημαίνει υποσημαίνει κάτι ολικόν έξω από το υποκείμενο.
Να λοιπόν που ερχόμενοι στην αρχική μας υπόθεση ανακαλύπτουμε πόσο σημαντική μπορεί να είναι η πιθανότητα η γλώσσα να έχει τελικά μιαν ριζική μετωνυμική λειτουργία αν την δούμε ως ολότητα και την ίδια και το κυριότερο αν την δούμε ως εκφράζουσα και πράγματα τα οποία δεν είναι περιορισμένα στις τυπικές ενδογλωσσικές λειτουργίες είτε αναφοράς (ακόμα και δημιουργικής) προς το κοινωνικό υποκείμενο είτε αναφοράς (ακόμα και δημιουργικής) προς κάποιο "ασυνείδητο"..




Ιωάννης Τζανάκος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..