Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2016

Συριακό μέτωπο και χαοτικά αντι-ιρανικά σενάρια..


Είναι αλήθεια πως υπάρχει εντυπωσιακή σιωπή στην Δύση και τις παρατρεχάμενες ημι-δυτικές χώρες (Ελλάδα) για τις επιπτώσεις της πτώσης του Χαλεπίου στα χέρια ξανά του επίσημου ή "νόμιμου" συριακού κράτους και των συμμάχων του (Ιρανών, Ρώσων και πολιτοφυλακών της Χεζμπολάχ), αλλά αυτό δεν είναι αποτέλεσμα μόνον της θλίψης του ηττημένου συνωμότη αλλά και της νίκης του Τράμπ, ο οποίος έχει σαφώς άλλα σχέδια για τις σχέσεις του με την Ρωσία (όχι ακριβώς φιλικά, αλλά πάντως όχι του κλιντονικού queer μαφιοζοκύκλου).
Η θλίψη των δυτικών έχει να κάνει και με την κατάρρευση ενός μετώπου προπαγάνδας και στρέβλωσης των γεγονότων από την σκοπιά μιας απόλυτα μονομερούς ματιάς κατά την οποία ψευδοεπαναστάτες, ειδικά "μετριοπαθείς" αλλά και αυτοπροσδιοριζόμενοι ως "μαχητές του Ισλάμ", ήταν τα αποκλειστικά θύματα της πολεμικής μηχανής του Άσσαντ και γενικά θύματα, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούσαν και αποτελούν έναν μοχθηρό μηχανισμό φρίκης που έκανε και κάνει έναν στυγνό εθνοσεκταριστή και ταυτόχρονα κοσμικό δικτάτορα με καταφανή τα μαζικά εγκλήματά του να φαντάζει και να είναι μερικές φορές προτιμότερος.
Η συμβολική, ιδεολογική και προπαγανδιστική ήττα της Δύσης και των δυτικιστών είναι, προς το παρόν τουλάχιστον, τεράστια, αφού όχι μόνον το έχουν βουλώσει κανονικά μέχρι την επόμενη επικοινωνιακή (αντ-)επίθεσή τους αλλά και παρουσιάζουν πραγματικά την εικόνα ενός χάσκοντος υποκειμένου.
Το πανηγυράκι "συριακή δημοκρατική επανάσταση" τελείωσε ειδικά στο Χαλέπι, όπου υπήρχε και ισχυρή φιλοτζιχαντιστική μαζική λαϊκή βάση, μηχανισμός σύμπραξης όλων των "αντικαθεστωτικών" και διαφόρων μυστικών υπηρεσιών, αλλά κυρίως μια κοινή συμβολική "επένδυση" από όλους μαζί τους ιδεολογικούς παράγοντες της δυτικής βρυκολακοδιανόησης τόσο στην "φιλελεύθερη" δεξιά (και "κέντρο-κεντροαριστερά") όσο και στην άκρα αριστερά (ένα μέρος των αναρχικών, αυτόνομοι από μια καθαρά αντιρωσική αντιάσσαντ σκοπιά, τροτσκιστές όλων των μορφών και ειδών, και διάφορα κεντριστικά αριστερίστικα σχήματα όπως εδώ η Ανταρσύα, η οποία έχει μέσα της βέβαια σχεδόν όλο τον τροτσκισμό).
Είναι σίγουρο πως ο Άσσαντ και η δυναστεία-οικογένεια γενικά Άσσαντ, ως τυπική μορφή παλαιού τύπου αραβικής μπααθικής (και ταυτόχρονα φιλο-ιρανικής) απολυταρχίας. προσφέρονταν και προσφέρεται ακόμα για αρνητική προπαγάνδα, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των φιλοάσσαντ και φιλο-ιρανών στην χώρα μας και αλλού, αλλά για να φτάσουν όλοι οι περίεργοι "επενδυτές" γύρω από την ψευδοεπανάσταση της "αντιπολίτευσης" να το έχουν βουλώσει έστω προς το παρόν σημαίνει πως οι "δικοί" τους είναι τόσο χειρότεροι που τους έχουν αφήσει άλαλους.
Καταρχάς με τη δειλία τους, αφού χρησιμοποίησαν αμάχους και γυναικόπαιδα για να διαφύγουν, έπειτα με αυτά που βρίσκονται ως στοιχεία στην κολασμένη πρώην επικράτειά τους, και τέλος με την αδιαφορία τού κάποτε ενεργού ή θετικά ανεκτικού προς τους "επαναστάτες" λαϊκού πληθυσμού.
Παρά το γεγονός πως σίγουρα κάποιοι συμμετέχοντες ή μισοσυμμετέχοντες ισλαμιστές από την "λαϊκή βάση" εκτελέστηκαν άμεσα και μαζικά από τα τάγματα θανάτου του Άσσαντ,  δεν έγινε τίποτα ούτε υπήρξε αντίδραση από τον εκμηδενισμένο πολιτικά ηθικά και ψυχικά σουνιτικό λαϊκό πληθυσμό στην κύρια μάζα του.
Το να κατορθώνει η Δύση ένα κάθαρμα όπως ο Άσσαντ και ένα από τα πιο αιματηρά καθεστώτα να τα κάνει να φαντάζουν και να είναι όντως προτιμότερα από τα δικά της συμμαχικά ισλαμολουμπεναριά, είναι ένα απίθανο κατόρθωμα.
Σε αυτό το κατόρθωμα βέβαια ειδικά και κυρίαρχο ρόλο έπαιξαν οι δυνάμεις της αραβικής χερσονήσου (ειδικά Κατάρ και Σαουδική Αραβία) και η Τουρκία.
Ειδική αναφορά προς το Ισραήλ: η ουδετερότητά του ή ακόμα και η υποστήριξή του όχι προς τους ισλαμιστές όπως λένε οι συνωμοσιολόγοι αλλά προς τους μεταμφιεσμένους ψευδομετριοπαθείς, το οδηγεί για πρώτη φορά σε πραγματική περικύκλωση και με την συμμετοχή της Ρωσίας η οποία δεν είναι εχθρική προς αυτό, πάντως δεν είναι και σύμμαχός του, με δεδομένη την ισχυροποίηση της συμμαχίας των Ρώσων με το Ιράν και την Χεζμπολάχ.
Τι απομένει πλέον στην ευρύτερη Δύση για να ξαναπατήσει πόδι στην Μέση Ανατολή και την Μεσοποταμία, πέραν των σταθερών Κούρδων και Ισραηλινών συμμάχων της και των άλλων απαράδεκτων συμμάχων ψευδοσυμμάχων μετριοπαθών υποτίθεται σαλαφιστών της Σαουδικής Αραβίας και του Κατάρ;
Της απομένει η επανενεργοποίηση του ρήγματός της με το Ιράν και σε αυτό έχει ως δυνητικά και ενεργά πρόθυμους αν το επιθυμήσει τόσο τους Ισραηλινούς όσο και τους Κούρδους, και εννοείται από δίπλα τους πάντα πρόθυμους ισλαμοβρυκόλακες της Σαουδικής Αραβίας.
Ε-ννο-εί-ται πως στο πιθανό (άμεσα ή πιο αργά) μελλοντικό αντι-Ιρανικό μπλόκ θα τρέξουν (αν υπάρξει εντολή με τα μάτια) όλοι μα όλοι μα όλοι καθ'άπασαν την οικουμενική επικράτεια οι ακροαριστεροί και φιλελεύθεροι ιδεολόγοι και αναλυτές, φροντίζοντας βέβαια πρώτα (οι υποκριτικότεροι) να αμολήσουν και καμμία αντιδυτική, αντικαπιταλιστική ή αντι-ιμπεριαλιστική ψευδοανάλυση.
 
Θα διενεργήσω μια πρώτη τοποθέτηση επι αυτού του απαράδεκτου σεναρίου, οργανωμένη (ως τοποθέτηση) σε σημεία:
 
1.
Μια επίθεση στο Ιράν με σκοπό την ανάσχεση της ρωσικής επιρροής, και την αποδυνάμωση ή πτώση της (καπιταλιστικότατης) θεοκρατικής ολιγαρχίας του, θα είναι μια καταστροφική για την περιοχή κατάσταση, εις βάρος και των Ιρανών δημοκρατών και των Κούρδων εντός και εκτός Ιράν και του λαϊκού σιωνιστικού Ισραήλ μακροπρόθεσμα.
Θα επιταθεί ο θρησκευτικός σεκταριστικός πόλεμος Σουνιτών Σιιτών, θα καταστραφεί πλήρως το Ιράκ, θα αποσταθεροποιηθεί ο Λίβανος, θα γονατίσει εντελώς η Συρία (ό,τι έχει απομείνει τέλος πάντων), θα εξαγριωθεί πλήρως η Τουρκία (αν δεν διαλυθεί η ανατολική της επικράτεια) και στο τέλος τέλος θα υπάρξει μια τεράστια κοινωνική και ανθρώπινη λαϊκή καταστροφή μέσα στο Ιράν, μια χώρα με έναν υπέροχο πολιτισμένο μετριοπαθή επί της ουσίας λαό και μιαν προοδευτική πάντα νεολαία (παρά την καταστολή).
 
2.
Ο αντισημιτισμός "αντισιωνισμός" θα αποκτήσει ακλόνητα μαζικά επιχειρήματα, και αυτό θα έχει και επίδραση σε όλη  την κοινή γνώμη παγκοσμίως (και στην Δύση) αλλά και μέσα στο Ισραήλ.
 
3.
Οι Κούρδοι από αυτόνομοι αν και εργαλειοποιημένοι σύμμαχοι της Δύσης και του Ισραήλ θα μετατραπούν σε έναν αντιπαθητικό πιστό σύμμαχό τους, που θα παρουσιάζεται και δικαιολογημένα πλέον ως ένα πιστό εργαλείο τους χωρίς οικεία βούληση και αξιοπρέπεια.
Ένας σημαντικός κλάδος τους, και στο ΡΚΚ και στο κόμμα του Ταλαμπανί, έχει συνεννόηση με τους Ιρανούς παρά την καταπίεση που ασκεί το θεοκρατικό καθεστώς.
Η συννενόηση αυτή είναι ανάλογη με την προηγούμενη συνεννόηση με το καθεστώς Άσσαντ και είναι προσωπική απόφαση του Α.Οτσαλάν, ο οποίος έδειξε στην τελευταία του επαφή με τον "έξω κόσμο" (δια του αδερφού του) μεγάλη οργή προς την "δική" του  (πεκακάδικη) νέα ηγεσία για το παρατραβηγμένο απόλυτο ξήλωμα και τής κουρδικής συνεννόησης με το καθεστώς Άσσαντ, αλλά μάλλον και για τέτοια χαοτικά αντι-ιρανικά σενάρια..
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..