Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Η επιστροφή στο σημαίνειν της (εσωτερικής) Φύσεως..


Η γλωσσολογική στροφή στην φιλοσοφία τον 20ο αιώνα δεν ήταν αποτέλεσμα αυθαίρετης ή δημιουργικής επιλογής αλλά (αποτέλεσμα) της ίδιας της ανάδυσης μέσω της νεώτερης γλωσσολογίας τής αλήθειας της γλώσσας ως ενός αυτόνομου σημειακού συστήματος το οποίο δεν ακολουθούσε τους άμεσους βιολογικούς προκαθορισμούς των άλλων έμβιων όντων κατά την επικοινωνία τους (το δικό τους επικοινωνιακό ή γλωσσικό σύστημα).
Βέβαια με τον καιρό άρθηκε η πρώτη αρχική απόλυτη κατάταξη των μορφών σημειακής επικοινωνίας των άλλων έμβιων στον χώρο της (απόλυτης) μη γλωσσικότητας, ωστόσο παρέμεινε η διαφοροποίηση της ανθρώπινης γλώσσας και η τοπο-θέτησή της σε ένα μη φυσικό χώρο του υπαρκτού, με την έννοια μάλιστα που συμπλέκεται με την αναδυσιακή και όχι αναγωγική δομή (άρα και έννοια) της συστημικής βιο-εξέλιξης, πράγμα που αποκόλλησε επίσης την γλώσσα από την ευρύτερη μιμητική δομή, την επίσης ελκόμενη από την (άμεση) ζωϊκή/προ-ανθρώπινη φυσικότητα.
Η ανθρώπινη γλώσσα παρουσιάζεται να είναι ένα σύστημα επιτελέσεων ή η ίδια ένα σύστημα σημειακής επιτέλεσης του όντος, το οποίο δεν έχει τίποτα το φυσικό ή κοσμικό με την έννοια που έχει όχι μόνον κάθε άλλο επικοινωνιακό σύστημα αλλά και κάθε άλλο σύστημα στον κόσμο.
Η γλώσσα είναι το παρουσιαζόμενο ως μη φυσικό επιτελεστικόν που αντιπροσωπεύει μιαν υπερβασιακή συστημική λειτουργία τού σημείου (των σημείων) και το οποίο συμπλέκεται με την ανθρώπινη κατάσταση όχι (απλά) ως ένα καθοριστικό συμπροσθετικό στοιχείο αλλά την ιδρύει (ως ανθρώπινη κατάσταση) και την κάνει αδιανόητη χωρίς την γλώσσα.
Ομιλώ, συμβολίζω, σημαίνω, αποφυσικοποιώ το ον, άρα υπάρχω ως άνθρωπος ή απλά υπάρχω ως υπερβασιακή σημειακή υπόσταση.

Η ρίζα των ανθρωπολογικά σημαινόμενων καταστάσεων του ανθρώπου ως ειδικά ανθρώπινων ή αμιγώς ανθρωπογενών είναι η γλωσσικότητα και το σημαίνειν, με τα χαρακτηριστικά τους όπως τα σκιαγραφήσαμε.
Η ρίζα της αμιγώς ανθρωπογενούς κατασκευασιακής ικανότητας του ανθρώπου είναι η γλωσσικότητα και ως τέτοια σημαίνει κατά την οπτική μας ένα παράδοξο σύστημα αναγκαίας αλλοτρίωσης του ανθρώπινου, το οποίο είναι ενσωματωμένο στην ίδια του την υπόσταση, ανατινάσσοντας τελικά ακόμα και το ενδεχόμενο αυτή (ως υπόσταση) να θεωρηθεί ως πιθανά μια "δεύτερη Φύση" κατά τα πρότυπα της "πρώτης Φύσης" όπως παρουσιάζονται σε ένα εμπειρικό πλαίσιο.
Ο άνθρωπος είναι το μη φύσικο ον που σημαίνει γλωσσικά το ον επιτελώντας την γλώσσα και επιτελεί την γλώσσα σημαίνοντας κατά την μη φυσικότητά του το ον. 
Το ον δεν είναι αντικειμενικό με την έννοια αυτή, εφόσον το ίδιο καθαυτό (αυτό τούτο) είναι ένα σημείο στο πλέγμα της σημειακής μη φυσικότητας του ανθρώπινου γλωσσικού σημαίνειν.

Ωστόσο αυτή είναι η εκκίνηση της σκέψης και της ίδιας της ιδρυτικής μη φυσικής γλωσσομηδενοποιητικής πράξης τού ανθρώπινου όντος, κατά την (μη-αυτοδημιουργούμενη) ίδρυση και τις επανιδρύσεις τής σημειακής υπόστασής του, και όχι η συνολική της οντική ουσία, εφόσον η ίδια η Φύση ως Κόσμος και όχι ως ένα σύστημα άμεσων επιτελέσεων των αναγκών και των επιβιωσιακών λειτουργιών των έμβιων εν γένει, δεν είναι αυτό που συνήθως νομίζουν οι ακολουθητές της άμεσης εμπειρικής ή ακόμα και θετικοεπιστημονικής βίωσής της.
Ο Κόσμος είναι ένα χρονικό/υπερχρονικό Είναι/Μηδέν που ενώ σημαίνεται αρχικά από το μη φυσικόν της ανθρώπινης γλώσσας, ας πούμε (σχηματικά) ορθότερα, αναδύει και απορρέει επιτακτικά και τραγικά το αναγκαίο αίτημα της επανεύρεσης τού ανθρώπινου και εξωανθρώπινου Είναι ως φυσικού και ολικά κοσμικού.
Αυτό μάλιστα δεν το κάνει μόνον δια της θρησκείας, της φιλοσοφίας, ακόμα και της επιστήμης ως συνολικής εικόνας, αλλά με τις ίδιες τις άμεσες λειτουργίες τής γλωσσικότητας και του συμβολισμού ή τού σημαίνειν τής ανθρώπινης υπόστασης.
Η ίδια η κοινωνικογλωσσική ζωή τού ανθρώπου είναι στιγματισμένη από την άμεση (ενδογενή) ενδογλωσσική ροπή σε μια άμεση φυγή από το σημαίνειν ως ενός αμιγώς ανθρωπογενούς επιτελείν του σημείου.

Η ενόρμηση λοιπόν του μηδενίζειν της Φύσης και του Κόσμου όπως είναι εγγεγραμμένη στην ίδια την υφή και το εσωτερικό νόημα τής γλωσσικότητας μετατρέπεται σε μιαν άμεση ανάφλεξη (αυτής) της μηδενικότητας προς την ολική έκφραση και σημειοποίηση τού Κόσμου και της Φύσεως, χωρίς μάλιστα αυτό να εννοείται ως αιτούμενο από μια εξωτερική φυσική ή επιβιωσιακή αναγκαιότητα.
Η αιωρούμενη σημειακότητα της γλωσσικής επιτέλεσης μπορεί άρα να δημιουργεί έναν αμιγώς ανθρώπινο επιτελεστικό σύστημα και ούτως έναν μη-φυσικό μετα-κόσμο, αλλά αυτό είναι πάλι ένα σημείο που κάμπτεται άμεσα ως αιωρούμενον και αμιγώς επιτελεστικόν με την βύθιση στο Είναι/Μηδέν ως όλον, άρα ως Φύση και Κόσμο, και μάλιστα κατά την ίδια την καθημερινή λειτουργία των πιο καθημερινών ανθρώπων που υπάρχουν (και αυτοί βέβαια) μόνον και αναγκαία και δια της γλωσσικότητος.      

Η εποχή κατά την οποία η σημειακή αιώρηση και το ελευθέρως ελεύθερο σημαίνειν τής ενδογενούς επιτελεστικότητας της ανθρωπογλωσσικής υποστάσεως ήτο (ως σημαία μάλιστα της αντι-οντολογικής διανοήσεως) το τέλος (τελειώσεως) τής σκέψης και της βίωσης, έχει παρέλθει και αυτό καθόλου παραδόξως δεν συμβαίνει επί της βάσεως ενός νέου (χυδαίου ή μη χυδαίου) υλισμού ή ρεαλισμού ή (επί της βάσεως) μιας εξωτερικοποιητικής υπαγωγής της γλώσσας στην φιλοσοφία και το "ον" της κ.λπ αλλά επί της βάσης ενός ήδη υπάρχοντος και πάντα ζώντος καθημερινού ενδοστοχασμού τής ίδιας της καθημερινής γλωσσικότητος ως γλωσσσικότητος, ειδικά μάλιστα χωρίς την αυτεπίγνωση μέσω κάποιου δευτερογενούς κοσμοθεωρητικού ή άλλου συστήματος.
Ο κόσμος αρνείται σιγά σιγά, δεν ξέρω αν "προλαβαίνει", την σημειακή αιώρηση και την πολυεαυτοτικότητα της αυτονομημένης γλώσσας και του υποκειμένου ως κεντρικού "ρόλου" σε αυτήν ως πιά υποβολιμιαίας ιδεολογίας των διανοουμένων της υπερ-επιτελεστικότητας, και αναζητάει την Φύση και τον Κόσμο.

(Θα ακολουθήσει στοχασμός για αυτή την επιστροφή..)




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..