Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

στάσις / Η λύση είναι με Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία -


Προλογικό σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος
'Ενα ενδιαφέρον κείμενο, με αρκετές πτυχές που μας αφορούν άμεσα ως προς την γενικότερη θέση μας για την επίλυση εθνοτικών διαφορών και τον "ρόλο" του εθνοκρατικού καθορισμού των πραγμάτων γενικά και εις την ευρύτερη περιοχή μας. 
Θα προβούμε σε μια πρώτη ανιχνευτική ανάλυση και κριτική του σε μια από τις επόμενες δημοσιεύσεις μας.


Η λύση είναι με Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία -

Η απειλή του τέρατος του μεγαλοϊδεατισμού
Η Κύπρος γίνεται ο πολιτικός μοχλός των ισορροπιών του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού ο οποίος βρίσκει στο Κυπριακό πρόβλημα την ιστορική του χειμέρια νάρκη. 
Όσο δηλαδή το Κυπριακό παραμένει πρόβλημα, άλλο τόσο ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός παραμένει σ’ ένα πλαίσιο τεντωμένης πολιτικής ακροβατικής ειρήνης. Το Κυπριακό όσο και η επίλυσή του κινείται μέσα στο πλαίσιο της αρχής του μεγαλοϊδεατισμού. 
Η αρχή του μεγαλοϊδεατισμού στην πράξη συνίσταται σε γενικές γραμμές στην πολιτικο-οικονομική, πολιτιστική και εδαφική προσάρτηση μιας στοχευμένης γεωγραφικής περιφέρειας από το κυρίαρχο έθνος/κράτος. 
Ο μεγαλοϊδεατισμός του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού γίνεται το ιδεολόγημα εκείνο με το οποίο εξασφαλίζει η εκάστοτε αστική τάξη τα εθνικά της συμφέροντα με κεντρικό άξονα το Κυπριακό. Με το ίδιο τρόπο, η ιδέα της επίλυσης του Κυπριακού γίνεται επίσης ένας συγκεκριμένος τρόπος εξασφάλισης των συμφερόντων των αστικών τάξεων των λεγόμενων “μητέρων πατρίδων”. 
Η Κύπρος στην ιστορική της ύπαρξη γίνεται το ιστορικό σημείο στο οποίο αν κάποιος “σταθεί” πάνω σ’ αυτό μπορεί να διακρίνει την ιστορική πορεία του ιδεολογήματος του ελληνοτουρκικού μεγαλαοϊδεατισμού και τις αρνητικές επιπτώσεις του λαού της Κύπρου.
Κατά συνέπεια, μέσα σ’ αυτό το σχήμα του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού διατηρείται ένα συγκεκριμένο περιεχόμενο επίλυσης του Κυπριακού που μπορεί ν’ απειλήσει και να κατεδαφίσει τόσο το ιστορικό σχήμα της μεγαλοϊδεατικής σχέσης ανταγωνισμού μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας όσο και την υφέρπουσα εθνικιστική απειλή που καλλιεργείται μπροστά στον φόβο της επίλυσης του προβλήματος.
Η Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία είναι η συγκεκριμένη λύση του Κυπριακού προβλήματος με την οποία δημιουργούνται οι καλύτερες και θετικότερες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες για να κατεδαφιστεί ο ιστορικός λαβύρινθος της αρχής του μεγαλοϊδεατισμού. 
Οποιαδήποτε άλλη επιλογή λύσης εγκαθιδρύει κατά κάποιον τρόπο ένα καταληκτικό πολιτικό και κοινωνικό μήνυμα για τον έσχατο διαχωρισμό των δυο κοινοτήτων σε δύο εκ διαμέτρου κρατικές οντότητες. 
Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε σε μια αντικειμενικά ιστορική αναγκαιότητα μιας τελικής πολιτικής και ιστορικής απόφασης. Είναι σαφές ότι δεν προσδιορίζεται η συγκεκριμένη απόφαση από κανένα θεωρητικό σχήμα τέλους της ιστορίας, απλά τυγχάνει να είμαστε παρόντες σε μια ιστορική φάση της Κύπρου όπου κρίνεται η ιστορική της πορεία.
Το καταστροφικό ντόμινο
Με την πολιτική άρνηση της αποδοχής της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας δημιουργείται ένα αρνητικό ντόμινο εξελίξεων που δεν αφήνει περιθώρια ελπιδοφόρου μέλλοντος. 
Για παράδειγμα, η άρνηση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας εγκαινιάζει επίσημα την ένταξη του λαού της Κύπρου σε μια εθνικιστική τρομακτική νίκη του τέρατος. Η επικράτηση των εθνικιστών θα είναι μια καταστροφική πορεία για το μέλλον του λαού στο σύνολό του. Ο εθνικισμός σήμερα έχει πλατειάσει πρωτόγνωρα, τόσο που δεν συγκεντρώνεται πλέον σε κανένα πολιτικό άκρο αλλά κατάφερε να παρεισφρήσει στο πάλαι πότε, επιρρεπές στον εθνικισμό, κέντρο. 
Η επόμενη μέρα χωρίς ΔΔΟ σημαίνει μια σχεδόν αδιαμφισβήτητη προσάρτηση της Βόρειας Κύπρου στην Τουρκία και σε μια οικονομική, πολιτική όσο και γεωπολιτική εξάρτηση των Ελληνοκυπρίων από την Ελλάδα. 
Επίσης, όποια προσπάθεια είχε γίνει για να οικοδομηθεί μια κυπριακή ιστορική ταυτότητα θα έχει καταρρεύσει ήδη την μόλις επόμενη μέρα. 
Η ιδέα του κυπριακού λαού και ταυτότητας θα υποστεί τέτοια φθορά που δεν θα έχει πια καμιά πολιτική και κοινωνική χρηστική ισχύ. Επιπλέον, δεν θα μπορούσε να μην είχε αρνητική επίπτωση η απόρριψη της Ομοσπονδίας όσο αφορά την κοινή ταξική πάλη και συνδικαλιστική οργάνωση. 
Οι ταξικοί δίοδοι επικοινωνίας και πάλης αλλά και η όποια προσπάθεια επαναπροσέγγισης με τους Τουρκοκυπρίους θα στενέψει τόσο πολύ που σχεδόν δεν θα υφίσταται ούτε θεσμικά αλλά ούτε και σε συνδικαλιστικό πλαίσιο.
Ως εκ τούτου, η Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία γίνεται η διαμεσολαβητική πολιτική ιστορική αναγκαιότητα μέσα από την οποία δημιουργούνται οι συγκεκριμένες δυνατότητες έτσι ώστε να μην πέσει το πρώτο πιόνι του καταστροφικού πολιτικού ντόμινο.
Ενιαίο Κράτος και ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός
Το πολιτικό σχήμα του όρου Ενιαίο Κράτος, όσο και η εγγενής ιδέα που το χαρακτηρίζει, ενέχει ουσιαστικά μια προσδιοριστική αρχή που περιλαμβάνει την εθνικιστική τάση και έξαρση. 
Η αρχή αυτή γίνεται το εκφραστικό μέσο ούτως ώστε να διευκολυνθεί η μη επέκταση της ιδέας της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας. 
Με τον όρο Ενιαίο Κράτος το κυπριακό πρόβλημα υποτίθεται ότι λαμβάνει την “σωστή” ιστορική του θέση, δηλαδή ως ένα από τα ελληνικά εθνικά προβλήματα προς επίλυση. 
Ως εκ τούτου, παράγεται αλλά και διατηρείται ταυτόχρονα ο ιστορικά προσδιορισμένος ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός.
Οι θιασώτες του Ενιαίου Κράτους έχουν ως υποτιθέμενη ιστορικά δεδομένη την πολιτική ταύτιση του τουρκοκυπριακού πληθυσμού με την Τουρκία. 
Συνεπώς, η αναγνώριση του τουρκοκυπριακού πληθυσμού ως κοινότητας της Κύπρου θεωρείται ως πολιτική αναγνώριση μιας τουρκικής βάσης στην Κύπρο. Η αντίθεση στη λύση μιας Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας προκύπτει από τον οικονομικό και πολιτικό φόβο της κοινής εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πόρων της Κυπριακής Δημοκρατίας μαζί με την Τουρκοκυπριακή κοινότητα και όχι αποκλειστικά από την Ελληνοκυπριακή κοινότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι εχθροί της ΔΔΟ έχουν σοβινιστικές πολιτικές θέσεις και εθνικιστικές πεποιθήσεις. Η συγκεκριμένη ταύτιση έχει ως αποτέλεσμα να ενδυναμώνεται η ιδέα της “επίλυσης” του Κυπριακού προβλήματος χωρίς τον δικοινοτικό ομοσπονδιακό χαρακτήρα. Σ’ αυτήν την περίπτωση, το Ενιαίο Κράτος γίνεται η μόνη προσιτή λύση του κυπριακού προβλήματος. 
Η θεώρηση της Τουρκοκυπριακής κοινότητας ως μειοψηφίας δημιουργεί τη φαντασίωση επίλυσης του προβλήματος χωρίς πολιτικές και κοινωνικές επιπλοκές. 
Κατά συνέπεια, οι συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις, που υποστηρίζουν την λύση του Ενιαίου Κράτους έχουν απαλλαγεί παντελώς από την πραγματολογική ισχύ της ιστορίας, που επιβάλλει τον Τουρκοκυπριακό πληθυσμό ως κοινότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και επεξεργάζονται μια φαντασιακή επίλυση παράγοντας το υβριδικό συνονθύλευμα μιας αδιαμεσολάβητης επανάστασης σε συνδυασμό με την εμμέσως πλην σαφώς ενωσιακή νοσταλγία. 
Η διαλεκτική σχέση που προκύπτει από τον συνδυασμό του Ενιαίου Κράτους – υβρίδιο – χαρακτηρίζεται από ανελαστικότητα, αντιπαραγωγικότητα και στατικότητα όσον αφορά την προοπτική του καθώς παλινδρομεί μεταξύ της έννοιας του ελληνικού έθνους και του εθνικισμού.
Ως αποτέλεσμα, η έννοια της ύπαρξης του κυπριακού λαού εντός του σχήματος του Ενιαίου Κράτους όχι μόνο παρερμηνεύει την Κυπριακή ταυτότητα, αλλά επίσης παραχωρείται στην κυρίαρχη τάξη το πολιτικό δικαίωμα στο βαθμό που επιτρέπει να διαχωρίζει τον Τουρκοκυπριακό πληθυσμό από αυτόν του Κυπριακού λαού στο σύνολό του. 
Επιπλέον, για τα κυπριακά δεδομένα και με βάση την ιστορία της Κύπρου δεν διακρίνεται καμιά ιστορική αναγκαιότητα για καμία καθαρή ιστορική εθνική νίκη έναντι των Τούρκων. 
Η αναγκαιότητα για κάτι τέτοιο πηγάζει από επιχειρήματα εθνικιστικών πεποιθήσεων που έχουν σκοπό μόνο την ενωσιακή νοσταλγία του αιτήματος της τότε ΕΟΚΑ και ΕΟΚΑ Β’. 
Είναι βέβαιο ότι για την Κυπριακή Αριστερά η λύση του Κυπριακού δεν έγκειται σε κανένα ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό με σκοπό την “εθνική επιβίωση” της ελληνικότητας του νησιού. 
Απεναντίας, η θέση της κυπριακής αριστεράς έγκειται στο να επιμένει μέχρι και σήμερα σε μια βιώσιμη λύση που μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την ουσιαστική πολιτική αναγνώριση της Τουρκοκυπριακής πλευράς ως κοινότητας.
Επίσης, με τον όρο Ενιαίο Κράτος απεμπολείται η πολιτική εφαρμογή της ποιοτικής ισότητας και διαφοράς των δύο κοινοτήτων και θεματοποιείται εντός του εθνοφυλετικού άξονα η μονομερής ποσοτική διαφορά της πλειοψηφίας έναντι της μειοψηφίας. 
Ως εκ τούτου, με τη συγκεκριμένη πολιτική μορφή του Ενιαίου Κράτους διανοίγεται επίσημα στην Κύπρο η στήριξη του περιφερειακού ιμπεριαλιστικού μετώπου με κέντρο τις ΗΠΑ. Επίσης, όταν ο ιμπεριαλισμός καταδεικνύεται ως μια ποσοτική διαφορά από άλλους ιμπεριαλισμούς χωρίς να αναλύονται μαρξιστικά και λενινιστικά τα πραγματολογικά δεδομένα της ποιοτικής του φύσης, τότε η πολιτική των “ίσων αποστάσεων” ευνοεί τους αντικειμενικά ισχυρότερους χωρίς καμιά ουσιαστικά πολιτική εναντίωση στα νατοϊκά και ευρωενωσιακά συμφέροντα.
Η λύση του Κυπριακού προβλήματος με το σχήμα του Ενιαίου Κράτους μπορεί να θεωρηθεί το πολιτικό έναυσμα του εθνικιστικού παροξυσμού και μιας εθνικής νίκης έναντι των Τούρκων. 
Η διευθέτηση του Κυπριακού στη βάση ενός Ενιαίου Κράτους ενεργοποιεί αυτόματα τα πολιτικά και εθνικιστικά ένστικτα επιβίωσης της κοινότητας εντός μίας διευρυμένης γεωγραφικής ενιαίας ενίσχυσης μιας δήθεν “ολότητας”.
Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία και ταξική πάλη
Η πολιτική θέση της επίλυσης του κυπριακού στη βάση μιας Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας αναλαμβάνει και εκφράζει μια ιστορικά ανεξάρτητη, ως προς τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό, πολιτική λύση. 
Μια ομοσπονδιακή λύση αναβαθμίζει και εμπλουτίζει την ανεξαρτησία του προβλήματος της Κύπρου από τον ελληνοτουρκικό εθνικό ανταγωνισμό και αναδεικνύει πολιτικά και κοινωνικά τον κυπριακό λαό των δύο κοινοτήτων. Με την ΔΔΟ εξουδετερώνεται επίσης οποιαδήποτε θεσμική και πολιτική ισχύς του εθνικιστικού παράγοντα και εξομαλύνεται ο εργατικός διαχωρισμός της πλειοψηφίας από τη μειονότητα. Για παράδειγμα, με την ομοσπονδιακή λύση η πολιτική αναγνώριση των Τουρκοκυπρίων ως κοινότητα θα βρίσκεται με την απαιτούμενη πολιτική θεσμοθετημένη εκπροσώπηση. 
Οι Τουρκοκύπριοι στα μάτια ενός ελληνικού ηθικολογικού χάρτη είναι φορτωμένοι με χαρακτηριστικά τα οποία δε αφήνουν κανένα περιθώριο αλληλεγγύης, κατανόησης και κοινής ταξικής πάλης. 
Το επιχείρημα περί σταδιακής αφομοίωσης των Τουρκοκυπρίων και η θεσμοθετημένη, δίκαιη και ομαλή κοινωνική τους ένταξη στο δήθεν Ενιαίο Κράτος των Ελληνοκυπρίων δεν είναι παρά μια φαντασιακή αντεργατική ηθικολογία. 
Η ρητορική περί κοινής ταξικής πάλης εντός ενός Ενιαίου Κράτους δεν είναι τίποτα άλλο παρά η νομιμοποίηση της διχοτόμησης και η υποκρισία των θιασωτών της πίσω από το συγκεκριμένο αφήγημα της εργατικής κοινής ταξικής πάλης.
Η Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία έχει την πολιτική ασφαλιστική δικλίδα του να κατοχυρώνει το πολιτικό δικαίωμα των Τουρκοκυπρίων και των Ελληνοκυπρίων να υπάρχουν πολιτικά και να αναγνωρίζονται κοινωνικά ως πολιτική οντότητα στην πατρίδα τους, στη γειτονία τους και στους χώρους εργασίας τους. Η ΔΔΟ δεν επιτρέπει σε καμιά εθνικιστική έξαρση να λάβει εκτάσεις εθνικής απειλής και να μεταφέρεται χωρίς πολιτικούς ελέγχους στην κοινωνία. 
Η κοινή ταξική πάλη μπορεί να καλλιεργηθεί ευκολότερα αλλά και ουσιαστικότερα, αφού η κάθε συγκεκριμένη κοινή ταξική πάλη θα επισημοποιείται πολιτικά και θεσμοθετημένα από τις δύο κοινότητες. Οι ταξικές “γέφυρες που προωθούν οι ελληνοκυπριακές και τουρκοκυπριακές συνδικαλιστικές οργανώσεις περί ενιαίας οικονομίας και αγοράς εργασίας, αλλά και την κοινωνικά δίκαιη κατανομή του παραγόμενου πλούτου στην επανενωμένη Κύπρο” δεν έχουν σχέση με την ιδέα του αφηρημένου σχήματος του Ενιαίου Κράτους που ενστερνίζεται η “κομμουνιστική” ελληνοκυπριακή και ελληνική εθνοκεντρική τάση, ούτε επίσης και το αφήγημα του εθνικιστικού κέντρου πάνω στον ίδιο άξονα. 
Κοινή ταξική πάλη σημαίνει τα δύο μέρη – κοινότητες – είναι ισότιμα αναγνωρισμένα ως μέρη μιας κοινής πατρίδας, διαφορετικά δεν υπάρχει κοινή ταξική πάλη. 
Αντιθέτως, η πάλη θα αναλώνεται στο νομικό και δικαϊκό πλαίσιο νομοθετημάτων, δηλαδή μιας προσπάθειας να καταργηθεί ο εργασιακός και εθνοτικός ρατσισμός και να περιθωριοποιείται μ’ αυτό τον τρόπο ως ουτοπική θέση, η κοινή ταξική πάλη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. 
Μια δικοινοτικού χαρακτήρα ομοσπονδιακή λύση έχει την πολιτική δυνατότητα να οδηγήσει στην ανάπτυξη της κοινής ταξικής πάλης.
Ενιαίο Κράτος, ένας φορμαλισμός
Στην όποια προσπάθεια λύσης στη βάση μιας μη Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας, παραχωρείται η εθνικά προσδιορισμένη ποσοτική υπεροχή ως πολιτικό δικαίωμα της αποδόμησης της όποιας ουσιαστικής σχέσης των δυο κοινοτήτων. 
Ως εκ τούτου, η πολιτική θέση που υπερασπίζεται τη λύση στη βάση ενός Ενιαίου Κράτους παραβλέπει ότι μια τέτοια πρόταση ουσιαστικά οριοθετείται στα πλαίσια ενός αριστερο-πατριωτικού αφηγήματος. Μια τέτοιου είδους αναλυτική προσέγγιση λύσης δεν έχει καμιά συγκεκριμένη πολιτική προοπτική αλλά ούτε και ταξικό περιεχόμενο. Η ανάλυση του κυπριακού προβλήματος και η πρόταση λύσης απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις και ειδικά τις αριστερές, αποδεικνύεται παγίδα ως προς την συνέπεια των μαρξιστικών/λενινιστικών θέσεων και την πραγματολογική τους εφαρμογή. Το αφηρημένο σχήμα του Ενιαίου Κράτους δεν έχει εκ των πραγμάτων κανένα στοιχείο που να ξεκλειδώνει τη μορφή ώστε ν’ αναλυθεί το περιεχόμενό του. Καμιά πολιτική δύναμη ούτε στην Ελληνοκυπριακή κοινότητα ούτε και στην Ελλάδα δεν κατέχει καμιά από τις βασικές πολιτικές πτυχές του περιεχομένου του σχήματος του Ενιαίου Κράτους. Κατά συνέπεια, η όλη συζήτηση και πολεμική εναντίον της ΔΔΟ γίνεται από μια φορμαλιστική θέση η οποία δεν κρύβει τίποτα άλλο παρά ένα πολιτικό πανικό για το γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν θα βρίσκεται πια στα δεσμά του μεγαλοϊδεατισμού της Ελληνικής εθνικής κυριαρχίας. 
Χωρίς καμιά αμφιβολία υπάρχει και η αντίστοιχη Τούρκικη εθνοκεντρική τάση αλλά ταυτόχρονα διακρίνεται μια “εκκωφαντική απουσία του Κυπριακού από το δημόσιο διάλογο εντός Τουρκίας, κυρίως στην περίοδο μετά τα δημοψηφίσματα του 2004.” 
Κατά συνέπεια, “το πολιτικό πρόβλημα του νησιού δεν αποτελεί πλέον εστία εθνικιστικών εξάρσεων στο εσωτερικό της χώρας όπως διακρίνεται εντός της Ελλάδας και στο εσωτερικό της Ελληνοκυπριακής κοινότητας. 
Αντίστοιχα, στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα, δεν υπάρχει καμιά πολιτική προοδευτική δύναμη ή κοινωνικός πολιτικός σχηματισμός εκτός από τους Σερντάρ Ντεκντάς και Σενέρ Λεβέντ, που να εκφράζει εθνοκεντρικές πεποιθήσεις και αντιδραστικές προτάσεις για την διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού στη βάση της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας.
Οι πτυχές του ζητήματος της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας είναι προφανές ότι δεν εξαντλούνται με το παρόν κείμενο. 
Το κείμενο εξεταζει μόνο κάποιες πτυχές του ζητηματος ανοίγοντας ένα αναλυτικό κεφάλαιο για το συγκεκριμένο ζήτημα σε επόμενα κείμενα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..