Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

το ρώτημα που δεν ρωτήθηκε..




Όταν ρώτησε το ρόδο
αν υπάρχει
αυτό άνοιξε ένα φως κλεισμένο
στη καρδιά του
και τού'πε με πολλές φωνές
Μη με ρωτήσεις ξανά
γιατί θα πρέπει να απαντήσω
όχι σε σένα μόνον
αλλά σε όλο τον κόσμο
σε όλες τις καρδιές να δώσω
ό,τι τους αξίζει
κι ό,τι δεν πρέπει να αποκτήσουν,

Σαν έκλεισε κι αυτό το φως
ρώτησε τον εαυτό του
αν αξίζει να οράται
το κάθε σώμα 
το κάθε πλάσμα
καθώς περπατάει πάνω στη γη
τον ψεύτικο δρόμο του,
Γιατί, αν δεν το ξέρετε
κάθε δρόμος ψεύτικος είναι
κι αν δεν υπάρχει ούτε το ρόδο
ούτε η απάντησή του, αν υπάρχει κάπου
τι νόημα έχει να οράται
το κάθε σώμα
το κάθε πλάσμα
καθώς προσπαθεί να περπατήσει
πάνω στη γη 
κι όχι στον ουρανό,

Κάθε μέρα έφευγε κυλώντας
σε μια διψασμένη κοιλότητα
άλλη μια στάλα
άλλος ένας ωκεανός,
Κανείς δεν ήθελε να απαντήσει
αν το ρόδο υπάρχει
κι ας έλεγε ψέματα
κι ας ήταν παρηγόρια
φυλαγμένη μέσ' τη ψυχή
η βιαστική απάντηση,

Ίσως να μην ήθελε κανείς
άλλες ερωτήσεις
και τις σιωπές τους
νά'θελε να κρατήσει ακόμα πιο βαθιά
μέσα στο μίσος και την αγάπη
την στιγμή εκείνη να αφήσει
που ο κόσμος αποκαλύπτεται
κενός και γεμάτος πάθος
πάθος κενό
πάθος να γεμίσει η κοιλότητα
[του κενού]
με νερά και φωτιές,
Όπως πάντα
Όπως πάντα,

Να πάψει να ρωτά
να πάψει να σκέφτεται τους ξεχασμένους
να πάψει να κοιτάει στο ίδιο το ρώτημα
Να αναδυθεί ένας δαίμονας
να έρθει ένα σκληρό χέρι με ατσάλι
Ίσως να μην γίνεται αλλιώς
είπε
και ξαναείπε
μάλλον στον μοναδικό φίλο του
αυτόν που απέμεινε 
κι ήταν ο εχθρός
είναι ο εχθρός,

Μιας και όπως λένε,
άνθρωποι γνωστικοί,
[οι καλύτεροι εχθροί]
αυτός είναι ο πραγματικός φίλος
ο εχθρός δηλαδή,
που σε τροχίζει με όλα τα όντα
και σε φτιάχνει με όλες τις φωτιές,
Οπότε ρώτα αυτόν
τον εαυτό σου σαν να ρωτάς
είναι
κι όχι άλλον,

Μιας και όπως λένε,
όλοι οι γνωστικοί άνθρωποι,
άγιοι, προφήτες, φιλόσοφοι,
προσφάτως και άλλοι,
δεν υπάρχει εχθρός
κι αν υπάρχει αυτός είσαι συ
και ο άλλος που είσαι συ
εσένα βλέπει σαν εχθρό
άρα τον εαυτό του
όλα ένα
τελειώσαμε
καιρός είναι μόνον να το φέρουμε 
αυτό
στη γη
και όλα θα στρώσουν,
αυτό λένε
άνθρωποι γνωστικοί
και φρόνιμοι,
όχι δίχως ενάρετον πάθος,

Αν ρωτήσω το ρόδο
ξανά
όχι για τούτο
αλλά γι'αυτά
τι θά λεγε άραγε;
σκέφτηκε αιφνίδια
αλλά ξέρετε
με αυτό το αίφνης
που είναι τόσο γνώριμο
να μη το κάνεις θέμα,

Τι νά λεγε όμως
ένα ρόδο;

Αν έβλεπε κανείς όλες τις σκιές του
δεν θα κάθονταν με τούτα και με τα άλλα,
Μάλλον θα έμενε χάσκοντας
σε μιαν αντήχηση αναμονής
ή σε μιαν αναμονή των άγνωστων
άλλων ζωών,
πράγματα μάλλον ανόητα
για τούτα και για τα άλλα,
Πάντα,
ακόμα και για όλα,
Μιας και όπως λένε
τα άστρα, οι ουρανοί,
οι βαθιοκοιμισμένες πηγές της γης
τίποτα δεν σε κάλεσε εδώ
ούτε εμείς ούτε ο εαυτός σου
είσαι εδώ και ακούς κάτι χωρίς κάτι
ούτε εμείς ούτε εσύ είσαι κάτι
φύγε και ξαναέλα
κι όταν ξανάρθεις
φέρε άλλο ένα άδειο σώμα
όχι τούτη την παραγεμισμένη ψυχή σου
να σου πούμε αυτό που δεν είσαι
και να είσαι τότε
ένα τραγούδι δηλαδή
και τίποτα άλλο
φύγε,

Κι έφυγε
φεύγουν πάντα
οι παραγεμισμένες ψυχές
από κενό πάθος
πάθη και κενά γεμίσματα
και πάνε που;
Πάνε εδώ και εκεί 
και κοιτάνε τους ανθρώπους,
Κοίταξε κι αυτός άλλη μια φορά,
μα τα ρωτήματα γεννήθηκαν
πιο πολλά ακόμα,
και πρώτο που δεν είχε ποτέ του
και τώρα έχει

Μα υπάρχουν όλα τούτα δω
εμπρός μου;
σίγουρα υπάρχουν
και δεν είναι εχθροί
είναι μόνον κενά σώματα
στο μάτι μου άραγε;
ή είναι
κενά σώματα νεκρά
πολύ πριν γεννηθώ
πολύ πριν γεννηθούνε;
Δε ξέρω,
έχει νόημα να τραγουδάς;
σε ποιόν άραγε;
οι άνθρωποι αγαπάνε το τραγούδι
μαζί με το σώμα τους
το κρασί το φαγί
όλα καλά
πες μας τραγουδιστή κι ένα τραγούδι,
ως πότε;
καιρός να φύγω και από αυτούς
να πάω στον εχθρό που μού πανε
άνθρωποι γνωστικοί
φιλόσοφοι
ποιητές
κι άλλοι τελευταία,
αλλά δε θά' ναι εγώ
δεν θα τ'αφήσω
θα είναι απέναντι
όπως κάθε αληθινός εχθρός,
ο άλλος,
έχετε πρόβλημα;

    
Τι παράξενο
εχθροί έγιναν αυτοί
που λέγανε
εχθρός πως δεν υπάρχει,
άρα 
με τον συλλογισμό αυτό
ούτε αυτοί είναι εχθροί
για μένα που τους βλέπω έτσι
άρα
να τους σκοτώσω;
με την άδειά τους βέβαια,
τον εαυτό μου θα σκοτώνω,
και αυτοί
κι' αφού ούτε γι' αυτούς εχθρός υπάρχει
ο εαυτός τους θα τους σκότωνε,
έτσι δε λένε;

Αυτός ο άθλιος συλλογισμός
ο δικός τους
του άρεσε πολύ
και τον κράτησε ζεστό
σε μια περιπλάνηση αιώνων
και μερικών λεπτών,
χωρίς να σκεφτεί πάλι να ρωτήσει
το άγιο και το ένα
όπως το έκανε στην αρχή
οργίζοντάς το 
[τρυφερά πάντα],

Ίσως να τά΄λεγε ακόμα πιο χύμα
ρε παιδί μου
καιρός ήτανε!





Ιωάννης Τζανάκος 
  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..