Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

Χρόνος, κυκλικότητα, φθαρτότητα-κρισιμότητα..


Η επιστροφή, την οποία σχηματίζει η νόηση για να θεμελιώσει (ιδρύσει) ένα μαθηματικά σταθμισμένο (αριθμητικοποιημένο) σύστημα μέτρησης του ανθρώπινου (κοινωνικού) χρόνου, στο μηδενικό σημείο εκκίνησης που η ίδια έχει θεσμίσει (ως κοινωνική νόηση), συνήθως ενσωματώνεται στην προϋπάρχουσα κυκλική εννόηση του χρόνου, όπως αυτή έχει προέλθει από την βίωση και την άμεση εμπειρία αρχικά κυρίως αγροτικών κοινωνιών.
Η μορφή του κύκλου ή ακόμα και της σφαιρικότητας του χρόνου ως ενός οντικο-νοητικού συστήματος το οποίο λειτουργεί δια μιας διαρκούς επιστροφής σε ένα μηδενικό σημείο εκκίνησης είναι μια σύνθεση του εμπειρικού κυκλικού χρόνου με τον αμιγώς μαθηματικοποιημένο χρόνο όπως ο τελευταίος προκύπτει από την απλή αφαιρετική κίνηση παλινδρόμησης που διενεργείται νοητικά μεταξύ του παρόντος (ή κάποιου τυχαίου σημείου στο παρελθόν) και τού (συμβατικά κατασκευασμένου) μηδενικού σημείου εκκίνησης.
Θα μπορούσαμε ωστόσο να απαλείψουμε την έννοια του κύκλου, σχηματίζοντας μιαν εικόνα του χρόνου κατά τον οποίο τα συμβάντα "εντός του", και οι νοητικο-κοινωνικές επιστροφές στο (συμβατικό) μηδενικό σημείο εκκίνησης ούτως ώστε να μορφοποιηθεί (ποσοτικά) ο χρόνος, θα διενεργούνταν πάνω σε μιαν ευθεία γραμμή ως ένα σύστημα παλινδρόμησης-επιστροφής από το σημείο που είναι να μετρηθεί στο (συμβατικό) σημείο εκκίνησης και πάλι στο σημείο που είναι να μετρηθεί (στην πραγματικότητα αυτό γίνεται "σχεδόν" αυτόματα).
Γιατί η ανθρώπινη πραγματικότητα όμως ανθίσταται και θα ανθίσταται για πάντα σε αυτή την  γραμμική έννοια της παλινδρόμησης ανάμεσα σε ένα ξερό σημείο μηδενικής εκκίνησης και το "μετρούμενο" σημείο;
Νομίζω πως για να το κατανοήσουμε αυτό πρέπει πλέον να διαφύγουμε από την "αίρεση" εκείνη στον χώρο της "εναλλακτικής" διανόησης που δομεί την κριτική της στον συνεχή γραμμικό χρόνο της νεωτερικότητας λαμβάνοντας υπόψει μόνον τις πτυχές εκείνες του χρόνου αυτού που προβληματοποιούνται από τα κενά και τις ρήξεις εντός αυτού του γραμμικού συνεχούς της παλινδρόμησης.
Η απέχθεια αυτής της διανοήσεως προς την φυσική κυκλικότητα (σφαιρικότητα) και την μέσω αυτής (της κυκλικότητας-σφαιρικότητας) επιστροφιακή δομή έχει συγκεκριμένες ρίζες που παραλλάσσουν ανά περίπτωση, αλλά γενικά υπάρχει υποταγή στην δεδομενικότητα της μαθηματικής μεταφυσικής στην βάση της γενικότερης λύσσας για την παντοτινή (υποτίθεται) νίκη του ουρμπανισμού και την συντριβή των "φυσικών" κοινωνιών (κάθε μορφής).
Δεν τίθεται ζήτημα από όλους αυτούς για την αποδοχή της λογικής της μετωνυμικότητας του κύκλου (ή της σφαιρικότητας), όπως και δεν τίθεται γενικά ζήτημα αποδοχής της μετωνυμικής λειτουργίας ως αντιστοιχούσας σε διαχρονικές βιολογικές και εμβιωτικές προακαθορισιακές δομές, πέραν του απλού γεγονότος πως ως (μικρο-)αστοί του άστεως είναι ούτως ή άλλως ξεκομμένοι από την ίδια την λειτουργία του κόσμου που το περιβάλλει (και περιβάλλει και αυτούς) αλλά και το τρέφει (και τρέφει και αυτούς).
Η σωτηρία όμως των ανθρώπων σε αυτό το όλο και επιδεινούμενο σύστημα ποσοτικής ανάπτυξης, ξεριζώματος, απο-φυσικοποίησης και υπερμαθηματικοποίησης της ζωής, διέρχεται και από την αποδοχή και ταυτόχρονα επιστροφή στον ίδιο τον κυκλικό (σφαιρικό) επιστροφισμό, αν όχι όπως ήταν και είναι ακόμα πάντως σε μιαν μορφή που τον εγκολπώνει συντηρώντας τον σε πλήρη εν εαυτώ δόξα και επικράτηση. 
Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο θα είναι εξάλλου εφικτή και μια αναγέννηση της αυτοεννόησης του ανθρώπινου όντος ως όντος με επίγνωση της φθαρτότητας και της κρισιμότητας της ύπαρξής του. 
Διότι, χωρίς αυτή την αυτεπίγνωση της φθαρτότητας και της κρισιμότητας των ανθρώπινων πραγμάτων είμεθα απλά ηλίθιοι, ή πολιτικάντηδες. 




Ιωάννης Τζανάκος   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..