Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Το μέλλον φοβίζει και όσο φοβίζει τόσο πιο επίφοβο θα γίνεται..


Με δεδομένη την σταθερότητα ή και χειροτέρευση της θέσης των ισχυρών ευρωπαϊκών κρατών (συν τα σκυλάκια τους, από τις χώρες του "πρώην") απέναντι σε κάθε χαλάρωση ή ακόμα και άρση των επιβαλλόμενων δημοσιονομικών μέτρων κ.λπ, για την "Ελληνική Δημοκρατία", η συζήτηση για ένα άλλο μείγμα δήθεν πολιτικής διαπραγμάτευσης για την οικονομική πολιτική, εντός πάντα της διατήρησης των βασικών καπιταλιστικών σχέσεων, χωρίς ρήξη όμως με την ευρωζώνη, είναι εκτός από αστεία και κάτι άλλο:
Είναι η πολιτική με πρότυπο τον Τσίπρα και τον Σύριζα ή μάλλον είναι η πολιτική με πρότυπο μιαν αντίληψη μη ρήξης.
Είναι αυτονόητο πως απαντώντας προκαταβολικά και πάλι σε πολιτικούς συκοφάντες όπως οι δεξιοεθνικιστές ή ψευτοεθνικιστές του "Άρδην" πρέπει κανείς να πει ότι η ρήξη με την ευρωζώνη ως εν γένει και (ως) αόριστο πράγμα δεν είναι πανάκεια, μπορεί αν γίνει τυφλά να δημιουργήσει μεγαλύτερη καταστροφή, όπως επίσης μπορεί ακόμα και ως περισσότερο παθητική και όχι ενεργητική πράξη να εξυπηρετήσει άλλα συμφέροντα, "σκοτεινότερα" του ευρωσυστήματος όπως αυτό τουλάχιστον μας παρουσιάζεται επισήμως.
Η ρήξη με την ευρωζώνη, στα πλαίσια μιας δημοκρατικής πολιτικής στάσης και ενέργειας που θα δώσει υλικά και κυριαρχικά αγαθά σε μερίδες από όλες τις κοινωνικές τάξεις στην ελληνική επικράτεια, τέμνει όλες τις τάξεις ως ξεχωριστές ολότητες στην παραγωγή και επίσης τέμνει όλες τις ιδεολογικές και πολιτικές εκφράσεις τους.
Η απαγόρευση της συζήτησης, η ιδεολογική και ψυχική τρομοκρατία από μέρους των ευρωλάγνων και των ευρωφοβικών, είναι εκείνη που έχει μετατρέψει ένα σχετικά μετριοπαθές διαταξικό αίτημα (το οποίο υπό ειδικές συνθήκες εφαρμογής θα έκανε καλό περισσότερο στα φτωχά στρώματα) σε ένα αίτημα συνδεόμενο τελικά με γεωπολιτικές καταστροφές, επαναστάσεις, πολέμους, και μεγάλες ρήξεις με το δυτικό στρατόπεδο.
Και είναι ακριβώς η ελληνική ελίτ και οι διάφορες δυτικολαγνικές/δυτικοφοβικές ελίτ και υπο-ελίτ που φέρνουν σε μια σειρά από θέματα τα πράγματα στο ακραίο σημείο τους, επιμένοντας να βαφτίζουν τον φόβο τους και τις αμυντικές ιδεοληψίες τους ρεαλισμό και οδηγώντας τα πάντα σε μια καθολικότερη, ολοένα και καθολικότερη ρηξιακότητα και ρηξιγένεια, υπό συνθήκες πραγματικών φοβερών καταστάσεων.
Νομίζοντας, όπως ακριβώς το νόμιζε και ίσως το νομίζει ακόμα ο Τσίπρας και ο ευρύς "χώρος" του, ότι υπάρχει δυνατότητα ανασυγκρότησης τής χώρας και της θέσης ισχύος της χωρίς αυτή να ξεκινάει από μια μορφή έλλογης ρήξης με την καπιταλιστική Δύση, φαντάζονται μιαν πρότερη ανασυγκρότηση και μετά βλέπουμε δηλαδή βλέπουνε.
Γι΄αυτό ακόμα και χώροι που έχουν δώσει τα ρέστα τους στην κριτική του προσώπου του Τσίπρα και του "χώρου" του, και έχουν γράψει άπειρες σελίδες επικολυρικής κριτικής και ψευδοκριτικής στον "εθνομηδενισμό" ή την υποτέλειά του, στο διαταύτα λένε και αυτοί παραλλαγμένα τσιπρολογάκια συριζολογάκια, με τα οποία δεν έχουν το θάρρος να χτίσουν φαντασιακά ούτε μια καμαρούλα, όχι ανώγεια και κατώγεια.
Αν ξεπεράσει κάποιος το ένα ή το άλλο διάφορον ή εκκινούμενο από άλλες ιδεολογικές θεμελιώσεις, θα δει πως υπάρχει μια προσκόλληση στην περιφέρεια της πολιτικής και ειδικά της οικονομικής πολιτικής.
Κάποιοι φαντάζονται έναν "δημιουργικό" "κοινοτιστικό" διεθνιστικό αντικαπιταλισμό με καταλήψεις και διεθνιστικά μαγειρεία και ξενοδοχεία-μη-ξενοδοχεία, κάποιοι άλλοι φαντάζονται (σε μιαν "αντίθετη" κατεύθυνση) ενίσχυση της γεννητικότητας και της μικρής ιδιοκτησίας ή μικροκοινωνίας, άλλοι μπορούν να ενώνουν στις "εναλλακτικότητές" τους εντελώς αντίθετες αρχές ή εκκινήσεις, αλλά όλοι αρνούνται να δούνε πως τα κεντρικά ζητήματα είναι: α) η κύρια τάξη των λαϊκών τάξεων, η εργατική τάξη (όχι μόνον η βιομηχανική εργατική τάξη) β) οι φτωχοί αγρότες, και τα αντίστοιχα ζητήματα γ) των βιομηχανικών και δ) αγροτικών μονάδων και δομών.
Ξέρουν πολύ καλά όλοι αυτοί πως η δυσχέρεια της κατάστασης για όλη την κοινωνία αλλά κυρίως για τις λαϊκές τάξεις έχει σχέση με αυτά τα 4 σημεία (2 στην πραγματικότητα, αν ενώσουμε υποκειμενικούς κοινωνικούς και υλικούς "εμπράγματους" όρους).
Η κατραπακιά που έχουν ρίξει οι δυτικοί κυρίαρχοι, αλλά και οι άλλοι "εναλλακτικοί" (Ρώσοι, Κινέζοι κ.λπ) είναι αυτή: σας έχουμε για κάτι χαμηλότερον από αυτό που έχετε ή είχατε τον εαυτό σας.
Πιθανόν να υπάρχει ακόμα χαμηλότερα και η κατραπακιά να είναι πραγματικό χαντάκωμα, αλλά χωρίς να πάρεις τα κλειδιά της κεντρικής παραγωγής στα χέρια σου ξανά, είτε "είσαι" αστική ή μικροαστική τάξη είτε "είσαι" εργατική τάξη και αγροτική τάξη, είτε "είσαι" ένα ακαθόριστο (έστω αρχικά) κράμα όλων αυτών, δεν κάνεις τίποτα, παρεκτός ίσως να φαντάζεσαι πως θα γίνεις το νέο κέντρο του μαη68 παραληρήματος ή το αντίθετον μια νέα βυζαντινή κοινοπολιτεία, κουραδόκαστρο σε κάθε περίπτωση και σε κάθε εκδοχή τής παθητικής ονειροφαντασίας ενός περιφερειακού μισοδυτικού μεσοαστικού αστικού έθνους το οποίο γλυστράει αργά, με γκρίνια και κλάψα, αλλά σταθερά στην θέση του υποψήφιου αναλώσιμου περιφερειακού κράτους..για το ενδιαφέρον μέλλον των επόμενων ιμπεριαλιστικών περιφερειακών συγκρούσεων.
Όσο πιο γρήγορα γίνονταν μια πολιτικο-οικονομική ρήξη με την Δύση, συνεπώς και με την ευρωζώνη, τόσο πιο μετριοπαθής θα ήταν αυτή η ρήξη.
Όσο πιο πολύ αργεί αυτή η ρήξη, ακόμα κι αν αναβληθεί με ένα ακόμα δεκαετές η εικοσαετές σάπισμα, τόσο πιό έντονη σκληρή και ανεξέλεγκτη θα είναι.
Όσο στενεύουν οι κεντρικοί παραγωγικοί θεσμοί και χάνεται η δυναμική τους τόσο θα αναδύονται οι κεντρικοί πολιτικοστρατιωτικοί θεσμοί και θα αρχίσει να κυκλοφορεί η ιδέα και η εμμονή της πιθανής ενεργοποίησής τους για την "σωτηρία του έθνους".
Όσο οι διάφορες πολυποίκιλες (και παρδαλές) εναλλακτικές δυνάμεις κάνουν με το μυαλό τους και την ονειροφαντασία τους "ανασυγκροτήσεις" δια κοινοτικών και κοινωνικοπεριφερειακών αιτημάτων, ήτοι δονκιχωτικών ανεμόμυλων, την ίδια στιγμή θα δημιουργείται ένα παραγωγικό υλικό και τεχνικό κενό το οποίο θα είναι δυνατόν να καλυφθεί μόνον με κρατικιστικές και μιλιταριστικές μηχανές και δομές (ταξικές ή ταξικοκρατικές μηχανές και δομές).
Η εγκατάλειψη της κεντρικής παραγωγής και της ουσιώδους εργασιακής της πτυχής στα χέρια τυχοδιωκτικών και αποικιοκρατικών ξένων μεγαλοκαπιταλιστικών δυνάμεων (με την συνεργασία ή την ανοχή των ντόπιων μεγαλοκαπιταλιστών) δημιουργεί σήμερα ένα κενό που μπορεί προς το παρόν να καλυφθεί με θεωριούλες, προτασούλες και εναλλακτικές φαντασίες, αλλά στο μέλλον ακριβώς όταν "είμαστε" μέσα στο πλέγμα της νέας θέσης, όταν θα είμαστε δηλαδή μια κανονικότατη περιφερειακή υπο-χώρα τάφρος ή όριον-και-μόνον για την Δύση, τότε ο μόνος τρόπος για να υπάρξει στο στοιχειώδες επίπεδο νέα παραγωγική κεντρικότητα, νέος κεντρικός παραγωγικός μηχανισμός θα είναι ένας άλλος κεντρικός πολιτικός και στρατιωτικός μηχανισμός, ο οποίος θα έχει την μοναδικότητα της δημιουργικής δύναμης μόνον και μόνον από το γεγονός πως δεν θα υπάρχει άλλος, "εδώ", με την ίδια διατήρηση κεντρικοποιητικών δυνατοτήτων.
Εννοείται πως θα προτιμούσα αυτός ο νέος ιστορικά αναγκαίος κεντρικός μηχανισμός να μην είναι ο αστικός εθνικός στρατός, αλλά ένα άλλο δημοκρατικό (ενιαίο) ένοπλο σώμα υπό την ηγεμονία και διεύθυνση της εργατικής τάξης ή των ακτημόνων τάξεων γενικά, αλλά τίποτα δεν εγγυάται το ένα ή το άλλο ενδεχόμενο.
Αλλά όλα αυτά είναι ενδεχόμενα στηριγμένα στην υπόθεση πως αυτή η χώρα και ο λαός της, όχι μόνον οι κύριοι "δραγουμάνοι" του οι έλληνες κάτοικοι αλλά και οι ξένοι, θα συνεχίσουν να φοβούνται και να κάνουν τουμπεκί στην ιδέα μιας έλλογης ρήξης, ακόμα και της μετριοπαθέστερης "μερικής" αστικής εκδοχής, με τον δυτικό ιμπεριαλιστικό κόσμο (αλλά όχι μόνον).
Τα δυτικοσχέδια αλλά και τα ρωσοσχέδια κινεζοσχέδια για την χώρα είναι απλά και διαυγή: όπως λένε οι κοντρίτες έρχεται μια εργασιακή "κινεζοποίηση" με σαθρές κυρίως διαμετακομιστικές ή εμπορο-καταναλωτικές μεγάλες καπιταλιστικές μονάδες-επιχειρήσεις, έρχεται μια διαρκής πραγματική γεωπολιτική απειλή, έρχεται μείωση πληθυσμού (παρά την εισροή μεταναστών προσφύγων), καταστροφή κάθε ντόπιας μαζικής αγροτικής παραγωγής, διαρκής αεργία, ρατσιστικές διαφυλετικές συγκρούσεις, ιδεολογική αποδόμηση και φαντασιοπληξία, και το κυριότερο αποσάρθρωση της παραγωγικής κεντρικότητας σε συνάφεια και διαλεκτική με τα προηγούμενα.
Κάθε ανάταξη, κάθε είδους και ταξικού προσανατολισμού, θα σήμαινε και θα σημάνει την αποδοχή ενός σχετικά σύντομου αλλά και σχετικά μεσοχρόνιου κενού και επικίνδυνου μεσοδιαστήματος ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας, ακόμα κι αν γίνονταν από δυνάμεις που δεν θα είχαν ούτε κατά διάνοια σκεφτεί μια τέτοια "έννοια".
Δεν έχει σημασία τελικά η λέξη και η εμφανής έννοια, αφού κι αν βαφτίσεις ένα υπουργείο κομισαριάτο υπουργείο θα παραμείνει, και ακόμα κι αν ονόμαζες μιαν επανάσταση ή ρηξιακή κατάσταση σε συνθήκες όπως τις περιγράψαμε παγκόσμια επανάσταση αυτή θα οδηγούνταν σε κυριαρχική άμυνα, αλλά επίσης όλα αυτά δεν έχουν τελικά και τόση σημασία ειδικά αν θέλεις να τα βαφτίσεις "εθνικά" ή "πατριωτικά", εφόσον είτε με "εναλλακτικούς πατριωτισμούς" είτε με "διεθνιστικούς εναλλακτισμούς", οι μικροεθνοκεντριστές των Εξαρχείων και των Κολωνακίων με ένα πράγμα δεν έχουν πια σχέση: με την κεντρική παραγωγική δομή, την παρουσία ή την έλλειψή της, και εξ'αυτής της μη σχέσης τους είναι αυτό που ήταν πάντα: μικροαστοί εθνικιστές είτε μέσα στον εθνικισμό τους είτε μέσα στον διεθνισμό τους.




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 15 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..