Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2016

Το Κεφάλαιο και η ζωή../ ερωτήματα προς την μαρξιστική διανόηση..


Η επιστροφή του (καπιταλιστικού) Κεφαλαίου εις εαυτόν θεωρούμενη ως μια παλινδρομική κίνηση μιας στερεοποιημένης παραγωγικής σχέσης δεν συγκροτεί μιαν επιστροφική κυκλικότητα κατά την έννοια που έχει στις "φυσικές" κοινωνίες, εφόσον το Χ>Χ' αν και σημαίνει πέραν της χρηματικής του μορφής ένα σύνολο κοινωνικοπαραγωγικών και άλλων διεργασιών μιαν επιστροφή δεν έχει ωστόσο εντός του κανένα ίχνος αυτής της (συνολικής) διεργασίας.

Αυτό δεν σημαίνει πως το Κεφάλαιο είναι "παρασιτικό" ή "μη παραγωγικό" (ακόμα και στην εμπορική μορφή του) αλλά (σημαίνει) ότι αν και συναρτώμενο και δημιουργούμενο ως δυνατότητα από την (συνολική) κοινωνικοπαραγωγική δραστηριότητα υπάρχει εν ενεργεία ακριβώς ως οργανικά αποκοπτόμενο ή μάλλον ως η οργανική αποκοπή εν γένει από την συγκεκριμένη υλική εργασία ή δράση.
Με αυτή την έννοια το (καπιταλιστικό) Κεφάλαιο είναι το οργανικό κυριαρχικό ή μάλλον οργανικό κυριαρχικοειδές κάτοπτρο της αφηρημένης εργασίας ως μορφής οντικοχρονικής και οντικής (και όχι μόνον θεωρητικής ή ιδεολογικής) αποκοπής της εργασίας από τα συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά της (ισχύει και το αντίστροφον με την ίδια ακριβώς οντική αξία).
Άρα:
Η αποκοπή του (καπιταλιστικού) Κεφαλαίου και της αφηρημένης εργασίας από την άμεση ποιοτική υπόσταση, ενσάρκωση και εν τέλει παραμετροποίηση-στάθμιση  αντίστοιχα της κυριαρχίας και της εργασίας, σημαίνει ταυτόχρονα και ταυτά την οργανική αποκοπή της κυριαρχίας από την ποιοτικά οντοποιημένη και σταθμισμένη κυριαρχία επί της συγκεκριμένης εργασίας και αντίστοιχα την οργανική αποκοπή της εργασίας από την ίδια την συγκεκριμένη ποιοτική υφή και σύστασή της.

Πρέπει ωστόσο να τονίσουμε με έμφαση την οργανικότητα της καπιταλιστικής αποκοπής, σημειώνοντας ταυτόχρονα τον παράδοξο, θα έλεγα, αντικειμενικά ειρωνικό χαρακτήρα της.
Η οργανική αποκοπή της κυριαρχίας και της (υπαγόμενης σε αυτήν) εργασίας από τον ίδιο τον συγκεκριμένο ποιοτικοσυστατικό (άρα και κυκλικοχρονικό) "εαυτό" τους σημαίνει μιαν οργανικοποίηση της ανοργανικής σύστασης του ανθρώπινου κόσμου: 
Είναι δηλαδή μια εμψύχωση του νεκρού ή μη-ζωντανού με τέτοιο τρόπο που να το (τα) καθιστά λειτουργικό ηγεμόνα (επί) της ανθρώπινης ζωής, ειδικότερα στην εργασιακή ή δημιουργική της πτυχή.
Το νεκρό ή μη-ζωντανό λειτουργεί ως ένα συμπεριληπτικό όλον που διοικεί την ζωή όντας αυτό μη-ζωή, αλλά την διοικεί (την ζωή) ως ζωή ακριβώς επειδή τούτο (το μη ζωντανό) είναι συμπεριληπτική μη-ζωή.

Σε αυτό το πλαίσιο είναι όντως δευτερεύον και επικίνδυνα προτασσόμενο (από την λαϊκή αριστερά αλλά και δεξιά) το στοιχείον της εκμετάλλευσης (μόνον) της ανθρώπινης (και όχι μόνον, πάλι) εργασίας ή ζωής, εφόσον το (καπιταλιστικό) Κεφάλαιο-βρυκόλακας δεν ζει (μόνον ή κυρίως) "από το αίμα" της ζωντανής εργασίας (ή της ζωής) αλλά από την μετατροπή της σε εξαφανιζόμενον σημείον της κεφαλαιακής αυθυπόστασης (εξαφανιζόμενον>) κατά την περάτωση του ψευδο-κύκλου της εμπορευματικής και κεφαλαιακής κυκλοφορίας.

Το (καπιταλιστικό) Κεφάλαιο και η αφηρημένη εργασία είναι η ίδια η αφαίρεση της ποιοτικά συσταθείσας ζωής και (της) δημιουργίας εν γένει και ως εκ τούτου όταν οι λαϊκοί αριστεροί, δεξιοί, αναρχικοί κ.λπ εν γένει ασκούν κριτική στην ατομική ή κρατική ιδιοποίηση του προϊόντος της (ζωντανής) εργασίας ή της ζωής, είναι μερικές φορές σαν να προσπαθούν να βάλουν το τζίνι μέσα στο λυχνάρι δίχως να έχουν κατανοήσει επαρκώς ή και καθόλου ότι όταν όλος ο κόσμος έχει γίνει ένα αφηρημένο τζίνι που εξέρχεται από ένα αφηρημένο λυχνάρι, το να προσπαθήσεις να βάλεις το τζίνι στο λυχνάρι δεν είναι τίποτα άλλο από το να προσπαθήσεις να κάνεις μια τρύπα στο νερό.

Ή, για να το εκφράσω "αυτό" με βάση τα προαναφερθέντα εξ ημών περί της οργανικότητας-τής-μη-οργανικότητας του Κεφαλαίου (ως κυριαρχίας) και της αφηρημένης εργασίας (ως αφηρημένου κυριαρχούμενου της αφηρημένης κυριαρχίας), θα πω το εξής: 
Όταν σφαδάζεις και χτυπιέσαι υπεραγανακτισμένως (για) να επανέλθουν τα προϊόντα, οι παραγωγικές μορφές, τα οικήματα και οι βιότοποι της (ανθρώπινης και μη ανθρώπινης) ζωής εις την αρχική τους πηγή ενόσω όμως αυτή η αρχική πηγή παραμένει ένα κάτοπτρον της μη-οργανικής οργανικότητας του Κεφαλαίου (και το αντίστροφον) στην πραγματικότητα αυτό που ζητάς είναι έναν καπιταλισμό χωρίς καπιταλιστές, έναν γενικευμένο λαϊκό καπιταλισμό, έναν κρατικό ή σοσιαλδημοκρατικό καπιταλισμό, ή μερικές φορές έναν "εθνικοσοσιαλιστικό" καπιταλισμό ή έναν κοινοτικό καπιταλισμό (με ή χωρίς κράτος), ή ακόμα και έναν αυτοκρατορικό αεθνικοσοσιαλισμό, άρα έχεις κάνει μία δυο τρεις ή 22.983.922.389.289.839.283 τρύπες στο νερό.

  
Η κατάργηση της καπιταλιστικής κυριαρχικής αποκοπής της κυριαρχίας και της εργασίας σημαίνει, αν γίνει ποτέ (πολύ δύσκολο το βλέπω υπό τους σημερινούς όρους), όχι μιαν επαναοργανικοποίηση του Κεφαλαίου ή μιαν (ψευδοαντίθετη προς αυτήν) επαναοργανικοποίηση της ζωής, εφόσον η αναζήτηση (τής) λύσης και θεωρησιακής/έμπρακτης υπέρβασης τού ιστορικού αινίγματος "Κεφάλαιο" οφείλει να γίνει (αν γίνει με σοβαρούς όρους) ακριβώς πάνω στο θεμέλιο τής καθορισμένης άρνησης.

Τι είναι "αυτό το πράγμα" (το Κεφάλαιο), το οποίο συμπεριλαμβάνει οργανικά ακριβώς ως μη ζωντανό (μη οργανικό) την ζωή, από την σκοπιά όμως και της (ίσως και συνεχιζόμενης ακόμα) ιστορικής αναγκαιότητάς του;



Εμπρός Μαρξιστές (και άλλοι), δείξτε μου επιτέλους ότι σας έχει μείνει ένα δράμι σκέψης...







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..