Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Monthly Review μονομέρειες../ Τα γνωστά και βαρετά πλέον..


Αναδημοσιεύουμε από το ιστολόγιο οίστρος ένα κεντρικό άρθρο από το Monthly Review, και ασκούμε κριτική στον γνωστό (στους αναγνώστες μας) δρόμο.
Το κριτικό σχόλιό μας ακολουθεί μετά το κείμενο που μετέφρασε ο Γιάννης Χατζηαντωνίου..



ΜΙΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ.

Πρόκειται για το άρθρο των Εκδοτών του Montlhy Review που δημοσιεύεται στο τεύχος Νοεμβρίου 2016. Το μετέφρασαν και ανάρτησαν οι φίλοι και συναγωνιστές του «Νέου Αγωνιστή» ανάρτησαν στο site της κίνησης τους.

Για την εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ έχει δημιουργηθεί μεγάλος «πανικός» στα διεθνή έντυπα, στον πολιτικό κόσμο της Γηραιάς Ευρώπης, τους κύκλους της ΕΕ και όλους τους αναλυτές και διανοούμενους που πίνουν νερό στο όνομα της Δημοκρατίας. του Διαφωτισμού, τις αξίες του Φιλελευθερισμού αλλά και της Σοσιαλδημοκρατίας. Φτάσανε στο σημείο να φοβούνται ή και να προβλέπουν το πισωγύρισμα της «παγκοσμιοποίησης», την επιστροφή από  τον παγκόσμιο στον εθνικό καπιταλισμό και άλλες τέτοιες ανοησίες.

Οι εκδότες του Monthly Review νομίζουμε ότι βάζουν κάπως τα πράγματα στην θέση τους

Στην αμερικάνικη έκδοση το πρώτο άρθρο ανήκει συνήθως στην σύνταξη του περιοδικού και αναφέρεται έτσι by The Editors. Οι συναγωνιστές του «Νέου Αγωνιστή» προτίμησαν να βάλουν τίτλο στο άρθρο. Και πολύ καλά έκαναν. Την μετάφραση οφείλουμε στον Γιάννη Χατζηαντωνίου.

ΟΙΣΤΡΟΣ  

 

 

 

Οι προεδρικές εκλογές στην Αμερική (και η κατάσταση στην Ανατολή  

των Εκδοτών

Οι προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ, αν μη τι άλλο, έχουν ρίξει πολύ φως στην ιδεολογία και τις επιταγές του συστήματος. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε σχέση με τον ιμπεριαλισμό, όπου βλέπει κανείς τα σημάδια μιας παρακμάζουσας και όλο και πιο απελπισμένης αυτοκρατορίας των ΗΠΑ. 
Η Χίλαρι Κλίντον έχει ζητήσει τη δημιουργία ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία (η οποία θα μπορούσε να περιλαμβάνει και τα ρωσικά αεροπλάνα!), Απειλώντας έτσι μια αντιπαράθεση με τη Ρωσία σε ένα επίπεδο που δεν έχουμε δει από την κρίση των πυραύλων στην Κούβα. Επίσης, έχει προτείνει την αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Ο Πούτιν είναι, σύμφωνα με τα λόγια της, ένας «νταής» και πρέπει να αντιμετωπιστεί ως τέτοιος. Είναι καταγεγραμμένο, ότι έχει πρόγραμμα να «εξαφανίσει» το Ιράν αν απειλήσει το Ισραήλ. Όσον αφορά το Ιράκ, λέει ότι τα στρατεύματα των ΗΠΑ δεν πρέπει "ποτέ ξανά" να σταλούν εκεί για να πολεμήσουν στο έδαφος. Ο Τράμπ, από την πλευρά του, ενώ εμφανίζεται να προτείνει ένα είδος ύφεσης με τη Ρωσία, είναι έτοιμος να παρέμβει άμεσα και μαζικά στο Ιράκ κατά του ισλαμικού κράτους (ISIS, ISIL, Daesh), συμπεριλαμβανομένης της χρήσης χερσαίων δυνάμεων. Ο ίδιος υποστηρίζει την επέκταση των βασανιστηρίων και τη σφαγή ολόκληρων οικογενειών των υπόπτων για τρομοκρατία. Ισχυρίζεται ότι θα αναβαθμίσει το Ισραήλ από το να είναι μια δύναμη δεύτερης σειράς...
Εν ολίγοις, οι προεδρικές υποψηφιότητες και  στα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα προσπαθούν να πείσουν ποιος είναι ο πιο επιθετικός και πολεμοχαρής υποστηρικτής του μιλιταρισμού των ΗΠΑ και του ιμπεριαλισμού, και με τρόπους που απειλούν περαιτέρω κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή και περισσότερη αντίθεση με τη Ρωσία. Από τους δύο υποψηφίους, η υποψήφια των Δημοκρατικών έχει πολύ πιο ενισχυμένη την τάση να προτείνει στρατιωτική κλιμάκωση ενάντια στην άλλη υπερδύναμη. Ωστόσο, οι προτάσεις του Ρεπουμπλικανού  υποψήφιου, εκτός από αυτό το συγκεκριμένο - οπωσδήποτε σημαντικό - θέμα, δύσκολα μπορούν να θεωρηθούν λιγότερο πολεμοχαρείς.
 Πίσω από τις πολεμοχαρείς θέσεις των δύο προεδρικών υποψηφίων υπάρχουν διαφωνίες για τον καλύτερο τρόπο για να διεξάγουν τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, και κατά πόσον αυτό θα πρέπει να συμπίπτει με ένα νέο "ψυχρό" Πόλεμο με τη Ρωσία, καθώς η κατάσταση στη Μέση Ανατολή ξεφεύγει γρήγορα από τον έλεγχο . Η αποτυχία έχει να κάνει με την πλήρη αδυναμία της Ουάσιγκτον να εμποδίσει την επέκταση της "αυτοκρατορίας του χάους», (όπως ο  Σαμίρ Αμίν την αποκάλεσε πρώτος στο βιβλίο του «Αυτοκρατορία του Χάους» (Monthly Review Press, 1992) –στην  Συρία, όπως είχε προγραμματιστεί. Τον Αύγουστο του 2012, η ​​ Υπηρεσία Πληροφοριών του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ (DIA) έφτιαξε  μια εθνική έκθεση ασφαλείας, που αποχαρακτηρίστηκε το Μάιο του περασμένου έτους, στην οποία δήλωνε: «ΟΙ ΣΑΛΑΦΙΣΤΕΣ, Η ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ, ΚΑΙ Η   AQI [ΑΛ ΚΑΪΝΤΑ ΣΤΟ ΙΡΑΚ] ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΚΙΝΗΤΗΡΙΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ» (κεφαλαία στο πρωτότυπο). Συνέχισε: "ΕΑΝ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ εξελιχθεί υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας ενός δηλωμένα ή αδήλωτα ΠΡΙΓΚΙΠΑΤΟΥ ΣΑΛΑΦΙΣΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΣΥΡΙΑ (HASAKA και Der ZOR), και ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ Ο,ΤΙ ΕΠΙΔΙΩΚΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ,  ΠΟΥ ΤΟ  ΘΕΛΟΥΝ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΑΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ  ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΣΙΙΤΙΚΗΣ ΕΠΕΚΤΑΣΗΣ (Ιράκ και το Ιράν). "Οι δυνάμεις που παρέχουν υποστήριξη στην αντιπολίτευση », όπως αναφέρεται στο έγγραφο, αποτελείται από " τις δυτικές χώρες, τα κράτη του Κόλπου και την Τουρκία »(αποχαρακτηρισμένα Υπόμνημα DIA από το 2012, το ​​οποίο διατίθεται σε http://judicialwatch.org? Pepe Escobar, "Ο οδικός χάρτης των ΗΠΑ να βαλκανοποιήσουν την Συρία," RT, 22 Σεπ 2016, http://rt.com).
Το έγγραφο της DIA, το οποίο κυκλοφόρησε σε βασικούς κύκλους της εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ, επιβεβαιώνει ότι η πολιτική των ΗΠΑ έχει ως στόχο τον διαμελισμό και την βαλκανοποίηση της Συρίας, για τα οποία πρότυπο είναι το Ιράκ. Η έκθεση DIA εξετάζει επίσης το ενδεχόμενο της ανάπτυξης αυτού που αργότερα έγινε το ISIS, που όπως  αναφέρει θα μπορούσε να καταλήξει να διεκδικεί ένα μεγάλο κομμάτι από τη διαμελισμένη Συρία. Ο Αντιστράτηγος Michael Flynn, πρώην επικεφαλής της Υπηρεσίας Αμυντικών Πληροφοριών και σύμβουλος του Τράμπ, υποστηρίζει ότι η Ουάσιγκτον ανέμενε και «ηθελημένα αποφάσισε» να επιτρέψει την ανάδυση του ισλαμικού κράτους ( "Ένας πρώην επικεφαλής πληροφοριών  για την ανάδυση του  ISIS: ήταν «μια εσκεμμένη απόφαση της Ουάσιγκτον," RT, 10 Αυγούστου, 2015).
Το Σεπτέμβριο 2015 η Ρωσία άλλαξε τα δεδομένα παρεμβαίνοντας στρατιωτικά στη Συρία, σε ενίσχυση του καθεστώτος Άσαντ, ανατρέποντας τη στρατηγική της αυτοκρατορίας-του-χάους των Ηνωμένων Πολιτειών και άλλων υποστηρικτών των σαλαφιστών (φονταμενταλιστών ισλαμιστών). Μια διαπραγμάτευση  για κατάπαυση του πυρός στο Συριακό πόλεμο, με το δεδηλωμένο στόχο να επιτρέψει στις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις, τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ να κατευθύνουν τις επιθέσεις τους στο ισλαμικό κράτος, κατέρρευσε μετά από βομβαρδισμούς του συνασπισμού υπό την ηγεσία των ΗΠΑ  στις 17 Σεπτεμβρίου εναντίον των συριακών στρατευμάτων στην ανατολική επαρχία της Συρίας του Ντέιρ αλ-Ζορ. Η Ουάσινγκτον διακήρυξε ότι η επίθεση – βομβαρδισμός έγινε "κατά λάθος", μια εξήγηση που η Μόσχα απέρριψε.  Έγινε στο Deir Ezzor, που αναφέρεται στην έκθεση DIA ως "DER ZOR," και θεωρήθηκε ως μια κρίσιμη βάση για τη δημιουργία ενός «σαλαφιστικού Πριγκιπάτου."
Ο Τράμπ έχει εκμεταλλευτεί αυτή την  κατάσταση αποσύνθεσης για να κατηγορήσει την κυβέρνηση Ομπάμα για κακή διαχείριση του πολέμου ενάντια στο ισλαμικό κράτος, ενώ η Κλίντον την έχει αντιμετωπίσει υποσχόμενη να εδραιώσει τη θέση των ΗΠΑ στην περιοχή, να αντιμετωπίσει τη Ρωσία , να επιβάλει μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία, και να "διώξει" το ισλαμικό κράτος. Η Κλίντον έχει δηλώσει δημοσίως ότι η στρατηγική του Ομπάμα στη Μέση Ανατολή ήταν πολύ αδύναμη, κάτι που υπόσχεται να διορθώσει (Jeffrey Goldberg, «Χίλαρι Κλίντον: Η «αποτυχία» να βοηθήσουμε τους αντάρτες της Συρίας οδήγησε στην άνοδο του ISIS,« Ο Ατλαντικός, 10 Αυγούστου , 2014).
Όπως ο  Σαμίρ Αμίν γράφει στο νέο του βιβλίο «Η αφύπνιση του αραβικού κόσμου» (Monthly Review Press, 2016, σ. 14): «Η στρατηγική του σύγχρονου ιμπεριαλισμού για την περιοχή (η« μεγάλη Μέση Ανατολή») δεν στοχεύει καθόλου στη δημιουργία κάποιας μορφής δημοκρατίας. Στοχεύει στην καταστροφή των χωρών και των κοινωνιών, μέσω της υποστήριξης των λεγόμενων ισλαμικών καθεστώτων που εγγυώνται τη συνέχιση της «λούμπεν ανάπτυξης.» Αλλά αυτό έχει κάνει τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ΝΑΤΟ υποστηρικτές του πολιτικού Ισλάμ, που αντιπροσωπεύει μερικά από τα πιο οπισθοδρομικά κινήματα στην περιοχή. Στόχος της Ουάσιγκτον στο Ιράκ, γράφει ο Αμίν, υπήρξε ένας : η υποκίνηση "μόνιμου εμφύλιου πόλεμου μεταξύ σιιτών και σουνιτών, Αράβων και Κούρδων." Αυτό εξηγεί γιατί ο στρατός των ΗΠΑ προστάτεψε αυτούς που αργότερα συγκρότησαν το Ισλαμικό κράτος , μεταξύ των οποίων και τον ίδιο τον αρχηγό του! » ( Amin, Reawakening, σελ. 79) - αναφέρεται στον Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, γνωστό ως το χαλίφη του ισλαμικού κράτους, τον οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες τον κρατούσαν στο Ιράκ από το 2004 και τον άφησαν ελεύθερο).
Στις 8 Σεπτεμβρίου 2016, η Washington Post ανέφερε ότι κατά το πρώτο σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη, οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν βόμβες ή πυραύλους σε έξι διαφορετικές, κυρίως ισλαμικές, χώρες: στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Σομαλία, τη Συρία, και την Υεμένη. Το 2015 οι Ηνωμένες Πολιτείες έριξαν επίσημα πάνω από 22.000 βόμβες, συμπεριλαμβανομένων των βομβαρδισμών με drones,  μονάχα στο Ιράκ και τη Συρία ( "υπενθύμιση των Μονίμων Πολέμων," Washington Post, 8η Σεπτεμβρίου, 2016,  Micah Zenko, "Πόσες Βόμβες άραγε έχουν ρίξει οι Ηνωμένες Πολιτείες το 2015 ; στο «Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, 7 Ιανουαρίου, 2016 http://blogs.cfr.org  ,  Tom Engelhardt," Θα αστειεύεστε: Η εξοργιστική, ατέλειωτη εξάπλωση της αμερικανικής αυτοκρατορίας », στο These times, 23 Σεπτεμβρίου 2016).
Για να κατανοήσουμε τον ρόλο της Ρωσίας σε αυτή την αναπτυσσόμενη σύγκρουση, είναι απαραίτητο να υπενθυμίσουμε την πρώτη διατύπωση της νέας αυτοκρατορικής μεγάλης στρατηγικής από τον υφυπουργό Άμυνας των ΗΠΑ Πώλ  Γούλφοβιτς, μετά τον πόλεμο του Κόλπου το 1991. Τον Μάιο του ίδιου έτους, ο Γούλφοβιτς είπε στον στρατηγό Γουέσλι Κλάρκ : "Μάθαμε ότι μπορούμε να παρέμβουμε στρατιωτικά στην περιοχή [της Μέσης Ανατολής] ατιμώρητα και ότι οι Σοβιετικοί δεν θα κάνουν τίποτα για να μας σταματήσουν ….έχουμε καιρό περίπου πέντε έως δέκα χρόνια για να σαρώσουμε αυτά τα παλιά Σοβιετικά 'υποκατάστατα' καθεστώτα- στο Ιράκ, τη Συρία, και το υπόλοιπο, πριν έρθει να μας αμφισβητήσει στην περιοχή η επόμενη υπερδύναμη "(Στρατηγός Wesley K. Clark, Μην περιμένετε τον επόμενο πόλεμο [Νέα Υόρκη, εκδ. Public Affairs, 2014], σελ.37-40). Όπως εξήγησε ο εκδότης του ΜR Τζών Μπέλλαμυ Φόστερ στο βιβλίο του «Γυμνός ιμπεριαλισμός» (Monthly Review Press, 2006), ήταν η εξαφάνιση της Σοβιετικής Ένωσης από την παγκόσμια σκηνή που δημιούργησε το γεωπολιτικό κενό εξουσίας στη Μέση Ανατολή, καθώς και στην Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία , το οποίο οι Ηνωμένες Πολιτείες αμέσως προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν, ενώ, επίσης, προσπαθούν να αποδυναμώσουν περαιτέρω τη Ρωσία. Οι φονταμενταλιστικές, αντιδραστικές πολιτικές-ισλαμικές δυνάμεις που προέκυψαν στο Αφγανιστάν είναι οι ίδιοι πελάτες των Ηνωμένων Πολιτειών στον δια πληρεξουσίου πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση στο Αφγανιστάν, που συνέβαλαν στην αποσταθεροποίηση και διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτό έφτιαξε πρόσφορο έδαφος για την τρομοκρατία και την οδήγησε στις επιθέσεις της 9/11. Παρ’ όλα αυτά, η μεγάλη στρατηγική των Η.Π.Α.  φαίνεται αποφασισμένη να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις ακροδεξιές, φονταμενταλιστικές και τρομοκρατικές δυνάμεις, σαν μπάλες κατεδάφισης, μια πολιτική που έχει οδηγήσει άμεσα στην άνοδο του ισλαμικού κράτους.
Η στρατηγική των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή δεν μπορεί να διαχωριστεί από το μείζονα στόχο της μόνιμης αποδυνάμωσης της Ρωσίας, η οποία, ακόμη και μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αντιμετωπίζεται ως απειλή για την παγκόσμια τάξη όπου κυριαρχούν οι Η.Π.Α., ιδιαίτερα στο πλαίσιο μιας πιθανής Ευρασιατικής συμμαχίας της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν. Αυτό επίσης έχει επισημανθεί από τον Σαμίρ Αμίν, ο οποίος γράφει στο νέο του βιβλίο «Η Ρωσία και η Μεγάλη μετάβαση από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό» (Monthly Review Press, 2016): 
«Ίσως ο Πούτιν έχει πλέον κατανοήσει ότι ο στόχος των Ηνωμένων Πολιτειών και των Ευρωπαίων σύμμαχών τους είναι να καταστρέψουν τη Ρωσία και όχι να τη βοηθήσουν να ανανεωθεί ... .Η Ρωσία ψάχνει για μια θέση στο παγκόσμιο σύστημα του σήμερα και του αύριο. Είναι πλέον περικυκλωμένη από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ ... Ως απάντηση  στην επεκτατική στρατηγική των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερμανίας στην Ευρώπη, ο Πούτιν φαίνεται να έχει υιοθετήσει την ιδέα της οικοδόμησης μιας ευρείας συμμαχίας των λαών από την πρώην ΕΣΣΔ που  είναι τώρα γνωστή ως "Ευρω-ασιατική συμμαχία." ... Η μάχη της Μόσχας κατά της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων στην Ουκρανία και αλλού, θα είναι νικηφόρα μόνο αν οι εμπλεκόμενοι λαοί την υποστηρίξουν αποφασιστικά. Η υποστήριξη αυτή, με τη σειρά της, θα είναι δυνατή μόνο εάν η ίδια η Ρωσία ελευθερωθεί από τον νεοφιλελευθερισμό, την ρίζα της κοινωνικής καταστροφής, στη Ρωσία, όπως και οπουδήποτε αλλού ( σελ.104, 127-28).»



Κριτικό σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος

Ας αρχίσουμε από τα βασικά:
Εδώ και καιρό έχουμε αναδείξει την ελλειπτικότητα ως και αχρηστία της έννοιας (περί) των "πολέμων δια αντιπροσώπων" (proxy wars) όπως χρησιμοποιείται πλέον για να ερμηνεύει συνθετότερα προβλήματα που αφορούν την ολότητα του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού ή του παγκόσμιου ηγεμονικού συστήματος ισχύος όπως ηγεμονεύεται από την Δύση: 

Αυτοκαθορισμός: "Proxy war", μια κακοχρησιμοποιημένη έννοια  


Δεν περιμένουμε βέβαια να ληφθεί υπόψει από την συντριπτική πλειονότητα των αναλυτών (ειδικά των αριστερών) η άποψή μας, αλλά γιατί;
Διότι οι αναλυτές συνήθως χωρίζονται σε δύο αλληλο-ετεροκαθοριζόμενα και αλληλο-αναπαραγόμενα στρατόπεδα:
Το ένα "αναλυτικό στρατόπεδο" αρέσκεται στο να αναδεικνύει την ενεργητική καταστροφική πρακτική (πολιτικοστρατιωτική και οικονομική) του ευρύτερου δυτικού ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, και των ΗΠΑ ως κυρίαρχου συντελεστή του, ακόμα και μέσω (υπαρκτών ή ανύπαρκτων) συνωμοσιών και μυστικών επιχειρήσεων.
Το άλλο "στρατόπεδο" (ανάλυσης) κρίνοντας --εν μέρει ορθά εν μέρει δια μιας άλλης αντίστροφης μυστικοποίησης (της αφελούς "αντισυνωμοσιολογίας")-- τις θεωρίες για την ιμπεριαλιστική πολιτική, αναδεικνύει και αυτό με μια ανάστροφη μονομέρεια το γενικό καπιταλιστικό ή εξουσιαστικό περιεχόμενο των δυτικών κυρίως πολιτικών και τον γενικό αφηρημένο χαρακτήρα της καπιταλιστικής ή ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής πολιτικής, κυρίως πάλι της δύσης αλλά σε μια εξομοίωση προς τις άλλες μη-δυτικές κυριαρχικές δυνάμεις.
Μπορώ να πω με σιγουριά πλέον πως αυτό το αδιέξοδο "θεωρητικό παιχνίδι" κυρίως μέσα στην αριστερά έχει καταστρέψει την σκέψη ολοκληρωτικά, και ειδικά έχει αποκλείσει από τον στοχασμό της κάθε επιμέρους "παράταξης" την πολιτικοστρατιωτική πτυχή της ανάλυσης.
Ως μη επαγγελματίας, αλλά συνεπής νομίζω πολιτικοστρατιωτικός αναλυτής μπορώ να πω πάλι με σιγουριά πως "όλα αυτά" που κινούνται σε αυτό το (σχηματικό) "δίπολο" είναι απίθανες ανοησίες, ανθρώπων που βρίσκονται κυρίως πάνω σε μια ακαδημαϊκή έδρα ή κάπου παρακείμενα σε αυτήν, "αρκεί" το αντικείμενό της να μην είναι συγκεκριμένου πολεμολογικού ή πολιτικοστρατιωτικού (ερευνητικού) περιεχομένου.

Ας δούμε όμως κάποια πράγματα με τον συγκεκριμένο τρόπο που αρνούνται συνήθως οι μαρξιστές και οι αριστεροί εν γένει σήμερα (ο Μάρξ δε φταίει για τους "απογόνους" του).
[Θα σας ζητούσα χωρίς να "διαφημίζω" τα άρθρα μου να διαβάσετε πρώτα το λίνκ που σας έδωσα από τον "Αυτοκαθορισμό"].
Σε σημεία:

1.
Η εξέγερση στην Συρία είχε κυρίαρχα (αν και όχι απόλυτα) αντιδραστικό (φονταμενταλιστικό) περιεχόμενο.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν ήταν εξέγερση και μάλιστα λαϊκή, κυρίως από την σουνιτική πλειονότητα ενάντια στην ελίτ της αλαουιτικής μειοψηφίας (αλλά και ενάντια σε όλους τους Αλαουίτες), δηλαδή ενάντια στον Άσσαντ κ.λπ
Αυτή η εξέγερση ήταν και επιβοηθούμενη  και υποκινούμενη και σχεδιασμένη, αλλά όχι μόνον αυτό.
Από ποιούς;
Απο πολλές δυνάμεις, τις ξέρουμε πλέον, ας τις ξανααναφέρουμε: Δύση (ΗΠΑ, Γαλλία κ.λπ), Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Τουρκία και άλλες μικρότερες. 
Διευκρίνηση: δεν έχουμε όλο τον "χάρτη" τής αρχιτεκτονικής τής υποβοήθησης, υποκίνησης, σχεδίασης, αλλά πάντως δεν ήταν και μια τόσο ξεκάθαρη και πλήρως κεντρικά οργανωμένη επιχείρηση, αν και ήταν και κεντρικά οργανωμένη.
Τα "δευτερεύοντα κέντρα" δε σχεδιασμού της συριακής καταστροφής, οι Τούρκοι και οι Άραβες ισλαμοφασίστες, δεν είναι απλά και μόνον όργανα των Η.Π.Α (ή και των "Σιωνιστών") ιμπεριαλιστών (το τελευταίο είναι γελοία υπόθεση, παρά τις κατά καιρούς συμμαχίες).
Αυτό λένε και τα στοιχεία και η λογική τους επεξεργασία.
Επίσης, επαναλαμβάνουμε: 
Χωρίς μεγάλη λαϊκή υποστήριξη δεν θα ήταν εφικτή μια τέτοια εξέγερση, και αυτό μάλιστα αντί να κάνει τους "αντι-ιμπεριαλιστές" και τους τυφλά "αντι-αμερικάνους" να διαμαρτύρονται θα έπρεπε να τους δημιουργεί ανησυχία.
Και στους "άλλους" θα έπρεπε να δημιουργήσει ανησυχία όμως. 
Σε ποιούς "άλλους";
Από την αντίστροφη λοιπόν σκοπιά, μιλώντας σε σχέση με την άλλη "αναλυτική παράταξη": 
Οι σουνιτικές μάζες στην Συρία ήταν έτοιμες να δεχτούν την αντιδραστική φονταμενταλιστική προπαγάνδα γιατί ήταν και είναι και οι ίδιες (κυρίως) αντιδραστικές μάζες.
Προς αυτή την αντιδραστικοποίηση έπαιξε ιστορικό ρόλο η καταπίεση του ασσαντικού καθεστώτος, ο καπιταλισμός, η επίδραση της νεο-φιλελεύθερης "αναδιάρθρωσης" που είχε αρχίσει ο ίδιος ο Άσσαντ να εφαρμόζει, αλλά συνέβει ως αντιδραστικοποίηση και με ευθύνη των ίδιων των αραβοσουνιτικών μαζών, όπως επίσης (με ευθύνη) και των πνευματικών και θρησκευτικών ηγεσιών τους.
Βέβαια, για να συνεχίσουν μην κάνουν "χαρές" οι μονομερείς και αυτοί αναλυτές που στέκονται απέναντι στην μονομέρεια των "αντι-ιμπεριαλιστών/αντιδυτικών" αναλυτών θα τους πούμε το απλοαπλούστατο και προφανές πως όντως συνέβησαν και οι δυτικο-ιμπεριαλιστικές συνωμοσίες και χειραγωγήσεις.
Πολλά θα μπορούσαμε επίσης να πούμε, κάθε άλλο παρά μόνον συμπληρωματικά, για την κατάσταση στο Ιράκ, και την διαμάχη (και εκεί) των Κούρδων με τους Άραβες.
Ο Σαμίρ Αμίν θα έπρεπε να ντρέπεται που "απλοποιεί" έτσι τα πράγματα (και οι αριστεροί "αναπαραγωγείς" του), αποκρύπτοντας συστηματικά, όπως όλοι οι Άραβες "αριστεροί", την σημασία των αραβο-ιρακινών εγκλημάτων εναντίον του Κουρδικού λαού, τον ρόλο του Σαντάμ Χουσεϊν και του καθεστώτος του, τις επιθέσεις τού καθεστώτος του με χημικά εναντίον αμάχων (οι μπααθιστές συνολικά έχουν μια διαχρονική "προτίμηση" στα χημικά όπλα), και τέλος θα έπρεπε να ντρέπεται για την σιωπή τού αραβικού κόσμου και ειδικά της "παλαιστινιακής και φιλο-παλαιστινιακής αριστεράς" για την εξόντωση των Γεζίντι, τους μαζικούς βιασμούς εκτελέσεις δουλοποιήσεις από αραβικά τάγματα θανάτου.  
Το να βάζεις μόνον τους Αμερικάνους (ίσως και τους "Σιωνιστές") ιμπεριαλιστές στην θέση του κύριου, σχεδόν μοναδικού δημιουργού της αθλιότητας, και να κρύβεις πλάγια τον ρόλο των Αράβων γενοκτόνων και των Τούρκων υποστηρικτών τους, όταν μάλιστα είσαι ο ίδιος Άραβας όπως ο Σαμίρ Αμίν, είναι πρόκληση, χυδαιότητα, κατάντια της ανθρώπινης ύπαρξης. 


Όλα συνέβησαν ταυτόχρονα, αυτή είναι η πραγματικότητα και αυτή θα είναι πάντα, ένα όλον που ζορίζει τους μονομερείς ετεροκαθορισμένους από άλλους μονομερείς.
Δυστυχώς σήμερα οι αριστεροί (μαρξιστές κ.λπ) αναλυτές είναι μπουμπούκια στο άθλημα της μονομέρειας, των αδιέξοδων ιδεολογικών, αξιακών και θεωρησιακών διπόλων.
 
2.
Η Ρωσία, το Ιράν και άλλες μικρότερες ή ανερχόμενες ηγεμονικές (καπιταλιστικές κ.λπ) δυνάμεις είναι όντως υπό ασφυκτική περικύκλωση από την Δύση και ειδικά από τις Η.Π.Α, αλλά αυτό δεν είναι "για χόρταση" όταν το λέμε, όπως κάνουν σήμερα τύποι με πολλές εθνοφασιστικές "αμαρτίες" και ψέμματα στην καμπούρα τους όπως ο Σαμίρ Αμίν, ο Τ.Πέτρας κ.λπ.
Είναι απαράδεκτο πλέον να χάφτουν κάποιοι το ηθικολογικό και μάλλον μαύρης αντιδραστικής ιδεολογικής κατεύθυνσης ιδεολογικό τρολάρισμα αυτών των δυνάμεων και την γλοιωδώς μελοδραματική ρητορική αυτοπαρουσίασή τους ως θυμάτων του "αμερικάνικου ιμπεριαλισμού".
Πέραν του γεγονότος ότι οι πολιτικές ελίτ και οι ολιγαρχίες αυτών των χωρών/δυνάμεων είναι ένα μάτσο από καθάρματα που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τα βρίσκουν με τους δυτικούς όταν τους παίρνει, είναι και οι ίδιες υπεύθυνες για σκοτάδια τα οποία δεν έχουν να κάνουνε με κανέναν "ιμπεριαλισμό" όπως τουλάχιστον μας τα λένε και μας τα παρουσιάζουν σε βρώμικα ιδεολογικά πιάτα.
Κανένας δυτικός ιμπεριαλισμός δεν οδήγησε και δεν οδηγεί τον Ρασ-Πούτιν τον Ερντογάν, τον Άσσαντ ή τους Μουλάδες να επεκτείνουν συνέχεια μιαν μαύρη παραδοσιοκρατική ατζέντα.
[Το μόνο που λείπει είναι να ακούσουμε και Σαουδάραβες βρυκόλακες να χρησιμοποιούν τέτοια ρητορική, μαζικότερα και εντονότερα -- γιατί την χρησιμοποιούν και αυτοί]
Υπάρχει πέραν της πολιτικοστρατιωτικής ή της οικονομικής περικύκλωσης και  πολιτισμική, ιδεολογική, αξιακή, πολιτική περικύκλωση από την Δύση, αλλά το γεγονός πως οι ασθενέστερες από την Δύση ηγεμονικές δυνάμεις δεν μπορούν να αρθρώσουν και να αντιτείνουν μιαν άλλη μη αντιδραστική αντίσταση ή κουλτούρα σε αυτά που τους περικυκλώνουν (από την Δύση προερχόμενα) δεν τις δικαιολογεί ούτε τις δικαιώνει, το αντίθετο, τις κάνει αρκετά ύποπτες και επικίνδυνες.
Έλεος δηλαδή.
Κρεμάλες, εκτελέσεις, φυλακές κόλαση, ομοφοβία, μισογυνισμός, ισλαμιστική θεοκρατία (ή στην Ρωσία νεο-ορθοδοξισμός), τυπικός νεοφασισμός, ψευδορομαντικός αντι-ατομικισμός, να πω κι άλλα;;
Αυτά υπάρχουν και στην Δύση βεβαίως, σε έναν τεράστιο βαθμό έχουν προέλθει (ιστορικά) από αυτήν και συνεχίζουν μερικές φορές να προέρχονται από αυτήν.
Αλλά οι νεοασιάτες αυτάρχες και νεο-πατριάρχες τι μας λένε;;
Ότι τα οξύνουν για να αντισταθούν στην Δύση;;
Αστεία και φρικτά πράγματα, όταν μάλιστα τα διαμεσολαβούν "μαρξιστές"..
Και για να μη ξεχνιόμαστε, υπάρχουν βέβαια και οι αντίθετοι "μαρξιστές", οι "δυτικοκεντρικοί" που το έχουν βρεί κι αυτοί το πρόβλημα, το κατέχουν. 
Αυτοί θα τα λύσουν όλα με την queer θεωρία και τον queer ιμπεριαλισμό της κάθε Χίλαρυ ή του κάθε Σάντερς, ή με καμιά αντιπατριαρχική κατάληψη..







Ιωάννης Τζανάκος   

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..