Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2016

Καθήκον να είσαι άνθρωπος..



Πως είναι να είσαι δίπλα στον ανθρώπινο πόνο;
Σας έχω κουράσει με τις εξομολογήσεις μου αλλά θα συνεχίσω με ένα βασικό στοιχείο της εμπειρίας μου που δεν αφορά το σαρκίο μου.
Ως γραμματέας σε επιτροπές αναπηρίας, ως υπάλληλος του ΚΕΠΑ (κέντρο πιστοποίησης αναπηρίας), ως υπάλληλος ασφαλιστικών ταμείων και οργανισμών, έχω έρθει σε άμεση επαφή με αυτό που είναι ο ανθρώπινος πόνος, η ασθένεια, ο θάνατος σε όλες τους τις μορφές.
Έχω γυρίσει όλα τα γηροκομεία, νοσοκομεία, ψυχιατρεία, ιδρύματα για άτομα με ειδικές ικανότητες ("ειδικές ανάγκες") της Αττικής.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα τέτοια υπάρχουν πέρα από αυτά που σίγουρα γνωρίζετε. 
Θυμάμαι ακόμα ιδρώνοντας από αγωνία ένα μισο-διαλυμένο γηροκομείο στην μέση του πουθενά κάπου σε ένα χωράφι κοντά στο Κορωπί. 
Εκεί υπήρχαν 2-3 νοσοκόμοι και δεκάδες εγκαταλελειμμένοι γέροντες και γερόντισες μέσα στα σκατά τους, να ζέχνουν από τα ξεραμένα σκατά και κάτουρα, κατάκοιτοι οι περισσότεροι με ανοιχτές κατακλίσεις, πληγές παντού στο βασανισμένο σώμα τους.
Ακόμα και οι γιατροί της επιτροπής, αν και ψημμένοι δυνατοί και κυνικοί άνθρωποι κατάρρευσαν μετά την επίσκεψή μας σε αυτή την αποθήκη μισοζώντανων σωμάτων.
Μια σιωπή ακέραια μέσα στο υπηρεσιακό αυτοκίνητο μέχρι να γυρίσουμε στην υπηρεσία, να υπογράψουμε παρουσίες και να φύγουμε στα σπίτια μας εμβρόντητοι. 
2005 ή 2006 θα ήτανε, δεν θυμάμαι ακριβώς. 
Ακόμα "καλή εποχή" για τους περισσότερους, έτσι δεν είναι;
Αν ψηθείς στην αρρώστεια και τον πόνο δεν είσαι συνέχεια μέσα σε "φιλοσοφικές" αναδιφήσεις, είναι ζήτημα ψυχικής επιβίωσης. Αλλά κάποια πράγματα δεν είναι δυνατόν να τα χωνέψεις, να τα ξεχάσεις.
Όταν έχει σχηματιστεί μια γενική "εικόνα" της κατάστασης, τι κατάστασης δηλαδή; τσακισμένα σώματα, κάτουρα σκατά σβησμένα μάτια, αδιάφοροι νοσοκόμοι και νοσοκόμες (όχι απαραίτητα από "απανθρωπιά"), όταν έχει σχηματιστεί η "εικόνα" του ανθρώπινου πόνου, έρχονται αυτές οι αδικαιολόγητες εξάρσεις της με την ευθύνη των ανθρώπων ή της κοινωνίας και όλα γίνονται μια φρίκη.
Ποιός άφησε εκείνο το γηροκομείο να υπάρχει; 
Ποιός γαμημένος "κρατικός λειτουργός" έδινε συνέχιση στη άδειά του; ποιά καθίκια "τέκνα" και "συγγενείς" άφησαν τους γερόντους και τις γερόντισες να σαπίζουν μέσα σε αυτό τον τάφο για ζωντανούς; 
Και εμείς γιατί σιωπήσαμε; γιατί δεν κάναμε καταγγελία; 
Αν κάναμε θα γίνονταν κάτι; 
Και να μην γίνονταν έπρεπε να κάνουμε.
Αλλά εδώ μιλάμε για μια εκτεταμένη αποθήκευση γερόντων και γεροντισών.
Έμαθα ότι τα τελευταία χρόνια τα "τέκνα" και οι "συγγενείς" πήραν πολλούς πίσω για να μην δίνουν ούτε τα 500-600 ευρώ που έδιναν στα φτηνότερα γηροκομεία για να κρατήσουν τους γέρους. Λόγω "κρίσης" θυμηθήκανε τους γέρους. Ωραία, έτσι; Ωραίοι άνθρωποι, "το σύστημα φταίει" έτσι; σα δεν ντρεπόμαστε λέω εγώ..
Σώματα τσακισμένα, κάτουρα σκατά πληγές απελπισμένα σβησμένα μάτια.
Αυτό είμαστε ως κοινότητα, εθνική, ταξική, ανθρώπινη, ό,τι γαμημένη κοινότητα ή κοινωνία θέλετε, αυτό είμαστε ή ήμασταν ή ήτανε όλοι αυτοί που τώρα νιώθουν ενοχές. Νιώθουν; ή δεν νιώθουν; 
Έχει καμμία σημασία;
Α, πόσα θυμάμαι, πόσα σώματα, πόσες πληγές, πόση αδιαφορία, όλα σε υπερθετικό βαθμό, και άραγε τι έχει νόημα;
Έχει νόημα να λέμε κάτι; έχει;
Και γιατί να σας τα λέω όλα αυτά;
Έχει κανένα νόημα;
Θα ήθελα να πάρει ένας άνεμος όλα αυτά τα σώματα και να τα φέρει μπροστά μας μπροστά σας, πλυμμένα και άγια, όμορφα αλλά ασθενικά, με φτερά από δάκρυα, τίποτα άλλο.
Πόση  ντροπή, τι αίσχος η νεότητά μας, τι ανοησίες υπερανθρωπικής ιδεοληψίας, πόσο ψέμμα για τη ζωή, πόσο ψέμμα θα αντέξουμε ακόμα για τη ζωή των δυνατών και των ζωντανόφιλων βιταλιστών, πόσο θα ανεχόμαστε τις λατρείες τους;
Ο καπιταλισμός είναι το ένα είναι το άλλο είναι το παράλλο, αλλά είναι και ένα πράμα που δεν θέλετε να το ξέρετε, είναι μια λατρεία της "υγείας" και του "ζωντανού" που σαν συνωμοσία καταστρέφει συστηματικά την αίσθηση και το νόημα του απόλυτου καθήκοντος. 
Του αιώνιου, του ακατάλυτου του "πλατωνικά" και μόνον μη-υλιστικά εννοούμενου καθήκοντος προς τον ασθενή, τον γέρο, το τσακισμένο σώμα. 
Δεν είναι αυτό δικαιολογία για να μην ασκούμε κριτική στην καταστροφή των κοινωνικών δομών ασφάλισης και υγειονομικής περίθαλψης, αλλά μπάστα μπάστα εξυπναραίοι της "κοινωνικής αλλαγής". 
Αντί να διοργανώνετε φεστιβάλ μόνον και εκδρομές και επαναστατικές γιορτές ξεσκατίστε κανέναν γέρο, κρατήστε μια μέρα κάποια θειά ή κάποιο θειό που σίγουρα υπάρχει κάπου εκεί δίπλα σας. 
Κανένας σοσιαλισμός, καμμία δημοκρατία, καμμία αναρχία, κανένα εθνικό κράτος δεν θα σε κάνει άνθρωπο άνθρωπε αν δεν ξεσκατίσεις δεν κανακέψεις έναν κατάκοιτο άνθρωπο.
Τίποτα άλλο.
 
 
 
Ι.Τζανάκος 

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Σερβία και ελληνικός εθνικισμός/αντι-εθνικισμός



Εκείθεν κάθε πολιτικής παρανόησης εκθέτω τις αντιρρήσεις μου σαν να πρόκειται να έχουν ένα πολιτικό νόημα, σαν να πρόκειται να είναι οι αντιρρήσεις ενός ήδη συγκροτημένου πολιτικού υποκειμένου.
Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να σας κεντρίσω και να κεντρίσω τον εαυτό μου σε μια άλλη πορεία. 
Αλλά αυτή την πορεία μάλλον την έχω ξεκινήσει μόνος μου με το πλήθος κι όποιος σύντροφος και αδελφός καταλάβει κατάλαβε.
Σήμερα σκεπτόμενος τα χθεσινά προσκλητήρια που έστειλα προς το ενδιαφέρον κενό της αριστερής πολιτικής είχα μια καλή συζήτηση με έναν νέο συνάδελφο, έναν "πενταμηνίτη" συμβασιούχο (μέσω του ΟΑΕΔ) που εργάζεται εδώ και μέρες στην υπηρεσία μου. 
Ο Σπύρος είναι ένα καλό αριστερό παιδί, δημοσιογράφος, με εμπειρία μεγάλη στο ρεπορτάζ. 
Να μην σας κουράζω με λεπτομέρειες, ο Σπύρος είχε πάει και στην Γιουγκοσλαβία κατά την διάρκεια του εθνικιστικού εμφυλίου, και κατά την διάρκεια της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και μου μετέφερε κάποια στιγμή τις αρνητικές εμπειρίες του από το στρατόπεδο των Σέρβων εθνικιστών, και γενικότερα την φρίκη του και εικόνες από τις σφαγές και τις αθλιότητες όλων των εθνο-εθνικιστών. 
Είχαμε μια ευγενική αντιπαράθεση λόγω και της εμμονής του με το ψευδεπίγραφον της ελληνο-σερβικής "αδερφοσύνης", αφού όπως καταλάβατε εγώ του τόνιζα την κοινή ευθύνη όλων των εθνοτικών ομάδων και αυτός επέμενε για την ειδική ευθύνη των Σέρβων.
Σκεφτόμουνα μετά "μου κάνει πλάκα ο (ανύπαρκτος) θεός", μόλις χθές έγραφα για το έθνος, τις εθνότητες, τον κοσμοπολιτισμό της νέας αριστεράς. 
Όταν ήρθα στο σπίτι σκεπτικός διάβασα το σχόλιο του "Ονειρμού" για την ΛΑ.Ε, ανασύνταξα λίγο το μυαλό μου και άρχισαν πάλι οι σκέψεις να ξετυλίγονται, πάλι γύρω από το θέμα του έθνους, της ανεξαρτησίας, της θέσης μας στον κόσμο, της κοινωνικής αλλαγής κ.λπ.
Υπάρχει άραγε κάτι που να ενώνει όλα αυτά με έναν ορθό και διαλεκτικό τρόπο;
'Η πέφτουν όλοι και όλα σε μιά δίνη αντιπαραθέσεων και αντιθέσεων χωρίς διέξοδο και νόημα;
Αν σας πω πως έχω βγάλει νόημα θα σας πω ψέμματα. 
Μάλλον αυτοί που έχουν ήδη βγάλει νόημα λένε ψέμματα στους άλλους και πρώτα πρώτα στον εαυτό τους. 
Το γεγονός πως οι λαοί είναι έτοιμοι να βάλουν σε φριχτό κίνδυνο και βίαιη ταλαιπωρία τις γυναίκες, τα παιδιά τους γέροντές τους για να κρατήσουν τη γη αυτή που τους ανήκει ή νομίζουν πως τους ανήκει, κάτι σημαίνει. Κάτι υπάρχει εδώ που δεν είναι εύκολο, δεν είναι χειραγωγίσιμο ελέγξιμο από τα διάφορα διανοητικά σχήματα. 
Αυτό το πράγμα δεν προσφέρεται για εξιδανικεύσεις, ούτε για διεθνιστικές ανοησίες αλλά για εθνικές δημοκρατικές ηγεσίες που έχουν πραγματικό ανδρισμό και απευθύνονται σε πραγματικούς άντρες πολεμιστές του έθνους. 
Και οι Σέρβοι του Μιλόσεβιτς και του Κάρατζιτς δεν ήταν πραγματικοί άντρες αλλά θρασύδειλα τομάρια, όπως βέβαια και οι αντίστοιχοι Κροάτες και Μουσουλμάνοι Βόσνιοι, και οι Αλβανοί Κοσοβάροι. 
Εννοείται πως τα διάφορα ιμπεριαλιστικά τομάρια, Η.Π.Α Γερμανία κ.λπ έχουν τις ίδιες και μεγαλύτερες ευθύνες. 
Αλλά εδώ μιλάμε για τους "αδερφούς" και τους "μη-αδερφούς" της πρώην Γιουγκοσλαβίας. 
Ας μην αναφερθώ στους εδώ φιλοσέρβους "αντι-ιμπεριαλιστές" και τους άλλους, τους αντισέρβους "αντι-εθνικιστές" που μάλλον έχουν προσδώσει στο Γιουγκοσλαβικό την σημασία της νεώτερης ιδρυτικής τους στιγμής (εξ'ου και ο τίτλος της ελεεινής αντι-εθνικιστικής επιθεώρησης "Σεράγεβο").
Μόλις σήμερα κατάλαβα πολλά από το σκηνικό στα ιδεολογικά παρασκήνια της ελληνικής αριστεράς. Και γιατί μου είναι όλα αυτά ξένα. 
Είχα μια σχετική περισσότερη εμπειρία όταν κατά την περίοδο της επέμβασης στο Κόσοβο ήμουν στην Γερμανία και δεχόμουν σαν σφαλιάρες από την μιά τα χυδαία αντισερβικά προπαγανδιστικά παραληρήματα της Γερμανικής τηλεόρασης και τύπου (συν της γερμανικής αντιφα άκρας αριστεράς, της πιό σιχαμένης άκρας αριστεράς στον πλανήτη) και από την άλλη τα φιλοσερβικά ψέμματα του ελληνικού τύπου, της ελληνικής τηλεόρασης και της ελληνικής κοινής γνώμης, που μου μεταφέρονταν από τα τηλέφωνα, και από ό,τι διάβαζα στις ελληνικές εφημερίδες.
Πραγματικά ήταν στιγμές που ένιωθα σαν ένας εξωγήινος στον πλανήτη των ζόμπι του ψεύδους.
Σήμερα που τέτοιου είδους αντιθέσεις έχουν αρχίσει να μεταφέρονται εντός της χώρας, αλλά με δυνητικό υλικό περιεχόμενο πλέον, ψάχνω ένα πράγμα, χωρίς να ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό.
Είναι μήπως κάτι που θα εξουδετέρωνε όλες τις ψευτιές όλων αυτών; είναι μήπως ένας τρόπος να πάψω να ασχολούμαι και να κοιτάξω να το βουλώσω; ή μήπως είναι να βρώ έναν τόπο μακριά; αλλά πού;
Είμαι ένας ξένος, αλλά στ'αλήθεια ξένος.

Ζήτω το Κουρδιστάν! 


Ι.Τζανάκος

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

ΕΝ-ΜΗΔΕΝ-ΕΡΩΤΑΣ / Ο Λόγος και το Άλλο του (6)



Αναγκαία η ανάγνωση:
Ο Λόγος και το Άλλο του (3)

ΕΝ-ΜΗΔΕΝ / Ο Λόγος και το Άλλο του (5) 

 

 

Η μετάβαση από την πολλαπλότητα των πολλών όντων στην πολλαπλότητα του Εν-ός είναι μια ίδρυση της νόησης.

Η ανθρώπινη νόηση δεν υπάρχει όμως σε ένα "πριν" αυτής της ίδρυσης, εφόσον μιλάμε για το κοινωνικό και γλωσσικά υπάρχον ον "άνθρωπος" και όχι για μια αφαίρεση κατασκευασμένη από την "φυσιοκρατία" η οποία βλέπει τον άνθρωπο ως μια υπόσταση, ως κάτι δηλαδή που υφίσταται πριν την γλωσσική και νοητική του οντότητα -- ακόμα και όταν δέχεται την κοινωνική οντότητά του.

Η πολλαπλότητα των πολλών όντων λοιπόν υπάρχει ως μια πιθανή αφαίρεση της ίδιας της σκέψης κατά την διενέργεια της συστηματοποίησης της θεώρησής της για την γένεση και ανάπτυξη της ανθρώπινης οντότητας ως σκεπτικής, γλωσσικής και κοινωνικής οντότητας.

Αν υπάρχει ένα πολλαπλόν ως αντικείμενο της σκέψης χωρίς την ταυτόχρονη ύπαρξη ενός ενοποιητικού Εν-ός ας μας το δείξει κάποιος. Αλλά δεν υπάρχει. 

Το πολλαπλόν είναι τουλάχιστον συνιδρύον στοιχείο της κατηγοριακής ενότητας Εν-πολλαπλόν. 

Αυτό που υπάρχει στ΄αλήθεια είναι το αντίθετο από αυτό που αφηγείται ο κοινός νους και σε σημαντικό βαθμό η ίδια η φιλοσοφία, και είναι μάλλον: ένα αυτο-ιδρυόμενο Εν το οποίο από την άλλη δεν είναι ένα εν αρχή αυτο-ιδρυόμενο το οποίο μετέπειτα ιδρύει την πολλαπλότητα, αλλά ένα αυτο-ιδρυόμενο Εν το οποίο ταυτόχρονα και ταυτόχωρα ιδρύει την πολλαπλότητα, άρα ως πολλαπλότητά του. 

Η συνίδρυση του νοήματος του Εν-ός/πολλαπλού ως κατάσταση πλοκής ενός αυτο-ιδρυόμενου Εν-ός και μιας ιδρυόμενης πολλαπλότητας εμφανίζει τελικά και την ίδια την πολλαπλότητα αν και ιδρυόμενη επίσης ιδρύουσα. 

Το ιδρύειν της πολλαπλότητας δεν περιέχει "εντός" της το αυτο-ιδρύειν αλλά μόνον την λειτουργική της ενέργεια ως επαγόμενη από την αυτολειτουργική και ταυτόχρονα δια-λειτουργική (ή ετερο-λειτουργική) ενέργεια του ιδρύοντος Εν-ός.

Το Εν ως αυτο-ιδρυόμενο στοιχείο είναι με βάση τα προηγούμενα ένας κεντρικός κατηγοριακός κόμβος του θεωρητικού και οντικού πλέγματος "Εν-πολλαπλόν" και ως εκ τούτου περιέχει εντός του την κατηγοριακή επενέργεια του ιδρυόμενου από αυτό και συνιδρύοντος στοιχείου της πολλαπλότητας. 

Η θεωρητική διαύγαση της κατηγοριακής δομής "Εν-πολλαπλόν" μπορεί να μετατρέψει την θεωρησιακή υπόθεση της πρωτοκαθεδρίας του Εν-ός σε φιλοσοφική υπόθεση, ή ακόμα σε επιστημονική υπόθεση. 

Η δυνατότητα του Εν-ός ως κατηγοριακής δύναμης να εντάξει οργανικά ως μέρος της την πολλαπλότητα ως κατηγοριακή δύναμη χωρίς να την καταστρέφει ή να την υποτάσσει όπως υποτάσσει ένας αφέντης τον δούλο του σημαίνει την πραγματική δύναμη, εφόσον η πραγματική δύναμη εν γένει εκφράζεται με την κυριαρχική ερωτική διείσδυση στο εσωτερικό ενός όντος από ένα άλλο με ταυτόχρονη όμως την διείσδυση του κυριαρχούμενου εις το (κυρίαρχο) διεισδύον. 

Η ερωτική δυνατότητα σε αυτή την διείσδυση να υπάρχει ως κυριαρχούμενη από την δύναμη του ενός από τα δύο στοιχεία άρα δεν σημαίνει πάντα την απουσία της επενέργειας του δεχόμενου την διείσδυση ως εξίσου διεισδυτική ως επενέργεια στο κυρίως διεισδύον.

Η ενικότητα του Εν-ός σχετίζεται με αυτήν την διαλεκτική δομή ως μορφή ερωτικής σύμπλεξης του όντος, είτε αυτό είναι το ανθρώπινο ον εν γένει είτε είναι ειδικότερα το ανθρώπινο ον που επιθυμεί να γνωρίσει.

Το Εν είναι μια γνωσιακή ενοποίηση χωρίς την ενέργεια του γνωρίζοντος υποκειμένου.

Το υποκείμενο ενεργεί πάντα ως πράττειν.

Το υποκείμενο είναι εγκλεισμένο πάντα σε ένα πράττειν, άρα και αναφορικά προς την γνώση σε ένα γνωσιακό πράττειν. 

Με αυτή την έννοια η γνώση ως μια μη-υποκειμενική ενέργεια δεν δύναται να αναφέρεται στο όποιο υποκείμενο, ακόμα κι αν αυτό θεωρηθεί ως διακριτή δομή από την υπόσταση, ή το υποστασιακό εγώ.

Η ουτοπία της γνώσης είναι η ουτοπία της γνώσης ως ενυπάρχουσας σε ένα Εν το οποίο δεν ενεργεί πρακτικά γνωσιακά ούτε δέχεται κάποια άλλη διαμορφωτική αυτού γνωσιακή πρακτική ενέργεια.

Η αλληλενέργεια του ενικού Εν-ός και του άλλου ενικού όντος ως γνωσιακή αλληλενέργεια δεν περιέχει πρακτικές γνωσιακές ενέργειες.

Είναι προφανές πως η ουτοπία αυτής της άμεσης γνωσιακής αυτοσυλλογής του όντος σε έναν Νου ο οποίος υπάρχει ως το μοναδικό ενικόν και καθέκαστον της γνώσης αν και παραμένει ουτοπία είναι την ίδια στιγμή το αίτιο της ίδιας της συγκρότησης της ενότητας και της πολλαπλότητας του όντος ως γνωριζόμενου και μορφοποιούμενου από τον Νου όντος.

Αυτή η κενή και σχετικά μη-υπάρχουσα αιτία της γνωσιακής ενέργειας πριν ακόμα υπάρξει η όποια ενέργεια του υποκειμένου φανερώνεται πότε ως όντως υπάρχουσα (Πλάτων) πότε ως μια δημιουργική αυταπάτη (Kant) αλλά δεν είναι τίποτα από όλα αυτά εφόσον θεμελιώνεται σε μια μη-υποστασιακή μη-υποκειμενική δομή της υποκειμενικότητας που δεν έχει την ανάγκη της ύπαρξης ή μη-ύπαρξης, ή του Είναι ή του μη-Είναι. 

Το Εν ως η επιθυμία του (ανθρώπινου) όντος είναι ένα μη-ον, ένα αρνητικό ον το οποίο υπερβαίνει την έννοια του Είναι και του μη-Είναι με την έννοια πως αν και αναφέρεται σε μια πολλαπλότητά τους δεν αναφέρεται σε αυτήν (την πολλαπλότητά τους) ως αν (αυτή) ήταν υπάρχουσα αυτάρκως. 

Το Εν ιδρύει το ον ως πολλαπλότητα αυτο-ιδρυόμενο, άρα σε εκείνη τη στιγμή που δεν έχει υπάρξει ακόμα μια παγίωση της δημιουργίας σε ένα (καθορισμένο-)Είναι είναι στην πραγματικότητα διαχεόμενο ως Εν σε όλο το φάσμα της πολλαπλότητας που ιδρύει. 

Το Εν είναι ένα ενικό ον αλλά συναντάται ως δυνητικότητα παντού όπου υπάρχει ανθρώπινη ματιά και ανθρώπινο χέρι.

Η αρνητικότητα του Εν-ός δεν έχει ακόμα ορισθεί και περιορισθεί στην εκμηδένιση του όντος ως καθέκαστου ή πολλαπλού, αντίθετα είναι αναφερόμενο παντού. 

Κάθε (ανθρώπινο) καθέκαστο, κάθε (ανθρώπινο) ον ως ενικόν είναι ένα δυνητικό Εν που αναβλύζει ωστόσο αυτήν του την δυνητικότητα ως μια μορφή αφανισμού της ίδιας του της ιδιότητας να είναι καθέκαστον ή μόνον ενικόν.  

Η απόλυτη ενικότητα είναι ένας αυτο-αφανισμός της ενικότητας δια της ενικότητας του Εν-ός. 

Η μεταγενέστερη απολυτοποίηση ή αυτο-επίταση και αυτής ακόμα της απόλυτης ενικότητας του Εν-ός θα φέρει το Μηδέν.

Η σκιά του θανάτου της ενικότητας ενώνεται σε μιαν ακατάλυτη ένωση με την αυτο-ανάβλυσή της σε ουσία του κόσμου, αν και εφόσον όμως αυτή η αυτο-ανάβλυση περιέχει σε μιαν επίταση της αφανιστικότητάς της την όντως εξαφάνιση της ενικότητας στο Μηδέν που φέρει η έννοια ως Μηδέν. 

Κάθε λέξη εδώ για ζωή ή θάνατο δεν λέει τίποτα, αφού η αλληλομετατροπή της αρνητικής δύναμης σε δύναμη ύπαρξης και της δύναμης της ύπαρξης σε αρνητική δύναμη περιέχει σε όλες της τις πτυχές (αυτές τις δύο πτυχές) τόσο θάνατο όσο και ζωή. 

Αυτό το κενό ρέον της φωτιάς του Εν-ός δεν ξέρεις αν είναι ένα ρέον πλήρες ζωής ή θανάτου γιατί είναι πλήρες ζωής και θανάτου.

Συνεχίζει να υπάρχει ωστόσο η ανάγκη μιας ισχυρότερης κατηγοριακής διαύγασης.

 

Στην επόμενη δημοσίευσή μας..

 

 

Ι.Τζανάκος 

 

 

 

ΕΝ-ΜΗΔΕΝ / Ο Λόγος και το Άλλο του (5)



Η αναζήτηση μιας εκκίνησης κατά την συγκρότηση του φιλοσοφικού Λόγου είναι σε κάποιο βαθμό μια αδιέξοδη αναζήτηση, εφόσον η ίδια η υφή της φιλοσοφίας ως ολότητας περιέχει μια πολλαπλότητα θεωρητικών καθορισμών ως προς την ιεράρχηση των καθορισμών ανάλογα με την θέση της εκάστοτε φιλοσοφικής σχολής. 
Επιλέγοντας θέση για το θέμα της εκκίνησης της συγκρότησης του φιλοσοφικού Λόγου επιλέγεις ταυτόχρονα φιλοσοφική σχολή, ακόμα και επιμέρους τάση μέσα σε μια επιμέρους φιλοσοφική σχολή. 
Η αυτοαναφορικότητα της φιλοσοφίας εκφράζεται και στην επιλογή της ιστορίας της φιλοσοφίας. 
Γι΄αυτό και είναι μάλλον άγονο να παραμείνει πλέον κανείς σε αυτή την συζήτηση παραπάνω από ένα σημείο, αν και πάντα είναι απαραίτητη η ιστορική έρευνα κ.λπ
Στο θέμα που μας απασχολεί εδώ, στο θέμα του Λόγου του Μηδενός, είναι αναγκαίο να δεχθούμε τους ιστορικούς όρους της συζήτησης αυτής κυρίως για να διαλύσουμε τις δυτικοκεντρικές και ρατσιστικές αντιλήψεις που επιμένουν να αποκρύπτουν την ιστορική καταγωγή του από την Ανατολή.
Από την άλλη αυτό δεν είναι ντε και καλά αφορμή για να διαλύσουμε το "σώμα" της ελληνικής, ρωμαϊκής ή γενικότερα δυτικής φιλοσοφικής θεώρησης και ενατένισης, εφόσον τελικά αυτό που έχει σημασία είναι και η γένεση και η ανάπτυξη του καθορισμού του Μηδενός, ούτε μόνον η γένεση ούτε μόνον η ανάπτυξή του.
Χωρίς να παραβλέπουμε λοιπόν τις καταγωγικές θεμελιώσεις της διαφωτισμένης θεώρησης του μηδενοποιείν ας σταθούμε στις έννοιες καθαυτές και διεαυτές του ίδιου ως διεργασίας του Λόγου.



Εάν η (νοητική) διεργασία αφανισμού της ιδιαιτερότητας των καθέκαστων όντων ηγεμονεύεται από το Εν και όχι από το Μηδέν (εφόσον ακόμα τα θεωρούμε ως δύο διαφορετικές οντότητες του αφανίζειν, και ως δύο διαφορετικές λειτουργίες) τότε υπάρχει όπως είπαμε μια μερική διατήρηση της μη-υποκαταστασιμότητας των όντων.
Ας σταθούμε όμως σε αυτό το Εν, μη αναφερόμενοι όπως είπαμε εισαγωγικά στις ιστορικές θεμελιώσεις κ.λπ και ας δούμε τι μπορεί να είναι το Εν. 
Θα παραμείνουμε στην περιορισμένη οπτική μας του Λόγου, της γλώσσας ως άρνησης.
Αν ο Λόγος θεωρηθεί ως άρνηση ιδρύει την ουσία ως φαινόμενο και την ύλη ως αναφερόμενο αντικείμενο του νοείν.
Δείτε ξανά ένα παράδειγμα της αρνησιακής φαινομενολογίας-διαλεκτικής κατά την δική μας οπτική, για να μην επαναλαμβανόμαστε συνέχεια:
Αυτοκαθορισμός: Βασική φαινομενολογία. 
Σε ένα τέτοιο πλαίσιο η ίδρυση του Εν-ός υφίσταται σε μιαν αντίστροφη σειρά από αυτήν που προκρίνει ή επιτάσσει ο κοινός νους, χωρίς όμως να παραβιάζεται (κάθε άλλο) η επιστημονική μεθοδολογία ως προς την ανασυγκρότηση της θεματικής.
Κατά την άμεση και παραστασιακή εννόηση της ίδρυσης του Εν-ός αυτό που μάλλον προηγείται είναι η πολλαπλότητα εκ της οποίας το Εν φαίνεται να συλλέγεται δια της αφαίρεσης (νοητικής και αριθμητικής):
Συλλαμβάνουμε εκ της δεδομένης πολλαπλότητας των όντων το Εν ως προκύπτον από την αποκοπή του εξ'αυτής της πολλαπλότητας. 
Όμως η πολλαπλότητα δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ως εννόηση, εποπτεία και κυρίως ως έννοια χωρίς την ταυτόχρονη εννόηση, εποπτεία και έννοια του Εν-ός. 
Η ίδρυση μιας περιεκτικής και εποπτικής έννοιας δεν είναι ποτέ περιέχουσα μιαν απόλυτη διάσπαση των υπο-καθορισμών της.
Αυτό που μας προβληματίζει είναι ωστόσο η ανάγκη της μερικής ιεράρχησης και διάσπασης αυτών των υποκαθορισμών ως πιθανά αντίστροφη της προ-δεδομένης κατά την κοινή αντίληψη. 
Δηλαδή, το αντίθετο από αυτό που έχουμε υπόψιν μας είναι το πιθανότερο, αλλά με την έννοια πως παραταύτα  δεν αναπαράγεται ο απόλυτος ιεραρχισμός και ο απόλυτος αλλοτριωτισμός της κοινής αντίληψης σε μια ας πούμε πλήρη αντιστροφή η οποία καταλήγει στην εξομοίωση με αυτό που αντιστρέφει. 
Τι εννοούμε λέγοντας αυτό; 
Ας το κάνουμε λιανά:
Το πιθανότερον είναι να υπάρχει ταυτόχρονη ίδρυση των βασικών εννοιών του Εν-ός και της πολλαπλότητας, άρα αλληλο-ίδρυσή τους, αλλά από την άλλη αυτό που φαίνεται στην κοινή αντίληψη ως το ιδρυόμενο είναι το ιδρύον: 
Αυτό που ιδρύει είναι το Εν, ή μάλλον η ίδρυση της σχέσης Εν-πολλαπλόν περιέχει ως ενεργητικό συντελεστή της το Εν, χωρίς όμως αυτός ο ενεργητικός συντελεστής να έχει την απόλυτα εξωτερική και απόλυτα κυριαρχική σχέση προς το ιδρυόμενο ["πολλαπλότητα"] εντός της ιδρυόμενης σχέσης.
Ας ξεκινήσουμε την απεικόνισή μας από αυτό το σημείο. 
Ιδρύεται μια σχέση Εν-πολλαπλόν με ενεργητικό συνελεστή της ίδρυσης το Εν, η οποία είναι όμως κοινή ως ίδρυση: 
Μπορεί το Εν να είναι ο ενεργητικός συντελεστής της σχέσης Εν-πολλαπλόν αλλά δεν αυτο-ιδρύεται για να ιδρύσει μετά το πολλαπλόν. 
Συν-ιδρύεται με το πολλαπλόν ιδρύοντάς το ενόσω αυτο-ιδρύεται ιδρύοντάς το.
Το Εν όμως έχει κάποιες λίγο παράξενες ιδιότητες πέραν των σχετικά γνωστών που αναφέρει και ο Miller. 
Οι "γνωστές" ιδιότητες είναι να είναι το ταυτόν, το σημείο που αφορά την αλήθεια ως ταυτότητα του όντος με τον εαυτό του κ.λπ
Η "άγνωστη" ιδιότητά του είναι η παράξενη και παράδοξη σχέση του με την ενικότητα ή το καθέκαστον ως καθέκαστον. 
Η ίδια η λέξη ενικότητα θα έπρεπε να μας βάζει σε προβληματισμό ως προερχόμενη (στην δική μας γλώσσα τουλάχιστον) από το Εν, αλλά αυτό είναι το φιλολογικό και δευτερεύον παρεπόμενο. 
Το κρίσιμο είναι να δούμε εδώ πως είτε προερχόμενο από την αφαίρεση εντός μιας προ-δεδομένης πολλαπλότητας είτε ως ένα ιδρύον-συνιδρύον στοιχείο της σχέσης Εν-πολλαπλόν, το Εν είναι ένα παράδοξο παράξενο ενικόν, ένα παράδοξο παράξενο καθέκαστον.
Ας δούμε όμως παρακάτω τις πτυχές αυτής της "παραξενιάς".




Το Εν ως μια γενική λειτουργική οντότητα της νόησης ενώνει όλα τα όντα όντας το ίδιο ένα κενό, ένα Μηδέν των όντων, χωρίς ωστόσο να είναι ακόμα ένα Μηδέν-Μηδέν των όντων. 
Το Εν είναι το κενό των όντων αλλά όχι ακόμη το κενό καθαυτό, εφόσον υπάρχει εντός του η εγγενής αναφορικότητά του εις την αναφορικότητα στα όντα. 
Το ίδιο δεν είναι άμεσα αναφορικό στα όντα, αλλά εις την ίδια την αναφορικότητα καθαυτή, η οποία βέβαια ως αναφορικότητα δεν είναι δυνατόν να είναι μόνον ένα καθαυτό: Το γεγονός πως είναι λειτουργία της αναφορικότητας δημιουργεί την παρουσία των όντων εντός της, αναγκαστικά, και διαμέσω αυτής της παρουσίας ακόμα και η αναφορικότητα της αναφορικότητας, δηλαδή το Εν, αποκτά εντός της τα όντα, ως ίχνος αλλά παραταύτα ακόμα ως όντα.
Το Εν είναι από αυτή την σκοπιά η αναφορικότητα καθαυτή και διεαυτή, μια αποκοπή όχι από την λειτουργία της αλλά από την λειτουργία ως ενεργή πράξη. 
Είναι δηλαδή ένα κενό ή ένα Μηδέν το οποίο όμως αν και κενό ή Μηδέν δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί πέραν της λειτουργικότητας του να αναφέρει τα όντα παρά το γεγονός πως αυτή η λειτουργικότητα είναι ούτως ειπείν ανενεργή. 
Η ανενεργός παρουσία μιας λειτουργικής νοητικής οντότητας που έχει ως ιδιότητα της το "αγκάλιασμα" όλου το όντος, του όντος ως όλου που είναι πλήρες πολλαπλότητας και πολυμορφίας, συνυφαίνεται παράξενα με την ενικότητά της. 
Ο Νους των όντων είναι ένα ενικόν, ένα καθέκαστον. 
Θα μπορούσαμε να πούμε, χρησιμοποιώντας πάλι παραστασιακή γλώσσα:
Δεν είναι αυτό το γεγονός ένα παράξενο γεγονός; 
Είναι απλά ένα γεγονός;
Υπάρχει δια του Εν-ός ακόμα μια διατήρηση της ζωής της πολλαπλότητας, αλλά υπάρχει ωστόσο μια άρση αυτής της ζωής, μια νέκρωσή της.
Ξανά, με αντίστροφη σειρά:
Υπάρχει δια του Εν-ός μια νέκρωση της ζωής της πολλαπλότητας, αλλά υπάρχει ωστόσο μια διατήρησή της, υπάρχει ζωή εδώ για την πολλαπλότητα.
Σύμφωνα με την βιταλιστική προπαγάνδα των δύο τελευταίων αιώνων αυτή η νέκρα ζωντάνια είναι ένας προπομπός ή ακόμα και μια προφητεία της απόλυτης νέκρωσης που επέρχεται ή επήλθε μετά και την σύντομη ή παρατεταμένη βασιλεία του Εν-ός Λόγου.
Μπορεί κανείς ως δημαγωγός νεο-ορθόδοξος να δώσει ή προσθέσει σε αυτή την ψευδή εικόνα του Εν-ός Λόγου ως μεταβατικού σημείου του Μηδενός Λόγου έναν αντι-μηδενιστικό τόνο και να κατακεραυνώσει ως επαρχιώτης δημοδιδάσκαλος τον "δυτικό μηδενισμό".
Απαξιώ και να ασχοληθώ, και η αναφορά μου αυτή είναι υπεραρκετή για να εκφράσει την περιφρόνησή μου.
Ας επανέλθουμε στην ενικότητα του Εν-ός.
Στην επόμενη δημοσίευσή μας..






Ι.Τζανάκος

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2016

ΕΝ-ΜΗΔΕΝ / Ο Λόγος και το Άλλο του (4)



Αναγκαία η ανάγνωση:
 Ο Λόγος και το Άλλο του (3)

Η σειρά (n+1) υπάρχει ως κατάλληλη φόρμα ενός συνόλου το οποίο υπάγει ως σύνολο στα στοιχεία του και τον αριθμό 0 (μηδέν):
Πόσα είναι τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι τον αριθμό n;
Αν n είναι ο αριθμός 3 τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι και τον αριθμό 3 είναι 3+1=4, εφόσον εδώ δεν έχουμε υπαγωγή 3 αντικειμένων στην τάξη της πραγματικότητας υπό την υπαγωγική πράξη ενός ονόματος (το όνομα θα ήταν ούτως το "3") αλλά έχουμε και την υπαγωγή στην τάξη της αριθμητικής σειράς εις την οποία προσμετράται ως ένας (1) αριθμος (υπαγόμενος) και του αριθμού 0 (μηδέν)


Η έννοια ως αφανισμός και ταυτόχρονα διατήρηση του καθέκαστου όντος ως καθέκαστου είτε είναι οριοθετημένη σε ένα πλαίσιο εις το οποίο τον λειτουργικό ρόλο αυτού του αφανισμού και αυτής της διατήρησης τον επιτελεί το Εν, είτε είναι οριοθετημένη σε ένα πλαίσιο εις το οποίο τον λειτουργικό ρόλο αυτού του αφανισμού και αυτής της διατήρησης τον επιτελεί το Μηδέν.
Στην μια φάση του αφανίζειν (Εν) υπάρχει μια σχετική διατήρηση της μη-υποκαταστασιμότητας των καθεκάστων όντων, ενώ στην άλλη φάση του αφανίζειν (Μηδέν) θεωρείται πως αυτή η μη-υποκαταστασιμότητα αίρεται αφήνοντας μόνον ένα ίχνος της ως ίχνος του "πραγματικού" (στην πραγματικότητα του πραγματικού ως καθέκαστου πραγματικού).
Έχουμε αμφισβητήσει στην προηγούμενη δημοσίευσή μας την αυτάρκη παρουσία της πιθανής μη-ταυτοσημίας του όντος ως προβλήματος της αλήθειας του, ενώ έχουμε δεχτεί πως η ένταξή της ως οντικού στοιχείου μέσω του Μηδενός στον Λόγο όντως έχει γόνιμες επιδράσεις σε αυτόν και την σκέψη, εφόσον με αυτόν τον τρόπο ο Λόγος αποκτά όντως μια μεγαλύτερη δύναμη στο αφανίζειν (που διενεργεί) του καθέκαστου όντος ως καθέκαστου.
Η σημασία του Εν-ός ωστόσο ως εσωτερικής πλοκής του Μηδενός-Είναι δεν έχει αναλυθεί επαρκώς εδώ. 
Νομίζω πως σε μια οπτική που αναπτύσσουμε εδώ στα πλαίσια της δημιουργικής αμφισβήτησης της λακανικής και μετα-λακανικής έννοιας του Μηδενός η παρουσίαση του ζητήματος του Εν-ός έχει έναν κρισιμότατο ρόλο. 
Οι διάφορες μορφές του Λόγου-Μηδενός (όπως το φαινόμενο ή η ύλη) που εξετάσαμε έχουν δημιουργήσει μιαν κάπως πολύχρωμη και πολύπλοκη πολλαπλότητά του ως (θεωρούμενου) καθορισμού. 
Αν αναφερθούμε μάλιστα και στην σχέση του καθορισμού του Μηδενός με τον χρόνο (όπως έχουμε κάνει παλαιότερα) δεν θα τελειώσουμε ποτέ, ή μάλλον θα χαθούμε σε ένα πυκνό οντικό δάσος και αυτό δεν είναι η τωρινή έγνοια μας.
Θα προσπαθήσουμε να περιορισθούμε στην ανάλυση της πιθανής σχέσης του καθορισμού του Μηδενός με το Εν.
Όπως είδαμε ακόμα και ο Miller παρ'όλο που στοχεύει να εννοήσει την αρίθμηση και την μαθηματική και φιλοσοφική οντολογία υπό το φως του μηδενοποιείν δεν μπορεί να αποφύγει την έκθεση του θέματος του Εν-ός.
Το Εν ως ελλειπτική μορφή έκφρασης και υλοποίησης της υποκαταστασιμότητας του καθέκαστου του όντος είναι ωστόσο ακόμα και έτσι μια πλήρης μορφή λειτουργικής υποκατάστασης της καθεκαστότητας εν γένει. 
Μπορεί κανείς να πει πως ο Miller υπονοεί πως υπάρχει ένα είδος Λογικής προτεραιότητας του μηδενίζειν έναντι της χρονικής προτεραιότητας του Εν-οποιείν.
Η ιστορία της σκέψης και της δράσης του ανθρώπου μιλάει αλλιώς και όχι όπως θα τρέξετε να πείτε μόνον λόγω της μη-ύπαρξης πληρότητας του Μηδενός στα αρχαία ελληνικά μαθηματικά και την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, πράγμα αληθινό.
Θα μπορούσε κανείς να βρεί στα Διοφάντεια μαθηματικά αλλά και πριν στοιχεία της άλγεβρας και του μηδενοποιείν, όπως θα μπορούσε να βρει ανάλογα στοιχεία και στην αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή φιλοσοφία. 
Δεν υπάρχει απόλυτη απουσία του Μηδενός ακόμα και στις ελληνικές και ελληνορωμαϊκές απαρχές, αλλά όντως δεν υπάρχει κάποια εμφανής ανάπτυξη της έννοιάς του αλλά και της πρακτικής του, όπως και ανάπτυξη της άλγεβρας εν γένει. 
Να μιλήσουμε για λογική προτεραιότητα του μηδενοποιείν (του Μηδενός) ως προς την θεμελίωση των μαθηματικών και της φιλοσοφίας που εμφανίζεται ωστόσο στοιχειακά στην σκέψη και την δράση, αν μιλάμε για τον χώρο της Ευρώπης και της Εγγύς Ανατολής κατά την αρχαιοελληνική ελληνιστική και ρωμαϊκή περίοδο, είναι ένα έωλο επιχείρημα. 
Να μιλήσουμε για Λογική προτεραιότητα χωρίς εμφάνιση του Λογικά πρότερου εις μιαν έστω στοιχειακή μορφή είναι ένα εξίσου έωλο επιχείρημα.
Πότε λοιπόν εμφανίζεται το μηδενοποιείν (Μηδέν) εις τον ευρύτερο χώρο που μας απασχολεί;
Δεν αναφερόμαστε στην Ινδία που το "έχει" μάλλον πολύ πριν υπάρξει καν ο δυτικός και ο ανατολικομεσογειακός και μεσανατολικός-μεσοποταμιακός κόσμος.  
Από την Ινδία έρχεται το Μηδέν ως πλήρες αριθμητικό ον και φτάνει "εδώ". 
Πως φτάνει;
Περιοριζόμαστε στο ευρύτερο "εδώ".
"Εδώ" φτάνει, από την Ινδία, μέσω των Αράβων.
Το μηδενοποιείν (και η άλγεβρα) εις μια εύληπτη καθαρή πλήρη και αναπτυγμένη μορφή εμφανίζεται (εμφανίζονται) με το Μηδέν ως δανεισμένο από τους Ινδούς αλλά ιδιαίτερα ισχυροποιημένο εντός της άλγεβρας, στα πλαίσια του τεράστιου ισλαμικού-αραβικού πολιτισμού και σε συνάφεια με το θέμα του Εν-ός, το οποίο είναι προφανώς γονιμοποιημένο από τις βαθιές πλωτινικές παραδόσεις που παραδίδονται στους μουσουλμάνους φιλόσοφους και λόγιους με παράξενο ψευδο-αριστοτελικό τρόπο, αλλά και σε συνάφεια με την έννοια του Αλλάχ, του Υψίστου του Ισλάμ ο οποίος είναι ένα απόλυτο Εν.
Η δυτική και η ελληνική περηφάνεια ακόμα και σήμερα δεν μπορεί να δεχτεί αυτή την ριζική δημιουργία του Ισλάμ, και γι'αυτό υπάρχει πραγματικά λύσσα από διάφορους ειδήμονες στην Δύση και την Ελλάδα να την σχετικοποιήσουν όσο μπορούν. 
Πρόκειται για ντροπή ειδικά για Έλληνες διανοούμενους που θα έπρεπε να ξέρουν πως η φιλοσοφική, θεολογική και επιστημονική συνεισφορά της Ελλάδας και του ελληνιστικού κόσμου στην ισλαμική αναγέννηση της παγκόσμιας σκέψης και της επιστήμης, μέσω του (νεο-πλατωνικού) Πλωτίνου και όχι μόνον του Αριστοτέλη, ήταν καθοριστική και άγνωστη ακόμα εις όλο της το εύρος. 
Οι μουσουλμάνοι λόγιοι της μεγάλης και δοξασμένης εποχής του Ισλάμ το είχαν αυτό πάντα υπόψιν τους και γι'αυτό ο φιλελληνισμός τους ήταν έκδηλος. 
Από την άλλη το Ισλάμ ως θεωρητικός και επιστημονικός πολιτισμός έδωσε στην κυριολεξία τα φώτα του με την ολοκλήρωση κάποιων πτυχών της ελληνικής σκέψης που παραμείναν όμως πτυχές και θα παρέμεναν μόνον πτυχές λόγω της βαθιάς ανάσχεσης που αυτή είχε ως προς την μελέτη του Ενός-Μηδενός ως θεμελιακής πτυχής του όντος.
Με αυτά ως κρατούμενα θα συνεχίσουμε στην άλλη δημοσίευσή μας. 
Για το Εν-Μηδέν..


Ι.Τζανάκος

Ο Λόγος και το Άλλο του (3)



Αναγκαία η ανάγνωση:


Η σειρά (n+1) υπάρχει ως κατάλληλη φόρμα ενός συνόλου το οποίο υπάγει ως σύνολο στα στοιχεία του και τον αριθμό 0 (μηδέν):
Πόσα είναι τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι τον αριθμό n;
Αν n είναι ο αριθμός 3 τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι και τον αριθμό 3 είναι 3+1=4, εφόσον εδώ δεν έχουμε υπαγωγή 3 αντικειμένων στην τάξη της πραγματικότητας υπό την υπαγωγική πράξη ενός ονόματος (το όνομα θα ήταν ούτως το "3") αλλά έχουμε και την υπαγωγή στην τάξη της αριθμητικής σειράς εις την οποία προσμετράται ως ένας (1) αριθμος (υπαγόμενος) και του αριθμού 0 (μηδέν)




Η εξαφάνιση των ιδιαίτερων χωροχρονικών χαρακτηριστικών των πραγμάτων δημιουργεί την κατάσταση της έννοιας. 
Η έννοια είναι ένα ενικό ον, ένα μοναδικό ένα που υπάρχει όταν η προαναφερθείσα αφαίρεση υφίσταται ως αυθύπαρκτο στοιχείο. 
Ο Λόγος ως έννοια είναι ένα στοιχείο που υφίσταται μόνον ως το πλάτος (εύρος) της κατηγόρησης η οποία όμως είναι αυτονόητα μια κατηγόρηση, ήτοι μια απόδοση ιδιότητας στο ον. 
Δεν μπορούμε ακόμα να μιλήσουμε για μια κενή μορφή εν γένει εφόσον η έννοια ως το εκάστοτε πλάτος μιας κατηγόρησης είναι ως ένα εν γένει παραταύτα ένα πάντα αναφέρον σε μια συγκεκριμένη ιδιότητα. 
Είναι η ίδια λοιπόν ως έννοια (η έννοια της έννοιας) συνυφασμένη με την απόδοση μιας συγκεκριμένης ιδιότητας και όχι ένα κενό σημαίνον που θα μπορούσε να χωρέσει κατά κάποιο τρόπο τα "πάντα".
Σε αυτό το φρεγκιανό επίπεδο η έννοια παρουσιάζεται ως το αντικείμενο (χ) χωρίς να έχει παρουσιαθεί ακόμα το Μηδέν (0).
Το Μηδέν (0) παρουσιάζεται στον βαθμό που αυτό το αντικείμενο (χ) αίρεται κατά την διεργασία της αρίθμησης παύοντας να είναι αντικείμενο. 
Αυτό όμως συμβαίνει με ταυτόχρονη διατήρηση της ταυτοσημίας ως δεδομένου της συγκροτημένης ποσοτικά αληθολογικής ή ορθολογικής πρακτικής της σκέψης. 
Ας δούμε πως:
Στην αρίθμηση όπως παρουσιάζεται ως ολοκληρωμένα αυτόνομη διεργασία δεν υπάρχει μια αρίθμηση των αντικειμένων που αντιστοιχούν στην κατηγόρηση (χ). 
Τα ίδια τα μαθηματικά φανερώνουν αυτή την απόλυτη αυτονόμηση από το αντικείμενο (χ) σχεδόν ως την αυτονόητη παρουσία της ειδικής τους υπόστασης, εφόσο διενεργούμε τις πράξεις αρίθμησης και εν γένει τις μαθηματικές πράξεις χωρίς να είναι απαραίτητη καμμία παρουσία ενός αντικειμένου (χ) ως (υλικής) ιδιότητας.
Όμως η διαδικασία της αρίθμησης μπορεί να υπάρξει ως καθαυτή ή διεαυτή αν ενταχθεί το Μηδέν (0) αυτής της εξαφάνισης του καθέκαστου όντος ως καθέκαστου στο ίδιο το "σώμα" της.  
Η εμφάνιση του Μηδενός στην αριθμητική σημαίνει την θεματοποίηση (ενύπαρξη) του αφανισμού του καθέκαστου ως καθέκαστου ως αριθμού.
Ο αφανισμός των καθεκάστων όντων ως καθεκάστων έχει θεματοποιηθεί "αρχικά" και ελλειπτικά στον αριθμό Έν-α (1). 
Το Εν-α σημαίνει τον αφανισμό του καθεκάστου των όντων αλλά και μια διατήρησή τους ως καθεκάστων, είναι λοιπόν η έννοιά τους ως αυτόνομη (εννοιολογική) ύπαρξη αλλά όχι εις έναν βαθμό που θα αφανίζονταν εντός της η εκάστοτε ιδιότητα. 
Δεν υπάρχει δηλαδή ακόμα απόλυτη κατάργηση της ταυτότητας των αντικειμένων ως ιδιαίτερων αντικειμένων αλλά μια ελλειπτική παρουσία τους στην "έννοια" σαν αυτά να είναι το απόλυτα αναγκαίο της παρουσίας τους ως το αναφερόμενο της έννοιας. 
Κάθε αντικείμενο παρουσιάζεται ακόμα ως η αλήθεια εκείνη που είναι: και η ταυτότητά του με τον εαυτό του ως ατομική ύπαρξη με συγκεκριμένη ιδιότητα και η ταυτότητά του με τον εαυτό του ως ύπαρξη καθαυτή και διεαυτή ανεξάρτητα από την εκάστοτε ιδιότητά του.
Αν η αλήθεια είναι η δυνατότητα απόλυτης υποκαταστασιμότητας έχουμε εδώ (δηλαδή εις την φάση κατά την οποία η έννοια είναι ταυτισμένη με το αφανιστικό -του καθέκαστου- γίγνεσθαι της σκέψης ως Εν-α) μιαν ελλειπτική υποκαταστασιμότητα.
Η ταυτότητα που σημαίνει το Έν-α είναι μια διττή ταυτότητα που υπονομεύει ακόμα την απόλυτη υποκαταστασιμότητα των καθεκάστων όντων:
Μπορούν τα καθέκαστα όντα παρ'όλο που είναι υποκαταστάσιμα στην ολότητα του Εν-ός (που δημιουργείται από την εμφάνιση του συνόλου [Εν] ως μιας κοινής ιδιότητάς τους) να αναδιπλωθούν στην πραγμική ή οντική τους ξέχωρη ιδιότητα ως καθεκάστων. 
Ενα "μήλο" σε ένα σύνολο με το όνομα "μήλο" (ή "μήλα") παραμένει σε αυτή την φάση του διαλεκτικού αφανίζεσθαι της καθεκαστότητας ένα ενικό "μήλο" ως μια ύπαρξη διακρινόμενη από την γενική ουσία "μήλο". 
Το "μήλο" ως ύπαρξη εντός του συνόλου "μήλο" παραμένει σε αυτή την φάση κάτι που παραμένει καθέκαστο 0ν-πράγμα ανεξάρτητα από την (όποια) "μηλότητά" του.
Το Έν-α επιτελεί μιαν συνόλιση των όντων που περιέχει ακόμα μια διττή ταυτότητα μη-ταυτοτική εις όλο το εύρος της οντικότητας των όντων:
Η αλήθεια της ενότητας των όντων ως στοιχείων περιεχομένων εις μιαν ιδιότητά τους συνυπάρχει σε μια παράδοξη ενότητα με την αλήθεια τους ως γενικής ενότητάς τους με την ύπαρξή τους σαν "αυτή" (δηλαδή η "ύπαρξη") να είναι μια άλλη αυτόνομη ιδιότητα. 
Θα μπορούσε βέβαια κανείς να θεωρήσει πως αυτή η συνύπαρξη αυτών των δυο κεντρικών ειδών ταυτοτικού αυτοκαθορισμού  δεν είναι προβληματική ή παράδοξη εφόσον αφορά δύο οντικές πραγματικότητες ή ιδιότητες του όντος που ως συνυπάρχουσες δεν επικοινωνούν "οργανικά" μεταξύ τους.
Θα μπορούσε δηλαδή κανείς να θεωρήσει πως το ον περιέχει ταυτόχρονα-ταυτόχωρα ως κατηγορήση: 
α) την ιδιότητα να είναι μια κοινότητα ιδιότητας ή ιδιοτήτων μεταξύ καθεκάστων όντων και β) την ιδιότητα να είναι μια κοινότητα της ιδιότητάς του να υπάρχει ως ένα σύνολο καθεκάστων όντων ανεξάρτητα από τις άλλες ιδιότητες που ενώνουν ή διαχωρίζουν αυτά τα καθέκαστα όντα. 
Όταν όμως συμβαίνει αυτό, όταν δηλαδή αυτά τα δύο είδη αυτο-κατηγόρησης του όντος δεν περιέχονται εις μια ταυτότητα, η αλήθεια του όντος ως όντος, η αλήθεια ως ένας καθολικός ταυτοτικός αυτοκαθορισμός του όντος, δεν υφίσταται. 
Αν δεν υφίσταται όμως η αλήθεια ως ένας καθολικός αυτοκαθορισμός του όντος γιατί να μην πάψει να υφίσταται και ως ένας μερικός αυτοκαθορισμός του;
Η εμφάνιση του Μηδενός (0) -- κατά την οπτική αυτή που μεταφέρουμε εδώ -- έρχεται να διασώσει την καθολικότητα-γενικότητα της ταυτοσημίας ή ταυτότητας:
Αν το αντικείμενο (χ) είναι ταυτόν με τον εαυτό του μπορεί να είναι αληθές. 
Αν όμως ένα αντικείμενο μπορεί να είναι ταυτόν με τον εαυτό του με δύο τρόπους (όπως είδαμε πριν), κατά την διεργασία όπου αυτό επιτελείται δια του Εν-ός, δεν είναι δυνατόν τελικά να είναι ταυτόν με τον εαυτό του. 
Δια του Μηδενός (0) μπορεί να διασωθεί η απόλυτη ταυτοσημία του αντικειμένου με τον εαυτό του εφόσον με μια κίνηση σημειοποίησης της απόλυτης μη-ταυτοσημίας στον αριθμό Μηδέν (ο) την ίδια στιγμή αφαιρείται η όποια διττότητα, εφόσον καταργείται η μη-ταυτότητα της οντικότητας δια τής καθεκαστότητας  με την μεταφορά τής καθεκαστότητας ως ιδιαίτερου στοιχείου στον αριθμό αυτό (το Μηδέν). 
Η κοινή ιδιότητα των καθεκάστων να είναι μόνον καθέκαστα και τίποτα άλλο μετατρέπεται σε αριθμό, ή απλά σε ξεχωριστή έννοια.  
Αυτό που μετατρέπεται σε έννοια είναι κατά την γνώμη μας το "τίποτα" των καθεκάστων όπως όμως αυτό απορρέει (ως "τίποτα") από την "καθαρή" καθεκαστότητά τους και όχι από την θεωρησιακή ή οντική μη-ταυτοσημία τους. 
Η μη-ταυτοσημία (μη-ταυτότητα) ως ένα είδος πιθανής ύπαρξης είναι ένα εξάρτημα της διττής ταυτότητας που περιγράψαμε προηγουμένως και όχι κάτι που έχει μιαν απόλυτη αυθυπαρξία έστω ως πρόβλημα. 
Η αυθυπαρξία (του προβλήματος) της μη-ταυτοσημίας είναι έκφραση του κενού που προϋπάρχει στο "μεταξύ διάστημα" της κατηγόρησης του όντος ως (κάποιας) κοινής ιδιότητας και της κατηγόρησης του όντος να υπάρχει ως μόνον υφίστασθαι-καθέκαστον (ύπαρξη) 
Το Μηδέν είναι έτσι η ενικότητα του καθέκαστου των όντων ως ένα απόλυτο καθαυτό και διεαυτό.
Με αυτό τον τρόπο, με την "δημιουργία" του αριθμού Μηδέν (0), ενώνεται το Έν-α με το τίποτα όπου όμως το τελευταίο είναι η ιδιότητα του όντος να υπάρχει ως μόνον καθέκαστον. 
Ο Γ.Ευσταθίου συμπυκνώνει την ερμηνεία του Jacques-Alain Miller λέγοντάς μας:       

Σχόλιο: Aν το 1 που αποδίδεται στην έννοια ''ταυτόσημο με τον εαυτό του'' σημαίνει πως καθ-ένα αντικείμενο υπάγεται στην έννοια ''ταυτόσημο με τον εαυτό του'' (με το 1 εδώ να μην είναι, όπως είδαμε, ένας απλός αριθμός, αλλά η δυνατότητα της αρίθμησης και της διαδοχής των αριθμών, το σύμβολο του ''κάθε'' αντικειμένου), το 0 αποδίδεται σε μια έννοια στην οποία δεν υπάγεται κανένα αντικείμενο. 
Η έννοια αυτή είναι η ακριβώς αντίθετη από εκείνη στην οποία υπάγεται το κάθε αντικείμενο, η έννοια ''μη ταυτόσημο με τον εαυτό του''.  
Έτσι το 0 είναι η έκταση της έννοιας ''μη ταυτόσημο με τον εαυτό του''. 
Με το τρόπο, λέει ο Miller, η αλήθεια υπάρχει, αφού, όπως συνήγαγε από την εξέταση του ορισμού της αλήθειας από τον Λάιμπνιτς, η πλέον βασική προϋπόθεση της αλήθειας είναι κάθε αντικείμενο να είναι ταυτόσημο με τον εαυτό του. 
Αφού για κανένα (0) αντικείμενο δεν ισχύει ότι είναι μη ταυτόσημο με τον εαυτό του, η αλήθεια έχει διασωθεί.

Όμως αυτό που είναι η έκταση (έννοια) της έννοιας "μη ταυτόσημο με τον εαυτό του" προτού ακόμα υπάρξει ως Μηδέν έχει όπως δείξαμε πιθανόν υπάρξει ως προ-μηδενική-μηδενική ιδιότητα ενός σύνθετου και ήδη σχεσιακά καθορισμένου αντικειμένου:
{Μπορεί να μην ισχύει για κανένα αντικείμενο (χ) το: "είναι μη ταυτόσημο με τον εαυτό του"}(1), αλλά αυτό που λέμε τώρα ως αρνητική απόφανση (1) ίσως να ισχύει μόνον στον βαθμό που παραμένουμε στην επικράτεια του νοήματος του όντος ως ειδικού όντος, ήτοι του Είναι ως συγκεκριμένα καθορισμένου Είναι. 
Ένα αντικείμενο (0ν) (χ) μπορεί να είναι: και ταυτόσημο με τον εαυτό του ως προς την κοινή του ιδιότητα με ένα άλλο και ως προς την απλή ταυτότητα του με τον εαυτό ως προς αυτή την ιδιότητα, αλλά ταυτόχρονα-ταυτόχωρα (να είναι) και μη-ταυτόσημο με τον εαυτό του, αν θεωρηθεί ως ένα σύνθετο αντικείμενο (ον) (χ) που απαρτίζεται τόσο από αυτήν του την κοινότητα-ταυτότητα όσο και από μιαν άλλη κοινότητα-ταυτότητα που έχει να κάνει μόνον με την ύπαρξή του ως μόνον καθέκαστου (ενικού) όντος. 
Η δυνατότητα δε, να ορθωθεί το Μηδέν (0) ως μια αυτονόμηση της γενικής ύπαρξης-ανυπαρξίας του όντος ανεξάρτητα από άλλες ειδικές ιδιότητες δεν παύει να υφίσταται.
Μπορεί λοιπόν να ορθωθεί το Μηδέν (0) ως εκείνο το στοιχείο της συνόλισης του όντος που αφανίζει την καθεκαστότητα ως απόλυτη καθεκαστότητα (ενικότητα) -- διατηρώντας την ως ίχνος στον Λόγο, αλλά αυτό δεν αποκλείει την προϋπαρξή του ως ενός μη-ταυτόσημου που αντανακλά την αντικειμενικότητα ή οντικότητα του όντος ως καθεκαστότητας (ενικότητας), όπως βέβαια αυτή δομείται (ως αντικειμενικότητα) ως το κενό που δημιουργείται από την συσχέτιση δύο κεντρικών κατηγορήσεων του όντος.




Ι.Τζανάκος





Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

Ο Λόγος και το Άλλο του (2)



Αναγκαία η ανάγνωση:
Η σειρά (n+1) υπάρχει ως κατάλληλη φόρμα ενός συνόλου το οποίο υπάγει ως σύνολο στα στοιχεία του και τον αριθμό 0 (μηδέν):
Πόσα είναι τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι τον αριθμό n;
Αν n είναι ο αριθμός 3 τα μέλη της σειράς των αριθμών μέχρι και τον αριθμό 3 είναι 3+1=4, εφόσον εδώ δεν έχουμε υπαγωγή 3 αντικειμένων στην τάξη της πραγματικότητας υπό την υπαγωγική πράξη ενός ονόματος (το όνομα θα ήταν ούτως το "3") αλλά έχουμε και την υπαγωγή στην τάξη της αριθμητικής σειράς εις την οποία προσμετράται ως ένας (1) αριθμος (υπαγόμενος) και του αριθμού 0 (μηδέν)



Η δομή του Άλλου του Λόγου είναι ο Λόγος ως αφαίρεση του καθεκάστου όντος αν έχει δομηθεί δια της δόμησης αυτής της δομής ένα συγκεκριμένο είδος Μηδενός που αφορα την φιλοσοφία και τα μαθηματικά.
Στις μορφές δόμησης του Άλλου του Λόγου που εξετάσαμε στην προηγούμενη δημοσίευσή μας ενυπάρχει ίσως ένα είδος του Μηδενός, αλλά όχι το καθαρό Μηδέν της φιλοσοφίας και των μαθηματικών. 
Θα μπορούσε κανείς να αντικαταστήσει ακόμα και την έννοια του Μηδενός ως "καθαρού" αν τελικά δέχονταν την ύπαρξη του Μηδενός ως ένα δεδομένου που αφορά στην οντολογική και θεωρησιακή κυριολεξία του μόνον τα μαθηματικά και την φιλοσοφία.
Αλλά έτσι θα άφηνε να αιωρείται η εικόνα της οντο-θεολογίας και κάποιων πολιτικών οντολογιών σε έναν χώρο που θα ήταν ακατανόητος ως προς την καταγωγική του θεμελίωση έστω. 
Υποθέτουμε πως όλα αυτά τα οντο-θεολογικά σχήματα σκέψης και δράσης δεν είναι δυνατόν να μην είναι μια προσπάθεια ανακάλυψης ενός Άλλου του Λόγου και συνεπαγωγικά μιας οικειοποίησης αυτού του Άλλου ως Ίδιου δια μίας έννοιας του Μηδενός.
Το ερώτημα ωστόσο τίθεται από την φιλοσοφία και τα μαθηματικά με έναν ολοκληρωμένο τρόπο τέτοιο που αποκλείει τελικά την συζήτησή του με έναν άλλο τρόπο.
Η φιλοσοφία και τα μαθηματικά ως μορφές ύπαρξης και γένεσης του Μηδενός προηγούνται Λογικά και οντολογικά κάθε άλλης μορφής γένεσης και ύπαρξης του Μηδενός.


Τι είναι το Άλλο του Λόγου αν δεν είναι ο Λόγος ήδη ένα Άλλο του Λόγου;
Ο Λόγος, ή η ισχύς ως προς την ουσιαστική της έννοια, δεν είναι δυνατόν να υπάρξει αν δεν είναι ήδη το Άλλο του, ήτοι ένα Μηδέν.  
Ο Λόγος και το Άλλο του είναι το ένα και το αυτό πράγμα αλλά οφείλουμε να διακρίνουμε την ουσία αυτού του Ίδιου ως προς τις πτυχώσεις και τους τροπισμούς του.
Η ύλη του Λόγου υπάρχει αρχικά ως ένα ακόμα Μηδέν, η ύλη γενικά μπορεί να υπάρξει ως μορφή κατηγόρησης του όντος αν υπάρξει αρχικά ως ένα από τα Μηδέν του Λόγου, ως ο Λόγος-ως-Μηδέν ως ύλη.
Επίσης:
Αν το Μηδέν υφίσταται ως αυτό το Άλλο του Λόγου που υφίσταται ως το Μηδέν του φαινομένου ή ως το φαινόμενο που είναι ένα Μηδέν του Λόγου μπορούμε να μιλάμε (και) για την φαινομενικότητα. 
Η φαινομενικότητα λοιπόν είναι και αυτή συνυφασμένη ως έννοια με την μηδενοποιητική υφή του Λόγου ως ενός όντος που περιέχει εντός του τον καθορισμό του φαινομένου.


Αν όμως ενώσουμε λοιπόν όλη αυτή την διεργασία της "μηδενιστικής" αυτο-θεμελίωσης του Λόγου με την φαινομενικότητα και την υλικότητα ως εσωτερικούς καθορισμούς της σαν να αποτελούν (αυτοί οι καθορισμοί) ειδικές κατηγορήσεις της ίδιας της κατηγόρησης του Μηδενός-Λόγου-Είναι τότε θα έπρεπε να ανακαλύψουμε και εντός αυτών (των ειδικών κατηγορήσεων) την ύπαρξη του Μηδενός με έναν αυτάρκη τρόπο:
Δεν είναι δυνατόν να καταναγκάσουμε το ον ως ύλη ή φαινόμενο να είναι Μηδέν αν δεν εμφανίζονται από "μόνα" τους ως Μηδέν.
Επίσης, εφόσον μιλάμε σε ένα φρεγκιανό πλαίσιο:
Αν μιλάμε σε ένα πλαίσιο εις το οποίο δεν δύναται να υπάρξει "υποκειμενική" παρουσία, όπως μας το παρουσιάζει ο Frege, η φαινομενικότητα και η υλικότητα ως στοιχεία της αυτοκατηγόρησης του Λόγου-Μηδενός "πρέπει" να περιέχουν εννοιολογικά την έννοια του Μηδενός χωρίς την παρουσία μιας (υποκειμενικής) ενέργειας.
Για να μιλήσουμε σχηματικά αν ο Λόγος είναι Μηδέν και αν θεωρούμε πως συστατικα στοιχεία του Λόγου-Μηδενός είναι η ύλη και το φαινόμενον τότε θα "πρέπει" σ'αυτό το φρεγκιανό πλαίσιο (αυτά τα συστατικά στοιχεία) να παράγονται χωρίς την παρουσία ενός ενεργούντος υποκειμένου.
Το Άλλο του Λόγου ως ο Λόγος ο ίδιος είναι λοιπόν μεν το Μηδέν αλλά με έναν τρόπο που αυτό θα αυτοκαθορίζεται χωρίς την παρουσία του ενεργούντος υποκειμένου ακόμα και αν αυτό (το ενεργόν υποκείμενο) εμφανίζεται ως ύλη και φαινόμενον.  
Το φαινόμενον και η ύλη ως στοιχεία του Άλλου του Λόγου δεν είναι, σε αυτή την οπτική που παρουσιάζουμε, αυτοκαθοριζόμενα (στοιχεία) αλλά σημεία-στοιχεία του Άλλου του Λόγου που αυτοκαθορίζεται ως Μηδέν όντας όλον.
Εδώ θα κάνω και μια πρόσθετη, αλλά κρίσιμη νομίζω επισήμανση:
Η ύλη και το φαινόμενον πρόκειται να υπάρξουν εδώ ως εκδηλώσεις του Ίδιου, ήτοι του Λόγου-Μηδενός χωρίς να είναι επίσης με έναν έμμεσο τρόπο ο Λόγος αυτός ένα ενεργό υποκείμενο συγκρότησής τους.
Βλέπουμε να παράγεται μια ένταση της πολλαπλότητας των καθορισμών του Λόγου Μηδενός αλλά και μια ανάγκη ισχυρότερης ένωσης όλων αυτών των ειδικών καθορισμών σε μια ακόμα "μηδενιστικότερη" μηδενικότητα. 
Βλέπουμε λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση, την δημιουργία πολλών Άλλων του Λόγου, πολλών μηδενοποιητικών καθορισμών και την ανάγκη όλα τα είδη του Μηδενός να ενωθούν υπό την κραταιά εξουσία ενός ισχυρότερου Μηδενός που θα είναι ισχυρότερο ακριβώς για να μην εκπέσει όλο το σχήμα σε μιαν οντολογική έννοια του Μηδενός η οποία θα επαναφέρει την εικόνα του Λόγου ως ενός (απρόσωπου η εμπρόσωπου) Είναι κατά τα οντο-θεολογικά πρότυπα. 


Ι.Τζανάκος