Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2016

Τα 2 σημεία της υποταγής. Σύντομη αναφορά για τον ελληνικό εθνικισμό..



Οι διάφοροι αντικαπιταλιστές αναλυτές προσπαθούν μερικές φορές να ερμηνεύσουν την σχετική απάθεια του ντόπιου λαϊκού πληθυσμού απέναντι στην δολοφονική πολιτική της μεγαλοαστικής τάξης της χώρας "μας".
Όταν παύουν να επιστρατεύουν τα γενικά ερμηνευτικά εργαλεία που ισχύουν για όλο τον πλανήτη, και τα οποία είναι ταυτόχρονα "ορθά" και "λανθασμένα" εφόσον δεν συγκεκριμενοποιούνται στα πλαίσια της τοπικής ("εσωτερικής" και "γεωπολιτικής") πραγματικότητας, όταν λοιπόν παύουν να γενικολογούν (πράγμα όπως είπα όχι παντελώς άστοχο), έρχονται αντιμέτωποι με "μυστήριες" αντιδράσεις ή μάλλον μη αντιδράσεις του λαϊκού πληθυσμού.
Τι συμβαίνει τελικά;
Θα στοιχειοθετήσω τις δικές μου ερμηνείες για τις ειδικές "ελληνικές" συνθήκες σε 2 σημεία:

Σημείο 1
Η ελληνική κοινωνία έχει περί πολλού την χθαμαλή αλλά υπαρκτή θέση της εντός του δυτικο-ιμπεριαλιστικού μπλόκ.
Υπάρχουν ιστορικοί και "πρακτικοί" λόγοι για αυτή την μισο-αυταπάτη και μισο-υπολογισμό.
Το νέο ελληνικό έθνος δημιουργήθηκε ως νέο σε συνάφεια προς τον δυτικό ευρωπαϊκό κόσμο και επεκτάθηκε ως κυρίαρχη αστική επικράτεια συνάπτοντας ειδικές συμμαχίες με τον ένα ή τον άλλο υπο-πόλο του δυτικο-ιμπεριαλιστικού μπλόκ. 
Η μόνη φαντασιακή διαφυγή του ήταν και είναι η Ρωσσία, πάντα εκ του ασφαλούς και χωρίς να τίθεται ζήτημα γεωπολιτικής αποστασίας.
Η πιθανή ή πραγματική απώθηση του ελληνικού αστικού εθνοκράτους από τους "δυτικούς" στην εσωτερική-εξωτερική περιφέρεια του δυτικο-ιμπεριαλιστικού πυρήνα αντιμετωπίζεται ως ο ύψιστος εθνικός κίνδυνος.
Ο λαός συνήθως υποτάσσεται στην πράξη όταν το μεγαλοαστικό κατεστημένο κραδαίνει απειλητικά και εκφοβιστικά αυτό τον "κίνδυνο". 
Ο φόβος και του μεγαλοαστικού κατεστημένου και του υποταγμένου λαϊκού πληθυσμού περιέχει και ορθολογικά στοιχεία. 
Δεν είναι δηλαδή εντελώς φαντασιακός, εφόσον η έξοδος από το δυτικό μπλόκ περιέχει κινδύνους και γεωπολιτικές τριβές που δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με τα αντικαπιταλιστικά ευχολόγια της άκρας αριστεράς και του Κ.Κ.Ε. 
Θα χρειάζονταν ένας οικονομικός, πολιτικός και κυρίως μαζικοστρατιωτικός μετασχηματισμός της κοινωνίας και όχι απλά ο αφηρημένος σοσιαλισμός ή ο αφηρημένος αντικαπιταλισμός των προαναφερομένων πολιτικών ευκολαντζήδων και λογάδων. 
Όταν ο λαός συγκρίνει τους Λόγους των δυτικόφιλων με τους Λόγους των ακροαριστερών, αναρχικών-αυτόνομων ή κομμουνιστών προκρίνει τους δυτικόφιλους διότι περιέχουν μια πιο πραγματική αν και φοβική εικόνα.


Σημείο 2
Η ελληνική κοινωνία είναι υποταγμένη στο κράτος ως κοινωνικό νόημα και φαντασιακό της αναπαραγωγής της.
Αυτό θα πούν πολλοί συμβαίνει παντού, όπου υπάρχει κράτος, καπιταλισμός κ.λπ. αλλά θα έχουν πει έτσι την μισή αλήθεια.
Η ελληνική κοινωνία και ειδικότερα τα λαϊκά στρώματα και τάξεις έχουν μιαν ιδιαίτερη προσκόλληση στον κρατικό εθνικισμό, την κρατική ασφάλεια, την εθνικο-κρατική θεσμοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, με τον τρόπο περίπου που συμβαίνει σε κοινωνίες οι οποίες απέχουν πολύ από το όποιο δυτικό καπιταλιστικό πρότυπο. 
Ο ειδικός αυτός κρατισμός-εθνικισμός έχει ιδιαίτερη ισχύη λόγω και των λόγων που προαναφέραμε στο "σημείο 1", αλλά έχει τις ρίζες του και στην ιδιαίτερη συγκρότηση του νεοελληνικού εθνικισμού που αποτελεί ένα ιδιότυπο μόρφωμα (όπως και αλλού όμως) εθνοτικών μύθων, συμπλεγματικών μεγαλομανιακών ιδεών περί εθνικού εαυτού και καταγωγής, ακραίου δυτικισμού και αντι-παράδοσης (η πραγματική παράδοση είναι ήδη νεκρή), φαφλατάδικου εκσυγχρονιστικού διαφωτισμού, ορθόδοξης θρησκοληψίας, και κυρίως συμπλεγματικού συγκριτικού εθνικισμού απέναντι στην δύση και την ανατολή της χώρας. 
Ο εθνικός πρωκτός είναι στραμμένος στην δύση και το μικρό εθνικό πέος στην ανατολή.

Κάποτε πρέπει όλα αυτά να αντιμετωπιστούν ενιαία, αλλά και με στόχευση να ορθωθεί μια πραγματικά δημοκρατική και ανεξάρτητη χώρα.





Ιωάννης Τζανάκος 

Γι' αυτό αγαπώ τους Κούρδους του ΡΚΚ και τον μεγάλο ηγέτη και εμπνευστή Abdullah Öcalan (Αμπντουλάχ Οτσαλάν)..


                                          Αποτέλεσμα εικόνας για οτσαλαν



Δεν υπάρχει σήμερα εδώ νηφάλια σκέψη, δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ.

Ειδομένη-Πειραιάς..Η παράνοια της σιχαμερής αυτο-εθνοτικής "σκέψης" της ελληνικής "κοινωνίας".



Το δίκιο δεν έχει Λόγο σε αυτή τη χώρα και η παράνοια περισσεύει στα περισσότερα λαϊκά θύματα του δυτικοδουλοπρεπούς αστικού κατεστημένου το οποίο κυριαρχεί όχι μόνον στους θεσμούς και την οικονομία αλλά κυρίως στα μυαλά των θυμάτων.
Έχουμε από εδώ προβλέψει τα γεγονότα, έχουμε προβλέψει τον εγκλωβισμό των προσφύγων μεταναστών πριν ακόμα κλείσουν τα σύνορα, έχουμε προβλέψει το κλείσιμο των συνόρων πριν αυτό συμβεί και τις αντιδράσεις των προσφύγων-μεταναστών για το κλείσιμο των "ευρωπαϊκών" συνόρων (μπορεί κανείς να ανατρέξει σε σχετικές δημοσιεύσεις του "Αυτοκαθορισμού"), χωρίς να τους εξιδανικεύουμε ούτε να τους δαιμονοποιούμε, και τι ακούμε και βλέπουμε τώρα να συμβαίνει στα μυαλά των περισσότερων ντόπιων;
Φαντάζονται πως οι στοιβαγμένοι πρόσφυγες και μετανάστες, "καλοί" "κακοί" και ένα σωρό από "ενδιάμεσες" περιπτώσεις, "υποκινούνται" από τους αλληλέγγυους.
Ούτε τους λεγόμενους αλληλέγγυους εξιδανικεύω, θα έλεγα πως τους περισσότερους από αυτούς τους απεχθάνομαι όσο και τους αστούς. 
Νομίζουν οι πολιτικοί τυχοδιώκτες και απατεώνες της ΚΕΕΡΦΑ (ΣΕΚ-Ανταρσυα) πως ανακάλυψαν το νέο ακαπέλωτο και "αγνό" προλεταριάτο, εκμεταλλεύονται πολιτικά με χυδαίο τρόπο την οργή και τις ανάγκες των προσφύγων-μεταναστών φορτώνοντάς τους με πλακάτ και ένα ιδεολογικό καπέλο που οι ίδιοι οι πρόσφυγες-μετανάστες μάλλον το περιφρονούν ή απλά δεν το καταλαβαίνουν, και οι ανόητοι δεξιοί, οι ακραίοι κεντρώοι, και ο λαϊκός πολτός της μαζικής εθνοτικής παράνοιας υποψιάζονται ότι υπάρχουν "υποκινητές".
Πως να κάνεις ριζοσπαστική πολιτική, δημοκρατισμό, πως να χαράξεις μια ανθρώπινη εθνική και διεθνιστική στρατηγική-τακτική όταν έχεις να κάνεις με τόση μαζική ηλιθιότητα;
Πως να ασχοληθείς με ένα "κοινό" της πολιτικής δράσης και να το ενεργοποιήσεις ενεργοποιούμενος και σύ μαζί του, όταν πρέπει να επιλέξεις μεταξύ σχιζοπαραληρηματιών αριστεριστών και παρανοϊκών εθνοτιστών που φαντάζονται συνωμοσίες και υποκινητές;
Εννοείται τελικά πως οι σχιζοπαραληρηματικοί αριστεριστές είναι αγνότεροι, τουλάχιστον η μάζα τους και όχι η ηγεσία τους, και πως οι παρανοϊκοί εθνομικροαστοί σκέφτονται όπως θα σκέφτονταν ένας βόθρος αν σκέφτονταν.
Αλλά το αδιέξοδο συνεχίζεται και η πραγματικά ριζοσπαστική πολιτική απουσιάζει. 
Η ελληνική κοινωνία δέχτηκε αδιαμαρτύρητα το κλείσιμο των συνόρων από τους ευρωπαίους "συμμάχους" και τώρα δεν θέλει να δεχτεί τα αποτελέσματα της αισχρής συμφωνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ελλάδας και Τουρκίας. 
Όταν οι πρόσφυγες μετανάστες θέλησαν να περάσουν τα σύνορα στην Ειδομένη η πλειονότητα της κοινωνίας, με την "βοήθεια" των Μ.Μ.Ε, φαντάστηκε πως υπάρχει συνωμοσία των αριστεριστών με  πράκτορες ακόμα και τζιχαντιστές. 
Πρόκειται για μια παράνοια του υψίστου βαθμού. 
Αντί η ελληνική κοινωνία να ζητήσει την συμμόρφωση του ψευδο-έθνους κράτους της δήθεν Μακεδονίας, και να απαιτήσει μια ήπια παραβίαση των συνόρων μας με αυτό το κρατίδιο έκτρωμα, ξέχασε και τον "εθνικισμό" και την αντιπάθεια προς τους "σκοπιανούς" και υποτάχθηκε, αφήνοντας τους πρόσφυγες έρμαιο στους λαθροδιακινητές. 
Και οι αριστεριστές, αν και κινήθηκαν δυναμικά προς την επιβοήθηση των προσφύγων μεταναστών πάντα διατηρούν το σέβας τους προς την δήθεν "Μακεδονία".
Εν πάσει περιπτώσει οι αριστεριστές κάτι προσπάθησαν παρ'όλα αυτά να κάνουν, σε αυτά τα περιορισμένα ιδεολογικά πλαίσια εις τα οποία κινούνται. 
Οι υπόλοιποι το μόνο που σκέφτονται είναι εχθρούς και σατανάδες την ίδια στιγμή που αυτή η σκέψη τους διανθίζεται από στοιχεία συναισθηματικού ανθρωπισμού μικρής διάρκειας εμβέλειας και βάθους.
Και να σκεφτείτε πως αυτό που είναι το σημαντικότερο είναι η μόνιμη συνύπαρξη σχέση και αλληλεπίδραση με αυτούς τους ανθρώπους. 


Ιωάννης Τζανάκος

Kurdistan



Kurdistan / Xezal (2014) Kew Helun

Xezal (2014) Ferzê / Kurdistan

ΜΕΤΑΒΑΣΕΙΣ

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟ. ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ 2003-2012. Ηφαιστειώδεις πλέον απορίες ενός χαμηλόβαθμου υπαλλήλου...



Θα ξεκινήσω να σας λέω τις ηφαιστειώδεις ερωτήσεις και απορίες μου για το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και το ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ, αφού πρώτα κάνω μια πολιτική και ιδεολογική δήλωση:

Ναι, ήμουν ένας ηλίθιος που δεν ήξερα την περίοδο 2003-2012, παρά την φαινομενική τότε μαρξιστική κουλτούρα μου, πόσο σάπιο βρωμερό, σαθρό και πολυπλόκαμο είναι το καπιταλιστικό σύστημα.


Προχωράω τώρα στις απορίες και ερωτήσεις μου που γεννιούνται κάθε μέρα όλο και περισσότερες και πιο καφτές σαν την λάβα ενός ηφαιστείου.
Χθές μίλησα για τις πιθανές εμπλοκές υπαλλήλων της διοίκησης και άλλων ΙΚΑ στο κύκλωμα έκδοσης και εκταμίευσης παράνομων παροχών στο ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ.
Σήμερα σκέφτηκα το ακόμα προφανέστερο υπό την μορφή ερωτημάτων: 

Απορία 1η
Ελέγχθηκαν οι καρτέλες παροχών όλων των υπαλλήλων του ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ κατά την περίοδο 2003-2012 για πιθανές πλαστές παροχές;


Απορία 2η
Έχει επίγνωση η πάνσοφη, εξυπνότατη, ευφυέστατη επιθεώρηση της υπηρεσίας (Διοίκηση ΙΚΑ-ΕΤΑΜ) πως αν κάποιος υπάλληλος που είναι σε άλλο τμήμα εκτός μόνον από τα ύποπτα και καταφανώς ελεγχόμενα-ερευνώμενα τμήματα (των παροχών, του μητρώου, και του ταμείου) έχει πάρει πλαστές παροχές πιθανά η πράξη του να εμπεριέχει έναν μεγαλύτερο δόλο από αυτόν που καθορίζεται από το ποσόν της κατάχρησης που έκανε με αυτό τον τρόπο;
Θέλω να πω, σε ακόμα διευκρινιστικότερη γλώσσα, πως αν ένας λαδιάρης υπάλληλος έχει πάρει λ.χ παράνομα 100 ευρώ, χρησιμοποιώντας μάλιστα λόγου χάριν πλαστές γνωματεύσεις, πιθανόν η πράξη του εντάσσεται σε έναν "ευρύτερο" δόλο από αυτόν που θα υπήρχε αν δεν υπήρχε το τεράστιο ποσό που έτρωγε το μεγάλο κύκλωμα.
Δεν το καταλαβαίνετε; Θα σας το κάνω ακόμα πιό λιανά:
Αν στο ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ υπήρχαν κλοπές από μεμονωμένα άτομα, σε ένα κάπως σχετικά χαμηλό επίπεδο, τότε υπάρχει ένα σύνολο αδικημάτων, δεν ξέρω ακριβώς πως προσδιορίζονται, αλλά είναι ας πούμε κάπως χαμηλής έντασης σε σχέση με άλλα που θα σας περιγράψω τώρα. 
Είναι το ίδιο αξιόμεμπτα βέβαια αλλά αν είναι μεμονωμένα είναι κάπως χαμηλότερα σε ένταση και μέγεθος. 
Όταν όμως υπάρχει συμμορία (έτσι αν δεν κάνω λάθος αποφάσισε το δικαστήριο) τα 100, ή 200 ή 1000 ή 10.000 ευρώ παίρνουν πιθανά έναν άλλο χαρακτήρα και προσδιορίζονται αλλιώς, αν αποδειχτούν βέβαια και άλλα πράγματα (νομικός δεν είμαι αλλά κάτι σκαμπάζω).
Έχουν βγεί στο φως αυτά τα υποτιθέμενα "μικρά" αδικήματα; Ξέρω πως ένα έχει βγεί στο φως αλλά δεν ξέρω την τύχη της υπόθεσης αυτής, δεν είναι αυτή η δουλειά μου.
Τα πιθανά άλλα έχουν διερευνηθεί;
Ας πούμε ένα παράδειγμα, τυχαίο:
Παίρνει ένας υπάλληλος αναπηρικά παπούτσια στο όνομά του, στην καρτέλλα του όπως λέμε στο ΙΚΑ. 
Αν δεν τα δικαιούται όντως έχει διαπράξει απάτη. Έτσι δεν είναι; 
Αν αυτό είναι μια μεμονωμένη πράξη θα φάει μια ποινή τάδε πάνω στην βάση του προσδιορισμού της πράξης του ως μεμονωμένης. 
Αν όμως έχει "βοηθηθεί" από την λεγόμενη συμμορία πιθανά η πράξη του να προσδιορίζεται αλλιώς και να τιμωρείται αλλιώς. Έτσι δεν είναι;


Απορία 3η
Αυτά που σκέφτομαι τώρα, εδώ και μέρες μήνες, είναι ή δεν είναι υποχρέωση της επιθεώρησης να τα σκεφτεί από μόνη της και να κατευθύνει ο αρμόδιος προϊστάμενός της την έρευνα εκεί;
Δεν μιλάμε για χιλιάδες πιθανά εμπλεκόμενους πολίτες, τους οποίους "άντε βρές τους". Μιλάμε για 40-50 υπαλλήλους που είναι εκεί και δεν κάνει κόπο να τους ψάξεις στο επίπεδο των παραστατικών και των στοιχείων που είναι ήδη στο αρχείο της υπηρεσίας και στο γενικό ηλεκτρονικό αρχείο της. Δεν το βλέπω για πολύ δύσκολο, να το κάνεις αυτό. Όπως δεν είναι δύσκολο να ψάξεις και για πιθανούς άλλους υπόπτους που δουλεύαν ας πούμε στην διοίκηση και πιθανά πήραν (πιθανά λέω) βρώμικα λεφτά από το ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ. 
Πόσοι δουλεύανε και δουλεύουνε στην Διοίκηση; 200; 300; αλλά και οι υπάλληλοι του ΙΚΑ ΕΤΑΜ παντού πόσοι είναι; 2000; 4000; δεν μπορεί ένα ηλεκτρονικό σύστημα να δει αν κανένας τους πήγε αρχικά ως μη όφειλε (αφού διαμένει σε άλλη αρμόδια περιφέρεια ως ασφαλισμένος και ο ίδιος) στο ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ ενώ θα μπορούσε-έπρεπε να πάει στην γειτονιά του, για μια παροχή; Και αν έχει γίνει αυτό το περίεργο αρχικά αλλά όχι ακόμα επαρκές ως ενοχοποιητικό στοιχείο, δεν μπορεί κάποια ελεγκτική αρχή να ψάξει αν υπάρχει και άλλο βάθος;
ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕ;
Το τελευταίο το λέω γιατί μια επιθεωρήτρια της εποχής εκείνης στην ίδια υπόθεση! που η τύχη την έφερε να είναι τώρα στην υπηρεσία που δουλεύω! μου είπε σήμερα το έωλο (με καλή πρόθεση ωστόσο νομίζω) πως πρέπει να κάνει κανείς επώνυμη καταγγελία (στην επιθεώρηση).
Σώπα ρε κοπελιά!! 
Αστυνομία είστε και θέλετε επώνυμη καταγγελία;
Για πόσο μαλάκα με θεωρείς για να μου το λές αυτό; 
Ακριβώς επειδή δεν είσαι αστυνομία, και ακριβώς γιατί έχεις (όχι η συγκεκριμένη, αλλά η πρώην υπηρεσία της) την δυνατότητα, αλλά και το καθήκον να ελέγξεις ό,τι "χαρτί" υπάρχει στην υπηρεσία, δεν χρειάζεται επώνυμη καταγγελία. 


Συμπέρασμα
Ή 
Κάποιοι ήταν μεγάλοι ηλίθιοι όπως εγώ, απλά ακόμα δεν τους το έχει πει κανείς, και δεν τους έχει πει κανείς ότι χρειάζεται να κάνεις και σκέψεις πιο καχύποπτες και να μην επαναπαύεσαι στην θεσάρα σου.
Κάποιοι το παίζουν ηλίθιοι.
Για το τελευταίο ενδεχόμενο ας σκεφτεί ο εισαγγελέας..






Ιωάννης Τζανάκος

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ, ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ 2003-2012. Σφοδρές απορίες χαμηλόβαθμου υπαλλήλου...



Θα γίνω λιτός στην έκφραση και τις αποκαλύψεις για να καταλάβουν οι (κοινωνικά) αγράμματοι της διοίκησης του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, και ο πονηρούλης νέος διοικητάκος συριζούλης που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει:
(αρχίζει το γραφειοκρατικό τσιφτετέλι)
Ερώτηση φαρμακερή:
Γιατί δεν ελέγχθηκαν οι λογαριασμοί παροχών υπαλλήλων της διοίκησης του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ αλλά και άλλων υπαλλήλων οι οποίοι διέμεναν σε άλλη περιοχή από την Καλλιθέα και την Νέα Σμύρνη, οι οποίες παροχές (πιθανά) οριστικοποιήθηκαν και εκταμιεύτηκαν την περίοδο 2003-2012 στο ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ;
ΓΙΑΤΙ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ;
Και αν δεν ελέγχθηκαν αυτοί οι λογαριασμοί παροχών γιατί δεν ελέγχθηκαν;
οεοοο;
Μήπως καλύπτονται τίποτα υπάλληλοι;
Λέω, μήπως...
Γιατί αν και εγώ δεν ξέρω, έχω το μυαλό να το σκεφτώ αυτό, έστω μετά από αρκετά χρόνια. Όμως:
Δεν είναι αυτή η δουλειά μου, η δική σας δουλειά είναι να σκέφτεστε τέτοια πράγματα. 
Μήπως τα έχετε σκεφτεί όμως;  
Εδώ γελάμε!
Θα πέσει πολύ γέλιο και κλάααααμμα...



υστερόγραφο
Η προηγούμενη ανάρτηση (από κάτω κωθωνάκια μου) θα μπορούσε να "μεταφραστεί" στα νεοελληνικά ως "τσιφτετέλι φυλακής" (αδικώ το αραβικό χιπ χοπ, αλλά πως αλλιώς θα καταλάβετε; ξέρετε εσείς ποιοί είστε εσείς που σας αφορά)



 
Ιωάννης Τζανάκος

Mahrgan Amr El Gazar Zizo El Gentle and Ghandy / مهرجان وش سجون عمرو الج...

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Hadjidakis : In the lands of Digenis-Στου Διγενή τ' αλώνια

cosmoidioglossia / Αδιέξοδα του νεώτερου δυτικοευρωπαϊκού κοσμικισμού (secularism) και πολιτισμού της Προόδου. Δύο σύντομοι σχολιασμοί.




Αδιέξοδα του νεώτερου δυτικοευρωπαϊκού κοσμικισμού (secularism) και πολιτισμού της Προόδου. Δύο σύντομοι σχολιασμοί.

I
Πίσω από την όλη συζήτηση περί ισλαμιστικής τρομοκρατίας και ριζοσπαστικόποίησης που κυριαρχεί στην «κοινή γνώμη», θάβονται ή/και εξαφανίζονται πολύ σημαντικές εξελίξεις και μεγάλες παγκόσμιες θεματικές. Μία από αυτές είναι η εποχής της «μετα-εκκοσμίκευσης» (post-secularism) ή της «απο-εκκοσμίκευσης» (de-secularisation) του κόσμου. Όσο και εάν φαίνεται «περίεργη», αποτελεί μια εξέλιξη καθόλα υπαρκτή, με την οποία δεν έχουμε ασχοληθεί στην Ελλάδα.

Αυτή η εξέλιξη συμβαίνει για δύο λόγους. Ο ένας είναι υλικός και ο άλλος ηθικός.

1. Δημογραφικά, οι κοσμικιστές δεν αναπαράγονται τόσο με φυσικό παρά κυρίως με εικονικό τρόπο (μέσα από τη μαζική κουλτούρα, την εικόνα κ.λπ). Δεν αφήνουν βιολογικούς απογόνους - δηλαδή παιδιά - πίσω τους ή αφήνουν ελάχιστους και οι αριθμοί τους συνεχώς μειώνονται. Όπως έχω γράψει παλαιότερα:

Το 97% της συνολικής παγκόσμιας πληθυσμιακής αύξησης λαμβάνει χώρα στον αναπτυσσόμενο κόσμο, όπου το 95% του πληθυσμού είναι θρησκευόμενο. Ο πλανήτης, ως όλον, γίνεται περισσότερο - και όχι λιγότερο - θρησκευόμενος. Σύμφωνα με τη World Religion Database (WRD), το ποσοστό των θρησκευόμενων ανθρώπων αυξήθηκε από 81% που ήταν το 1970, σε 85% πριν λίγα χρόνια (κυρίως λόγω της κατάρρευσης του ''Ανατολικού Μπλόκ'') και μέσα στα επόμενα χρόνια, υπολογίζεται πως θα φτάσει το 87%. Όμως η δημογραφική διαφορά ανάμεσα σε κοσμικούς και θρησκευόμενους δεν παρατηρείται μονάχα στο εξωτερικό της ΕυρωΑτλαντικής δομής (με τους Υπολοίπους) ή μεταξύ Παγκόσμιου Βορρά και Νότου, αλλά και στο εσωτερικό της ΕυρωΑτλαντικής δομής και του Παγκόσμιου Βορρά. Ακόμα και στο ιστορικό τρίγωνο της φιλελεύθερης ευρωπαϊκής γεωγραφίας, δηλαδή μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Κάτω Χωρών - όπως επίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες -, παρατηρείται πως οι θρησκευόμενοι πληθυσμοί έχουν πλεονέκτημα στα ποσοστά των ρυθμών γονιμότητας έναντι των μη θρησκευόμενων.

Ένας Άγγλος ακαδημαϊκός επισήμανε σε ομιλία του (αποσπάσματα της οποίας θα παραθέσω μεταφρασμένα μελλοντικά): ''Ξέρετε, η ιδέα πως ευρωπαϊκοί-λευκοί πληθυσμοί σιγά-σιγά αντικαθίστανται από μη ευρωπαϊκούς-λευκούς εθνοτικά (λόγω μετανάστευσης), δεν αποτελεί πρόβλημα. Αλλά ας σκεφτούμε το σενάριο ότι κοσμικοί πληθυσμοί σιγά-σιγά αντικαθίστανται από θρησκευόμενους πληθυσμούς. Μήπως είναι αυτό πιθανόν;''. Ένας άλλος Αμερικανός ακαδημαϊκός είχε παρατηρήσει - και αυτό αποτελεί πράγματι ειρωνεία - πως τελικά, οι θρησκευόμενοι πληθυσμοί, εάν τους δούμε από καθαρά εξελικτική σκοπιά, έχουν βιολογικό πλεονέκτημα σε σχέση με τους μη θρησκευόμενους ή κοσμικούς.

2. Ο επόμενος λόγος είναι ηθικός. Ο δυτικός κοσμικισμός - με βασικό του άξονα έναν συγκρητιστικό λιμπεραλισμό - έχει καταλήξει να δομεί έναν ντε καφεινέ ιδεολογικό πολτό, μια πνευματική σούπα που εμπεριέχει από την κοσμική θρησκευτικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (τα οποία διέρχονται κρίση σε παγκόσμια κλίμακα) μέχρι new-age και παν/πολυθρησκευτικά στοιχεία και πελαγοδρομήσεις περί «πολυ-πολιτισμικότητας», τοποθετώντας όλες τις πνευματικές παραδόσεις σε μια συγκρητιστική χοάνη (διατηρώντας φυσικά ηγεμονικά στοιχεία του νεώτερου δυτικού πολιτισμού της Προόδου), η οποία αποτελεί την ηθικο-πολιτισμική πλευρά μιας οικονομικής υπερ-εθνικής ομογενοποιητικής διαδικασίας. Από μόνη της αυτή η εξέλιξη έχει επανενεργοποίησει όλα τα πολιτισμικά υπόβαθρα και όλες τις μεγάλες θρησκευτικές παραδόσεις του πλανήτη (πόσο μάλλον εάν συνυπολογίσουμε και τα δημογραφικά δεδομένα). Οι μεγάλες θρησκείες ανέκαθεν είχαν να κάνουν με αντιλήψεις περί ανθρώπου, κοινωνικής ηθικής, «μετα-φυσικά» ερωτήματα κ.λπ (οντολογίες και υπόβαθρα, ιερότητα, ελευθερία, αλήθεια, σχέση ανθρώπου-κόσμου, αρμονία κ.λπ). Στις περισσότερες θρησκείες ο άνθρωπος δεν μπορεί να ιδωθεί ως απλό εργαλείο ή γρανάζι, μέρος μιας τεχνοκρατικής μηχανής στα πλαίσια της οποίας δημιουργούνται διαχειριστικοί αλγόριθμοι.

Οι κοσμικιστές διανοούμενοι έχουν ήδη δομήσει το νέο δίπολο: Secular moderates vs Religious fundamentalists. Θα μπορέσουν να πείσουν πως αυτή είναι μια πραγματική διαίρεση; (είναι άραγε το 87% - το οποίο σε μια εικοσαετία, αν όχι νωρίτερα, θα γίνει 90% - Religious fundamentalists; Και είναι άραγε όλο το υπόλοιπο 13 ή 10% Secular moderates;). Βασικά, ήδη, σε παγκόσμια κλίμακα (όχι όμως ακόμα σε παν-ευρωπαϊκή) οι δυτικο-ευρωγενεις κοσμικιστικές έχουν ηττηθεί. Τα απόνερα αυτής της εξέλιξης θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια ή δεκαετίες, όπου, όσο και εάν φαίνεται περίεργο, θα χαρακτηριστούν από μια διαδικασία απο-εκκοσμίκευσης και επανα-θρησκειοποίησης του κόσμου. Όπως τελικά θα φανεί, αυτό που διακυβεύεται είναι ο νεώτερος κοσμικός δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός της Προόδου.


II
Ας δούμε ορισμένα πιο θεωρητικά και φιλοσοφικά ζητήματα. Από την οντολογία πάμε στην επιστημολογία. Από την επιστημολογία στην αξιολογία. Από την αξιολογία στην πολιτική, και από την πολιτική στην οικονομία. Έτσι έχουν τα πράγματα στο Ισλάμ και δεν «μεταρρυθμίζονται» ούτε γίνονται ντεκαφεϊνέ (στον νεώτερο δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό είναι ανάποδα). Take it or leave it. Επίσης έχουμε την ιεραρχία: Αλλάχ (Θεός) - άνθρωπος - φύση.

Στον νεώτερο δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό έχουμε την ανατίμηση της φύσης (ή την αποκατάσταση των αισθητών ή την ανατίμηση του ''υλικού κόσμου'') έναντι του Θεού και έπειτα, κάποια υποτιθέμενη «επικράτηση και κυριαρχία» του ανθρώπου επί της φύσης (η οποία υπάρχει μονάχα στα κεφάλια ορισμένων αερόμυαλων) που τοποθετεί τον άνθρωπο στη θέση του Θεού και της φύσης ή επικυρίαρχο έναντι των δύο προηγούμενων (διαμέσου της επιστήμης και της τεχνικής, βεβαίως, βεβαίως). Έτσι έχουμε μια επιστημολογικά ορισμένη οντολογία (σε αντίθεση με το Ισλάμ όπου έχουμε οντολογικά καθορισμένη επιστημολογία).

Στον νεώτερο δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό έχουμε ορισμένες ακόμα «ιδιαιτερότητες», όπως την περί Προόδου αντίληψη, αντίληψη η οποία δεν υπήρχε στον κλασσικό ελληνορωμαϊκό κόσμο, του οποίο ο νεώτερος δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός - ισχυρίζεται πως - αποτελεί «συνέχεια». Έχουμε επίσης την «προτεραιότητα ή κυριαρχία» της οικονομίας επί της πολιτικής, κάτι που δεν ίσχυε όχι μονάχα στον ελληνορωμαϊκό ή τον μεσαιωνικό ευρωπαϊκό πολιτισμό, αλλά ποτέ σε οποιονδήποτε άλλο ανθρώπινο πολιτισμό (ακόμα και σήμερα οι Κινέζοι θεωρούν το οικονομείν μέσο για την πραγματοποίηση σκοπών και όχι σκοπό).

Στην νεώτερη δυτικοευρωπαϊκή παράδοση όταν έχουμε άνοδο της αταξίας και της αναρχίας και επαναφορά με έντονο τρόπο της επιθυμίας για τάξη και ενότητα, αναδύεται ο θεσμικός μονισμός ο οποίος δικαιολογείται επαγωγικά και έχει κοσμικό χαρακτήρα. Ο νεώτερος δυτικοευρωπαϊκός μονισμός είναι κοσμικός μονισμός και σχετίζεται με αυτό που ονομάζεται πολιτική της ισχύος. Κινούμαστε μεταξύ των κυρίαρχων κρατών της Βεστφαλίας, που βαζουν τέλος στους θρησκευτικούς πολέμους, του Πάππου Hobbes (ο οποίος δεν είναι Θουκυδίδης) και της... Le Pen (δεν ταυτίζονται τα τρία προηγούμενα, μην δαιμονοποίησουμε τον Παππού, παραδείγματα αναφέρω. Η laïcité, ο «πολυ-πολιτισμός» και το Ισλάμ δεν μπορούν να συνυπάρξουν όπως γνωρίζουν πολύ καλά στο Quebec, όπου δεν υπάρχει η ίδια ιστορική εξέλιξη και σεκιουλαριστική-κοσμικιστική παράδοση με τη Γαλλία).

Οι διαφορές δεν είναι απλά ιστορικού τύπου ή θεσμικές (άλλωστε από την Ανδαλουσία μέχρι την Ινδία το θεσμικό περιβάλλον ήταν ποικιλόμορφο). Η νομιμοποίηση και ο τρόπος δικαιολόγησης της εξουσίας είναι διαφορετικές, ο σκοπός της εξουσίας είναι διαφορετικός, η νομοθετική λειτουργία είναι διαφορετική, η οντολογία και η αξιολογία είναι διαφορετικές, η αντίληψη περί ευθύνης του ανθρώπου, δικαιοσύνης και νόμου είναι διαφορετική, η νομιμοποίηση και δικαιολόγηση των πράξεων είναι διαφορετική, τα «πάντα» είναι διαφορετικά. Take it or leave it.

Και φυσικά, κλείνοντας πρέπει να γράψουμε: Εν.

Παγκόσμια κυριαρχία και έκ-τοπο (2)



Η εν-τοπισμένη κυριαρχία είναι μια στιγμή της α-τοπικής κυριαρχίας όπως αυτή συγκροτείται θεμελιακά σε μια ηγεμονία η οποία έχει ως ενδογενή "σκοπό" της την παγκόσμια κυριαρχία.
Ο εν-τοπισμός ήδη τότε, την στιγμή της αρχικής θεμελίωσης, περιέχεται στην ιστορικά θεσμισμένη υλικότητα της "σωματικότητας" της ηγεμονίας, σε εσωτερική συνάφεια πάντα με την δημιουργία της "κεντρικότητας" ως ιδιότητας (της ηγεμονίας).
Η "σωματικότητα" και η "κεντρικότητα" της κυριαρχικής υπόστασης είναι α-τοπικές αρχές που συγκροτούν την τοπικότητα, τον εν-τοπισμό της. 
Η δημιουργία του εν-τοπισμού ως ιδιότητας της κυριαρχίας είναι επιγενόμενη δημιουργία (αρχικά τουλάχιστον) που πηγάζει από την πρωτοδημιουργία των α-τοπικών ιδιοτήτων τής σωματικότητας και τής κεντρικότητας τής κυριαρχικής υπόστασης.
Η κυριαρχική υπόσταση αυτοδημιουργείται/αυτοσυνυφαίνεται σχηματίζοντας την σωματικότητα και την κεντρικότητα και αυτή η διεργασία έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία τής διεργασίας του εν-τοπισμού.
Κάθε πατρίδα είναι προϊόν μιας διεργασίας εν-τοπισμού μιας κυριαρχικής υπόστασης η οποία κατά την αυτοδημιουργία της σε κεντρικότητα και σωματικότητα δημιουργεί ως αποτέλεσμα τον εν-τοπισμό, την τοπικότητα.
Όμως η πηγή της κυριαρχίας, καθώς και οι πρωτογενείς της ιδιότητες (σωματικότητα και κεντρικότητα) οι οποίες ως διεργασίες αυτοσυνύφανσής της ευρίσκονται σε ταυτότητα με την ίδια, είναι παγκόσμια, α-τοπική, και είναι η ίδια προϊόν του εαυτού της ως τέτοια: ήτοι ως συνολιστική ενότητα της ίδρυσης τής (ροπής τής) παγκοσμιότητας με τις "αρχές"/διεργασίες που την εμφανίζουν ή συγκροτούν ως παγκοσμιότητα.
Ο εν-τοπισμός ως αποτέλεσμα της πρωτογενούς διεργασίας ίδρυσης και γένεσης της κυριαρχίας ή κυριαρχικής υπόστασης είναι και ο "ίδιος" μια διεργασία, όπως κάθε αποτέλεσμα βέβαια, αλλά δεν παύει να έπεται τόσο χρονικά όσο και λογικο-ιστορικά.
Εξ'αυτής της ιδρυτικής διεργασίας ορθώς οι ριζοσπάστες διανοούμενοι και αγωνιστές όρθωσαν ένα ταμπούρι κριτικής και καταπολέμησης της θεοκρατικής, πατριαρχικής και μετέπειτα εθνικιστικής εξιδανίκευσης της εν-τοπιότητας εν γένει, εφόσον αποκάλυψαν τόσο την συνάφειά της με την κυριαρχική υπόσταση όσο και τον ιστορικό χαρακτήρα της ως επιγενόμενης υπόστασης.
Το πρόβλημα εκκινεί στις προβληματικές κριτικής και καταπολέμησης του τοπο-κεντρισμού από την στιγμή που δεν καθορίζεται τελικά ορθά και δεν κρίνεται και καταπολεμάται ορθά η α-τοπική "ουσία" της ίδιας της κυριαρχικής υπόστασης. 
Κατά κάποιο τρόπο "ξεχνιέται" πως η κυριαρχία ιδρύεται ως οικουμενισμός, ως παγκόσμια ηγεμονία ή ως ροπή-τάση προς μια παγκόσμια ηγεμονία, ήδη στα "έγκατα" της ίδιας της αυτοσυνύφανσης και αυτοσυγκρότησής της. 
Οι κυριαρχούμενοι έχουν νομοτελειακά την ροπή-τάση να δομούνται από τον ελκυστή της εν-τοπιότητας, και "όσοι" επιθυμούν την ριζοσπαστική έξοδο από αυτή την δομή εξάρτησης από τον ελκυστή της εν-τοπιότητας τελικά "κολλάνε" στην λάσπη της προσπάθειας ανάδειξης και αποκάλυψης (θεωρητικής, θρησκευτικής, πολιτικής) στους κυριαρχούμενους της πραγματικής και "ουσιαστικής" αρχικής δομής θεμελίωσης της κυριαρχίας, όπως την περιγράψαμε. 
Η ανάδειξη και αποκάλυψη της κεντρικότητας και της σωματικότητας της ηγεμονικής υπόστασης ως "μερών" της οικουμενικής-παγκόσμιας αξίωσης ισχύος που αυτή ως ηγεμονική υπόσταση είναι, μετατρέπεται σε ένα νέο είδος έλκυσης συμμετρικά αλλοτριωτικής (ως "αντίθετης") προς την έλκυση της εν-τοπιότητας: την έλκυση από την πρωτο-θεμελιωτική "ουσία" και την αρχική γένεση της κυριαρχίας.
Ο εν-τοπισμός ως αλλοτρίωση από το αποτέλεσμα μετατρέπεται σε αλλοτρίωση από την α-τοπική αιτία. 
Σε σημερινά δεδομένα θα λέγαμε πως ο εθνικισμός (δεξιός και αριστερός) ως αλλοτρίωση από τα αποτελέσματα της κυριαρχίας και ως αλλοτρίωση από την "επιφαινομενοποίηση" της κυριαρχικής υπόστασης μετατρέπεται σε αφηρημένο διεθνισμό-κοσμοπολιτισμό όπως αυτός παράγεται ως αλλοτρίωση από την "ουσιαστικοποίηση" της κυριαρχικής υπόστασης.
Η αναζήτηση ενός έκ-τοπου (μάλλον αντίοπου) της μη-κυριαρχίας δεν είναι ούτως τίποτα άλλο από την αντίστροφη και συμμετρική παραγωγή του ά-τοπου της κυριαρχίας.
Η αναζήτηση της α-τοπικότητας της μη-κυριαρχίας [μέσω ενός έκ-τοπου] (ή μιας διεργασίας εκ-τοπικοποίησης), ή έστω μιας αντικυριαρχικής κυριαρχίας (ή κυριαρχικής αντικυριαρχίας) [μέσω ενός διά-τοπου] αν μιλάμε για πιό προσγειωμένους ριζοσπάστες, παράγεται δυστυχώς απλά ως ένα Ίδιο της α-τοπικότητας της κυριαρχικής υπόστασης όταν αυτή αυτοσυγκροτείται αυτοσυνυφαίνεται ως αξίωση παγκοσμιότητας.
Τι θα μπορούσε να μας απεγκλωβίσει από αυτήν την διπολική ενότητα της υποταγής;



 




Ιωάννης Τζανάκος 

Παγκόσμια κυριαρχία και Μεσοποταμία (1)




Η κυριαρχία δεν αποτελεί ένα φυσικό μέγεθος ή μια φυσική ποιότητα και αυτό ισχύει ως αποφατικός ορισμός ακόμα κι αν ενδύσουμε το "φυσικοποιητικό" πλαίσιο αυτής της ερμηνείας ή αφήγησής με ένα "κοινωνιολογικό" μορφολογικό/περιεχομενικό καθορισμό. 
Σε αυτό το έμμεσο πλαίσιο της ερμηνείας ή αφήγησης δεν λύνει τα προβλήματα ούτε αίρει τα αδιέξοδα ένας υστερο-νεωτερικός (θεωρητικός) μετασχηματισμός της κοινωνικής μορφολογίας/περιεχομενολογίας ή ακόμα περισσότερο ένας δομιστικός ή σχεσιακός-μεταδομιστικός υπερκαθορισμός των εννοιών κ.λπ
Βέβαια υπάρχουν "μετά" από όλες αυτές τις θεωρητικές μετατροπές παραγωγικά θεωρητικά αποτελέσματα (και όχι μόνον ιδεολογία όπως ισχυρίζονται διάφοροι επιφανειακοί εχθροί του "μεταμοντερνισμού") αλλά ισχυρίζομαι με τις ταπεινές δυνάμεις μου πως το κεντρικό κοσμοθεωρητικό αδιέξοδο που παραμένει συμπαρασύρει τις όποιες "καινούργιες" ερμηνευτικές αφηγηματικές και αναλυτικές (εννοιολογικές) επιτυχίες.
Το "φαινόμενο" της κυριαρχίας παραμένει αδιερμήνευτο στις βαθύτερες και υψηλότερες θεμελιώσεις του, και η ίδια η παγκόσμια ιμπεριαλιστική πρακτική της κυριαρχίας (κυρίως της δύσης) όπως εκφράζεται ως εμπεριέχουσα την "μεταμοντέρνα-αριστερίστικη" (δομιστική, μεταδομιστική) κριτική της συνεχίζει να συνυφαίνει και να πλέκει τα νήματα του ανθρώπινου κόσμου με τον ίδιο ουσιαστικά τρόπο όπως στην εποχή των πρώτων κοσμοθεωρητικών και κρατικών θεμελιώσεών της.  
Πως παρουσιάζεται όλο αυτό το θεωρητικό σκηνικό;
Υπάρχει μια μανία με την γενεαλογία που φανερώνει μιαν επιστημονική ανεπάρκεια αλλά και μια επιθυμία αλήθειας που την εντοπίζει σε ένα κάπως ακαθόριστο θεμελιωτικό παρελθόν της δύσης.
Ο Νίτσε ήταν νομίζω μόνον το έναυσμα αυτής της αληθολογικής επιθυμίας για την αναζήτηση των πρωτο-θεμελίων της κυριαρχίας, και αν και την προκαθόρισε δημιουργικά αλλά και ασφυκτικά δεν μπορεί να είναι η ουσία της, θεωρητική και πρακτικο-ιστορική (ουσία).
Η ουσία (ή "ουσία") βρίσκεται στο πεδίο της παγκόσμιας δομής και συνάρθρωσης, ή υποστάτωσης της κυριαρχίας.
Η κυριαρχία είναι ένα παγκόσμιο/παγκοσμιοποιητικό φαινόμενο ήδη από την αρχή της υπέρβασης της πρωταρχικής αγροτικής κοινότητας.
Το ενδιάμεσο σημείο της εθνοτικής/φυλετικής ή "εθνικής" συγκρότησης είναι μάλλον προϊόν των πρώτων κυριαρχικών ηγεμονιών που δομούνται ήδη από την αρχή τους ως αυτοκρατορίες, ακόμη κι αν η έκτασή τους μας φαίνεται με τα σημερινά δεδομένα πολύ μικρή για να εκπροσωπεί μια αυτοκρατορία.
Η αυτοκρατορία, η αρχέγονη μορφή του ιμπεριαλισμού, η κυριαρχική μονοπρόσωπη και απόλυτη κυριαρχικότητα του ηγεμόνα, ιδρυτή και θεσμοθέτη της πολιτικής θεολογικής και στρατιωτικής εξουσίας της πόλης (στην πραγματικότητα "αυτός" είναι ένα σύνολο προσώπων και θεσμών) είναι το άμεσο "μετά" της πρωταρχικής αγροτικής κοινότητας. 
Η κυριαρχία είναι μια θεολογική έννοια και πρακτική που συνοδεύει την δημιουργία της πόλης η οποία είναι ένας θεοκρατικός στρατώνας εκμετάλλευσης, χειραγώγησης, καταστροφής, δήωσης και επιβολής βίας επί της πρωταρχικής αγροτικής κοινότητας. 
Εδώ, ας δούμε την πρωταρχική αγροτική κοινότητα ως ένα στοιχείο της πρωτο-βιοπολιτικής το οποίο συγκροτείται υπερβατολογικά ως έννοια και ξεχωριστή κατάσταση του βίου ακριβώς όταν "συλλαμβάνεται" από την αναδυόμενη εξουσία του "θεού" ηγεμόνα, και μετέπειτα αφέντη αυθέντη κ.λπ.
Το μυστήριο της ιστορίας είναι γιατί από τότε οι πρωταρχικοί άνθρωποι δεν αντέταξαν μιαν δική τους κυριαρχία, ακόμα κι αν αυτή ήταν μια κυριαρχία-αντικυριαρχία στα πρότυπα ας πούμε της πολύ μεταγενέστερης (νεωτερικής) αντίστασης στον καπιταλισμό-βιομηχανισμό.
Τα μαρξιστικά επιχερήματα για αυτή την τερατωδώς μακροχρόνια μη-αντίσταση ή σπάνια αντίσταση των πρώτων αγροτο-παραγωγών στην κυριαρχία της ταξικής-κρατικής (ολιγαρχικής) κυριαρχίας είναι ήδη πεθαμένα και όχι μόνον λόγω της καταστροφής του μαρξιστικού "προοδευτισμού-εξελικτικισμού".
Ακόμα και η αντίσταση όμως των συγκεντρωμένων στην νέα πόλη προλεταρίων αποδείχνεται αρκετά μικρότερη και αποσπασματικότερη των προσδοκιών, για να μην πούμε μάλιστα πως υπάρχει ακριβώς λόγω της δυσαρέσκειας που προκαλείται από την βίαιη αστικοποίηση των αγροτικών μαζών όταν αυτή συμβαίνει (άπειρα παραδείγματα, όπως στην Ιταλία από τους νότιους εργάτες πρώην αγρότες, στην Ρωσία φυσικά, αλλά και στο Κουρδιστάν, το Βιετνάμ κ.λπ), χωρίς μάλιστα να προηγείται (της αστικοποίησης) κάποια ελεύθερη αγροτική ζωή (όπως ιδεολογικά υποθέτουν πολλοί ρομαντικοί αντικαπιταλιστές).
Η κυριαρχούμενη τάξη, ήτοι το σύνολο των υποτελών τάξεων, έχει αφεθεί στην κυριαρχία εδώ και χιλιετηρίδες, έχει εγκαταλείψει τον αγώνα να πάρει την κυριαρχία στα χέρια της ήδη πριν ακόμα καλά καλά αυτή η κυριαρχία εμφανιστεί πλήρης και "περίλαμπρη" στον κοινωνικο-ιστορικό κόσμο.
Η απάντηση που έδωσαν οι νεο-αριστεροί σε αυτή την εγκατάλειψη της ιδέας της κυριαρχίας και την συνειδητή αποχή των μαζών από τον αγώνα της κυριαρχίας (δεν μιλάμε για ατομικές περιπτώσεις, ούτε για την ανήσυχη λούμπεν μάζα), είναι πως η κυριαρχία και η υποτελής τάξη, όπως επίσης η κυριαρχία και το "ελευθεριακό άτομο" είναι δύο αντίθετες και ασύμβατες καταστάσεις.
Γι' αυτό και έθεσαν τις βάσεις για ένα νέο αντι-κυριαρχικό και αντι-αυταρχικό και αντιπατριαρχικό κίνημα. 
Η αρνητική εμπειρία από την κατάληξη του μαρξισμού-λενινισμού και την σοβιετική εξουσία παρουσιάστηκε ως μια ακόμα επιβεβαίωση αυτής της νέας θέασης του φαινομένου της κυριαρχίας. 
'Ομως η κατάσταση είναι στην πραγματικότητα η ίδια και κινείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που υποθέτουν οι αγαπητοί μισητοί νεοαριστεροί φίλοι μας. 
Οι μάζες επιθυμούν την απόσταση και την μυστική φυγή από την υπάρχουσα κυριαρχία, άρα επιθυμούν την μη συμμετοχή τους σε οποιοδήποτε φαινόμενο ενεργητικής κυριαρχίας ακόμα και ως αντίστασης στην υπάρχουσα (κυριαρχία). 
Αυτή η επιθυμία αν αντιμετωπιστεί μη-ιδεολογικά και μη-ουτοπικά θα αποκαλύψει μάλλον την υποταγή και την προσομοιωτική μίμηση των μαζών προς το εκάστοτε υπάρχον σύστημα κυριαρχίας. 
Τα αίτια δεν μπορεί να είναι επιφανειακά, τρέχοντα, αν και η ζωή της ολιγαρχικής κυριαρχίας κάθε είδους διαποτίζει ακόμα και την μικρότερη δομή-στιγμή του τρέχοντος κοινωνικού κόσμου.
Οι μάζες κινούνται μάλλον σε μια αντίθετη κατεύθυνση από την συνηθισμένη και συμμετέχουν ενεργότερα αν οσφρανθούν κάποια συμμετοχή ενός ισχυρού κυριαρχικού συντελεστή ήδη υπάρχοντος στα πλέγματα της ήδη υπάρχουσας κυριαρχίας που τις "καλεί" για δράση και κυριαρχική αναμετατροπή του κόσμου, εντός κάποιων ήδη υπαρχόντων πλαισίων. 
Αυτή είναι η πραγματικότητα, απλά πραγματική πραγματικότητα ή θλιβερή πραγματικότητα, εσείς θα το κρίνετε αυτό, όχι εγώ ο ταπεινός. 
Ας επιστρέψουμε όμως τώρα, σε αυτό το κρίσιμο σημείο, στο ξεκίνημα του κειμένου μας:
Εννοείται πως ισχύει η παγκοσμιότητα του κυριαρχικού φαινομένου. 
Η τάση των μαζών προς την κίνηση προσέγγισης μιας νέας κυριαρχίας (αντι-κυριαρχίας/κυριαρχίας) συνδέεται άρρηκτα με ένα νέο σχέδιο δόμησης μιας παγκόσμιας κυριαρχίας. 
Πρέπει εδώ να πούμε πως δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ μια απόλυτη ή πλήρης παγκόσμια κυριαρχία; κανονικά δεν θα έπρεπε να το πούμε αυτό, διευκρινιστικά. Εννοείται αν έχουμε σώας τας φρένας.
Μιλάμε πάντα για τάσεις, ροπές, δυναμικές παγκόσμιας κυριαρχίας και όχι για κάποια φανταστική παγκόσμια κυριαρχία που υπάρχει στα μυαλά των πιό φαντασιόπληκτων ή φοβικών. 
Η παγκόσμια κυριαρχία είναι ας πούμε μια ηγεμονική ομοσπονδία κυριαρχιών που δομούνται εσωτερικά από ένα ισχυρό κοσμοθεωρητικό-θεαματικό (άϋλο) και κατανεμητικό (υλικό) πλαίσιο.
Αλήθεια, ποιά μπορεί να είναι η νέα αφήγηση για την παγκόσμια κυριαρχία που όλο και αναδύεται και κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε; 
Είναι μία; υπάρχουν πολλές νέες προτάσεις;


Κάποια στιγμή είχα πει πως αν η δύση, από την δεξιά ως την άκρα αριστερίστικη αριστερά και τον κάθε σταλινισμό, τροτσκισμό, καταστασιασμό κ.λπ δεν στηρίξει με όλα τα μέσα την επικράτηση του ΡΚΚ στην Μεσοποταμία, άρα και την μερική καταστροφή της εθνικής κυριαρχίας της Τουρκίας, και την μερική καταστροφή της Σαουδικής Αραβίας, θα έχουμε εκπλήξεις τεράστιου κοσμο-ιστορικού μεγέθους.
Υπερβολές ενός απομονωμένου και ταπεινού θεωρητικίζοντος θα πείτε. 
Οκ..
Τώρα αρχίζουν τα "ωραία"...
Διευκρινιστικότερες αναλύσεις από αύριο..
(Συνεχίζεται) 







Ιωάννης Τζανάκος   

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

Αριστερά και "επαναστατικές δυνάμεις" στις μισο-υποτελείς χώρες: ένα βομβαρδισμένο τοπίο αστικών αντιφάσεων.



Αυτό που αποτελεί την μεγαλύτερη αυταπάτη όσων επιθυμούν πραγματικά την ανάδυση της πλήρους εθνικής κυριαρχίας της μισο-υποτελούς χώρας μας, και αποτελεί επίσης μιαν ανάλογη ή ταυτή αυταπάτη για άλλους όσους σε όμοιες χώρες έχουν την ίδια επιθυμία, είναι η ουτοπία πως ο εντοπισμένος καθορισμός της (τής εθνικής κυριαρχίας) μπορεί να σταθεί μόνος του χωρίς ερείσματα σε μια ενεργή συμμετοχή σε μια παγκόσμια μορφή τής κυριαρχίας.
Δεν ισχυρίζομαι πως αυτή η μεγάλη αυταπάτη είναι πλήρης και συναντώμενη σε κάθε πολιτικό χώρο ή υπο-χώρο που δέχεται και υπο-στηρίζει την γενική έννοια της εθνικής κυριαρχίας, εφόσον είναι προφανές πως ο αστικός μισο-υποτελής "χώρος" στις υποτελείς/μισο-υποτελείς χώρες γνωρίζει και πράττει εν μέρει αυτό που γνωρίζουν και πράττουν οι άρχουσες τάξεις των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών χωρών. 
Όπως αυτές οι άρχουσες τάξεις διασφαλίζουν την εθνική κυριαρχία της χώρας τους, και μέσω αυτής και την δική τους, διά μέσω μιας παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, έτσι και οι άρχουσες τάξεις των υποτελών ή μισο-υποτελών χωρών επιθυμούν να διασφαλίσουν την εθνική κυριαρχία τής χώρας τους, και μέσω αυτής και την δική τους, δια μέσω μιας κάποιας ενεργού συμμετοχής στην σχηματισμένη από τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (χώρες και άρχουσες τάξεις) παγκόσμια ιμπεριαλιστική κυριαρχία.
Αυτή η συμμετοχή καθιστά κυρίως τις μισο-υποτελείς δυνάμεις μικρο-ιμπεριαλιστικές ή υπο-ιμπεριαλιστικές.
Όταν οι δεξιοί και αριστεροί εθνικιστές κρίνουν αναλυτικά αυτού του είδους την ενεργητική συμμετοχή των μισο-υποτελών δυνάμεων στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική αιματοχυσία στέκονται μόνον στην εξαρτημένη και ετεροκαθορισμένη "φύση" της και αγνοούν την αυτοτελή δυναμική της διεστραμμένης και στρεβλής μορφής της εθνικής μικρο-ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, μιλώντας πάντα ακόμα εντός του αστικού αναφορικού πλαισίου ("εμμενής κριτική")
"Αντίθετα", οι αριστεριστές, οι αναρχικοί (αυτόνομοι κ.λπ) υπερτονίζουν την συμμετοχική ενεργητικότητα και την συμμετοχική αυτοδυναμία της μικρο-ιμπεριαλιστικής δύναμης (χώρας και άρχουσας τάξης) στην παγκόσμια ιμπεριαλιστική αιματοχυσία, αγνοώντας -- με την αντίστροφη σειρά όμως-- την διεστραμμένη, εξαρτημένη και στρεβλή μορφή αυτής της εθνικής μικρο-ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, μιλώντας πάντα ακόμα εντός του αστικού αναφορικού πλαισίου ("εμμενής κριτικη").
Το κοινό θεμέλιο των δύο μορφών ιδεολογικής αυταπάτης και φενακισμού είναι ο εντοπισμός της κυριαρχίας στο ίδιο το τοπικό επίπεδο-σημείο, χωρίς να εξετάζεται νουνεχώς και διαλεκτικώς η σημασία της μη-τοπικής διάστασης και δόμησης της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, αλλά και κάθε κυριαρχίας.
Χωρίς να μιλάω υπερβολικά θα έλεγα ευθέως πως ο αριστερός και δεξιός εθνικισμός και ο αριστερίστικος διεθνισμός, αλλά και ο νέος φιλελευθερισμός, έχουν ουσιαστικά την ίδια αδυναμία (εφορμώμενοι από τις "αντίθετες" σκοπιές του Ίδιου) να αναγνωρίσουν την πραγματική εθνική/τοπική και υπερ-εθνική μη-τοπική δομή της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας στην συγκεκριμένη μορφή της και στο συγκεκριμένο σημείο τής εσωτερικής ισορροπίας σύστασής της ως σύνθεσης αντιφατικών πολικοτήτων συγκρότησης.
Αυτή την αδυναμία δεν την έχει --στον ίδιο βαθμό τουλάχιστον-- η άρχουσα τάξη.
Κανένας μεγαλοαστικός εθνικισμός και κοσμοπολιτισμός/διεθνισμός δεν είναι (αυτο-)διαχωρισμένος σε σημείο να εκφράζεται ως σχάση και διάσπαση της κοινωνικής συνείδησης και της κοινωνικής πράξης, παρά το γεγονός πως η άρχουσα τάξη στις μισο-υποτελείς χώρες "περιέχεται" σε υλικο-διανοητικές δυναμικές και υλικο-διανοητικές διαλεκτικές που σημαίνουν ανάλογες σχάσεις και διασπάσεις.
Αυτό που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει είναι να υπερβούμε την αστική αντίληψη και πρακτική μορφοποίηση των πραγμάτων από μια ανώτερη και περιεκτικότερη ηγεμονική-κυριαρχική σκοπιά και όχι να αποτελούμε, όπως οι αριστεροί/δεξιοί εθνικιστές και οι αριστεριστές διεθνιστές, ένα βομβαρδισμένο τοπίο έκφρασης των αστικών αντινομιών και αντιφάσεων.









Ι.Τζανάκος
 

Οι δύο απόλυτοι ταξικοί εχθροί των λαϊκών τάξεων στις υποτελείς και μισο-υποτελείς αστικές χώρες..



Η καταστροφή της δυνατότητας μιας αστικής χώρας της περιφέρειας (και ημι-περιφέρειας) να είναι το έδαφος μιας εδραίας τοπικής κυριαρχίας προερχόμενης από τις ταξικές δυνάμεις της άρχουσας τάξης ή από τις ταξικές δυνάμεις των υποτελών σε αυτήν τάξεων δεν στερεί από την ντόπια άρχουσα τάξη την κυριαρχία της επί αυτών των υποτελών τάξεων.
Η κυριαρχία της ντόπιας ολιγαρχίας μιας μη-κυρίαρχης αστικής χώρας επί των υποτελών λαϊκών τάξεων αυτής της χώρας όταν ολοκληρωθεί η αστικοποίηση των σχέσεων παραγωγής είναι το ίδιο απόλυτη όσο η αντίστοιχη κυριαρχία των ολιγαρχιών κυρίαρχων (ιμπεριαλιστικών) αστικών χωρών.
Αυτό δεν είναι ένα αυτόματο ιστορικό γεγονός, αφού η εδραίωση της κυριαρχίας της άρχουσας μεγαλοαστικής τάξης (των μη-κυρίαρχων ή ημι-κυρίαρχων χωρών) επί των "δικών" της υποτελών τάξεων ήταν αρχικά περιορισμένη από την συνεχιζόμενη κυριαρχία των προ-αστικών αρχουσών τάξεων, οι οποίες συνεργαζόμενες με ξένες άρχουσες τάξεις λειτουργούσαν ανασχετικά ως προς την ανάπτυξη του ντόπιου καπιταλισμού για να μην χάσουν την ειδική δική τους κυριαρχία επί των υποτελών τάξεων.
Αυτή η ιστορική φάση τελείωσε σε αρκετές χώρες και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ολοκλήρωση και απολυτοποίηση της "εσωτερικής" κυριαρχίας της μεγαλοαστικής τάξης επί των υποτελών τάξεων. 
Για τους μεγαλοαστούς αυτών των χωρών εκεί τελείωσε (όταν τελείωσε) και το "εθνικόν" τους καθήκον. 
Η εθνική εδραίωση της κυριαρχίας τους επί των εθνικών υποτελών τάξεων είναι γι΄αυτούς και το τέλος του αγώνα της εθνικής ανεξαρτησίας. 
Βέβαια οι νέοι, μισθωτοί, δούλοι συνεχίζουν να είναι το αντικείμενο της διεκδίκησης και των μεγάλων ξένων αφεντικών αλλά η ντόπια μεγαλοαστική τάξη έχει πλέον όλα τα μέσα για να συμβιβαστεί και να συνεργαστεί με τους ξένους μεγάλους διεκδικητές της ντόπιας εργατικής δύναμης.
Μέσα από όλα αυτά τα δεδομένα και οι μεγαλοαστοί και οι αριστεριστές ("μαρξιστές" ή μη μαρξιστές) θεώρησαν και θεωρούν πως το ιστορικό καθήκον της εθνικής κυριαρχίας έχει τελειώσει. 
Οι πρώτοι γιατί εδραιώθηκε αν και ασταθώς η κυριαρχία τους στο εσωτερικό της αστικής χώρας επί της εργατικής δύναμης, οι δεύτεροι γιατί το αίτημα της εθνικής κυριαρχίας μπορούσε και μπορεί να έχει ιστορικό νόημα μόνον κατά την διάσταση της εκμετάλλευσης μιας ντόπιας εργατικής δύναμης. 
Η διαμόρφωση και η "αξιοποίηση" της έννοιας και της κατάστασης της "εντοπιότητας" έχει σημασία για όλους αυτούς μόνον στο επίπεδο και την διάσταση της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης.
Τα ίδια τα πράγματα όμως είναι πολύ διαφορετικά από αυτή την στρεβλή και παραμορφωτική εικόνα τους.
Ο ιμπεριαλισμός συνεχίζει να διαιρεί τον αστικό κόσμο σε κυρίαρχο και κυριαρχούμενο όχι μόνον στο επίπεδο της διαίρεσης ανάμεσα σε κεφάλαιο και μισθωτή εργασία αλλά και στο επίπεδο της διαίρεσης ανάμεσα σε κυρίαρχα κεφάλαια και κυριαρχούμενα κεφάλαια, πράγμα που μεταμορφώνει και την σχέση των κρατών σε σχέση κυρίαρχων και κυριαρχούμενων κρατών. 
Τα κυριαρχούμενα κεφάλαια, ή μάλλον το κυριαρχούμενο κεφάλαιο των υποτελών κρατών-χωρών παράγεται έτσι ως ένα κεφάλαιο που στην συνολική του αναπαραγωγή είναι μέρος ενός υπάγοντος ιμπεριαλιστικού ξένου κεφαλαίου. 
Αυτό έχει σαν οργανικό ιστορικό αποτέλεσμα (το οποίο μετατρέπεται ως οργανικό αποτέλεσμα σε αίτιον) την συνεχή και δομικά καθορισμένη ανάσχεση της εσωτερικής εθνικής ανάπτυξης και την καταστροφή τελικά του έθνους στο σύνολό του. 
Οι υποτελείς τάξεις των υποτελών χωρών δεν έχουν να αντιμετωπίσουν ένα "κανονικό" κεφάλαιο αλλά ένα κεφάλαιο που είναι οργανικό αλλά εξαρτημένο μέρος του ξένου ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου. 
Η υπόθεση της εθνικής κυριαρχίας πέφτει στους ώμους τους.
Οι μεγαλοαστοί και οι αριστεριστές διαδίδουν και προπαγανδίζουν (από κοινού και χώρια) στις υποτελείς τάξεις το ψεύδος της ολοκλήρωσης της εθνικής κυριαρχίας μέσω της ολοκλήρωσης της αστικής κυριαρχίας πάνω τους. 
Όμως η εθνική κυριαρχία τόσο των μεγαλοαστών όσο και όλων των κοινωνικών τάξεων εντός της εθνικής κοινωνίας είναι μισερή, ανολοκλήρωτη, φαντασιακή, πράγμα που φαίνεται τόσο στις διεθνείς σχέσεις του υποτελούς εθνοκράτους όσο και στην εσωτερική παραγωγική και διοικητική δομή της ντόπιας κρατικής και καπιταλιστικής κυριαρχίας. 
Η εθνική κυριαρχία κατά την αντίληψη των μεγαλοαστών (και των ακροδεξιών) και των αριστεριστών πρακτόρων τους στο λαϊκό κίνημα είναι περιορισμένη στην έννοια και την κατάσταση της ντόπιας ταξικής κυριαρχίας. 
Δεν έχει σημασία αν αυτοί οι δύο βασικοί δρώντες (από την ιδεολογικο-πολιτική σκοπιά) της εθνικής υποτέλειας δίνουν αντίθετα ταξικά, θεωρητικά και ιδεολογικά περιεχόμενα σε αυτήν τους την στρεβλή εικόνα των πραγμάτων της υποτελούς χώρας.
Αυτό που τους ενώνει είναι το τυφλό ταξικό μίσος απέναντι στην ντόπια (εθνική και ξένη/αλλοεθνή) και ειδικά την εθνική εργατική και λαϊκή τάξη όταν αυτή αυτοθεωρηθεί ως υποψήφιος ιστορικός διεκδικητής του έθνους κράτους σε μια αντι-ιμπεριαλιστική ανεξαρτησιακή προοπτική συγκρότησης ενός κυρίαρχου λαϊκού κράτους.






Ιωάννης Τζανάκος

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

Δ`~cosmoidioglossia / Πολιτισμικά, «πολυ-πολιτισμικά» (δηλαδή ψευδο-πολιτισμικά), πολυθρησκευτικά-εθνοτικά και άλλα.



Πολιτισμικά, «πολυ-πολιτισμικά» (δηλαδή ψευδο-πολιτισμικά), πολυθρησκευτικά-εθνοτικά και άλλα.

I
Οι καταχρήσεις, οι παρανοήσεις και οι αυθαιρεσίες γύρω από τον όρο «πολυ-πολιτισμικότητα» (βέβαια η μετάφραση του όρου multiculturalism δεν είναι ορθή), θα οδηγήσουν σε αδιέξοδα και δεν θα έχουν καλή κατάληξη. Η λεγόμενη «πολυ-πολιτισμικότητα» ξεκίνησε ως σύλληψη και θεωρία, εργαλείο εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής και μετεξελίχθηκε σε μυθολογία, ιδεολογία και σύνθημα της «κοινής γνώμης», προκειμένου να μην εξηγούνται και ερμηνεύονται αιτίες φαινομένων, παρά μονάχα να νομιμοποιούνται τα αποτελέσματα και οι επιπτώσεις τους.

Η κοινωνική σύνθεση του Ινδού ποταμού και του Καυκάσου ή της πρώην Γιουγκοσλαβίας και της Συρίας (χώρες οι οποίες διαλύθηκαν) είναι πολυ-θρησκευτική και πολυ-εθνοτική. Οι κοινωνικές αυτές δομές διαμορφώθηκαν σε βάθος χρόνου και μέσω σχέσεων οι οποίες απέκτησαν τον χαρακτήρα της οργανικότητας και οδήγησαν - με τριβές και συνεργασίες, φιλίες και έχθρες - σε κοινή αποδοχή ορισμένων στοιχειωδών αρχών και σε έναν κοινό πολιτισμό (κουτσά στραβά). Η περί «πολυ-πολιτισμικότητας» αντίληψη δεν είναι αυτό.

Δεν έχει υπάρξει ούτε πρόκειται να υπάρξει «πολυ-πολιτισμικός» πολιτισμός. Ο όρος είναι αντιφατικός και κενός περιεχομένου. Αποτελεί λεκτικό μύθευμα.

Οι άνθρωποι συγχέουν τη δικτυωτή δομή, τις ιστορικές σχέσεις και τον πολιτισμικό χώρο που δημιουργεί ένας Μαρωνίτης του Λιβάνου, ο οποίος μπορεί δια μέσω του Κύπριου ξαδέρφου του να συνομιλεί με έναν Ορθόδοξο, έναν Άθεο και έναν Εβραίο Έλληνα πίνοντας καφέ στην παραλία της Θεσσαλονίκης (ή το δίκτυο που δημιουργεί ένας Μιλανέζος ο οποίος πάει βόλτα στο Ticino της Ελβετίας και συναντιέται με έναν Γερμανό που έχει συγγενή στο Καντόνι της Βέρνης), με την «πολυ-πολιτισμικότητα».


II
Να γίνω ακόμα πιο συγκεκριμένος στα περί της «πολυ-πολιτισμικότητας». Οι δημογραφικές εξελίξεις - μεταξύ άλλων πραγμάτων - των τελευταίων δεκαετιών οδήγησαν πολιτικές και εξουσιαστικές ελίτ των Η.Π.Α, κυρίως κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, να προτείνουν ως «λύση» την προώθηση της ιδεολογικής αντίληψης περί πολυ-πολιτισμικότητας και ενός νέου δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου (αυτά τα δύο συνδέονται), τα οποία τίθενται υπεράνω της όποιας πολιτικής και πολιτισμικής συλλογικότητας. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί δεν αναδεικνύεται η εσωτερική διάσταση, δηλαδή η εξυπηρέτηση της συνοχής των Η.Π.Α, σχετικά με το ζήτημα της πολυ-πολιτισμικότητας (το Hollywood επιτελεί μια χαρά τον εθνικότατο ρόλο του). Εξυπηρέτησε βέβαια τόσο ανάγκες της εσωτερικής όσο και της εξωτερικής πολιτικής αλλά ως εργαλείο εσωτερικής πολιτικής ξεκίνησε αρχικά, και ύστερα ανάχθηκε σε μέσο εξυπηρέτησης υπερεθνικών οικονομικών σκοπιμοτήτων και διαφόρων ελίτ. Η ιδεολογική αντίληψη περί πολυ-πολιτισμικότητας και του δόγματος περί δικαιωμάτων του ατόμου, αποτελεί καθαρά αμερικανογενές προϊόν (όπως και η μαζική κουλτούρα). Οι «προοδευτικοί» στη Δυτική Βενγκάλη (Ινδία), στο Χορασάν (Ιράν), στην επαρχία Γιουνάν (Κίνα) ή στην Χερσόνησο Καμτσάτκα της Ρωσίας, ουδεμία σχέση έχουν με αυτά τα πράγματα - και το πιθανότερο είναι πως ούτε θέλουν να έχουν (ούτε καν περιοχές στις οποίες αναφέρθηκα νωρίτερα και που επί αιώνες είχαν πολυ-θρησκευτικές και πολυ-εθνοτικές κοινωνικές συνθέσεις: Ινδός ποταμός, Καυκάσος και Λεβάντες). Το ζήτημα προϋποθέτει μια συγκεκριμένη πολιτισμική - και μονάχα έπειτα μια ιδεολογική - αντίληψη και έχει συγκεκριμένη καταγωγή. Δεν έπεσε από τον ουρανό. Η «πολυ-πολιτισμικότητα» αποτελεί ένα εξόχως νέο αμερικανογενές λιμπεραλίζον πειραματικό προϊόν.

Η πολυ-πολιτισμικότητα σε συνδυασμό με το νέο δόγμα περί δικαιωμάτων του ατόμου, εκφράζει το εξής «απλό». Όπως η παλαιά ευρωγενής ιδέα της Civitas Maxima αντιλαμβάνονταν τον εαυτό της ως παγκόσμια ενώ ουσιαστικά ήταν ευρωκεντρική, έτσι και η ιδέα περί πολυ-πολιτισμικής κοινωνίας αποτελεί την αμερικανογενής αντίληψη μιας υποτιθέμενα «μετα-δυτικής» παγκόσμιας κοινωνίας, ενώ ουσιαστικά είναι δυτικοκεντρική (πιο συγκεκριμένα αμερικανοκεντρική). Ο Ιρανός, ο Κινέζος και ο Ινδός, όμως, δεν βλέπουν την αμερικανική ή κάποιες ευρωπαϊκές «πολυ-πολιτισμικές» κοινωνίες ως παγκόσμιες, αλλά ως μετεξελίξεις του νεώτερου δυτικού πολιτισμού σε μια νέα φάση του (και πολύ σωστά, καθώς η πολυ-πολιτισμικότητα αποτελεί την «μαλακή» πλευρά - που αφορά την ηθική ή/και πολιτισμική διάσταση - μιας αμερικανοκίνητης υπερεθνικής οικονομικής ομογενοποιητικής διαδικασίας). Ούτε η Κίνα θα γίνει «πολυ-πολιτισμική», ούτε το Μεξικό, το Ιράν και η Ιαπωνία.

Τους τελευταίους αιώνες, οι άνθρωποι που προέρχονται από την κεντρική γεωγραφία του φιλελεύθερισμού έχουν το μόνιμο άγχος να αυτοπροβάλλονται ως «παγκόσμιοι». Είτε ως Civitas Maxima, αρκετά παλαιότερα, είτε ως Διεθνής Κοινωνία και Παγκόσμια Κοινωνία, είτε ως πολυ-πολιτισμική κοινωνία, έχουμε να κάνουμε κάθε φορά με τα προϊόντα και την ιδεολογική αυτοκατανόηση ενός συγκεκριμένου πολιτισμού, ο οποίος γέννησε τις ιδεολογίες της προόδου και αξιώνει «παγκοσμιότητα» (καθώς θεωρεί πως βρίσκεται στο τελευταίο-ανώτερο «στάδιο» της ανθρώπινης «εξέλιξης»).

Κατά τα λοιπά, η ουσία βρίσκεται στο εξής: ''Αν οι ίδιες εκείνες Δυτικές Δυνάμεις, οι οποίες το 1919 απέρριψαν το αίτημα της Ιαπωνίας και αρνήθηκαν να κατοχυρώσουν την ισότητα των φυλών στη Συνθήκη των Βερσαλλιών, εν έτει 1997 πασχίζουν επισήμως για την κατανόηση των ξένων πολιτισμών, αυτό δεν αποτελεί οπωσδήποτε πρόοδο της κατανόησης. Όμως αποτελεί ένδειξη μιας δραματικής μεταβολής στον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων'' (Κονδύλης).

Οι συσχετισμοί δύναμης δεν έχουν αλλάξει μονάχα οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά, αλλά κυρίως δημογραφικά σε παγκόσμιο επίπεδο. Οπότε ναι, όλα τα προηγούμενα αποτελούν ένδειξη μιας δραματικής μεταβολής των συσχετισμών δύναμης.


III
Όταν προβληματίζεσαι ουσιαστικά και σε βάθος με τα σημερινά αδιέξοδα της «Δύσεως» και της «Ευρώπης» - ουσιαστικά όμως με τα αδιέξοδα του φιλελευθερισμού και της κεντρικής γεωγραφίας του -, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις περί πολυ-πολιτισμού πειραματικές θεωρίες και προσεγγίσεις (οι οποίες συνδέονται άμεσα με τις αλλαγές στη δημογραφία και την κοινωνική σύνθεση), εάν δεν είσαι διανοητικά κατεχόμενος, καταλήγεις, θέλοντας και μη, στο συμπέρασμα πως ο Ρήγας (Κυρίτζης ή Βελεστινλής ή Φεραίος) ήταν δυόμιση αιώνες - περίπου 250 χρόνια - μπροστά από την εποχή του.

Με τι νομίζετε πως έρχεται αντιμέτωπη η «Δύση» ή η «Ευρώπη» στις μέρες μας; Αυτό που στην Ανατολή (στα Βαλκάνια, την Ρωσία, την Μέση Ανατολή, την Ινδία, την Ινδονησία και αλλού) μέσα στην κατάσταση του αυτοκρατορικού πολυφυλετισμού και πολυθρησκευτισμού οδήγησε διϊστορικά στην πλήρη εκμηδένιση της έννοιας του κράτους (γι' αυτό τα κράτη σε αυτές τις περιοχές ήταν είτε δυσλειτουργικά είτε αυταρχικά), στην Ευρώπη του φιλελευθερισμού μεταβλήθηκε σε ένα διαρκές ισοζύγιο μεταξύ κράτους - κοινωνίας.

Η Γαλλική Επανάσταση προϋπέθετε μια κοινωνική δομή. Όπως έχω γράψει και παλαιότερα, το ιστορικό και κοινωνικό αντίστοιχο ανάμεσα στον οθωμανικό και το γαλλικό χώρο θα ήταν, το 1789, οι Γάλλοι μαζί με Βάσκους, Άραβες, Αυστριακούς, Βαλλόνους, Καταλανούς, Τιρολέζους και Βερβέρους να είχαν πάνω από το κεφάλι τους, Άραβα Χαλίφη (ή Ρώσο Τσάρο). Υπό αυτές τις συνθήκες και αυτή τη κοινωνική σύνθεση και δομή, βέβαια, η Γαλλική Επανάσταση ή οποιουδήποτε άλλου είδους «τυπική» (εθνο)αστική επανάσταση «πρότυπο», θα ήταν αδύνατη (θυμίζω πως ο Καποδίστριας, τοποθετήθηκε στο κέντρο, μεταξύ του εθνικού Γαλλικού επαναστατισμού και του πολυ-εθνικού Μετερνιχικου αντι-επαναστατισμού).

Μετά από αιώνες καθυστέρησης, οι πληθυσμοί της κεντρικής ευρωπαϊκής γεωγραφίας του φιλελευθερισμού (δηλαδή του τριγώνου μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου, Γαλλίας και Κάτω Χωρών) έρχονται αντιμέτωποι με τα πολυεθνοτικά και πολυθρησκευτικά ζητήματα που αντιμετώπισαν οι χώροι περιφερειακά αυτής της γεωγραφίας. Πάντα ακολουθούν με καθυστέρηση αιώνων αλλά πάντα «προηγούνται».

Όσο και εάν ακούγεται «εθνοκεντρικό» (και εγώ κάποτε το ίδιο πίστευα), αποτελεί πραγματικότητα πως η σύλληψη και το επαναστατικό ρεπουμπλικανικό όραμα του Ρήγα, βλέποντας το υπό το σημερινό φως και τα πελαγοδρομήματα μεταξύ πολυ-πολιτισμού, σοσιαλ-φιλελευθερισμού, αμερικανισμού και ευρωπαϊσμού, και υπό τη σύγχυση που προκαλεί όλο αυτό το ιδεολογικό μίξ και διανοητικό οικοδόμημα προς αντιμετώπιση των πολυθρησκευτικών, πολυεθνικών και πολυεθνοτικών κοινωνικών δομών, φαντάζει ολοένα και πιο επίκαιρο. Αυτά που αντιμετωπίζουν «δυτικά» κράτη σήμερα, ως προς την κοινωνική τους σύνθεση, τα αντιμετώπισε ο Ρήγας στο τέλος του 18ου αιώνα.

Ο Καποδίστριας και ο Ρήγας αποτελούν δύο προσωπικότητες (υποτιμημένες), με την ιστορική κληρονομιά των οποίων, μάλλον θα πρέπει να ασχοληθούμε ξανά.


IV
Το Ισλάμ αρχικά υπήρξε πολιτιστικός «κληρονόμος» του ελληνιστικού, ελληνορωμαϊκού και αργότερα, για κάποιο διάστημα, του ανατολικού ορθόδοξου ρωμαϊκού πολιτισμού της ανατολικής Μεσογείου εξίσου με τον χριστιανισμό. Μεταξύ Μεγάλου Αλεξάνδρου και αραβομουσουλμανικής κυριαρχίας μεσολαβούν εννέα και πλέον αιώνες, περίοδος κατά την οποία η πολιτισμική υποδομή είναι κοινή σε αυτές τις περιοχές. Ή αραβοποίηση των αυτοχθόνων πληθυσμών της ανατολικής Μεσογείου, του Λεβάντε και της Κοίλης Συρίας, έρχεται αρκετά αργότερα (θυμίζω πως η κατάκτηση της ρωμαϊκής Συρίας και Αρμενίας ολοκληρώνεται τον 7ο αιωνα ενώ οι Αραβο-Βυζαντινοί πόλεμοι ολοκληρώνονται περίπου τον 10ο αιώνα), αρχικά με θρησκευτικό πρόσημο, έπειτα με γλωσσικό, και αργότερα με κοσμικό (παναραβικός εθνικισμός και σοσιαλισμός). Ο παν-αραβισμός ως κοσμική ιδεολογία κατέρρευσε. Δεν είναι καθόλου απίθανο να εισέλθουμε σε μια περίοδο απο-αραβοποίησης της περιοχής. Αυτή η διαδικασία ενδέχεται να οδηγήσει στην ανάδυση και επαναφορά της πολιτισμικής υποδομής ή του ιστορικού υπόβαθρου που υπήρχε πριν από αυτή τη διαδικασίας αραβοποίησης. Το πολιτισμικό αυτό υπόβαθρο δεν είναι άλλο από την κοινή κληρονομιά του ανατολικού ρωμαϊκού κράτος (οι πληθυσμοί αυτοί ακούνε για Οθωμανικό «Χαλιφάτο» και τους σηκώνετε η τρίχα).

Οι ΑραβοΛεβαντίνοι έζησαν μεταξύ σουνιτοποίησης, τουρκοποίησης και αραβοποίησης (οι Λεβαντίνοι ή ΑραβοΛεβαντίνοι δεν θεωρούν εαυτούς Άραβες της ερήμου). Η περιοχή αυτή (Λίβανος, Συρία, Παλαιστίνη) αποτελεί ένα πολιτισμικό sui generis. Η γη όπου ανατέλλει ο ήλιος έχει μια ιδιαίτερη ιστορική πορεία και πολιτισμική ταυτότητα: Είναι και δεν αραβική, είναι και δεν είναι μουσουλμανική, είναι και δεν είναι Αραμαϊκή και Ασσυριακη, είναι και δεν είναι ρωμαϊκή και ελληνιστική, είναι και δεν είναι τα πάντα. Από τον Ηράκλειο και τον Νικηφόρο Φωκά που μάχονται τους Άραβες μέχρι τον Μανουήλ Κομνηνό, ο οποίος ανακαταλαμβάνει την Αντιόχεια από τους Λατίνους, μέχρι σήμερα, η περιοχή αυτή έχει μια ιστορία. Αργότερα, σφηνωμένοι ανάμεσα σε Τούρκους, Πέρσες και Άραβες θα τραβήξουν ότι τραβάνε τα Βαλκάνια που είναι σφηνωμένα ανάμεσα στην Τουρκομουσουλμανική, Σλαβοορθόδοξη και Δυτικοευρωπαϊκή ισχύ (παλαιότερα Κεντροευρωπαϊκή).

Η Ελλάδα, εάν δεν ήταν στα όρια της πολιτικής, οικονομικής και πολιτισμικής ανυπαρξίας, αποσύνθεσης και διάλυσης δεν θα έπρεπε να φοβάται το άνοιγμα σε αυτή τη φυσική ιστορική της περιοχή. Ο νεώτερος δυτικο-ευρωπαϊσμός δεν θέλει να έχουν οι υπόλοιποι σχέση με την ελληνική παιδεία, επειδή έχει μόνον αυτός... Κατά αυτόν τον τρόπο επιδίωκε να παρουσιάζει πάντα τα πράγματα. Έτσι ούτε η χερσόνησος του Αίμου, ούτε η πρώην Κοίλη Συρία, ούτε ο Πόντος και η Αρμενία, ούτε φυσικά η ίδια η Ελλάδα (σε τέτοιο επίπεδο θρασύτητας έφτασαν) είχαν καμία σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό. Διέπραξαν μια ιστορική και πολιτισμική γενοκτονία εις βάρος του ελληνορωμαϊκού ορθόδοξου πολιτισμού της ευρύτερης Ανατολής προκειμένου να παρουσιαστούν ως οι μοναδικοί κληρονόμοι της «ελληνικότητας».

Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησιά, η διασπορά της στην ανατολική Μεσόγειο με δίκτυο της τα Πρεσβυγενή Πατριαρχεία (Οικουμενικό Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξάνδρειας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων) αριθμεί περί τα 25 εκατομμύρια μέλη. Αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε μόνον εκεί. Υπάρχουν και άλλες εκκλησίες στην Ανατολή, αλλά δεν πρέπει να βλέπουμε ούτε μονάχα σε αυτές. Υπάρχουν και αυτόχθονες πληθυσμοί που αραβοποίηθηκαν, τουρκοποίηθηκαν και ισλαμοποίηθηκαν (ουσιαστικά σουνιτοποίηθηκαν). Υπάρχουν ακόμα και αραβοφωνοι αυτόχθονες Ρουμ, δηλαδή πληθυσμοί που πριν τα αραβικά μιλούσαν πέρα από τις τοπικές γλώσσες και ελληνικά (οι μουσουλμάνοι όταν λένε Ρουμ δεν εννοούν το λατινικό κράτος του Καίσαρα αλλά το «Βυζάντιο»). Η Ελλάδα δεν θα έπρεπε να φοβάται την ανάδειξη πολυ-εθνοτικών, θρησκευτικών ή υπερ-εθνικών στοιχείων για το παρελθόν της. Μπορεί τα κίνητρα όσων χρησιμοποιούν τέτοιου είδους επιχειρήματα να στρέφονται ευθέως ενάντια της τωρινής ύπαρξης της, προς εξυπηρέτηση γεωπολιτικών σχεδιασμών, αλλά αυτή είναι μονάχα μια ανάγνωση και μια οπτική των πραγμάτων, την οποία επιθυμεί να επιβάλει μια ομάδα ανθρώπων. Η ποικιλομορφία της ιστορίας δεν έχει μονάχα μειονεκτήματα αλλά και πλεονεκτήματα.


Σημειώσεις

(-) Πάντως οι θεματικές αυτές είναι δύσκολες και έχουν απαιτήσεις. Τα πολιτισμικά ζητήματα δεν είναι παίξε-γέλασε, δεν είναι «οικονομία».

(-) Η Βραζιλία είναι η χώρα στην οποία κατοικούν οι περισσότεροι Άραβες (περίπου 10 εκατομμύρια) εκτός της κεντρικής γεωγραφίας του Ισλάμ. Ξεπερνά ακόμα και τη Γαλλία, στην οποία κατοικούν από 4,5 μέχρι 6 εκατομμύρια Άραβες (ακολουθούν η Κολομβία και η Αργεντινή). Οι Άραβες της Βραζιλίας, οι οποίοι ζουν σε ένα διάχυτα θρησκευτικό και όχι κοσμικό περιβάλλον, προέρχονται κυρίως από τoν Λεβάντε, δηλαδή από τον Λίβανο, τη Συρία και την Παλαιστίνη και είναι χριστιανοί. Στην Αργεντινή υπάρχουν υπάρχουν επίσης μεταξύ 1,5 και 3 εκατομμύρια Αράβες, που επίσης, προέρχονται από τον Λεβάντε (σε ορισμένες περιπτώσεις και από το Μαρόκο). Επίσης και οι Άραβες της Κολομβίας, του Μεξικού και της Χιλής προέρχονται από τον Λεβάντε. Όλοι αυτοί δεν είναι ακριβώς «Άραβες», αλλά ΑραβοΛεβαντίνοι. Είναι ο Λεβάντες, ξανά και ξανά. Πάντα ήταν, πάντα είναι και πάντα θα εξακολουθεί να είναι ο Λεβάντες. Ας προσέξουμε λίγο περισσότερο τη συγκεκριμένη περιοχή, η οποία αποτελεί επικράτεια του Πατριαρχείου Αντιοχείας (το οποίο έχει περάσει Αραβοκρατία, Φραγκοκρατία και Οθωμανοκρατία).

(-) Πολιτισμικά «Έλληνες» (όχι με την έννοια του πολίτη ενός εθνικού κράτους) και Ρουμ υπήρχαν διάσπαρτοι από την ανατολική Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι το Δούναβη και το Δέλτα του Νείλου (ή το υδάτινο σύμπλεγμα του Τίγρη και του Ευφράτη). Σκεφτείτε τον όρο κατ' αντιστοιχία με τον σημερινό υπερ-εθνικό προσδιορισμό «Ευρωπαίος» ή τον προσδιορισμό «Ρωμαίος» της λατινικής περιόδου (ενώ η Ρώμη ήταν μια πόλη είχαμε «Ρωμαίους» από τη Βρετανία μέχρι τη σημερινή Ρουμανία και τη Καταλονία).

(-) Η αναφορά μου περί «κληρονομιάς» σχετίζεται με την κοινή υποδομή στην οποία αναφέρθηκα, δεν σχετίζεται με την δυτικο-ευρωπαϊκή άποψη, η οποία στρεφόταν ευθέως εναντίον του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους προκειμένου να πείσει πως την αρχαία ελληνική γραμματεία διέσωσαν μονάχα οι Άραβες και όχι οι Βυζαντινοί (κάτι που φυσικά δεν ισχύει, απλά αρκετά έργα οι δυτικο-Ευρωπαίοι τα γνώρισαν μέσω των Αράβων).

(-) Το ανατολικό ρωμαϊκό κράτος το πολέμησαν όλοι. Από βορρά, νότο, ανατολή και δύση. Πρώτα ήταν οι Πέρσες, μετά ήταν οι Άραβες, μετά ήταν οι Ρως, μετά ήταν οι Βούλγαροι και οι Σλάβοι, μετά ήταν οι Λατίνοι και τέλος οι Τούρκοι.

(-) Γενικότερα, δεν είναι ιδιαίτερα φρόνιμο να μας ζορίζουν τόσο πολύ στο εθνοκρατικό επίπεδο του εδαφικό χώρου, γιατί ενδέχεται - από το πολύ ζόρισμα - να ξεβράσουμε τίποτα παν-μεσογειακά πανοράματα στον δικτυωτό χώρο (τίποτα Θούριους και Ρήγες της ανατολικής Μεσογείου), και μετά να τρέχουν να μας μαζέψουν (προκειμένου να πληρώσουμε φόρους)...

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..