Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ ΣΚΑΝΔΑΛΟ. ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ 2003-2012. Ηφαιστειώδεις πλέον απορίες ενός χαμηλόβαθμου υπαλλήλου...



Θα ξεκινήσω να σας λέω τις ηφαιστειώδεις ερωτήσεις και απορίες μου για το ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και το ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ, αφού πρώτα κάνω μια πολιτική και ιδεολογική δήλωση:

Ναι, ήμουν ένας ηλίθιος που δεν ήξερα την περίοδο 2003-2012, παρά την φαινομενική τότε μαρξιστική κουλτούρα μου, πόσο σάπιο βρωμερό, σαθρό και πολυπλόκαμο είναι το καπιταλιστικό σύστημα.


Προχωράω τώρα στις απορίες και ερωτήσεις μου που γεννιούνται κάθε μέρα όλο και περισσότερες και πιο καφτές σαν την λάβα ενός ηφαιστείου.
Χθές μίλησα για τις πιθανές εμπλοκές υπαλλήλων της διοίκησης και άλλων ΙΚΑ στο κύκλωμα έκδοσης και εκταμίευσης παράνομων παροχών στο ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ.
Σήμερα σκέφτηκα το ακόμα προφανέστερο υπό την μορφή ερωτημάτων: 

Απορία 1η
Ελέγχθηκαν οι καρτέλες παροχών όλων των υπαλλήλων του ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ κατά την περίοδο 2003-2012 για πιθανές πλαστές παροχές;


Απορία 2η
Έχει επίγνωση η πάνσοφη, εξυπνότατη, ευφυέστατη επιθεώρηση της υπηρεσίας (Διοίκηση ΙΚΑ-ΕΤΑΜ) πως αν κάποιος υπάλληλος που είναι σε άλλο τμήμα εκτός μόνον από τα ύποπτα και καταφανώς ελεγχόμενα-ερευνώμενα τμήματα (των παροχών, του μητρώου, και του ταμείου) έχει πάρει πλαστές παροχές πιθανά η πράξη του να εμπεριέχει έναν μεγαλύτερο δόλο από αυτόν που καθορίζεται από το ποσόν της κατάχρησης που έκανε με αυτό τον τρόπο;
Θέλω να πω, σε ακόμα διευκρινιστικότερη γλώσσα, πως αν ένας λαδιάρης υπάλληλος έχει πάρει λ.χ παράνομα 100 ευρώ, χρησιμοποιώντας μάλιστα λόγου χάριν πλαστές γνωματεύσεις, πιθανόν η πράξη του εντάσσεται σε έναν "ευρύτερο" δόλο από αυτόν που θα υπήρχε αν δεν υπήρχε το τεράστιο ποσό που έτρωγε το μεγάλο κύκλωμα.
Δεν το καταλαβαίνετε; Θα σας το κάνω ακόμα πιό λιανά:
Αν στο ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ υπήρχαν κλοπές από μεμονωμένα άτομα, σε ένα κάπως σχετικά χαμηλό επίπεδο, τότε υπάρχει ένα σύνολο αδικημάτων, δεν ξέρω ακριβώς πως προσδιορίζονται, αλλά είναι ας πούμε κάπως χαμηλής έντασης σε σχέση με άλλα που θα σας περιγράψω τώρα. 
Είναι το ίδιο αξιόμεμπτα βέβαια αλλά αν είναι μεμονωμένα είναι κάπως χαμηλότερα σε ένταση και μέγεθος. 
Όταν όμως υπάρχει συμμορία (έτσι αν δεν κάνω λάθος αποφάσισε το δικαστήριο) τα 100, ή 200 ή 1000 ή 10.000 ευρώ παίρνουν πιθανά έναν άλλο χαρακτήρα και προσδιορίζονται αλλιώς, αν αποδειχτούν βέβαια και άλλα πράγματα (νομικός δεν είμαι αλλά κάτι σκαμπάζω).
Έχουν βγεί στο φως αυτά τα υποτιθέμενα "μικρά" αδικήματα; Ξέρω πως ένα έχει βγεί στο φως αλλά δεν ξέρω την τύχη της υπόθεσης αυτής, δεν είναι αυτή η δουλειά μου.
Τα πιθανά άλλα έχουν διερευνηθεί;
Ας πούμε ένα παράδειγμα, τυχαίο:
Παίρνει ένας υπάλληλος αναπηρικά παπούτσια στο όνομά του, στην καρτέλλα του όπως λέμε στο ΙΚΑ. 
Αν δεν τα δικαιούται όντως έχει διαπράξει απάτη. Έτσι δεν είναι; 
Αν αυτό είναι μια μεμονωμένη πράξη θα φάει μια ποινή τάδε πάνω στην βάση του προσδιορισμού της πράξης του ως μεμονωμένης. 
Αν όμως έχει "βοηθηθεί" από την λεγόμενη συμμορία πιθανά η πράξη του να προσδιορίζεται αλλιώς και να τιμωρείται αλλιώς. Έτσι δεν είναι;


Απορία 3η
Αυτά που σκέφτομαι τώρα, εδώ και μέρες μήνες, είναι ή δεν είναι υποχρέωση της επιθεώρησης να τα σκεφτεί από μόνη της και να κατευθύνει ο αρμόδιος προϊστάμενός της την έρευνα εκεί;
Δεν μιλάμε για χιλιάδες πιθανά εμπλεκόμενους πολίτες, τους οποίους "άντε βρές τους". Μιλάμε για 40-50 υπαλλήλους που είναι εκεί και δεν κάνει κόπο να τους ψάξεις στο επίπεδο των παραστατικών και των στοιχείων που είναι ήδη στο αρχείο της υπηρεσίας και στο γενικό ηλεκτρονικό αρχείο της. Δεν το βλέπω για πολύ δύσκολο, να το κάνεις αυτό. Όπως δεν είναι δύσκολο να ψάξεις και για πιθανούς άλλους υπόπτους που δουλεύαν ας πούμε στην διοίκηση και πιθανά πήραν (πιθανά λέω) βρώμικα λεφτά από το ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ. 
Πόσοι δουλεύανε και δουλεύουνε στην Διοίκηση; 200; 300; αλλά και οι υπάλληλοι του ΙΚΑ ΕΤΑΜ παντού πόσοι είναι; 2000; 4000; δεν μπορεί ένα ηλεκτρονικό σύστημα να δει αν κανένας τους πήγε αρχικά ως μη όφειλε (αφού διαμένει σε άλλη αρμόδια περιφέρεια ως ασφαλισμένος και ο ίδιος) στο ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ ενώ θα μπορούσε-έπρεπε να πάει στην γειτονιά του, για μια παροχή; Και αν έχει γίνει αυτό το περίεργο αρχικά αλλά όχι ακόμα επαρκές ως ενοχοποιητικό στοιχείο, δεν μπορεί κάποια ελεγκτική αρχή να ψάξει αν υπάρχει και άλλο βάθος;
ΠΛΑΚΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΤΕ;
Το τελευταίο το λέω γιατί μια επιθεωρήτρια της εποχής εκείνης στην ίδια υπόθεση! που η τύχη την έφερε να είναι τώρα στην υπηρεσία που δουλεύω! μου είπε σήμερα το έωλο (με καλή πρόθεση ωστόσο νομίζω) πως πρέπει να κάνει κανείς επώνυμη καταγγελία (στην επιθεώρηση).
Σώπα ρε κοπελιά!! 
Αστυνομία είστε και θέλετε επώνυμη καταγγελία;
Για πόσο μαλάκα με θεωρείς για να μου το λές αυτό; 
Ακριβώς επειδή δεν είσαι αστυνομία, και ακριβώς γιατί έχεις (όχι η συγκεκριμένη, αλλά η πρώην υπηρεσία της) την δυνατότητα, αλλά και το καθήκον να ελέγξεις ό,τι "χαρτί" υπάρχει στην υπηρεσία, δεν χρειάζεται επώνυμη καταγγελία. 


Συμπέρασμα
Ή 
Κάποιοι ήταν μεγάλοι ηλίθιοι όπως εγώ, απλά ακόμα δεν τους το έχει πει κανείς, και δεν τους έχει πει κανείς ότι χρειάζεται να κάνεις και σκέψεις πιο καχύποπτες και να μην επαναπαύεσαι στην θεσάρα σου.
Κάποιοι το παίζουν ηλίθιοι.
Για το τελευταίο ενδεχόμενο ας σκεφτεί ο εισαγγελέας..






Ιωάννης Τζανάκος

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ, ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ 2003-2012. Σφοδρές απορίες χαμηλόβαθμου υπαλλήλου...



Θα γίνω λιτός στην έκφραση και τις αποκαλύψεις για να καταλάβουν οι (κοινωνικά) αγράμματοι της διοίκησης του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, και ο πονηρούλης νέος διοικητάκος συριζούλης που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει:
(αρχίζει το γραφειοκρατικό τσιφτετέλι)
Ερώτηση φαρμακερή:
Γιατί δεν ελέγχθηκαν οι λογαριασμοί παροχών υπαλλήλων της διοίκησης του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ αλλά και άλλων υπαλλήλων οι οποίοι διέμεναν σε άλλη περιοχή από την Καλλιθέα και την Νέα Σμύρνη, οι οποίες παροχές (πιθανά) οριστικοποιήθηκαν και εκταμιεύτηκαν την περίοδο 2003-2012 στο ΙΚΑ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ;
ΓΙΑΤΙ ΦΩΣΤΗΡΕΣ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ;
Και αν δεν ελέγχθηκαν αυτοί οι λογαριασμοί παροχών γιατί δεν ελέγχθηκαν;
οεοοο;
Μήπως καλύπτονται τίποτα υπάλληλοι;
Λέω, μήπως...
Γιατί αν και εγώ δεν ξέρω, έχω το μυαλό να το σκεφτώ αυτό, έστω μετά από αρκετά χρόνια. Όμως:
Δεν είναι αυτή η δουλειά μου, η δική σας δουλειά είναι να σκέφτεστε τέτοια πράγματα. 
Μήπως τα έχετε σκεφτεί όμως;  
Εδώ γελάμε!
Θα πέσει πολύ γέλιο και κλάααααμμα...



υστερόγραφο
Η προηγούμενη ανάρτηση (από κάτω κωθωνάκια μου) θα μπορούσε να "μεταφραστεί" στα νεοελληνικά ως "τσιφτετέλι φυλακής" (αδικώ το αραβικό χιπ χοπ, αλλά πως αλλιώς θα καταλάβετε; ξέρετε εσείς ποιοί είστε εσείς που σας αφορά)



 
Ιωάννης Τζανάκος

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Γιώργος Κεκαυμένος: Ας μιλήσουμε για τον Διαφωτισμό και τον ΡΑΤΣΙΣΜΟ!


Ας μιλήσουμε για τον Διαφωτισμό και τον ΡΑΤΣΙΣΜΟ!

Ο Βολταίρος και οι μαύροι: Το αληθινό αποτρόπαιο πρόσωπο του «διαφωτισμού»

inv. 1983.7.33 
Tου Γιώργου Κεκαυμένου 

Όταν έγραφα τα μελετήματά μου για την 25η Μαρτίου και για το κρυφό σχολειό, αναγκάστηκα να διαβάσω όλες τις «σοφίες» των προοδευτικών ιστορικών σχετικά με τα θέματα αυτά. Εκεί λοιπόν είδα πως η κοινή επωδός όλων αυτών είναι το να καταγγέλλουν την εκκλησία ως σκοταδιστική και μεσαιωνική διότι είναι ενάντια στην πρόοδο και στο φως που έφερε στην ανθρωπότητα το κίνημα του διαφωτισμού. Και δεν έπαυαν φυσικά να τονίζουν το ότι η εκκλησία ήταν ενάντια στην επανάσταση του 21, την εκδήλωση της οποίας χρωστάμε αποκλειστικά και μόνον στον διαφωτισμό, ο οποίος είναι ότι πιο προοδευτικό υπήρξε στην γη, αφού σ’ αυτόν οφείλουμε όλοι οι άνθρωποι τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Υπόχρεοι λοιπόν όλοι οι άνθρωποι στον διαφωτισμό.

Όλοι;
Όλοι, αλλά όχι ακριβώς.


Γιατί όλοι αυτοί που λάβροι χαρακτηρίζουν ως σκοταδιστή όποιον τολμήσει να διατυπώσει την αντίθεση του στο κίνημα του διαφωτισμού «ξεχνάνε» να μας δείξουν και μια άλλη όχι και τόσο φωτεινή πλευρά του «αιώνα των φώτων»…

Ξεχνάνε δηλαδή να μας πούνε ότι καλά και άγια τα ανθρώπινα δικαιώματα αλλά αφορούν αποκλειστικά και μόνον την… λευκή φυλή. Ναι λοιπόν! Όλοι αυτοί οι φοβεροί και τρομεροί αντιρατσιστές των ημερών μας είναι οι υπέρμαχοι και οι διαπρύσιοι κήρυκες του πιο σκληρού ρατσιστικού κινήματος που εμφανίστηκε ποτέ, που δεν είναι άλλο από τον διαφωτισμό. Γι’ αυτό και όλοι οι μεγάλοι εκπρόσωποι του διαφωτισμού είναι πιο σκληροί ρατσιστές και μάλιστα με έναν ρατσισμό τόσον άγριο που σοκάρει βαθιά κάθε άνθρωπο που τον διαπιστώνει…
Ξεκινάμε λοιπόν με τις απόψεις που εξέφρασε ο κορυφαίος των κορυφαίων του διαφωτισμού, ο Βολταίρος, για τους μαύρους και τα… δικαιώματά τους!
Γράφει λοιπόν ο μέγας φιλόσοφος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τα εξής… αντιρατσιστικά, καθώς περιγράφει τους μαύρους συνανθρώπους μας:
«Leurs yeux ronds, leur nez épaté, leurs lèvres toujours grosses, leurs oreilles différemment figurées, la laine de leur tête, la mesure même de leur intelligence, mettent entre eux et les autres espèces d’hommes des d i f f é r e n c e s prodigieuses »: Essai sur les moeurs, INTRODUCTION.[1]
«Τα στρογγυλά μάτια τους, η πλακουτσωτή μύτη τους, τα χείλια τους που είναι πάντα παχιά, τα διαφορετικά διαμορφωμένα αυτιά τους, το μαλλί στο κεφάλι τους, το μέτρο της ίδιας της νοημοσύνης τους, όλ’ αυτά ορθώνουν ανάμεσα σ’ αυτούς και τα άλλα είδη τεράστιες δ ι α φ ο ρ έ ς».
«[Ε]t ils n’ont d’homme que la stature du corps, avec la faculté de la parole et de la pensée dans un degré très éloigné du nôtre. Tels sont ceux que j’ai vus et examinés»: Essai sur les moeurs, INTRODUCTION.[2]
«Και δεν είναι άνθρωποι, παρά το παράστημα του σώματος, μιας κι η ικανότητα στο να διατυπώνουν την σκέψη τους απέχει υπερβολικά πολύ από την δική μας. Τέτοιοι είναι εκείνοι που έχω δει και έχω εξετάσει».
«[Ε]t on peut dire que si leur intelligence n’est pas d’une autre espèce que notre entendement, elle est fort inférieure. Ils ne sont pas capables d’une grande attention; ils combinent peu, et ne paraissent faits ni pour les avantages ni pour les abus de notre philosophie»: Essai sur les moeurs, κεφ. CXLI.[3]
«Εάν η αντιληπτικότητά τους δεν είναι τελείως διαφορετικής φύσης από την δική μας, είναι σε κάθε περίπτωση πολύ κατώτερη. Δεν είναι ικανοί στο να δείξουν οποιασδήποτε μεγάλη συγκέντρωση. Έχουν πολύ μικρή συνδυαστική ικανότητα και δεν δείχνουν ικανότητα να κατακτήσουν ούτε τα πλεονεκτήματα ούτε για τις καταχρήσεις της φιλοσοφίας μας».
Και το καλύτερο:
«C’est une grande question parmi eux s’ils son descendus des singes, ou si les singes sont venus d’eux. Nos sages ont dit que l’homme est l’image de Dieu: voilà une plaisante image de l’Etre éternel qu’un nez noir épaté, avec peu ou point d’intelligence! Un temps viendra, sans doute, où ces a n i m a u x sauront bien cultiver la terre, l’embellir par des maisons et par des jardins, et connaître la route des astres. Il faut du temps pour tout»: Lettres d’Amabed, Septième lettre. D’Amabed.[4]
«Ένα σπουδαίο ζήτημα είναι επίσης το αν προέρχονται [οι Αφρικανοί] από τους πιθήκους ή εάν οι πίθηκοι προέρχονται από αυτούς. Οι σοφοί μας μας έχουν πει ότι ο άνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα Θεού. Να λοιπόν μια ωραία εικόνα του θείου κατασκευαστή: Μια πλακουτσωτή μαύρη μύτη με ελάχιστη ή και ανύπαρκτη νοημοσύνη. Σίγουρα θα έρθει καιρός που θα μάθουν ακόμη και αυτά τα ζ ώ α πώς να καλλιεργούν καλά το έδαφος, να καλλωπίζουν τα σπίτια και τους κήπους τους και να γνωρίσουν τις πορείες των αστεριών: Ο οποιοσδήποτε χρειάζεται τον χρόνο του για όλα».
Τι αηδία αισθάνονταν αλήθεια για τους μαύρους ο κορυφαίος του διαφωτισμού και ΘΕΜΕΛΙΩΤΗΣ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Βολταίρος! Και πόσο πολύ τον ενοχλούσε η διδασκαλία της αγίας Γραφής ότι όλοι οι άνθρωποι κατάγονται από έναν και μόνον ζευγάρι, τον Αδάμ και την Εύα! Και πως θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού για όλους τους ρατσιστές αυτή η διδασκαλία της Βίβλου είναι κόκκινο πανί. (Βλέπε σχετικά την καταπληκτική ανάλυση του William B. Cohen, The French Encounter With Africans: White Response to Blacks, 1530-1880, Indiana University Press 2003, σ. 84 κ. εξ.).
Και φυσικά αυτή είναι μια ελάχιστη σταχυολόγηση από τα όσα ωραία αντιρατσιστικά έχει γράψει ο Βολταίρος για τους μαύρους.

Και ήταν μόνον ο Βολταίρος που είχε αυτές τις… ανθρωπιστικές και πολύ αντιρατσιστικές απόψεις; Όχι βέβαια! Να τι λέει ο μεγάλος επίσης φιλόσοφος των φώτων Δαυίδ Χιουμ:

«I am apt to suspect the Negroes, and in general all other species of men, to be naturally inferior to the whites. There never was any civilized nation of any other complection than white, nor even any individual eminent in action or speculation. No ingenious manufactures among them, no arts, no sciences… Such a uniform and constant difference could not happen, in so many countries and ages, if nature had not made an original distinction between these breeds of men»: Of national characters, in Essays: Moral, Political and Literary.[5]
«Είμαι σε θέση να υποψιαστώ πως οι νέγροι, και γενικά όλα τα άλλα ανθρώπινα είδη, ότι είναι φύσει κατώτερα από τα λευκά. Δεν υπήρξε ποτέ πολιτισμένο έθνος άλλου χρώματος εκτός από λευκό, ούτε ακόμα και οποιοδήποτε άτομο που να διέπρεψε στην δράση ή την κερδοσκοπία. Καμία έξυπνη κατασκευή μεταξύ τους, καμία τέχνη, καμία επιστήμη… Μια τέτοια ομοιόμορφη και σταθερή διαφορά δεν θα μπορούσε να συμβεί, σε τόσες πολλές χώρες και ηλικίες, εάν η φύση δεν είχε κάνει μια αρχική διάκριση σ’ αυτές τις ανθρώπινες φυλές». Είναι πασίγνωστο πως ο μεγάλος αμερικανός πρόεδρος Θωμάς Τζέφερσον, ο οποίος μάλιστα όταν ήταν στο Παρίσι πήρε μέρος στην σύνταξη της περίφημης διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη ήταν ιδιοκτήτης εκατό και πλέον μαύρων δούλων. Σε αντιρατσιστική… έκρηξη θα συλλάβουμε τώρα και τον μεγάλο φιλόσοφο της… ΗΘΙΚΗΣ (εδώ πεθαίνουμε στα γέλια) Εμμανουήλ Καντ (ναι, ο διάσημος Καντ!), ο οποίος λέει τα εξής:
«Die Negers von Afrika haben von der Natur kein Gefühl, welches über das Läppische stiege. Herr Hume fordert jedermann auf, ein einziges Beispiel anzuführen, da ein Neger Talente gewiesen habe, und behauptet: daß unter den hunderttausenden von Schwarzen, die aus ihren Ländern anderwärts verführt werden, dennoch nicht ein einziger jemals gefunden worden, der entweder in Kunst oder Wissenschaft, oder irgend einer andern rühmlichen Eigenschaft etwas Großes vorgestellt habe, obgleich unter den Weißen sich beständig welche aus dem niedrigsten Pöbel empor schwingen und durch vorzügliche Gaben in der Welt ein Ansehen erwerben. So wesentlich ist der Unterschied zwischen diesen zwei Menschengeschlechtern, und er scheint eben so groß in Ansehung der Gemüthsfähigkeiten, als der Farbe nach zu sein»: Beobachtungen über das Gefühl des Schönen und Erhabenen, Vierter Abschnitt.[6]
«Οι νέγροι της Αφρικής δεν έχουν λάβει από τη φύση καμία νοημοσύνη που εξυψώνεται επάνω από τον ανόητο. Ο κ. Χιουμ προκαλεί οποιονδήποτε να αναφέρει ένα και μόνον παράδειγμα κάποιου νέγρου που να έχει εκδηλώσει κάποιο ταλέντο. Όπως αυτός βεβαιώνει, μεταξύ των εκατοντάδων χιλιάδων μαύρων που έχουν περιπλανηθεί μακριά από τις χώρες τους, αν και πάρα πολλοί από αυτούς έχουν απελευθερωθεί, ούτε ένας δεν έχει υπάρξει που να επιτύχει κάτι μεγάλο είτε στην τέχνη είτε την επιστήμη είτε σε οποιοδήποτε άλλο αξιέπαινο θέμα. Αντίθετα, μεταξύ των λευκών οι άνθρωποι ανεβαίνουν συνεχώς επάνω από το χαμηλό σημείο όπου βρίσκονται και εξελίσσονται μέσω των ανώτερων προσόντων τους, αποκτώντας στον κόσμο φήμη. Η διαφορά λοιπόν μεταξύ των δύο φυλών είναι ουσιαστική:Εμφανίζεται να είναι εξίσου μεγάλη και όσον αφορά τις ικανότητες του μυαλού όπως ακριβώς και στο χρώμα». Και θα κλείσω αυτήν την σύντομη περιδιάβασή μου στον υπέροχο και… ολοφώτεινο κόσμο του διαφωτισμού με τα όσα αποκαλυπτικά είπε ο Αβραάμ Λίνκολν σχετικά με τα δικαιώματα που θα μπορούσαν να έχουν οι μαύροι στην Αμερική, μετά την απελευθέρωσή τους:
«I will say, then, that I AM NOT NOR HAVE EVER BEEN in favor of bringing about in any way the social and political equality of the black and white races—that I am not, nor ever have been, in favor of making voters or jurors of negroes, nor of qualifying them to hold office, nor to i n t e r m a r r y with White people; and I will say in addition to this that there is a physical difference between the White and black races which will ever FORBID the two races living together on terms of social and political equality. And inasmuch as they cannot so live, while they do remain together, there must be the position of superior and inferior, and I, as much as any other man, am in favor of having the superior position assigned to the White race»: 4th Lincoln-Douglas debate, 18 ix. Collected Works, τ. 3, σσ. 145-146.[7]
«Θα πω, λοιπόν, ότι ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΟΥΤΕ ΗΜΟΥΝ ΠΟΤΕ υπέρ του να επιφέρω με κάθε τρόπο την κοινωνική και πολιτική ισότητα της λευκής με τη μαύρη φυλή. Επίσης, δεν είμαι ούτε ήμουν ποτέ υπέρ του να καταστήσουμε τους νέγρους ψηφοφόρους ή ένορκους, ούτε υπέρ του να τους δώσουμε την δυνατότητα να διαχειρίζονται γραφεία, ούτε είμαι υπέρ του να παντρεύονται οι νέγροι με λευκούς. Και θα πω επιπλέον ότι υπάρχει μια φυσική διαφορά μεταξύ των λευκών και των μαύρων που ΘΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ για πάντα τις δύο αυτές φυλές να ζήσουν μαζί με όρους κοινωνικής και πολιτικής ισότητας. Και δεδομένου ότι δεν θα μπορούν να ζήσουν έτσι, ενώ θα συνυπάρχουν στον ίδιο τόπο, θα πρέπει να υπάρξει ανώτερος και κατώτερος, και εγώ, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο άτομο, είμαι υπέρ της ανάθεσης την ανώτερης θέση στην λευκή φυλή».
Αυτός ήταν ο μεγάλος απελευθερωτής των μαύρων Αβραάμ Λίνκολν.
Νά την λοιπόν η εμετική κτηνωδία του διαφωτισμού σε όλο της το μεγαλείο. Ένας διαφωτισμός ο οποίος διακήρυξε σε όλους τους τόνους τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ισότητα, αλλά με έναν όρο: Όλα αυτά να αφορούν αποκλειστικά και μόνον την λευκή φυλή. Και όπως είναι γνωστό σε όλους μας, αυτά τα «λαμπρά» τα διδάγματα του διαφωτισμού δεν έμειναν μόνον στα χαρτιά, αλλά εφαρμόστηκαν με απόλυτη συνέπεια και σχολαστικότητα στα χρόνια που ακολούθησαν και με την αποικιοκρατία, αλλά και με τις ρατσιστικές διακρίσεις που καθιερώθηκαν επίσημα στις μεγαλύτερες χώρες της «φωτισμένης» Δύσης, με πρώτη και καλύτερη, φυσικά, την Αμερική.
Αυτός, φίλοι μου, είναι ο διαφωτισμός που θέλουν να δεχτούμε ως πρόοδο και φως όλοι οι «φωταδιστές» διανοούμενοι της πατρίδας μας. Αυτός είναι ο διαφωτισμός που όποιος τολμήσει να τον απορρίψει, ή έστω να τον αμφισβητήσει, χαρακτηρίζεται ως σκοταδιστής εχθρός της προόδου, της επιστήμης και όλα τα υπόλοιπα, γνωστά σε όλους. Αυτή είναι η φιλοσοφία στο όνομα της οποίας ομνύουν όλοι οι δυναμικοί αντιρατσιστές της εποχής μας.
Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να ξέρουμε τι θέλουν να μας πλασάρουν…

Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016

waltendegewalt / Δυτικός «μαρξισμός» και φιλοϊμπεριαλιστές «κομμουνιστές» (ή το «αυγό τού κούκου»)—Samir Amin (1977)


Δυτικός «μαρξισμός» και φιλοϊμπεριαλιστές «κομμουνιστές» (ή το «αυγό τού κούκου»)—Samir Amin (1977)

29 Jul
rodchenko-black-on-black
Νόμος τής Αξίας και ιστορικός υλισμός (1977/80, σελ.128 και επ.), Μετάφρ. Μ. Κρητικού

Η αντικειμενική βάση τής φιλοϊμπεριαλιστικής τάσης μέσα στο μαρξισμό [οφείλεται] στην ηγεμονία τής σοσιαλδημοκρατικής και ρεβιζιονιστικής ιδεολογίας στις εργατικές τάξεις τού κέντρου. Στο θεωρητικό πεδίο, η τάση αυτή εκδηλώνεται με τη διαρκή προσπάθεια εξάλειψης τού ζητήματος τής συλλογικής και παγκόσμιας γένεσης και κατανομής τής υπεραξίας. Αυτή η τάση οδηγεί σε αποτελέσματα που συμφωνούν, σε όλα τα πεδία, με τις απαιτήσεις τής προοπτικής τής κρατικιστικής έκβασης. Πράγματι, η εξάλειψη τού συγκεκριμένου ζητήματος βάζει τέλος στον προλεταριακό διεθνισμό που στην εποχή μας δεν μπορεί να συνίσταται παρά στην αντι-ιμπεριαλιστική αλληλεγγύη με τους λαούς τής περιφέρειας. Επιπλέον συμβάλλει στη διατήρηση τής οικονομιστικής ιδεολογίας των εμπορευματικών σχέσεων στις εργατικές τάξεις τού κέντρου. 
Με αυτόν τον τρόπο, δικαιολογεί επίσης τη διαιώνιση τόσο τής εσωτερικής εκμετάλλευσης (ανανεώνοντας τα οικονομικά επιχειρήματα σχετικά με την ουδετερότητα τής τεχνολογίας, τον καταμερισμό τής εργασίας, τις διαφορές τής παραγωγικότητας κ.λπ.) όσο και τής εξωτερικής (διαφορές παραγωγικότητας σε παγκόσμια κλίμακα) […]
[Αξίζει να επισημάνουμε ότι] όποιες και να είναι οι σχολές ή οι κατευθύνσεις έρευνας [τού δυτικού «μαρξισμού»], τα επιχειρήματα που δίνονται ενάντια στις αναλύσεις που παίρνουν θέση στο πεδίο των ταξικών αγώνων σε παγκόσμια κλίμακα είναι πάντα τα ίδια: […] η δογματική επιβεβαίωση για ένα αποκλειστικό [και υποκριτικότατο] ενδιαφέρον για τις σχέσεις παραγωγής (περιορισμένες στην πραγματικότητα στα πλαίσια τής στοιχειώδους καπιταλιστικής μονάδας στον αναπτυγμένο καπιταλισμό), πράγμα που επιτρέπει να αποφεύγεται, με το πρόσχημα τού «αντι-κυκλοφορισμού» [Μηλιός και Σια], η ανάλυση τής συλλογικής και παγκόσμιας γένεσης τής υπεραξίας. Αλλά πίσω από τον θεωρητικό δογματισμό κρύβεται συνήθως η αντίδραση, πράγμα γνωστό από τον καιρό τού Κάουτσκι και τής σοβιετικής Ακαδημίας, Οι «κριτικοί» μας έχουν ξεχάσει το αλφαβητάρι τού μαρξισμού: η αξία δεν είναι μια κατηγορία τής διαδικασίας τής παραγωγής, αλλά τής συνολικής διαδικασίας τής παραγωγής και τής κυκλοφορίας. 
Ο δογματισμός αυτός κρύβει έναν ουσιώδη οικονομισμό: όλα τα επιχειρήματα που διατυπώθηκαν ενάντια στην ανάλυση των ταξικών σχέσεων μέσα σε ένα σύστημα που χωρίζεται σε κέντρα και περιφέρειες [η «θεωρία» τής ιμπεριαλιστικής «πυραμίδας», για «παράδειγμα»] είναι ιδεολογικές δικαιολογίες τής υπερεκμετάλλευσης τής περιφέρειας που μοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό με τα επιχειρήματα που δικαιολογούν τις διαφορές των μισθών στην επιχείρηση ανάλογα με τις διαφορές τής παραγωγικότητας, τής κατάρτισης, τής ευθύνης κ.λπ.
Η θεωρητική και πρακτική στειρότητα τού φιλοϊμπεριαλιστικού ρεύματος στον μαρξισμό αναγνωρίστηκε τελευταία από ένα θύμα αυτού τού ρεύματος, τον Πέρι Άντερσον. 
Αυτός χαρακτηρίζει ως «δυτικό μαρξισμό» το σύνολο των ρευμάτων που ο ίδιος παραδέχεται ότι είναι «βγαλμένα από την ήττα τού εργατικού κινήματος» […] Αλλά ξεχνά, πολύ περίεργα, να εξηγήσει τους λόγους τής σοσιαλδημοκρατικής ηγεμονίας μέσα στις εργατικές τάξεις των προηγμένων κέντρων. […] Όταν ο [ίδιος] συγγραφέας περιγράφει τα ρεύματα τού «μη δυτικού» μαρξισμού, επεκτείνεται στον τροτσκισμό [ο κούκος στη φωλιά τού «μη δυτικού» μαρξισμού], αλλά ξεχνά την Κίνα και τον μαοϊσμό. […] [Ο Άντερσον δεν διστάζει] να τοποθετήσει τον «δυτικό μαρξισμό» στον χώρο τής θεωρίας [ή ακόμα και τού ακαδημαϊσμού]. […] Η πρακτική στειρότητα τού εν λόγω «μαρξισμού» είναι ακόμα πιο έκδηλη από τη θεωρητική του στειρότητα. Ποιο είναι οι λόγοι αυτής τής πρακτικής στειρότητας; Μπορούμε να ξεχάσουμε εδώ την ηγεμονία τής σοσιαλδημοκρατίας και των κομμουνιστικών κομμάτων; Πού στοχεύουν οι επαναστατικές προσπάθειες; Γιατί υπάρχει όντως ένα επαναστατικό ρεύμα, έστω και μειοψηφικό, που εκφράζεται σε όλη τη νότια Ευρώπη. 
Ο περιορισμός τού ρεύματος αυτού, προς το παρόν τουλάχιστον, στην Πορτογαλία ή στην Ιταλία, δεν οφείλεται αποκλειστικά στην αδυναμία σύλληψης μιας κοινωνίας έξω από το ιμπεριαλιστικό σύστημα. Δεν είναι μόνο οι απαιτήσεις τής Ατλαντικής Συμμαχίας που [λειτουργούν ως ανασταλτικός παράγοντας]. Είναι η καθημερινή πραγματικότητα τής ατλαντικής και ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης και των συμφερόντων των ιμπεριαλιστικών μονοπωλίων που έχει παγιδεύσει τους λαούς τής Δύσης επιβάλλοντάς τους μιαν αλληλεγγύη ενάντια στον τρίτο κόσμο, που δεν εκδηλώνεται μόνο με τον χυδαίο φασισμό [«σύγκρουση “εθνικισμών”=φασισμών στην Ουκρανία»]: ο αντικινεζικός φανατισμός τού αναρχισμού και τού τροτσκισμού, η «θεωρία» τού ασιατικού τρόπου παραγωγής και οι αντιτριτοκοσμικές διαμαρτυρίες, έστω και αν εκφράζονται σε αριστερίστικη γλώσσα, αποτελούν επίσης μέρος της. 
Ο τροτσκισμός νομίζει ότι απαντά στο πρόβλημα ξεφεύγοντας προς τα μπρος με λόγια που απαλλάσσουν από τη δράση: «η επανάσταση θα είναι παγκόσμια». Εν τω μεταξύ, όμως, η επανάσταση δεν είναι παγκόσμια και ο κινητήρας τής Ιστορίας [εξακολουθεί να είναι] η πάλη των τάξεων που στην περιφέρεια τού συστήματος έχει ως πλαίσιο τον εθνικο-απελευθερωτικό αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα. […] Αρνούμενος να δει την εθνική απελευθέρωση σαν μέρος τής κρίσης τού καπιταλισμού και τής μετάβασης στο σοσιαλισμό και όχι τής ανάπτυξης τού καπιταλισμού, ο δυτικός μαρξισμός εκφράζει έτσι την φιλοϊμπεριαλιστική του τάση. […] Η οργάνωση τής εργατικής τάξης [στα ιμπεριαλιστικά κέντρα] κάτω από τη σοσιαλδημοκρατική ηγεμονία ενσωματώνει τους εργαζομένους στο αστικό έθνος και τους κάνει αλληλέγγυους με την αστική τους τάξη στον εξωτερικό ανταγωνισμό. […] Αυτή είναι η καθημερινή έκφραση των κυρίαρχων εργατικών, σοσιαλδημοκρατικών και ρεβιζιονιστικών «κυβερνητικών προγραμμάτων».
Αλλά και στον τομέα τής θεωρίας, τα παραδείγματα τού φιλοϊμπεριαλιστικού ρεύματος δεν είναι λιγότερο συχνά. […] Πρώτο παράδειγμα: η επιστροφή στην αστική θεωρία των σταδίων ανάπτυξης που αντικαθιστά τη λενινιστική θεωρία τού ιμπεριαλισμού και τής άνισης ανάπτυξης. 
Ένα θαυμάσιο παράδειγμα μας προσφέρει ο άγγλος τροτσκιστής Τζέφρι Κέι, που «αποδείχνει» ότι οι υπανάπτυχτες χώρες είναι τέτοιες όχι γιατί τις υπερεκμεταλλεύεται το κεφάλαιο, αλλά γιατί δεν τις υπερεκμεταλλεύεται αρκετά. [Πρόκειται για «μαρξισμό»] «σύμφωνα με τις αρχές τού Σέσιλ Ρόουντς» […]
Δεύτερο παράδειγμα: η αντικατάσταση τού ιστορικού υλισμού με την πολιτική οικονομία των πολυεθνικών. […] Το συγκεκριμένο ρεύμα αρνείται να θεωρήσει την κρίση [τού 1971] έτσι όπως αυτή είναι: μια κρίση στις εθνικές και διεθνείς ταξικές συμμαχίες που είναι αποτέλεσμα των αλλαγών που συνδέονται με τους ταξικούς αγώνες σε παγκόσμια κλίμακα, [… δηλ.] μια κρίση τού διεθνούς καταμερισμού τής εργασίας. Έχοντας απορρίψει αυτόν τον προσανατολισμό, οι συγγραφείς [τού συγκεκριμένου ρεύματος] γυρεύουν [μάταια] τα αίτια τής κρίσης στο εσωτερικό των οικονομιών τού κέντρου [«τα ποσοστά τού κέρδους» που … πέφτουν … και …πέφτουν ….] στις ΗΠΑ, αλλά δεν μας προσφέρουν περισσότερα από ό,τι οι αναρίθμητοι αστοί αναλυτές τού φαινομένου.
Τρίτοι παράδειγμα: [οι «μαρξολόγοι»] που αποτελούν τον κύριο όγκο τής τροτσκιστικής φάλαγγας, καθώς και οι ρεβιζιονιστές ακαδημαϊκοί. Στους συγγραφείς αυτούς, η ανάλυση τού ιμπεριαλισμού παίρνει τη θέση ενός επιφαινομένου. 
[Για παράδειγμα] η έκθεση τού Βαλιέ για τον ιμπεριαλισμό ξεχνά την πολιτική πλευρά τού ζητήματος (σοσιαλδημοκρατική ηγεμονία) για να θυμηθεί μόνο την τεχνική του πλευρά (τα μονοπώλια). 
Ο εργατισμός που χαρακτηρίζει αυτό το ρεύμα συνοδεύεται πάντα απο μια ανέκκλητη καταδίκη των εθνικο-απελευθερωτικών, «αγροτικών» και «αστικών» αγώνων, που εννοείται δεν παρουσιάζουν κανένα «ενδιαφέρον».
Τέταρτο παράδειγμα: η [μαρξο-φεμινιστική] «εθνογραφία» που «συμπληρώνει» τους τρόπους παραγωγής που βασίζονται στην ταξική εκμετάλλευση με ένα λεγόμενο «οικιακό» τρόπο παραγωγής υπεριστορικού χαρακτήρα, χώρο τής «αιώνιας» εκμετάλλευσης τής γυναίκας από τον άντρα. 
Έτσι ο Μ. Σάλινς και άλλοι έκριναν ότι μπορούσαν να αντικαταστήσουν την ανάλυση των προκαπιταλιστικών αγροτικών τρόπων παραγωγής με τον οικιακό τρόπο και να σβήσουν έτσι τον τρόπο λειτουργίας τής ειδικής εκμετάλλευσης που ο ιμπεριαλισμός επιβάλλει στους δυναστευόμενους αγρότες τής περιφέρειας. [Σύμφωνα, όμως, με την ανάλυση τού Ρέι,] πίσω από κάθε υπερεκμεταλλευόμενο προλετάριο τής πειρφέρειας, υπάρχουν δέκα αγρότες στην ίδια κατάσταση. 
Η εκμετάλλευση εκδηλώνεται με την προμήθεια τού γεωργικού πλεονάσματος που είναι αναγκαίο για την αναπαραγωγή τής εργατικής δύναμης τού προλετάριου σε συνθήκες όπου τα αγαθά που παράγονται, μέσα σε πλαίσια μη καπιταλιστικά, πουλιούνται πάντοτε κάτω από την αξία τους [τυπική υπαγωγή]. Υπάρχει εδώ μια θεωρητική βάση για την επαναστατική εργατοαγροτική συμμαχία, που αποδείχνει ότι ο μαρξισμός είναι πάντα επαναστατικός.
Πέμπτο παράδειγμα: η ιστοριογραφία τού «ευρωπαϊκού θαύματος» [εμφάνιση τού καπιταλισμού] και η αναντίρρητη βεβαίωση ότι όλες οι μη ευρωπαϊκές προκαπιταλιστικές κοινωνίες ήταν ανέκκλητα καταδικασμένες σε στασιμότητα. Ο Τόκεϊ και οι μαθητές του έκαμαν έτσι τον «ασιατικό τρόπο παραγωγής» ένα όπλο αντι-μαοϊκής πολεμικής με κάποια μούχλα φασισμού. Κατόπιν, η θέση αυτή αποδείχτηκε ότι ήταν ο Δούρειος Ίππος μέσω τού οποίου οι «νέοι φιλόσοφοι» τού «αντι-ολοκληρωτισμού» εισήγαγαν λαθραία [στην «δυτικό μαρξισμό»] την ιδεαλιστική κοινωνιολογία τού Βέμπερ […], θέτοντάς την στην υπηρεσία τής πολιτικής τής αστικής τάξης.
5. Η διαλεκτική ανάμεσα στους ταξικούς αγώνες και την οικονομική βάση, η οποία αποτελεί την ουσία τού ιστορικού υλισμού, δεν έχει νόημα παρά μόνο αν τοποθετήσουμε καθένα από τους όρους της στο αληθινό του πλαίσιο, που είναι το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. [Εδώ] εντοπίζεται η τομή ανάμεσα στον προ-λενινιστικό μαρξισμό και τον μαρξισμό-λενινισμό-μαοϊσμό. […] Όπως και ο μαρξισμός τού Μαρξ, ο λενινισμός δεν μπορεί να νοηθεί σαν ένα κλειστό δόγμα, μια θρησκεία εξ αποκαλύψεως. […] Είναι αξιοσημείωτο ότι η συζήτηση στη Δύση για τον λενινισμό στρέφεται σχεδόν αποκλειστικά γύρω από τον Λένιν τού «Τι να κάνουμε;», δηλ. γύρω από το ζήτημα τής οργάνωσης τής εργατικής τάξης και τής πρωτοπορίας της. Αντίθετα, […] η σημασία τού «Ιμπεριαλισμού» τού Λένιν ευνουχίζεται. Εμείς καταλαβαίνουμε τον λενινισμό εντελώς διαφορετικά. 
Ο «Ιμπεριαλισμός» προσδιορίζει τις νέες συνθήκες των ταξικών αγώνων σε παγκόσμια κλίμακα: […] η ιστορική φάση των αστικών επαναστάσεων έχει τελειώσει, αρχίζει πλέον η εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων, η σοσιαλδημοκρατία στο κέντρο έχει σαν αντικειμενική βάση την ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση, το εθνικο-απελευθερωτικό κίνημα αποτελεί στο εξής αναπόσπαστο μέρος τής ανερχόμενης σοσιαλιστικής επανάστασης και όχι πια τής αστικής επανάστασης. […] Ωστόσο, ο Λένιν εισάγει την στρατηγική τής αδιάκοπης επανάστασης κατά στάδια, βασισμένη στην ηγεμονία τού προλεταριάτου στην αστική φάση τής επανάστασης. […] Στην περιφέρεια, όμως, η αστική δημοκρατία δεν υπάρχει (υπάρχει στο κέντρο μόνο δια μέσου και χάρη στον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό και την ενσωμάτωση τής εργατικής τάξης). Στην περιφέρεια, το προλεταριάτο είναι μειοψηφία. 
Μπορεί και οφείλει να παρασύρει μεγάλες αγροτικές μάζες που δεν μπορούν να οργανωθούν σαν την εργατική τάξη. 
Η διανόηση, που στο κέντρο είναι στην υπηρεσία τού κεφαλαίου, στην περιφέρεια είναι στο στρατόπεδο τής επανάστασης κ.λπ. […] [Ο ιμπεριαλισμός] δεν σημαίνει απλώς τον «καπιταλισμό των μονοπωλίων», αλλά επιπλέον τον καπιταλισμό των μονοπωλίων που αποσπούν ένα αυξανόμενο μέρος υπερεργασίας από την εκμετάλλευση των λαών τής περιφέρειας. 
Η αναπαραγωγή τής σοσιαλδημοκρατικής τάξης πραγμάτων στο κέντρο συνεπάγεται υποχρεωτικά την ανάπτυξη μιας επαναστατικής κατάστασης στην περιφέρεια.
Χωρίς αμφιβολία μπορεί κανείς να συζητήσει ή και να απορρίψει την λενινιστική θέση. Αυτή ήταν η περίπτωση των σοσιαλδημοκρατών που αρνούνταν να παραδεχτούν ότι η εποχή τής ανάπτυξης τού καπιταλισμού [στις περιφέρειες] είχε περάσει, γιατί σαν δυτικοκεντρικοί κοροϊδεύανε τον υπόλοιπο κόσμο και γίνονταν ανοιχτά οι συνένοχοι τής ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης. Ήταν όμως και η περίπτωση πολλών δυτικών επαναστατών. [Ορισμένοι από αυτούς] είχαν προαισθανθεί ορισμένες ανεπάρκειες τής ρωσικής επανάστασης. 
Υπήρξαν έτσι μερικοί διάλογοι, είτε σαφείς είτε με υπονοούμενα, ανάμεσα στον Λένιν, τη Λούξεμπουργκ, τον Γκράμσι, τον Πάνεκουκ, τον Άντλερ κ.ά. και τους «κομμουνιστές των συμβουλίων», τους «αριστεριστές» κ.ο.κ. […] Αξίζει να σημειωθεί ότι στη Δύση η σύγχρονη κριτική τού λενινισμού είναι δεξιά. 
Ο τροτσκισμός, που κι αυτός ισχυρίζεται ότι είναι λενινιστικός, δεν είναι καθόλου τέτοιος: η αυστηρά δυτικοκεντρική του θεώρηση τον υποχρεώνει να τελματώνεται στη δογματική εξήγηση. […] Αντίθετα, η αριστερή κριτική τού λενινισμού, η λύση στα πρακτικά προβλήματα που αυτός έθεσε, αποτελεί τη συνεισφορά τού μαοϊσμού. […] Η πρακτική και η θεωρία τής πάλης των τάξεων στη φάση τής σοσιαλιστικής μεταβατικής περιόδου […] αναπτύχθηκαν από τον μαοϊσμό πάνω στη βάση τού λενινισμού και στα πλαίσια ενός μαρξισμού που παραμένει ο μαρξισμός τής εποχής τού ιμπεριαλισμού και τής κρίσης του.

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Το υπερβατολογικό πλαίσιο της βιοπολιτικής/βιο-εξουσίας. Διευκρινήσεις για την 5 θέση..





Θέση 5.
Δεν υπάρχει καμμία διάκριση βίου και ζωής, όπως δεν υπάρχει καμμία οντολογική διάκριση μεταξύ "ζωής" και "θανάτου" (δυνάμεων της "ζωής" και δυνάμεων του "θανάτου"), εφόσον αυτά τα στοιχεία της βιοπολιτικής οργάνωσης της "κοινωνίας" συνυφαίνονται αξεδιάλυτα αποτελώντας στοιχεία του ίδιου φαινομένου, της ίδιας ολότητας. 


Η βιοπολιτική (ή βιο-εξουσιαστική) οργάνωση μιας "κοινωνίας" μπορεί να ορισθεί ως ένα εν γένει υπερβατολογικό πλαίσιο το οποίο ως συγκεκριμενοποιούμενο την μορφοποιεί ή συστηματοποιεί οριακά ως προς τους θεμελιακούς της όρους.
Η διαλεκτική δομή ως υπερβατολογική δομή σημαίνει όχι μόνον την ενότητα και την αλληλοσυνύφανση αυτών των θεμελιακών όρων με την κοινωνική νόηση αλλά και την ενδογενώς οριακή και "δοτή" (ή κατασκευασμένη) υπόσταση των θεμελιακών όρων από το ίδιο το βιοπολιτικό υπερβατολογικό πλαίσιο.
Λ.χ τα νοήματα "ζωή" και "θάνατος" δεν έχουν αυτοκαθοριζόμενη υπόσταση αλλά είναι αντικείμενα του εκάστοτε υπερβατολογικού βιοπολιτικού πλαισίου. 
Ως αντικείμενα αυτού του υπερβατολογικού πλαισίου δεν έχουν αυτοκαθορισμό (δική τους αυτοκαθοριζόμενη υπόσταση) αλλά από την άλλη δεν είναι απλά παθητικά αντικείμενα της υπερβατολογικής δράσης και συγκρότησης.
Η υπερβατολογική συγκρότηση αντικειμένων που δεν είναι "καθαρά" γνωσιακά (αν υποθέσουμε πως υπάρχουν και αυτά τα αντικείμενα) δεν εκφεύγει εύκολα της τάσης "να" εννοούνται και να παράγονται γνωσιακά (ιδεολογικά, φαντασιακά κ.λπ) ως υπερβατικά αντικείμενα.
Η διάκριση υπερβατολογικής και υπερβατικής παραγωγής του αντικειμένου όταν αναφερόμαστε σε "κοινωνικά" αντικείμενα είναι δυσχερής εφόσον όλες οι κοινωνικές και κοινωνικο-θεωρητικές αντιπαραθέσεις και οι θεσμικές και πολιτικές συγκροτήσεις που τις εκφράζουν και τις συμπυκνώνουν λαμβάνουν "αυθόρμητα" έναν απολυταρχικό υπερβατικό χαρακτήρα, ακόμα κι αν υποστατώνουν την θέση ενός "αδύναμου" ή καταδιωκόμενου πόλου της αντιπαράθεσης.
Υπό αυτή την σκοπιά των πραγμάτων είναι πραγματικό καθήκον των θεωρητικών εκείνων που είναι ταγμένοι στην αλήθεια των πραγμάτων και έχουν την πεποίθηση πως η αλήθεια αυτή συμφέρει περισσότερο τον "αδύναμο" ή καταδιωκόμενο πόλο, να διενεργούν συνέχεια μια "ψυχρή" κριτική απομύθευση όλων των ουτοπιών, των μύθων και των μεταφυσικών που στηρίζονται ειδικά σήμερα έμμεσα και κρυφίως στην ιεραρχική-μεταφυσική νοηματοδότηση της βιοπολιτικής και βιο-εξουσίας. 
Η κριτική αυτή δεν είναι βέβαια μια εύκολη υπόθεση εφόσον έχει εντός της την ροπή προς μια μορφή ρεαλιστικού κυνισμού, αλλά είναι αναγκαία ειδικά σε αυτούς τους ιδεολογικούς και πολιτικούς "χώρους" που θέλουν ή επιθυμούν να ελέγξουν ή ακόμα και να καταργήσουν το υπερβατολογικό πλαίσιο της βιοπολιτικής..



Ι.Τζανάκος   

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016

Μηδενισμός και αξιακή ιεραρχία..



Τα σημεία της νοηματικής οντοποίησης της ανθρώπινης "ζωής" περιέχουν ως εννοιακές και σημειακές δυνατότητες όλα τα υποσημεία διπολικών ή και περίπλοκων πολυπολικών συστημάτων νοηματοδότησης, τα οποία στην πραγματικότητα δεν αποτελούν οντικές ιδιότητές της:
Η "ζωή" δεν "ζει", η "ζωή" δεν αντίκειται στον "θάνατο", ο "θάνατος" δεν είναι η απόλυτη άρνηση της "ζωής" κ.λπ
Όταν η διεργασία (αυτο-)νοηματοδότησης της ανθρώπινης ζωής, εκπεμπόμενη κυρίως από ειδικές ομάδες που ειδικεύονται (όχι απαραίτητα επαγγελματικά) στην "εργασία" αυτή, συγκροτείται συγκροτώντας όλους αυτούς τους πόλους/υπο-σημεία, συνήθως δεν περιέχει εντός του συγκροτούμενου σημειακού συστήματος την ενότητα των σημειακών καθορισμών. 
Η ενότητα των υπο-σημείων σε ένα σημείο, η επιδιωκόμενη ή επιθυμούμενη ενοποίηση των υποκαθορισμών του κεντρικού καθορισμού "'ανθρωπος" ή "ον" ή "ζωή", δεν εμποδίζεται μόνον από τους ιστορικούς περιορισμούς, τις επιμέρους σκοπιές της κεντρικής έννοιας όπως σημαίνονται στην ίδια την ιστορικότητα ως διαρκή περιορισμό. 
Επίσης συμβαίνει το εξής:
Οι διάφορες ποικίλες ή συγκεντρωμένες σε ένα βασικό δίπολο κοινωνικές και κοινωνικο-θεωρητικές αντιπαραθέσεις επηρεάζουν καθοριστικά την συνολική διεργασία της νοηματοδότησης και την οριοθετούν εντός μιας ανοιχτής ή βαθύτερης πολεμικής ή σε μια πανσπερμία πολεμικών που εμποδίζει κάθε προσπάθεια ή επιθυμία ενοποίησης.
Κάθε κοινωνική παράταξη ή υπο-παράταξη συγκροτεί ωστόσο ένα ξεχωριστό υπο-σύστημα συμβολικής ενοποίησης του "όντος" που παρουσιάζεται ως το "ορθό" ή ανώτερο και ως εκείνο που αν δεν καταστρέφει πλήρως πάντως αφομοιώνει όλα τα (άλλα) ανταγωνιστικά υπο-συστήματα ή το κυρίως ανταγωνιστικό (άλλο) υπο-σύστημα.
Η αφελής κριτική της διάσπασης και της πολλλαπλότητας που απορρέει (ως διάπαση) από αυτήν την διεργασία ή προκαλεί αυτήν την διεργασία φαίνεται να αγνοεί την παραγωγική της δύναμη, παραβλέπει το γεγονός πως ο ανταγωνισμός μεταξύ των νοηματοδοτήσεων-συμβολοποιήσεων --που λαμβάνει πάντα έναν ανοιχτό πολεμικό χαρακτήρα-- είναι και αυτός που δημιουργεί μιαν ευρύτερη συμβολική ενότητα, η οποία σημαίνει και περιέχει την συνολική παραγωγική δύναμη της κοινωνικής νόησης. 
Βέβαια, και αυτό πρέπει να το επισημάνουμε ήδη από την αρχή, αυτή η (συμβολική) ενότητα δεν έχει απαραίτητα έναν συνεκτικό και "ορθολογικό" χαρακτήρα, ούτε επίσης σημαίνει κάτι το αναγκαστικά "θετικό" για την πλειονότητα της "κοινωνίας".
Συνήθως υπάρχει μια αφανής κοινωνία των ανθρώπων, μια κοινωνική "βάση" (που απαρτίζεται επίσης από πολλές "βάσεις") που επιφορτίζεται χωρίς να το γνωρίζει καλά καλά (αν και είναι και αυτή υπεύθυνη για την άγνοιά της) με την εφαρμογή ή υλοποίηση των "νοημάτων" των σε διαρκή έξαψη κατασκευαστών τους. 
Η διαρκής αφασία και σιωπή μιας τεράστιας μάζας καθημερινών ανθρώπων, διαχρονικά και παντού, σε σχέση με τα κεντρικά νοήματα ή υπο-νοήματα που διευθετούνται από τις διανοητικές/επιστημονικές ή πολιτικές ελίτ περιέχει την στρεβλή επίγνωση της αδυναμίας μη-εγκλωβισμού τους σε κάποια από τα υφάδια ή απλά τις ιδεολογικές και βιοπολιτικές πλεκτάνες των ελίτ.  
Η σιωπή των μαζών, μια σιωπή που διαρκεί όσο περίπου η ιστορία του ανθρώπινου γένους, είναι μια πρωτογενής προσπάθεια να μην πλεχθούν σε οποιοδήποτε υφάδι ενός υφαντού που είναι πάντα δημιούργημα (σε διαρκή εξέλιξη) κάποιων ελίτ, αλλά ως σιωπή είναι εξίσου και η θεμελιακή προϋπόθεση για την συντήρηση και αναπαραγωγή των ελίτ.
Η επίγνωση αυτή είναι δηλαδή στρεβλή, και παραμένει στρεβλή, εφόσον η ίδια η σιωπή που την συγκροτεί και την εκδηλώνει είναι φαινομενική, αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο ένα από τα εδάφη της βιοπολιτικής χειραγώγησης. 
Η διαρκής πρόσκληση που απευθύνουν οι ελίτ στις μάζες αλλά και η διαρκής ηθικολογική κριτική που τους ασκείται από την μια ή την άλλη σκοπιά, στηρίζεται σε αυτή την δομή της ουσιαστικής σιωπής που ωστόσο (ως σιωπή) σημαίνει όχι μόνον ανάθεση της ζωής τους αλλά και μια ριζική μη ανάθεση της ζωής τους. 
Θέλω να πω πως η διαρκής πρόσκληση των όποιων ελίτ στις όποιες μάζες δεν είναι απλά μια υποκρισία και ένα έδαφος της δομής ανάθεσης της (νοηματικής) ζωής στις ελίτ αλλά και μια εξουσιαστική πράξη επανένταξης των μαζών στις εκάστοτε εκστρατείες των  ελίτ, οι οποίες ως εν τέλει πρακτικές πάντα έχουν ένα προηγούμενο "ιδεο-νοηματικό" στάδιο ανάπτυξης.
Όπως θα καταλάβατε από την αρχή του κειμένου το ιδεολογικό ή νοηματικό σημείο-σύμβολο που εκσφεδονίζεται βιαίως από τις ελίτ στις μάζες είναι ένα νόημα περί της "ζωής" και του "θανάτου", συνήθως σε μια μορφή που ιεραρχεί την ζωή σε ένα κορυφαίο σημείο μιας ιεραρχικής νοηματικής πυραμίδας που αυτοδιαβαθμίζεται ως μια κλίμακα με (υποτίθεται) απόλυτα ξενωμένα επίπεδα οργάνωσης που αντιστοιχούν σε βαθμούς αξίας. 
Εξαρτάται από τις ιστορικές συνθήκες, τα ειδικά συμφέροντα των ελίτ αλλά και των μαζών, και τις αντιπαραθέσεις και τις διαφοροποιήσεις εντός τόσο των ελίτ όσο και των μαζών, για το ποιά μορφή προκρίνεται ως η "ορθή".
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει ποτέ ένα ορθότερο ή λιγότερο ορθό σύστημα ιεράρχησης. 
Δεν υπάρχει δηλαδή κανένα  αντικειμενικό κριτήριο ορθότητας ή μεγαλύτερου ωφέλους για την επιλογή ή επιβολή του ενός ή του άλλου συστήματος αξιακής και κοινωνικο-οντικής ιεράρχησης. 
Για να το εξηγήσουμε και εκφράσουμε αυτό που μόλις δηλώσαμε με επίταση σπεύδουμε να πούμε πως ακόμα και ένα μη-ιεραρχικό σύστημα αξιοθέτησης έχει την ίδια αξία που έχει κάθε (άλλο) ιεραρχικό σύστημα, ή μάλλον, έχει την ίδια μη αξία, απλά υπάρχει ως μια ύπαρξη με όλα τα δικαιώματα ύπαρξης που έχει μια ύπαρξη. 
Στην πραγματικότητα αυτό που υπάρχει ως σύνολο, ψευδο-ολότητα ή ένα σωριασμένο στο Εν πλήθος συστημάτων νοηματοδότησης είναι ένα Μηδέν που προσπαθεί να παρουσιαστεί στους αμνούς ως Είναι.
Όποιος δεν είναι ή δεν θέλει να είναι αμνός, ανεξαρτητα αν είναι λύκος ή απλά μη-αμνός και μη-λύκος, γνωρίζει πως το Είναι (το σύστημα) είναι μια σκιά του Μηδενός, όπου το Μηδέν περιέχει όλους τους υπο-καθορισμούς της νοηματοδότησης και τα διάφορα συστήματα (νοηματοδότησης) σε μια απόλυτη ενότητα, χωρίς νόημα.
[Λόγω του γεγονότος ότι αναγκάστηκα και αναγκάζομαι να αντιμετωπίζω τους σκόπιμα αγράμματους και σκατοχωριάτες (καμμία σχέση με τους αληθινούς χωριάτες, που είναι λίγοι πια και πεθαίνουν σιγά σιγά) ψευδοφιλοσόφους και "σοφούς" της ημι-περιφέρειας του δυτικού ιμπεριαλισμού "Ελληνική Δημοκρατία", χρησιμοποιώ μιαν έντονη, και υβριστική ίσως γλώσσα μιλώντας για το Μηδέν.
Μετά τις δημοσιεύσεις μου για τον Μηδενισμό δέχτηκα, πέρα απο  την θρασύδειλη επίθεση του νεορθόδοξου σκοταδιστικού εθνο-κυκλώματος του Καραμπελιά δια μέσω του παρακεντέ και διαδόχου (του) ράκκους-ρακκά, και την  επίθεση του "αυτόνομου" χώρου, επιθετικά αρθράκια από τον πιο οριτζινάλε χώρο της αναρχίας, χωρίς  να υπάρχει άμεση απάντηση, όπως και σε άλλα θέματα, ούτε βέβαια καμμία σοβαρή υποψία από όλους αυτούς πόσο αγράμματοι είναι. Αυτό που έχει σημασία και το σημειώνω εδώ είναι πως ενοποιήθηκαν οι αγράμματοι σκατοχωριάτες παρά το μεταξύ τους μίσος. 
Στο "βάθος" έχουν μάλιστα πάντα και φιλοσοφική ("αξιακή") ταυτότητα με τους αγράμματους της νεο-ορθοδοξίας (Ράμφος, Γιανναράς). Όλα τα γίδια ίδια..







Ι.Τζανάκος

7 αρχικές θέσεις για την βιοπολιτική...



1. 
Υπάρχει εγκλεισμός κάθε πολιτικής δομής του πράττειν και του θεωρείν στην βιοπολιτική δομή.


2.
Δεν υπάρχει προ-βιοπολιτική πολιτική, και η ανατομο-πολιτική έννοια της βιοπολιτικής είναι ταυτή με την ίδια την βιοπολιτική εκφράζοντας μιαν ιστορική και εννοιακή πτυχή της ως ενιαίου φαινομένου.


3.
Η μη διάκριση εννοιολογικά της πολιτικής και βιοπολιτικής είναι σήμερα η μοναδική μέθοδος απομύθευσης όλων των ιδεολογιών, ακόμα κι αν αυτές προτάσσουν ένα ιστορικό αφήγημα υπέρβασής της δια της υπέρβασης της καπιταλιστικής, νεωτερικής (υστεροκαπιταλιστικής, υστερονεωτερικής) βιοπολιτικής. 
Η βιοπολιτική αντικαθίσταται πάντα από μια άλλη βιοπολιτική.


4.
Η απομύθευση της μη-βιοπολιτικής σημαίνει την ερμηνεία της ως φενακισμένης ιδεολογικής και φενακιστικής μορφής της.


5.
Δεν υπάρχει καμμία διάκριση βίου και ζωής, όπως δεν υπάρχει καμμία οντολογική διάκριση μεταξύ "ζωής" και "θανάτου" (δυνάμεων της "ζωής" και δυνάμεων του "θανάτου", εφόσον αυτά τα στοιχεία της βιοπολιτικής οργάνωσης της "κοινωνίας" συνυφαίνονται αξεδιάλυτα αποτελώντας στοιχεία του ίδιου φαινομένου, της ίδιας ολότητας. 


6.
Δεν ισχύει η διάκριση "νεκρής" και "ζωντανής" εργασίας. 
Το μόνο που είναι πιά νεκρό στην ριζοσπαστική θεωρία είναι αυτή η διάκριση. Ο βιταλισμός ως σημείο μιας ιστορικής κίνησης με νοηματικά και πρακτικο-οικονομικά και πρακτικο-πολιτικά χαρακτηριστικά είναι, όπως η προαναφερόμενη διάκριση, νεκρός.


7.
Η κριτική της νιτσεϊκής και βιταλιστικής "επιδημίας" είναι σε κάποιο βαθμό και κριτική του μαρξισμού, ακόμα κι αν αυτός είναι περιορισμένος στην αρχική "ενάρετη" μορφή του και δεν έχει αλλοτριωθεί σε "νεομαρξισμό". 
Και ο μαρξισμός βέβαια και ο νεο-μαρξισμός (και ο νεο-αναρχισμός) περιέχουν γόνιμες δυναμικές. 
Είναι νεκροί όσο αναπαράγουν την μεταφυσική οντολογία των παραπάνω αναφερθέντων διακρίσεων και (ανάλογων) μύθων. 
Δεν ταυτίζουμε τον μαρξισμό (νεο-μαρξισμό κ.λπ) με τον φασισμό, αλλά είναι πλέον εμφανής η κοινή τους ρίζα όπως την ιχνογραφήσαμε, ανεξάρτητα από το γεγονός πως ο φασισμός (και ο φονταμενταλισμός κ.λπ) "επενδύει" περισσότερο στην θανατολογία και την θανατοπολιτική πτυχή της βιοπολιτικής χωρίς να στερείται βέβαια ψυχοπαθητικών εξάψεων και επιστροφών στον "θετικο-βιταλιστικό" πλαίσιο.





Ιωάννης Τζανάκος 

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016

16/12/2014 / Αυτοκαθορισμός: Η διαχρονική ανατομο-πολιτική ουσία της βιοπολιτικής..



16/12/2014 / Αυτοκαθορισμός: Η διαχρονική ανατομο-πολιτική ουσία της βιοπολιτικής



Η ζωή και ο θάνατος διακρίνονται ως ξεχωριστά όντα και αντίθετα μεταξύ του, από τους θρήσκους, τους δούλους (και αυτούς που δεν ξέρουν πως είναι δούλοι) και τους αφέντες όταν μιλάνε σε δούλους..
Σύμφωνα με την αφελή "βιοπολιτική" διαίρεση που κάνουν οι (νεο-)αναρχικοί οι κοινωνικές και υπαρκτικές δυνάμεις διακρίνονται σε δυνάμεις του θανάτου και σε δυνάμεις της ζωής. Κατά κάποιο τρόπο όμως η ίδια η βιοπολιτική, όπως έχει ορισθεί με συγκεκριμένο τρόπο (ίσως τον πιο συγκεκριμένο) από τον Μ.Φουκώ είναι ένας εσωτερικά (''οργανικά" ή "συστημικά") καθορισμένος γενικός, και όχι απαραίτητα πάντα "απαξιωτικά" εννοούμενος, τρόπος νεωτερικής οργάνωσης της αναλογίας "ζωής" και "θανάτου", και παρουσιάζεται (χωρίς αξιολογικές βιταλιστικές προσλήψεις) ως τρόπος που ξεκίνησε από (φαινομενικά) απλά υποδείγματα εξουσιαστικής ρύθμισης ή και επιβολής που είχαν να κάνουν με τις συγκεκριμένες  σχέσεις οικονομικής παραγωγής και αναπαραγωγής του είδους, γεννήσεων-θανάτων, γονιμότητας και ελέγχου των γεννήσεων, ασθένειας και ίασης ή διαχείρισης της ασθένειας, και ολοκληρώθηκε δια της μαζικοποίησής του και της κεντρικοποίησής του (ως τρόπου ρύθμισης) σε βασικό στοιχείο της κοινωνικής δομής με γενικό λειτουργικό ρόλο. 
Η βιοπολιτική/θανατοπολιτική ως (μη αποκλειστικά) πειθαρχική εξουσία, ή μάλλον ως διαλεκτική υπερκέραση της τυπικής πειθαρχικής εξουσίας εφαρμόζεται στον άνθρωπο ως ζωντανό ον, στον "ζωντανό" άνθρωπο, τον άνθρωπο ως "είδος", τον μαζικό άνθρωπο, που όμως ακριβώς μετατρέπεται σε μαζικό άνθρωπο και δια της βιοπολιτικής (ο Φουκώ λέει πως η νέα εξουσία της βιοπολιτικής δεν εξατομικεύει αλλά μαζικοποιεί το ανθρώπινο), και όχι στον άνθρωπο ως σώμα, με την έννοια ίσως (αυτό είναι μια δική μας επέκταση της έννοιας και μια πιθανή εκτροπή της από μέρους μας) πως δεν παύει η πειθαρχική εξουσία επί του "σώματος" αλλά πως εντάσσεται στην κατά κύριο λόγο ελεγκτική εξουσία της (της βιοπολιτικής). 
Η πρωϊμη βιοπολιτική, ή μάλλον προ-βιοπολιτική, της ανατομο-πολιτικής (όπως λ.χ εκφράστηκε με ενάργεια στο "σωματο-κεντρικό" χομπσιανό μοντέλο) αναιρείται μέσα στην ελεγκτική εξουσία επί (της ζωής) των μαζών, που είναι μάζες όσο ακριβώς εντάσσονται στην βιοπολιτική.
Ωστόσο παρουσιάζονται άλυτα θεωρητικά και ιστορικο-θεωρητικά προβλήματα ακριβώς σε αυτό το επίπεδο της υπερκέρασης τής πρώτης, ας πούμε, βιοπολιτικής, της"ανατομοπολιτικής", που υποθέτει ο Φουκώ, ίσως γιατί στηρίζεται σε μιαν καθαρά θεωρητική προϋπόθεση του Λόγου που ως υπέρτατη μορφή εξουσίας (έτσι θεωρείται), αν και όχι υπάρχων ως ενιαίο "σώμα" ("οι Λόγοι" που λεν εις τα Παρίσια), δεν μπορεί παρά να καθορίζει, ίσως και να καταργεί την ανατομοπολιτική στιγμή του, την "σωματική", ήτοι "ατομική" κατά κάποιον τρόπο, βιο- και θανατοπολιτική.
Αν έριχνα ευθέως το βέλος μου θα έλεγα πως τελικά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Αυτό που επιτελείται δια της βιοπολιτικής μαζικοποίησης είναι η εξόντωση, εξαφάνιση, ο περιορισμός της ανθρώπινης ατομικότητας με την αναγωγή της στην εκμυθευμένη -στην νεωτερικότητα- "σωματικότητα". 
Ο Φουκώ, δέσμιος της σωματοκεντρικής (και νιτσεϊκής) ιδεολογίας και ερμηνευτικής "αρχής" επέταξε και αυτός την δύναμη της ατομικότητας στο γενικό "σώμα/μη-σώμα" της ζωής. 
Αυτό που είναι το αντικείμενο της κριτικής του, αλλά και των ελπίδων του, είναι ένα τώρα "σκληρά'' καθορισμένο αλλά μελλοντικά ακαθόριστο (και "απελευθερωμένο") συλλογικό σώμα που από κεντροποιημένο-έκκεντρο θα μετατραπεί σε αμιγώς έκκεντρο.
Δεν νομίζω όμως πως έχει υπάρξει καμμία διαφυγή από την ανατομο-πολιτική της νεωτερικότητας (Χόμπς, Ρουσσώ) αλλά και την πατροπαράδοτη ''σωματικότητα" της κριτικής και της πολιτικής θεολογίας των (πολιτικών) φιλοσόφων. 
Η αξιοσημείωτη ταύτιση της Φουκωϊκής θεωρίας με την πραγματικότητα (που κάνει το έργο του αξεπέραστο, ακόμα) προέρχεται από την έμμεση απόδοχή ανατομο-πολιτικών ακινησιών της ίδιας της ύστερης βιοπολιτικής μη-ανατομοπολιτικότητας. 
Οι γενικές ρυθμίσεις και περιεκτικές θεωρήσεις και πρακτικές της νεώτερης ελεγκτικής (και όχι τόσο μη-πειθαρχικής) εξουσίας του κράτους και των καπιταλιστών προέρχονται από την δομή που "σωματοποιεί" την κοινωνική πραγματικότητα, που δεν είναι άλλη από την βαθύτερη δομή που στηρίζει και οργανώνει το σύστημα της σκλαβιάς, που τώρα υφίσταται ως το σύστημα της μισθωτής εργασίας, δηλαδή το σύστημα που μετατρέπει την κοινωνική-ανθρώπινη υπόσταση του προσώπου σε μια σωματική μονάδα και άρα εγγενώς αποξενωμενη "σωματικότητα''. 
Η επιτυχία των αναγωγών του Φουκώ στηρίζονται στην βαθύτερη έκφραση αυτής της δομής επιφανείας στο επίπεδο των θεμελιακών "ουσιών" (σώμα, εξουσία, Λόγος-σώμα, Λόγοι των σωμάτων κ.λ.π) όπως μάλιστα έχουν μετατραπεί στον καπιταλισμό σε γενικές ρυθμιστικές αρχές μιας "ανοιχτότερης" μορφής που στηρίζεται στη "ελευθερία'' κίνησης της σωματικότητας αυτής (εργασιακή δύναμη), και την αποκόλλησή της από τους άμεσους όρους της κοινωνικής παραγωγής. 
Οι όροι όμως αυτής της νέας ρύθμισης του "κοινωνικού σώματος" δεν αίρουν την ανατομοπολιτική διάσταση της πολιτικής. 
Η βιοπολιτική είναι μοιραία ανατομο-πολιτική, και οι κυρίαρχες μεταφορές της παραμένουν ανατομικές και εργαλειακές-οργανο-ικές (το λέω έτσι, δεν χρησιμοποιώ το όρο "οργανικές", για να μην μπερδευτούμε με την έννοια του "οργανισμού", αλλά να μιλήσουμε για το όργανο-μέλος ως σημείο του σώματος). 
Η πολιτική θεωρία παλεύει με τα όρια και τις υπερβάσεις των ορίων αυτών των εννοιών, και υπό αυτή την έννοια δεν είναι καθόλου τυχαίο πως ο Φουκώ παρέμεινε, παρά τον "αναρχισμό" του, ο αφελέστερος ή μάλλον ο αθωότερος κριτής του κρατισμού και των τερατωδών κινδύνων που αυτός έκρυβε και κρύβει για τον άνθρωπο και την αξιοπρέπειά του, σε μια φάση που όντως θα ενεργοποιηθεί για να καθορίσει τα πράγματα ως κεντρικός φορέας ιδεολογίας και εξουσίας. 
Τώρα, ακόμα, διερχόμαστε μιαν "φουκωϊκή" εποχή, όπου ο "ιδιωτικός τομέας" της εξουσίας, σε συνεργασία ή απλά σε συνταυτιστική συνάφεια με τα αστικά κράτη και τις πολυεθνικές, φαίνεται να ακυρώνει την ανάγκη μιας "απόλυτης" κεντρικής αυταρχικής εξουσίας, αλλά αυτό πλέον δεν ισχύει και τόσο απόλυτα. Και θα πάψει να ισχύει..






Ι.Τζανάκος