Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

8 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ




1. Η δημιουργία ενός λαϊκού κινήματος δεν αφορά την πρωτοβουλία ενός επαναστατικού κόμματος.

Το επαναστατικό κόμμα μπορεί να συντονίσει, να διευθύνει ή να οργανώσει πολιτικά ένα κίνημα, και όχι να το δημιουργήσει.


2. Η δημιουργία ενός λαϊκού κινήματος αφορά την ιστορική κίνηση, και τα καθήκοντα του κινήματος αυτού προ-τίθενται απο την ιστορική κίνηση.


3. Η ιστορική κίνηση δεν είναι μια κίνηση μόνον στην βάση συγκυριών και ιδιαίτερων συνθηκών, αλλά η κίνηση της παγκόσμιας παραγωγικής ολότητας υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες της εκδίπλωσής της ως παγκόσμιας παραγωγικής ολότητας.


4. Το σύνολο των παγκόσμιων συνθηκών βρίσκονται σε αντίφαση προς την κίνηση της θεμελιακής τους παγκόσμιας δομής(ολότητας) ως μέρη της αντιφατικής κίνησής της πρός την ολοκλήρωση της (πλήρους) ολοποίησής της.

Η παγκόσμια (παραγωγική) ολότητα δεν τεμαχίζεται πλέον σε ''μέρη" που θα αναιρεθούν ως αποξενωμένα και τεμαχισμένα μέρη κατά την στιγμή ή φάση της παγκόσμιας η περιφερειακής επανάστασης του εργαζόμενου λαού, αλλά ήδη έχει αναιρεθεί ως τεμαχισμένη σε  "ολότητα" απο την μιά και ''μέρη" απο την άλλη και έχει παραχθεί ως παγκόσμια καπιταλιστική-ιμπεριαλιστική ολότητα, παγκοσμιοποιημένος ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός.

Η παγκόσμια επανάσταση του εργαζόμενου λαού δεν έρχεται να αναιρέσει την εθνοκρατική υπόσταση του καπιταλισμού, γιατί απλά αυτή έχει ήδη αναιρεθεί. Η αναφορά δε, σε εθνοκρατικά οργανωμένο σοσιαλισμό δεν έχει πλέον ούτε κάν την δυνατότητα να στηριχθεί σε κάποιες εθνοκρατικές βάσεις του καπιταλισμού.


5. Η επικράτηση της παγκοσμιότητας ως βάσης του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού δεν αναιρεί την σημασία και την θεμελιακότητα των εθνικο-απελευθερωτικών αγώνων, αλλά αντίθετα τους θέτει σε πρώτο πλάνο εφόσον ο σκοπός τους, αν είναι πραγματικά εθνικά κινήματα και όχι εθνικιστικές κινήσεις, δεν είναι απλά η υπεράσπιση κάποιας ανύπαρκτης πλέον εθνοκρατικής βάσης αλλά η υπεράσπιση εστιών αντίστασης μέσα στο ενιαίο πλεόν "έδαφος" της παγκόσμιας καπιταλιστικής πραγματικότητας.

Τα εθνικά κινήματα είναι συσπειρώσεις και συμπυκνώσεις λαϊκών ομάδων σε τοπικό επίπεδο.

Το δε τοπικό επίπεδο δεν είναι σε καμιά περίπτωση ένα ομοιόμορφο σημείο μιας ομοιόμορφης πραγματικότητας, αλλά το χαίνον σημείο μιας ασύμμετρης και διασκορπισμένης καπιταλιστικής πραγματικότητας, που το παράγει ως ένα ουσιαστικό της αρνητικό ισοδύναμο.

Η διαφορά της σοσιαλιστικής απο την καπιταλιστική προοπτική εμφαίνεται ακριβώς στα κοινά σημειακά και νοηματικά επίπεδα ως απόλυτες διαφορές, ακριβώς λόγω της σημειακής τους σύμπτωσης.

Το "κοινό" αντικείμενο παράγεται ως απόλυτη διαφορά, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα "μέσα παραγωγής". Στην περίπτωση της "εθνικής'' σημειακότητας, εφόσον μιλάμε για ένα αρνητικό ισοδύναμο της πληρότητάς της παγκοσμιότητας, η ταυτότητα της ως χαίνοντος σημείου την καθιστά ένα εξόχως "περίπλοκο" διαλεκτικό σημείο.


6. Η αναμονή ενός παγκόσμιου εργατικού-λαϊκού ταξικού κινήματος κατασκευασμένου απο την ιδεολογική πρωτοπορεία, όπως επίσης και η αναμονή ενός εθνικού κινήματος αντίστασης γενικά στην παγκόσμια "πραγματικότητα", είναι ακριβώς το ίδιο αφηρημένη όπως ο διεθνισμός και ο εθνικισμός ως προκαθορισμένα σχήματα της λαϊκής δράσης.

Στην πραγματικότητα η ίδια η ιστορική κίνηση της παγκόσμιας ολότητας θα κονιορτοποιήσει όλες τις αντιθετικές "εμφάνειες'' και θα τις αντικαταστήσει με την ριζική αντίθεση ανάμεσα στην λαϊκή προοπτική και την προοπτική του κράτους/κεφαλαίου.


7. Χρειάζεται  επειγόντως να αναλυθεί και να προ-εννοηθεί η μορφή που θα λάβει η κατάρρευση του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος, αν και είναι για μένα σίγουρο πως αυτό θα γίνει απο τα ίδια τα πράγματα. Δεν μπορεί κανείς να έρχεται σε αντίθεση με την ιστορική κίνηση εσαεί. Η ίδια η ιστορική κίνηση θα τον επαναφέρει εις εαυτήν.


8. Αν κάποτε η κριτική στον ιμπεριαλισμό ήταν αναγκαία θεμελιωμένη στην κριτική στον καπιταλισμό, σήμερα ισχύει και το αντίθετο: η κριτική στον καπιταλισμό είναι αναγκαία θεμελιωμένη στην κριτική στον ιμπεριαλισμό.

Ο ιμπεριαλισμός δεν είναι σήμερα μόνον η αναγκαία μορφή του μονοπωλιακού καπιταλισμού, αλλά η αποκλειστική του μορφή, και εξ'αυτού ο δείκτης της "ύπαρξής" του.

Θα μπορούσα κάπως "σοφιστικά'' να πω πως ο βαθμός της "ιμπεριαλιστικότητας'' ενός σημείου στο παγκόσμιο σύστημα είναι και ο βαθμός της καπιταλιστικότητάς του.

Αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχει ένα πεδίο μη-καπιταλιστικών χωρών, αλλά πως παράγεται αναγκαία ως το συμμετρικό αντίθετο ενός ενιαίου συστήματος, το εντός του συμμετρικού α-σύμμετρο του συστήματος, το εντός του συστήματος εξω-συστημικό του. 

Με αυτό τον τρόπο συμπληρώνουμε την εικόνα της αρνητικής ισοδυναμίας, που περιέχει ως γενική συμπλοκή της "ισορροπίας'' "θετικού-αρνητικού", την προαναφερόμενη εθνική σημειακότητα του ενιαίου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού και την περιφερειακή "ζώνη" των "μέσων χωρών".

Το μη καπιταλιστικό περιβάλλον του καπιταλισμού είναι η "μη κρατική" πλεόν εθνική σημειακότητα και η περιφέρειά του, και αυτή δεν είναι πλέον μόνο η "αποικιοκρατούμενη" ζώνη, αλλά κυριώς η ευρεία ζώνη των "μέσων" χωρών.

Αυτή είναι το καπιταλιστικό/μη-καπιταλιστικό περιβάλλον του ιμπεριαλισμού. Δεν έχουμε να κάνουμε μόνον με "αδύναμους" κρίκους, αλλά, απο μια οπτική που έχει να κάνει με την δυναμική υπέρβασης της "ασυμμετρίας", με τους δυνατούς κρίκους του ιμπεριαλισμού:

Ο ορίζοντας του συστήματος παράγεται ως σύστημα/μη-σύστημα, και έτσι επαν-αφομοιώνεται κάθε "εξω-συστημική" προοπτική..

Η πολυπλοκότητα του προβλήματος των "αρνητικών ισοδυνάμων'' του παγκόσμιου συστήματος έγκειται στο γεγονός της αντινομικότητας που παράγεται απο την παραγωγή της τοπολογικής διάστασης ως "αρνητικά ισοδύναμης" μιας ήδη διαμορφωμένης παγκοσμιότητας.

Το έδαφος είναι ολισθηρό τόσο για τον αριστερό εθνικισμό,  όσο και για όλες μορφές του "διεθνισμού''.(Το ίδιο ισχύει και για όλα τα μείγματα..)   






Ιωάννης Τζανάκος 

Σημειώσεις για την θεολογική στοιχείωση του Πρόκλου..



Πρόκλου Στοιχείωσις Θεολογική
Πολύτυπος 1982

Σχόλια, ερμηνεία
Ιωάννης Τζανάκος

Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

Το απόλυτο εθνικό όριο και ο απόλυτος πόλεμος του μέλλοντος / 3 σημεία απόλυτης οριοθέτησης.


9 Απριλίου 2016


Σήμερα θα μιλήσουμε σκληρά για ένα πιθανό μέλλον, το οποίο δεν είναι ελάχιστα πιθανό, και θα θέσουμε τα απόλυτα όρια της στρατηγικής μας, όπως και τα απόλυτα όρια της πολιτικής και εξουσιαστικής ανοχής μας σε σχέση με την παραβίαση αυτών των ορίων.
Όποιος θέλει ας αντιπαρατεθεί σε αυτή την τοποθέτηση από μέρους μας αυτής τής απόλυτης οριοθέτησης και αν τολμάει ας αντιπαρατεθεί και στην τοποθέτησή μας που θα επακολουθήσει και θα αφορά την προτεινόμενη τιμωρητική (πρακτική) που θα προτείνουμε για όσους δεν τηρήσουν τα απόλυτα όρια που θέτουμε αλλά και γιά όσους δεν τα υπερασπιστούν ενεργά.
Θα ξεκινήσουμε με την τοπο-θέτηση αυτών των ορίων σε συγκεκριμένα γεωπολιτικά και γεωγραφικά πλαίσια. 
Για λόγους ευκολίας θα πραγματευτούμε το θέμα μας οργανώνοντάς το σε σημεία:


Σημείο 1
Η κρατική επικράτεια της "Ελληνικής Δημοκρατίας" είναι σαφώς καθορισμένη, από διεθνείς συνθήκες κ.λπ 
Μην στεκόμαστε όμως μόνον στις διεθνείς συνθήκες, εφόσον μια διεθνής συνθήκη μπορεί να νομιμοποιήσει μετά από έναν πόλεμο μιαν απώλεια εθνικού κρατικού εδάφους. 
Κατά την δική μας απόλυτη οριοθέτηση, δεν είναι αποδεκτή στον αιώνα των αιώνων καμμία μείωση εθνικής κρατικής επικράτειας, ακόμα κι αν έχει προηγηθεί πόλεμος (κατά πάσα πιθανότητα με την Τουρκία) και έχει υπογραφεί νέα συνθήκη. 
Ήδη από τώρα προτάσσουμε προκαταβολικά το εξής αξίωμα:
Καμμία συνθήκη μείωσης του εθνικού κρατικού εδάφους δεν θα είναι αποδεκτή, ακόμα κι αν προκύψει από μια διεθνή συνθήκη αποδεκτή από έναν πιθανώς ηττημένο (εθνικό) λαϊκό πληθυσμό.
Η απώλεια ελληνικού εθνικού κρατικού εδάφους και η κατάκτησή του από την Τουρκία ειδικά (αλλά όχι μόνον) διακηρύσσεται από εμάς παράνομη και μη αποδεκτή στο διηνεκές και σαν μέτρο τιμωρητικής και απόλυτης εφαρμογής αυτής της διακήρυξης τίθεται το εξής (σημείο 2):


Σημείο 2
Η απώλεια εθνικού κρατικού εδάφους της Ελλάδας θα σημαίνει για την Τουρκία (που είναι ο πιθανότερος διεκδικητής και νέος κάτοχος αυτού του εδάφους) ολοκληρωτικό πόλεμο από μέρους μας.
Η πρόκλησή μας προς τους Τούρκους είναι η εξής: ακόμα κι αν κερδίσετε έναν πόλεμο με εμάς, και ακόμα ένα μικρό (θεωρητικά μικρό) κομμάτι εδάφους (ένα νησί λ.χ) το  αντίτιμο από εμάς θα είναι πλέον για εσάς ο απόλυτος πόλεμος από εμάς χωρίς όριο μέσα και έξω από την επικράτεια του κράτους σας.
Συνεπαγωγικά (σημείο 3):

Σημείο 3
Κάθε πολιτική ιδεολογική και προσωπική δύναμη που δεν θα αποδεχθεί αυτή την πολιτική απόλυτη οριοθέτηση και αυτό το απόλυτο "μη παρέκει", στο "εσωτερικό" της πιθανά ηττημένης χώρας μας (σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο), δεν μπορεί να έχει κανένα πολιτικό δικαίωμα.





Ιωάννης Τζανάκος   

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Η κριτική στην ψυχο-πολιτική παράνοια ως όπλο του ιμπεριαλισμού..



Η ικανότητα της όποιας "εξουσίας" ή "κυριαρχίας" να χωρίζει τους ανθρώπους σε διαφορετικές κατηγορίες (αξιολογώντας δια αυτού του χωρισμού την δράση τους ως καταστροφική ή δημιουργική για την κοινωνία) είτε κατασκευάζοντας αυτό τον χωρισμό είτε αξιοποιώντας τον όποιο προϋπάρχοντα χωρισμό, δεν μου είναι ξένη, δεν μου είναι κάτι εχθρικό, δεν είναι κάτι που επιθυμώ να στερηθεί από τα όπλα μου και τα όπλα όσων θεωρώ πως θα είναι έμπρακτοι σύντροφοί μου σε έναν πιθανό αγώνα επικράτησης.

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

Θέλω να μου απαντήσεις..



Ανοίγει αυτή η καταραμένη μέρα, η δευτέρα, και γω έχω ένα σφηνωμένο ερώτημα στο μυαλό μου:


Είναι το άπειρο "αποτέλεσμα" ενός επεκτεινόμενου διπλασιασμού ή ο διπλασιασμός το "αποτέλεσμα" του απείρου;

Αλλιώς

Είναι το άπειρο "αποτέλεσμα" της επανάληψης ή η επανάληψη "αποτέλεσμα" του απείρου;

Για το τι επαναλαμβάνεται και απειρίζεται δεν έχω ιδέα. 
Νομίζω η μηδενικούρα..


Ήμουνα νιός και έγινα γέρος και για όλα φταίει ο Βολταίρος..





Ιωάννης Τζανάκος

Κυριακή, 3 Απριλίου 2016

Δεν έχω Όνομα (6)




Η σημασία της ιστορικής καταστροφής του Λόγου δεν έχει το περιεχόμενό της, ή την αναφορά της στην υποτιθέμενη δυνατότητα ανασύστασής του ή αναγέννησής του.
Ο Λόγος είναι ένα φορτωμένο πράγμα, και όχι μόνον στην προφανώς αδιαμεσολάβητη ή ά-κριτη μορφή του, εφόσον ακόμα και σήμερα που έχουν αναπτυχθεί και εκφραστεί σε ένα τεράστιο μέγεθος όλες οι εκλεπτυσμένες αναστοχαστικές ανασυγκροτήσεις του ως αποδομημένου και αναδομημένου (και όχι μόνον από τον "μεταμοντερνισμό" αλλά και από την "αναλυτική φιλοσοφία") παραμένει σε αδιέξοδο. 
Το αδιέξοδο είναι ο ίδιος ο Λόγος, και δεν υπάρχει άλλη ευκαιρία για τον Λόγο ακόμη κι αν αναπαραχθεί σε μυριάδες μορφές ως Λόγοι, ακόμα και ως Λόγοι που δεν είναι Λόγοι ενός Λόγου. 
Θεωρώ πως ακόμα και η πιό ριζοσπαστική ανάλυση του Λόγου μπορεί να ελεγχθεί για αναπαραγωγή της Λογοκρατίας.
Η πραγματική έξοδος από τον Λόγο παράγεται από την ίδια την δυναμική της τεχνικής σύνθεσης της παραγωγής του. 
Ιδού, εδώ, όπως και σε άπειρα τερματικά, τι εννοούμε.
Πάλι όμως θα μπορούσαμε να δούμε πως υπάρχει μια καθήλωση σε μια άλλη μορφή της Λογοκρατίας. 
Οι δυνατότητες που μας παρουσιάζονται από την τεχνικοποίηση και "ψηφιοποίηση" του Λόγου δεν έχουν υλοποιηθεί, εφόσον ακόμα παραμένουν στα πλαίσια της ιδιωτικότητας και της κρατικής χειραγώγησης.
Εν ολίγοις, ο καπιταλισμός κρατάει δέσμια την τεχνική δύναμη ακόμα και στο επίπεδο εκείνο που φαίνονταν ως το δυνάμενο να περιέχει μια πιό ανοιχτή δομή.
Ο Λόγος ως μια κυριαρχική δομή συμβολοποίησης του κοινωνικού κόσμου επιβιώνει και σε αυτά τα άπειρα τερματικά.
Η ιστορική καταστροφή του Λόγου έχει παραμείνει ακόμα ατελής, και παράγεται ένα συνεχώς παραγόμενο "ενδιάμεσο" της επιθυμούμενης καταστροφής του.
Ο Λόγος όπως παρουσιάστηκε και όπως στιγματίστηκε από την παρουσία του στην πραγματική ιστορία έχει ένα ολοκληρωτικό τέλος που έρχεται και αυτό είναι στην πράξη της ελευθεριακής κοινωνίας των άμεσων παραγωγών και δημιουργών.
Κατά την μετάβαση προς αυτή την ανώτερη κοινωνική οργάνωση θα θρυμματιστούν ακόμη περισσότερο οι ονοματολογίες και τα νοήματα του Είναι-Λόγου και του μη Είναι-Λόγου, για να αναδυθεί επιτέλους βασανιστικά όμως το ανθρώπινο ως συγκεκριμένο, ένα ανθρώπινο που δεν θα έχει σαν σημαία του καμμία σημαία και κανέναν "ανθρωπισμό".






Ιωάννης Τζανάκος

Δεν έχω Όνομα (5) Ο ουρανός της λήθης..



Η έλξη που ασκεί η δυνατότητα πλήρωσης του Είναι, είναι και η μοναδική παρουσία του Είναι.
Δεν υπάρχει Είναι, δεν το μάθατε;
Αλλά ας μην αστειευόμαστε.
Το Είναι (Sein) υπάρχει ίσως ως ένα ίχνος μιας έλξης που ασκείται από ένα Κάτι (Etwas) σε μια έλλογη υπόσταση. 
Όμως ούτε αυτό το Κάτι είναι αναγκαία Είναι, ούτε αυτό που αφήνεται ως ίχνος επίσης (είναι αναγκαία Είναι).
Τι είναι το ίχνος της έλξης πλήρωσης;
Πριν αναζητήσουμε τι είναι αυτή η έλξη πλήρωσης και πριν αναζητήσουμε σε τι έλκεται η έλλογη υπόσταση θα έπρεπε να ερευνήσουμε το ίχνος.
Μόνον ίχνη μελετάμε έτσι κι αλλιώς.
Δεν το μάθατε καλέ χρυσά μου αντι-μεταμοντέρνα;
Αλλά ας μην αστειεύομαστε.
Τα ίχνη είναι πιά ερείπια, αυτό ας το γνωρίσουμε καλά και ας το χωνέψουμε μέσα στην αναγκαία ηθική-ηθικολογική συνείδησή μας, πριν σπεύσουμε να κατασκευάσουμε μια υπο-ένδοξη ιχνογραφία και έναν έμμεσο Λόγο/μη-Λόγο του Λόγου. 
Εδώ ας σκεφτούν και οι λεγόμενοι μεταμοντέρνοι, μεταδομιστές, ακόλουθοι της νέας κριτικής σκέψης αποδόμησης κ.ο.κ χωρίς να επαναπαύονται στην ορθή κριτική από μέρους τους τής ουσιοκρατικής μεταφυσικής, του Λόγου και τα ρέστα.
Υποψιάζομαι πως "πίσω" και από τον Λόγο περί της κρίσης του Λόγου (και του φαλλο-Λογοκεντρισμού) υπάρχει ένας ένδοξος δυτικός αυτοβαυκαλισμός γύρω από κεκαθαρμένα ίχνη αυτού του Λόγου.
Όμως ο Λόγος που "αποκαθαίρεται" (μέσα) από την μεταδομιστική, γλωσσο-αναλυτική κριτική κ.ο.κ, δεν είναι μόνον ίχνος, είναι επίσης ερείπιο, ένας τόπος σφαγής, ένας τόπος εξάλειψης της ανθρώπινης παρουσίας στην συγκεκριμένη της μορφή, και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ και με καμμία λυτρωτική μη-λήθη μιας υποτιθέμενης ελεύθερης ζωής στο ιστορικό επέκεινα της πραγμάτωσης της ελευθεριακής εξοχότητας Βρυξελλών Βερολίνου Μόσχας Παρισίων και λοιπών δυτικών περιχώρων.
Αυτό που υπάρχει είναι η παγκόσμια θυσία για να ανορθωθεί ένα ίχνος ελευθεριακής ελευθερίας του υποκειμένου, η οποία ήδη κακοποιείται ακόμα και από τους αγνότερους ή πιό χαζούς "νοηματικούς" εκπροσώπους της.
Η πολλαπλότητα των ονομάτων που χρησιμοποιούν αυτά τα καλά παιδιά έχει έναν συγκινητικό και γλοιώδη χαρακτήρα.
Υπάρχει μια ρήξη με την μονιστική και απολυτοκρατική (με την τετριμμένη έστω έννοια) φιλοσοφία του εκάστοτε κακού ολοκληρωτισμού ή της εκάστοτε φαλλικής και πατριαρχικής Εν-ολογίας. 
[Συγχωράτε μου τώρα την επαρχιώτικη παρέκβαση..
Θυμάμαι τον Λεωνίδα Κύρκο με τα πολλά επίθετα που αράδιαζε επί των ενθουσιασμένων κεφαλών των τότε νέων κινημάτων. 
Πολλά επίθετα, πολλά υπο-ονόματα, και πολλές παπαρδέλες μαζεμένες, όπως δημοκρατικός ερωτικός οικολογικός και άλλα σοσιαλισμός. Τι τραβήξαμε και μείς!..] 
Όμως αυτό που υπάρχει πάντα είναι Έν-α όνομα που ηγεμονεύει στην κάθε υπο-σέκτα του ελευθεριακού κινήματος ή των κινημάτων, που είναι τόσα όσα είναι και τα σκατά που δημιουργεί η δύση για να τα πετάει έξω από την "αυλή" της.
Δεν πρέπει να κακίζουμε κανέναν, αυτά είναι ξεπερασμένα πράγματα. 
Και γω επίσης τους αγαπώ όλους τους κινηματίες, παρά τα βρισίδια.
Το θέμα μας είναι άλλο. 
Το θέμα μας είναι το μη-θέμα της νέας ιχνογραφίας και ερμηνευτικής του Λόγου ερειπίου, του Λόγου σφαγής, του Λόγου θανάτου, του Λόγου της ζωής που είναι θάνατος και "λέει" πως είναι υπερασπιστής της ζωής έναντι του θανάτου.
Σε αυτό τον Λόγο αναζητάμε το Εν της αλήθειας και η αλήθεια είναι κάτι που υπάρχει αν υπέρκειται των ιχνών και των ερειπίων της, αν αυτά είναι δικά της ερείπια και ίχνη και όχι το σφαγμένο αίμα μόνον που ξεράθηκε στα κράσπεδα της σφαγής.
Θα μπορούσε η αλήθεια να μην έχει σχέση με όλα αυτά;
Αλήθεια τι αλήθεια θα ήταν αυτή που δεν θα περιείχε την επιθυμία/μη-επιθυμία να μην έχει σχέση με όλα αυτά;
Αν υπάρξει αλήθεια του ελεύθερου ανθρώπου, αν υπάρξει ακέραια κάποτε η ελευθερία, αν υπάρξει ποτέ κοινωνία χωρίς τους εξευτελισμούς της τιμωρίας, της ταξικής ιεραρχικής καταστροφής, αν και αν, θα είναι μια λήθη ενός ουρανού που δεν χρειάζεται ούτε τα ίχνη, ούτε τα ερείπια του Λόγου, ούτε το Είναι και το μη-Είναι του Είναι.
Και μην μου πείτε, πως αυτή η κατάσταση δεν θα έχει περισσότερη σχέση με το Μηδέν και το Όνομα ως Μηδέν-Εν, γιατί τότε θα σας καταραστώ στην κόλαση να τιμωρηθείτε διαβάζοντας αέναα τα άπαντα του Ράμφου..








Ιωάννης Τζανάκος

Δεν έχω Όνομα (4) Το Μηδέν της επιθυμίας.



Το σημείο είναι το Μηδέν του Είναι και ως Είναι είναι το Μηδέν του Μηδενός.
Όταν το Μηδέν διπλασιάζεται μηδενίζεται, μόνον που ο μηδενισμός αυτός δεν το αναιρεί ως Μηδέν παρ'όλο που του δίνει έναν άλλο χαρακτήρα. 
Μπορούμε να υποθέσουμε πως το όνομα (ή "ονοματοδότηση") περιέχεται σε έναν τέτοιο διπλασιασμό ή πολλαπλασιασμό (επανάληψη) του σημείου-Μηδενός.
Όμως το πρόβλημα που μας θέτει το όνομα έχει να κάνει με την επιθυμία που περιέχει εντός της επιθυμίας που είναι ως Είναι.
Η επιθυμία του ονόματος είναι επιθυμία πλήρωσης.  
Όμως:
Η στιγμή εις την οποία το Μηδέν κινείται προς την ονοματοποίηση του Είναι δεν παύει να είναι ένα μηδέν, καλά καλά δεν έχει τίποτα εντός της παρά το γεγονός πως υπάρχει κάτι σαν την επιθυμία πλήρωσης που μόλις αναφέραμε.
Ποιός λέει ότι αυτή η επιθυμία πλήρωσης δεν είναι ένα ακόμα Μηδέν; 
Αν το Είναι-Όνομα που προκύπτει τελικά είναι ένα άλλο ακόμα Μηδέν, τίποτα δεν εμποδίζει και την επιθυμία του ονόματος (αυτού αλλά και κάθε άλλου πιθανού, τότε), η οποία εμφανίζεται εντός της κίνησης του Μηδενός, να είναι ένα ακόμα Μηδέν.
Θα μπορούσε σε αυτή την περίπτωση βέβαια κανείς να μιλήσει για κάτι που είναι ένα Είναι προορισμένο να "αποτύχει", όντας το ίδιο η έλλειψη η ίδια. 
Θεωρώ την έννοια της έλλειψης όπως χρησιμοποιείται για να προσδώσει ένα Είναι στην επιθυμητική κίνηση του μηδενός ένα δυτικό κόλπο για να επιβιώσει ένα κάποιο Είναι, πολύ βολικά αντίστοιχο στην ψυχοδομή και την ρεαλιστική πραγματικότητα του ύστερου δυτικού καπιταλισμού. 
Η αλήθεια της επιθυμίας έχει άμεση σχέση με το Μηδέν και ως εκ τούτου περιέχει επικίνδυνα πράγματα για τα δυτικά ξόανα.
Η ουσία αυτής της επιθυμίας είναι μη-επιθυμία.
Εν..






Ιωάννης Τζανάκος

Δεν έχω Όνομα (3) Η μη-επιθυμία του μηδενός απείρου..




Η επιθυμία να χάσεις το όνομα που σου αποδόθηκε μπορεί να είναι η επιθυμία ενός άλλου ονόματος.
Όμως υπάρχει ένα σημείο που ο ανέφικτος ίσως πόθος απώλειας του υπάρχοντος ονόματός σου δεν έχει εντός του το άλλο όνομα, αυτό που επιθυμείς ή δεν επιθυμείς.
Μπορεί τότε κανείς να μιλήσει για μια επιθυμία του μηδενός;
Η έλξη της εκμηδενιστικής πράξης προς την νέα μορφή του Είναι δεν μπορεί να δώσει στην στιγμή του κενού της ένα καθορισμένο περιεχόμενο ή μια όποια σημασία.
Η επιθυμία εξάλειψης του υπάρχοντος ονόματος παράγεται ούτως ως επιθυμία εξάλειψης του ονόματος εν γένει.
Αλλά το "προσωπικό" ή "συλλογικό" όνομα δεν αποκλείει την ύπαρξη ενός ρητού ή άρρητου/υπόρρητου υπερκείμενου ονόματος το οποίο δεν μπορεί να εξαφανισθεί ακόμη κι αν κλείσεις τα μάτια και τα αυτιά σου στην πρόσκλησή του.
Το κάθε μηδέν περιέχεται σε μια δυνατότητα του απείρου, και το άπειρο μπορεί να αποκτήσει μορφή πέραν της μοναδικής του αριθμητικής (σειριακής) υπόστασης αν σημανθεί με ένα μηδέν. 
Το μηδέν του ονόματος αντικατοπτρίζει λοιπόν την δυνατότητα να αποκτήσει το μηδέν μια μορφή, όντας το ίδιο η μοναδική μορφή του απείρου, αν πάρουμε τα πράγματα από την αντίστροφη σειρά από εκείνην που μας οδηγεί η έννοια του απείρου διατηρώντας ωστόσο την δύναμη ή αδυναμία που σημαίνει ο μη-καθορισμός του όντος, εδώ ο μη-καθορισμός του ονόματος.


Αφήνεσαι στο μηδέν σημαίνει πως αφήνεσαι σε μια δυναμική του απείρου, και αν αναφερόμαστε στην ονοματοδοσία σημαίνει πως αφήνεσαι στην δυναμική ενός απείρου ονόματος.
Το άπειρο όνομα έχει την μορφή όλων των όντων και από αυτή την σκοπιά είναι μια αβυσσαλέα περιδίνηση του Εν-ός μέσα στην πολλαπλότητα και (ταυτόχρονα) της πολλαπλότητας μέσα στο Εν.

Η μεθυστική καταβύθιση σε αυτή την περιδίνηση δεν αποκλείει τις ονοματοδοσίες και τις σημάνσεις-σημειοποιήσεις του όντος αλλά τις υπάγει σε μια ειδική καθολική ρευστότητα που θυμίζει την τρέλα εκείνου του τρελού που αναζητεί μέσα στην καθολική ενότητα των πολλών το Έν ως Έν-α όνομα.
Αλλά αυτό υπάρχει ως Έν-α από τα πολλά Έν-α που προσφέρονται στα παζάρια της θρησκείας, της μεταφυσικής, της ποίησης.
Σήμερα αυτά τα παζάρια έχουν γίνει Έν-α και στο κέντρο του υπάρχει ένα παγκόσμιο σφαγείο. 
Η άπειροδυναμική της ονοματο-δοσίας έχει περιορισθεί σε αυτό το κεντρικό σφαγείο και οι αναζητητές μιας διεξόδου από το δικό τους όνομα καλούνται να προσέλθουν σε κάποια σφαγή υπό την εικόνα ενός Λόγου που έχει συντελεσθεί ήδη και κάποτε ως σφαγή. Γι΄αυτό και οι καλύτεροι, οι σιωπηρότεροι (μακάρι να μπορούσα να είμαι σε αυτούς, αλλά δεν είμαι), προτιμούν να συνεχίσουν την παρουσία τους στο ενδιάμεσο κενό του μη-καθορισμού, της μη-ονοματοδοσίας, του μη-Ενός μη-πολλαπλότητας. 
[Αυτό όμως δεν έχει σχέση με την μετανεωτερικότητα ("μεταμοντερνισμό") αν και κάθε πραγματικά ανήσυχη σκέψη είναι ανάγκη να πατήσει πάνω της σαν σε πλατφόρμα, για να τελειώνει με το Είναι, την ουσία, τον Λόγο ως Λόγο κ.ο.κ 
Απαξιώ και να ασχοληθώ άλλο με τις κριτικές του μεταμοντερνισμού που γίνονται συνήθως από λυκειάρχες του αριστερού ή δεξιού συντηρητισμού..]    
Αυτό το ενδιάμεσο κενό δεν "κατακτάται" εύκολα, δεν κατακτάται.
Ίσως να είναι μέσα σε μυριάδες ψυχές ανθρώπων που δεν θα γνωρίσει ποτέ ο Λόγος ή οι Λόγοι. 
Δεν αρκεί να βγούνε στην παγανιά όλα τα λαγωνικά της τέχνης και της μυθιστορίας για να τους ξετρυπώσουν, υπάρχει σε αυτούς τους μυστικούς ανθρώπους της --ας πούμε-- μηδενιστικής "ενδιαμεσότητας" ένα πείσμα, μια οργή, ένας κρυμμένος πόλεμος εντός τους.
Με το απόλυτο θράσος ενός φλύαρου που θα ήθελε να σωπάσει κάποτε σας το λέω:
Δεν μπορείς να πιάσεις στην ξόβεργα την φωνή ενός ανθρώπου πόθου για το απόλυτο μη-όνομα Όνομα στην ροπή του για καταβύθιση στο Εν. 
Η επιθυμία ως ροπή μιας εκμηδένισης τού ονόματος προς το απόλυτο Είναι του απείρου, χωρίς να καταλήγει σε ένα από τα σφαγεία του παγκόσμιου σφαγείου, είναι πάλι ροπή στο μηδέν. 
Αυτό το μηδέν δεν μπορεί να προεννοηθεί ως ένα μεταρρυθμισμένο ή "αλλιώς" νοηματοδοτημένο μηδέν, ακόμη κι αν επιστρατευτεί όλη η σοφιστική μετα-ονοματολογία του νέου μετανεωτερικού μηδενός/μη-μηδενός.
Παραμένει το ένδοξο μηδέν ενός ελευσόμενου απείρου με μορφή ονόματος που δεν θα έλθει ποτέ. 
Γι΄αυτό και δεν είναι επιθυμία αν και λαμβάνει βέβαια και αυτή την μορφή.






Ιωάννης Τζανάκος

Δεν έχω Όνομα (2) / Ισλάμ και Εν...




Το όνομα αποδίδει κυριαρχία σε αυτόν που το αποδίδει και σε αυτόν που του αποδίδεται.
Αυτή η τελευταία κυριαρχία δεν είναι μόνον η μελλοντική, αυτή που θα αποκτήσει ως ενήλικο υποκείμενο ως ικανό να αποδώσει όνομα ή απλά να το κατέχει σε μια ουδέτερη και άγονη ισορροπία.
Το όνομα είναι μια αφηρημένη υποστασιοποίηση της κυριαρχίας ακριβώς γιατί δεν ταυτίζεται με την ικανότητα ή δυνατότητα ενεργητικής απόδοσής του από έναν φορέα που έχει ήδη το "δικό" του όνομα, αν και παρουσιάζεται τελικά ως ένας σκοπός αυτή η ενεργητική απόδοση.
Το όνομα του Κυρίου του έχει αποδοθεί και αυτός είναι όντως Κύριος αν του έχει αποδοθεί ένα όνομα και δεν το έχει αποδώσει ο ίδιος στον εαυτό του.
Ο απόλυτος Κύριος θα ήταν αυτός εις τον οποίο δεν θα υπήρχε μια προηγούμενη απόδοση ονόματος αλλά θα ήταν ο ίδιος και το Όνομά του το ένα και το αυτό ον.



Ισλάμ
Φρονώ πως μια από τις ισχυρότερες απολυτοκρατικές και κυριαρχικές παραδόσεις είναι το Ισλάμ γιατί εκεί (ειδικά στο Κοράνι) αυτό συμβαίνει με έναν ξεκάθαρο τρόπο που δεν σηκώνει αμφιβολίες και ιδιαίτερες ερμηνευτικές ικανότητες ή γνώσεις για να το γνωρίσεις. 
Θέλω να πω πως στο Ισλάμ δεν υπάρχουν οι πολλές δυνατότητες ερμηνείας όσον αφορά αυτή την κεντρική κολώνα της πίστης, χωρίς από την άλλη αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν πολλά είδη δυνατής χρήσης και πρακτικής ερμηνείας τής κεντρικής ύπαρξής της.
Στον Ιουδαϊσμό φρονώ πάλι πως δεν υπάρχει αυτή η απολυτοκρατία εφόσον το Όνομα του Κυρίου είναι μυστικό ή άρρητο ή ά-λεκτο, και αυτό σπάει την δυνατότητα να λειτουργήσει ως ένας υπερβατικός σημειακός τόπος ο οποίος τελικά (όπως στο Ισλάμ) θα λειτουργούσε ως ένα απόλυτο όριο εσωτερικής πρόσδεσης στην απολυτοκρατία, και ειδικά στην απολυτοκρατία της ονοματο-δοσίας. 
Ο Ιουδαίος ή ο Ιουδαϊζων δεν χρειάζεται να γίνει άθεος για να απαλλαγεί από την την απόλυτη απολυτοκρατία που φωλιάζει ούτως ή άλλως στην δική του (όπως και τις άλλες) μονοκρατορία του Εν-ός Λόγου, εφόσον η μυστικότητα ή το άρρητο του Ονόματος σπάνε την εσωτερική οριακότητα της ενότητας του Εν-ός. 
Αντίθετα ο Μουσουλμάνος ή πρέπει να γίνει άθεος για να απαλλαγεί από τον ασφυκτικό "μονισμό" του Κυρίου-Ονόματος (Αλλάχ) ή πρέπει να μετατρέψει αυτή την σημειακή μονιστική Εν-ότητα σε ένα ξένο προς την κοινωνική και νοητική πράξη "θρησκευτικό" αντικείμενο, πράγμα ούτως ή άλλως αρκετά δύσκολο να σταθεί για πολύ καιρό εφόσον το Ισλάμ είναι Νόμος ρύθμισης όλης της ζωής.
Όμως ακόμα και ο αθεϊσμός του (πρώην) Μουσουλμάνου, ακόμα και ο ευφυέστερος διαλεκτικότερος αθεϊσμός που προκύπτει μέσα από έναν (πρώην) πιστό του Ισλάμ, ή μέσα από μια ισλαμική κοινωνία, δεν μπορεί να μην έχει ένα ισχυρό φορτίο εντός του που να αφορά αυτό το απόλυτο Εν-Όνομα.
Φρονώ πως πλέον μόνον ηλίθιοι τα αγνοούν αυτά που σας εκθέτω εδώ.
Επίσης, για να τελειώνουμε, θεωρώ πως μόνον ηλίθιοι ή δολοφονικά πνεύματα πιστεύουν ακόμα πως είναι δυνατή η εξάλειψη του Ισλάμ, και δι'αυτής της εξάλειψης η εξάλειψη της θρησκείας από την γη. 
Όσο υπάρχει Ισλάμ θα υπάρχει θρησκεία, και επειδή πάντα θα υπάρχει Ισλάμ όσο υπάρχει άνθρωπος γι'αυτό και θα υπάρχει πάντα θρησκεία όσο θα υπάρχει άνθρωπος. 
Θα μου έλεγε ένας σκεπτικιστής: μα αυτό ισχύει για όλες τις θρησκείες. 
Όχι, αυτό δεν ισχύει για όλες τις θρησκείες γιατί όλες οι θρησκείες δεν περιέχουν στον Λόγο τους μια τόσο απόλυτη εσωτερική οντολογικο-νοηματική και "ονοματοδοτική" δέσμευση.  
Θα αναφερθούμε σε αυτό αναλυτικότερα, αλλού, στο μέλλον.
Από τους εχθρούς του Ισλάμ θεωρείται πως αυτό είναι απόδειξη της ενδογενούς στο Ισλάμ πνευματικής δουλείας. 
Διαφωνώ για τον απλό εξής Λόγο: Η ύπαρξη του Ισλάμ, η εμφάνισή του στον ιστορικό κόσμο ήταν νομοτελειακή, όπως νομοτελειακή είναι η εμφάνιση κάθε ισχυρού νοήματος ως κυριαρχικής μορφοποίησης του κόσμου.
Ακόμη δε κι αν εκλείψει η κυριαρχία της κυριαρχίας (της κυριαρχικής μορφοποίησης) του κόσμου, και κάθε μορφή απόλυτης πατριαρχίας (που είναι το κοινωνικο-ιστορικό αντίστοιχο αυτής της κυριαρχίας της κυριαρχίας) δεν θα εκλείψει η κάθε κυριαρχία, ούτε θα πάψει να υφίσταται η κυριαρχική μορφοποίηση του ανθρώπινου κόσμου (ακόμα κι αν εκλείψει το "κράτος").
Αυτό που σας λέω ας μην θεωρηθεί παρέκβαση. 
Φρονώ πως μπορεί να εκλείψει η κυριαρχία της κυριαρχίας, ίσως και το κράτος, αλλά όχι η κυριαρχία εν γένει. 
Συνέλθετε και χωνέψτε το αυτό σε όσο το δυνατότερο νεώτερη ηλικία. 
Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, όπως σας το περιέγραψα σχηματικά και σύντομα, ακόμα κι αν παρακμάζανε όλες οι παγκόσμιες κυρίαρχες θρησκείες το Ισλάμ θα επιβίωνε και θα καιροφυλακτούσε πάντα για να προτάξει με ισχυρό τρόπο τα όποια δίκαια της κυριαρχικής μορφοποίησης και του πατριαρχισμού. 
Φρονώ πως οι άλλες παγκόσμιες θρησκείες δεν πρόκειται να παρακμάσουν ποτέ, αλλά επίσης πως θα υπάρξει και άλλη ανάπτυξη της συγκρητιστικής ψευδοκοσμικής μισο-θεϊστικής κουλτούρας, και αυτό ανεξάρτητα από την  ανάδυση ή άνοδο ενός αντι-κυριαρχικού αντικαπιταλιστικού κινήματος στο μέλλον. 
Επίσης φρονώ πως θα συνεχίσει να υπάρχει ισχυρός ο αθεϊσμός-αγνωστικισμός, αν και αρκετά "μολυσμένος" από τις διάφορες new age παραμεταφυσικές -- παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των υψηλοτέρων εκπροσώπων του. 
Το εσωτερικότερο και βαθύτερο σημείο της μεταφυσικής λειτουργίας της κοινωνικής νόησης και ψυχής παραμένει το σημείο της κυριαρχίας ως αφηρημένης και άϋλης οντότητας που εδράζεται σε μια πολύμορφη και ζωντανότατη συλλογή δομών και υπερ-δομών που είναι σύμφυτες με την κοινωνική ανθρώπινη συνύπαρξη, και σε αυτό το συγκροτητικό πλαίσιο που δημιουργεί και σχηματίζει η συλλογή αυτή είναι που πρέπει να ενταχθεί και το υπο-σημείο της ονοματοδότησης.





Η επίθεση στο Όνομα
Εδώ επανέρχομαι στην ανάγκη μας να διαλύσουμε αυτή την κυριαρχική δομή συμβολοποίησης του όντος. 
Στην προηγούμενη δημοσίευσή μας σας δώσαμε ένα γενικό πλαίσιο. 
Τώρα, σε ένα μάλλον πιό ζοφερό και ταυτόχρονα λαμπρό ιστορικο-πολιτισμικό και ρεαλιστικό πλαίσιο θα ήθελα πραγματικά να σας ρωτήσω για τις ελπίδες σας να ξεφύγετε από την μεταφυσική του Ονόματος, έτσι απλά. 
Δεν χρειάζεται να σας πω πως το "θέμα" μας δεν έχει να κάνει σε τίποτα με την φαφλατάδικα αυτοπροσδιορισμένη θεωρία περί της "σύγκρουσης  των πολιτισμών" αλλά σας το λέω γιατί είμαι σίγουρος πως το μυαλό σας όλο εκεί θα γυρνάει. 
Επανέρχομαι:
Να μην έχεις Όνομα μπορεί να σημαίνει πως έχεις διεκδίκηση στο Όνομα του (απόλυτου) Κυρίου.
Αυτή είναι μια όντως φιλόδοξη, ίσως αιρετική από την σκοπιά της θεολογίας (και της φιλοσοφίας όμως), επιθυμία.
Θα σας δείξω στην επόμενη δημοσίευση πως αν και είναι και δική μου επιθυμία δεν πρόκειται να εκπληρωθεί ποτέ.
Θα πούνε τα εξυπνοπούλια της δύσης ότι "αυτό δεν είν΄κακό". 
Η επιθυμία ούτως, ως η έλλειψη ή η ελευθερία το παιχνίδι των μεταμορφώσεων μιας ανεκπλήρωτης-εκπληρώσιμης επιθυμίας "είν΄κάτι καλό".
'Οχι, "δεν είν'τίποτα". 
Εδώ τα χαλάμε..

(συνεχίζεται)






Ιωάννης Τζανάκος 

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Δεν έχω Όνομα (1)



Ένα σημείο δεν είναι όνομα παρά μόνον αν αυτονοηματοδοτεί μια κυρίαρχη υπόσταση.
Η ίδια η νοηματοδότηση της κυρίαρχης υπόστασης, η ίδρυσή της και η εμφάνιση τού ονόματος είναι στην ουσία ένα πράγμα, μία διεργασία.
Ξεχωρίζουμε την διεργασία της ονοματοδότησης από όλη την "υπόλοιπη" διεργασία γιατί στην (κοινωνική -και- υποκειμενική) νόηση αυτό που εμφανίζεται ως αναστοχαστικό "πρώτο" είναι η ονοματοδότηση.
Η ονοματοδότηση του όντος έχει εκτός από το πλεονέκτημα που της δίνει η κυριαρχία της κυριαρχίας στις ταξικές ιεραρχικές κοινωνίες και το επιπλέον πλεονέκτημα τής πρωτο-εμφάνισης σε μια μορφή νόησης που αναστοχάζεται "αρχέγονα" τον εαυτό της και τα άλλα πράγματα "εκτός" της.  
Στην πραγματικότητα αυτή η ανακάλυψη τού "έξω" της νόησης είναι και η παραγωγή του, η πραγματική δημιουργία του. 
Αυτό το "εκτός" της νόησης, το "έξω" της νόησης δεν προϋπάρχει αυτής αλλά έπεται αυτής, είναι ένα προϊόν της διαλεκτικής διεργασίας νοητικής και εργασιακής κατασκευής του ανθρώπινου κόσμου.
Η ονοματοδότηση ως μια πρωτο-εμφάνιση της δημιουργίας του ανθρώπινου κόσμου από την νόηση αποτελεί και αυτή ένα υπο-σύστημα της γλωσσικής μορφοποίησης του κόσμου, αλλά αν και υπο-σύστημα που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα πριν την γλώσσα εμφανίζεται ως η μοναδική πρώτη εμφάνιση της γλώσσας και η θεμελιωτική-θεμελιώνουσα ουσία της.
Το Άλλο της νόησης, το οποίο μπορεί να είναι και το ίδιο το σώμα του ανθρώπινου φορέα της και όχι μόνον η εξωτερική προς το ατομικό ή συλλογικό υποκείμενο σωματικότητα ("φύση" ή οι άλλοι άνθρωποι), είναι πάντα μιά εμφάνιση της ονοματοδοτικής υπο-διεργασίας της νόησης και ιστορικά ιδρύεται ως Άλλο δια της κυριαρχίας της ονοματοδοτικής λειτουργίας της γλώσσας και της νόησης, η οποία σημαίνει όπως είπαμε και την (ιδεολογική) κυριαρχία της κυριαρχίας (θα μπορούσαμε να πούμε απλουστευτικά του κράτους) επί της ανθρώπινης ζωής.
Το σημείο ως όνομα είναι ένα ακόμα Μηδέν του όντος που "επιθυμεί" να είναι Είναι.
Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει ούτε Είναι, ούτε Μηδέν και βέβαια και το σημείο-όνομα είναι επίσης ένα  ένδοξο/άδοξο Μηδέν, ή Είναι, ή μιά επιθυμία του μη-Είναι να είναι Είναι.
Η προσπάθεια ή επιθυμία ενός Μηδενός να είναι Είναι αποκτά με την διεργασία της ονοματοδότησης την εμβληματική της κενότητα, και όσο η κάθε εξουσία (ακόμη και η παροδικότερη και ούτως ειπείν "αγαθότερη") στηρίζεται στο ξεχώρισμα της ονοματοδοσίας από όλη την "υπόλοιπη" διεργασία της ανθρώπινης γλωσσικής και συμβολικής μορφοποίησης του όντος τόσο αναδύει την διπλή και τριπλή και άπειρη τελικά κενότητά της "μέσα" στο ον του κόσμου.
Αν ο κόσμος είναι ένα πράγμα χωρίς νόημα και σκοπό, η εξουσία και η αντεξουσία δια της ονοματοδότησης, ως μεταφυσικής ενός μηδενικού όντος που "επιθυμεί" επιτέλους (δια του ονόματος) να είναι ένα Είναι "με" Είναι, δημιουργεί μια άβυσσο κενότητας, μια πραγματική κόλαση μηδενισμού αναδιπλασιασμένου σε άπειρους καθρέφτες.
Οι ταυτοτιστές, εθνικιστές-πατριώτες (και αντι-εθνικιστές, για να μην ξεχνιόμαστε), και (όχι μόνον στο παρελθόν) οι (ιερείς) θεοκράτες, στην προσπάθειά τους να δημιουργήσουν ένα σταθερό οντικό/νοητικό Είναι τελικά δημιουργούν έναν εφιάλτη άπειρων αντικατοπτρισμών του Μηδενός. 
Το καταπολεμούμενο Μηδέν των αντι-μηδενιστών διανοουμένων, ποιητών και εξουσιαστών λειτουργών και παλαιότερα των ποιητών, ιερέων ή φιλοσόφων γίνεται ως ο "εχθρός" τους και ως το Άλλο τους το θεμέλιο μιας ακόμη μεγαλύτερης καταβύθισης της κοινωνικής και υποκειμενικής νόησης και πράξης στο Μηδέν. 
Όσο προσπαθούν οι οργανικοί διανοούμενοι, και οι "αιρετικοί", οι ιερείς ή στοχαστές να χαλιναγωγήσουν το Μηδέν δια ενός σημείου-ονόματος-Είναι το δημιουργούν ως ένα θηρίο μηδενισμού.
Όταν ακούω λογάκια για αντι-μηδενισμό, για νόημα, για την "ζωή", για το Είναι, οσφραίνομαι σφαγμένο ανθρώπινο αίμα, νεκρούς, εξοντώσεις, μάταιους πολέμους, θεολόγους και αντιθεολόγους του θανάτου.



Ωστόσο το ερώτημα είναι πλέον:
Πως μπορεί ένα ιστορικό κίνημα να αποφύγει την διεργασία της κυριαρχικής ονοματοδότησης;
Θα ήταν αφελές και επικίνδυνο να νομίσουμε πως η ονοματοδότηση και η κυριαρχική σημειοποίηση της ανθρώπινης ζωής είναι απλά μια απόφαση, έστω ιστορική, ένα "τυχαίο" μιας ιστορικής ουσίας που έχει τάχαμου στα σπλάχνα της την απόλυτη, ε..συγγνώμη αυτόνομη ήθελα να πω, δυνατότητα της επιλογής να είναι ένα Είναι ως ένα σημείο-όνομα τού όντος ή να μην είναι ένα Είναι ως ένα σημείο-όνομα τού όντος.
Αυτό που μας παρουσιάζεται ως τυχαία ή ελεύθερη τελικά "ιδεολογική" απόφαση είναι το αποτέλεσμα της αντιπατριαρχικής προόδου τού (ύστερου) ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
Αυτή η αντι-πατριαρχική ασταθής πρόοδος είναι και εν μέρει επιφαινομενική και εν μέρει ουσιώδης (ουσιακά φαινομενική), και αυτή την ιδεολογική, φαντασιακή, και (αυτο-)νοηματοδοτική αντινομική ενότητα υπό το καθεστώς της ιστορικής της θεμελίωσης καλούνται οι αντικαπιταλιστές να την καταπιούν αμάσητη και να το βουλώσουν λιγουλάκι. 
Δεν χρειάζεται καμμία εξιδανίκευση της δυτικο-ιμπεριαλιστικής αντιπατριαρχικής προόδου, από την στιγμή μάλιστα που αυτή πλέον πιθανά εντάσσεται στον νέο δυτικοφασισμό (την νεο-ιμπεριαλιστική δυτική δικαιωματοκρατία) και τον αντι-ισλαμικό νεο-ιμπεριαλισμό, αλλά δεν μπορεί να υπάρξει και πλήρης εξαφάνισή της ως προόδου. 
Φάτε ολόκληρη την αντι-πατριαρχική πρόοδο μαζί με το κουκούτσι της και αφήστε τους αριστερισμούς γιατί σας βλέπω ειδικά εσάς να γυρνάτε απότομα τη βέργα πάλι και να ενσωματώνεστε στο μέλλον σε τίποτα δυτικά τάγματα θανάτου, για να μη πω πως σας βλέπω ελευθεριακούς χρυσαυγίτες.










Ιωάννης Τζανάκος
 

Το όνειδος της πατριαρχίας. Κριτικές παρατηρήσεις για τον αντιδραστικό αντι-μηδενισμό..




Η πατριαρχία είναι ακόμα και σήμερα μια σημαντική και ενεργός δύναμη των ταξικών και ιεραρχικών κοινωνιών που συνυφαίνεται με την βαθύτερη δομή συγκρότησής τους.
Ο καπιταλισμός έχει μετασχηματίσει την πατριαρχία, την έχει σε μεγάλο βαθμό περιορίσει εντός των "συμβολαιακών-εμπορευματικών" ορίων της δικής του ιδιαίτερης συγκρότησης.
Παρ'όλα αυτά ο καπιταλισμός δεν "περιέχει" εντός του την πατριαρχία ως μια επικίνδυνη επιβίωση των προκαπιταλιστικών δομών και έμπρακτων "νοοτροπιών", όπως περιέχει ας πούμε την δουλεία, αλλά ως ένα ακόμα καθοριστικό στοιχείο της ειδικής του συγκρότησης. 
Μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε χωρίς περιστροφές για μια νέα καπιταλιστική πατριαρχία αλλά και για την πατριαρχία εν γένει ως συστατικό δομικό στοιχείο του καπιταλισμού ως ταξικού και ιεραρχικού συστήματος. 
Στα ουσιαστικά πλαίσια μάλιστα του γραφειοκρατικού στρατοκρατικού υπο-συστήματος διασφάλισης της κυριαρχικής εξουσίας των εθνοκρατών και των εθνοκαπιταλιστών, αλλά και στα πλαίσια της διαρκούς ανάδυσης και εμφάνισης  της εθνικιστικής φασιστικής λαϊκής ιδεολογίας, η πατριαρχία αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη συστατικά στοιχεία. 
Έμφυλη βία, έμφυλη σκέψη, ανδροκρατική συγκρότηση της νεανικής κουλτούρας κ.λπ δεν είναι απλά στοιχεία κάποιου "εποικοδομήματος" (υπερδομής) των ταξικών καπιταλιστικών σχέσεων αλλά θεμελιώδη στοιχεία της συγκρότησης του καπιταλιστικού θεμελίου. 
Βέβαια ο καπιταλισμός αναδύει διαρκώς και αντίρροπες τάσεις, εχθρικές προς την πατριαρχία, συνυφασμένες συνήθως με την παγκοσμιοποίησή του, τον νέο φιλελευθερισμό, τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, την "ανάγκη" για αφαιρετικοποίηση της ανθρώπινης υπόστασης και μετατροπή της σε αφηρημένη-άφυλη-απεδαφικοποιημένη και απο-ουσιοποιημένη εργατική δύναμη.
Σχηματίζεται ούτως, εντός του ύστερου (παγκοσμιοποιημένου) ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού μια αντινομική υπο-συστημική ενότητα παλαιο-πατριαρχικών νεοπατριαρχικών και αντι-πατριαρχικών δομών και υπερ-δομών που συνυφαίνεται αξεδιάλυτα με το καπιταλιστικό όλον/σύστημα και με την κίνηση του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού προς τον ολοκληρωτικό όλεθρο της ανθρωπότητας.
Είναι ωστόσο λάθος να θεωρήσουμε αυτή την υπο-ενότητα ως σχηματισμένη με έναν "ισορροπημένο" τρόπο. 
Η πατριαρχία, παρά τις νίκες του αστικού και μικροαστικού φιλελευθερισμού επί της απόλυτης κυριαρχίας της, παραμένει η κυρίαρχη δύναμη και οι πατριάρχες οι κοινωνικά και ιδεολογικά κυρίαρχοι ετεροκανονικοί εθνικιστές γαμιόληδες.
Μετά από δεκαετίες αστικοφιλελεύθερης, νεο-αριστερής ή αναρχικής ελευθεριακής προπαγάνδας και εργαλειοποιημένου ή "καθαρού" ιδεολογικού πολέμου, απέναντι στους πατριάρχες εθνικιστές γαμιόληδες, παρά το "αντιπατριαρχικό" Οκέυ σημαντικών μερίδων της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής ελίτ, η πατριαρχία παραμένει κυρίαρχη, μερικές φορές στο παρασκήνιο της δυτικής αστικής κοινωνίας ή ακόμα και στο θρασύτατο προσκήνιο των μη-δυτικών κοινωνιών. 
Από αυτή την κυριαρχία αναδύεται σήμερα όλος ο εσμός της φονταμενταλιστικής και ακροδεξιάς παλινόρθωσης, ενός κακέκτυπου παραδοσιακής πατριαρχίας, το οποίο αν και παραμένει κακέκτυπο και θεαματικό ομοίωμά της έχει στοιχεία ριζικής αυθεντικότητας.
Σε τελική ανάλυση η πατριαρχία παραμένει ένα γενικό καθορισιακό στοιχείο της ταξικής ιεραρχικής αθλιότητας και μπορεί να υπάρξει αυθεντικά ως ένα συνεχώς σχηματιζόμενο μείγμα παλαιών και νέων μορφών της.
Η δυσκολία αντιμετώπισης της πατριαρχικής αθλιότητας επιτείνεται και θα επιταθεί ακόμα περισσότερο από το γεγονός πως αποτελεί επίδικο αντικείμενο της διαμάχης μερίδων των ιμπεριαλιστικών και εθνικοκαπιταλιστικών ελίτ σε οποιαδήποτε φόρμα τους και εντός των όποιων μεταξύ τους αντιφάσεων διαμαχών και συγκρούσεων.
Το γεγονός πως την ιδεολογική και πολιτική πρωτοπορία για την καταπολέμηση και ιστορική καταστροφή της πατριαρχίας την έχουν αναλάβει φιλελεύθερες δυτικο-ιμπεριαλιστικές ελίτ και "κρυφοί" (με την έννοια της εμμεσότητας και όχι της "συνωμοσίας") νεο-αριστεροί σύμμαχοί τους, δίνει το δικαίωμα και την δυνατότητα στις παραδοσιοκρατικές ή νεο-παραδοσιοκρατικές ελίτ να αποκτήσουν προσβάσεις και περάσματα στον μαζικότατο πατριαρχικό λαϊκό κόσμο, παγκοσμίως. 
Όσο ο αντιπατριαρχικός αγώνας πέφτει στα χέρια των μεγαλοαστικών δυτικο-ιμπεριαλιστικών ελίτ και των νεο-αριστερών (έμμεσων) συμμάχων τους και όσο παραμένει στα πλαίσια της φιλελεύθερης και ελευθεριακής "επιφαινομενοποίησής" του, τόσο ο αγώνας για την υπεράσπιση της πατριαρχίας πέφτει στα χέρια των δημαγωγών της εθνο-ακροδεξιάς και του θεοκρατικού φονταμενταλισμού που με αυτό τον τρόπο αποκτούν μιαν ανέλπιστη νέα πρόσβαση και μιαν ανέλπιστη νέα επιρροή στις πατριαρχικές λαϊκές μάζες.
Η αντιπαράθεση σχηματίζεται με μια οριζόντια τομή εις την οποία όμως οι φιλελεύθεροι ελευθεριακοί έχουν την μικρότερη συμμετοχή στην λαϊκή ποσότητα.
Γι' αυτό και η αντίδραση των πιό ευαίσθητων φορέων και μάλλον λιγότερο ιδιοτελών εκφραστών του αντιπατριαρχικού και αντι-ετεροκανονικού αγώνα ήταν και είναι να αρχίσουν να φλερτάρουν ιδεολογικά με έναν εκλεπτυσμένο "ελευθεριακό" δυτικοφασισμό με την ελπίδα να καταργηθεί κάποια στιγμή κάθε αναφορά ή θεμελίωση στο λαϊκό θεμέλιο της πολιτικής. 
Οι λαϊκές μάζες θεωρήθηκαν από τους πρωτοπόρους της αντι-πατριαρχίας ως "άρρωστες" από την "φύση" τους και η ίδια η έννοια του λαού και του έθνους ήταν και είναι γι΄αυτούς σημαντικοί κόμβοι και θεμέλια της πατριαρχικής ετεροκανονικής "δομής".
Το ζήτημα δεν είναι να καταργήσουμε ή να καταπολεμήσουμε την προφανή αλήθεια των ενοράσεων, των αναλύσεων, των κοινωνιολογικών ψυχαναλυτικών κ.ο.κ ερμηνειών αυτών και να επιτεθούμε χωρίς άλλη κουβέντα στις γενικεύσεις και τις απολυτοποιήσεις τους. 
Αυτό θα ήταν απλά προσχώρηση στο στρατόπεδο του εχθρού.
Αυτό κάνουν όσοι ξεκινάνε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο (εκκινώντας μάλιστα από αριστερή σκοπιά) προς την "αποδόμηση", τον "εθνομηδενισμό", τον "μεταμοντερνισμό" για να καταλήξουν-καταντήσουν σιγά σιγά και σταθερά ακροδεξιοί, εθνοαριστεροί σωβινιστές ή εθνο"κομμουνιστές" της χειρότερης υποστάθμης. 
Θα ήταν πιό τίμιο και λιγότερο επικίνδυνο αν όλοι αυτοί οι φαντασιόπληκτοι και συνωμοσιολόγοι εθνοαριστεροί προσχωρούσαν στην δεξιά άμεσα, υπερασπιζόμενοι ευθέως την πατριαρχία. 
Θα είχαν περισσότερα επιχειρήματα και το μυαλό τους θα ήταν λιγότερο μπερδεμένο με ψευδο-έννοιες και μαρξισμούς που δεν ταιριάζουν και αισθητικά σε έναν γαμιόλη πατριάρχη.
Τα πράγματα απαιτούν σοβαρότερη και προσεκτικότερη στάση, σε τελική ανάλυση τα πράγματα απαιτούν έναν (συγχωράτε μου) υγιή πολιτικό και ιδεολογικό ρεαλισμό και μιαν εδραία επιστημονική αποβλεπτικότητα που ταιριάζει σε αριστερούς, αναρχικούς ή κομμουνιστές εν γένει.
Πρέπει δηλαδή να αποφύγουμε τον φανατισμό της αντι-κριτικής, τον δογματισμό της αντι-αποδόμησης και του αντι-μηδενισμού, εφόσον κάθε όντως έλλογη στάση και σκέψη (και όχι μόνον κάθε "ριζοσπαστική" στάση και σκέψη) είχαν έχουν και θα έχουν ως ένα από τα θεμελιά τους την αρχική έστω εκ-μηδενιστική ενέργεια της σκέψης και του αναστοχασμού.
Ο σκεπτικισμός, ο σχετικισμός, ο μηδενισμός (αργότερα από τα προηγούμενα), είναι τα οξυγόνα του ελεύθερου ανθρώπου. 
Είναι ντροπή, είναι όνειδος, είναι ξεφτίλα άνθρωποι (αριστεροί μάλιστα) που δηλώνουν πως τάσσονται με την απελευθέρωση του ανθρώπου, την ελευθερία των λαών κ.λπ να χρησιμοποιούν με εν γένει υποτιμητικό και εν γένει απαξιωτικό τρόπο τις έννοιες και τις λέξεις εκείνες που περιέχουν την αποδόμηση, την καταστροφή, τον εκμηδενισμό του εκάστοτε Είναι ή του Είναι εν γένει, όταν αυτό λαμβάνει την μορφή του "Πατρός", του "Θεού", του "Έθνους" και όλων όσων έχουν ανυψωθεί υποκριτικά και ιδεοληπτικά ως ιερά τοτέμ από τους γαμιόληδες μισάνθρωπους παλιανθρώπους πατριάρχες όλων των εποχών και όλων των ειδών.
Εγώ, από την γνωστή θέση μου εδώ, έχω μιλήσει για μια άλλη έννοια και κατάσταση του έθνους, για μιαν άλλη έννοια και κατάσταση της παράδοσης, για μιαν άλλη έννοια και κατάσταση της θρησκευτικότητας.
Και έχω επίσης αντιμετωπίσει από εδώ με τον σκληρότερο σχεδόν υβριστικό τρόπο τους "διεθνισμούς" και τους "α-εθνισμούς" και "α-θεϊσμούς" της άκρας (δυτικο)αριστεράς της αναρχίας κ.λπ
Αλλά άλλο είναι αυτό, άλλο είναι να ξεστήνεις ένα οποιοδήποτε ιεροποιημένο τοτέμ για να το ξαναστήσεις ανθρώπινο και δημοκρατικοποιημένο και άλλο είναι να μην θέλεις να ξεστηθεί τίποτα μην τυχόν και θιγεί η πατριαρχική ή πατριαρχικοποιημένη λαϊκή μάζα.
Με βάση αυτές τις πολύ γενικές και σύντομες παρατηρήσεις θα ήθελα να ξεκινήσει ένας πραγματικός διάλογος με όσους κατανοούν ρεαλιστικά αλλά όχι κυνικά τα πραγματικά προβλήματα και συζητάνε με σοβαρότητα το ιστορικό πρόβλημα και το ιστορικό όνειδος της πατριαρχίας.



Ιωάννης Τζανάκος