Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Zakir Zerel BABAM. αγαπάω τον μπαμπά μου ρε..και την τουρκιά τη σωστή όχι την ερντογανική..

Ξήγα μανν..



Όπως γνωρίζετε ίσως μερικοί εμένανε δεν μου αρέσει ο "διάλογος", είμαι θορυβώδης και φωνακλάς "πιστός" επίγονος του Λένιν, που δεν έχει καμμία σχέση όμως με το "βαθύτερο" ταπεινό πνεύμα του, το οποίο εκφράζεται καλύτερα από ανθρώπους οι οποίοι έχουν βρει την φιλοσοφική λίθο που δεν είναι άλλη από τα μυστικά χειρόγραφα του Θεού Μαρξ που ανέσυραν από την αφάνεια ίσως και το σκότος για να συνεχίσουν την βαθιά πολύ βαθιά πορεία του, αυτουνού που ήταν πραγματικά μορφωμένος και ανώτερος δυτικός και όχι ένας φανατικός Ταταρικής καταγωγής και ύποπτου ναροντνικισμού "μπολσεβίκος". 
Καλός ήτανε βέβαια αλλά μην το παρακάνουμε και κυρίως μη βρίζετε, μην παραφέρεστε, μην ενοχλείτε την διανόηση, ειδικά την ανερχόμενη και έτοιμη να δοξαστεί στα ιερά και όσια του βαθιού πάρα πολύ βαθιού και αναδυόμενου ξανά κομμουνισμού ενάντια στο κράτος, κάτω το κεφάλαιο και το κράτος, ζήτω..
Όταν τον 19ο αιώνα δημοσιεύανε έτρεμε το φυλλοκάρδι τους, αυτό που ήταν δημοσιευμένο ήταν αυτό που μέτραγε, όπως και αυτό που δεν ήταν δημοσιευμένο μέτραγε μεν αλλά ήταν δεύτερης κατηγορίας πράγμα, ανεπεξέργαστο, έτσι το έβλεπαν.
Δεν ήξεραν βέβαια, ούτε ο Μαρξ και το φιλαράκι του, ούτε ο Λένιν (καλά είπαμε αυτός ήταν δευτεροκλασάτος) ότι ο κανόνας θα άλλαζε, και μάλιστα υπό την έννοια πως ο κανόνας στο εργατικό και μαρξιστικό ταυτόχρονα κίνημα θα εγίνονταν θρησκευτικός κανόνας.
Μιλάμε για ιερά πρόσωπα, μιλάμε για ιερά κείμενα, μιλάμε για θεούς, όχι αστεία πράγματα.
Οφείλω να πω πως ένας αριστερός ή κομμουνιστής δεν αντιμετωπίζει το ιερόν κείμενο και τα ιερά πρόσωπα που το συνέγραψαν όπως οι χριστιανοί τα χριστιανικά Ευαγγέλια και οι μουσουλμάνοι το Κοράνι.
Πάντα, μα πάντα μιλάμε για ερευνητικά προγράμματα, ανοιχτά, διαλεκτικά.
Οπότε η ιερότητα, η αισχρά χυδαία "πούστικα" γαμημένα και ξεκωλιασμένα κρυμμένη ιερότητα δεν είναι πάνω στο γράμμα, αλλά (είναι) είτε πάνω στο σύνολο του κειμένου (τσιτάρισμα) αν μιλάμε για "δογματικούς", είτε πάνω στο γενικότερο διαλεκτικό πλέγμα, το οποίο περιλαμβάνει όχι μόνον τα δημοσιευμένα και τελικά εγκεκριμένα από τους ιερούς συγγραφείς Αποστόλους Θεούς Προφήτες κείμενα αλλά και τον εργαστηριακό τους "υπόκοσμο".
Οι θεολογικές συνέπειες της καταστροφής του ενεργού μαρξισμολενινισμού είναι οι εξής όπως τις βίωσα χωριάτικα ή βλάχικα σαν λαϊκός ετεροκανονικός νεολαίος και σας τις μεταφέρω μεταλλάσσοντας το κείμενο σε αμιγώς γαμημένο και κουτσομπολίστικο, έτσι κι αλλιώς στον πούτσο μου η διανόηση, και οι τρόποι της, αλλά δεν έχω και πολιτικές φιλοδοξίες, είμαι ένα τίποτα και λέω ότι μου καβλώσει. 
Σε όποιον αρέσει, οι υπόλοιποι στο πανεπιστήμιο και το μονόκλ, δεν είναι υποχρεωτική η ανάγνωση του εδώ μπλογκ, αλλά επίσης ως φωνακλάδες ετεροκανονικοί χωριάτες (ή κατα φαντασίαν χωριάτες) δεν λέμε τίποτα παρά μόνον για να τα σπάσουμε και να έχουμε "ατομικές καταναλώσεις". 
Τα θεωρητικά "πλεονάσματα" τα έχουμε επίσης για τον πούτσο, ειδικά τα νεοαριστερά, αυτά τα έχουμε και για τον πούτσο και για την ψωλή και για του κώλου τα ενιάμερα.
Πάμε λοιπόν, εντελώς "ατομικά" αλλά θα πούμε και μερικά πράγματα. 
Λίγο ανακατεμένα, αλλά μόλις έχω ξυπνήσει και είχα και πολλούς καυγάδες στη δουλειά, φωνές φασαρία, επίσης για τον πούτσο, κοινωνία για τον πούτσο, έξω και μέσα από τον γκισέ, δεν γαμιόμαστε λέω εγώ;
Πάμε (ανακατεμένα είπαμε, όποιος αντέξει):


Θέλετε έτσι από την αρχή για να μη ζαλίζουμε τα αρχίδια μας και να μη χαλάμε τις καρδιές μας τις ήδη χαλασμένες, κάποιες αιώνιες για εμένανε αρχές της πολιτικής όποια κι αν είναι, από εδώ και στο εξής;
Θα δείτε, πως μόνον μαρξολενινιστής δεν είμαι, έστω με την τυπική έννοια, αν ήμουν θα ήμουν μέλος του Κ.Κ.Ε ήδη ή του κκε-μ/λ κ.λπ.
Αυτά τα σοκαριστικά που θα σας πω για αρχή, διανοούμενοι για τον πούτσο (όπως είπα) είναι τα εξής:
Δεν ξέρω αν υπήρξε τελικά στο απώτατο αρχέγονο παρελθόν, το "προ-πολιτισμικό", αταξική κοινωνία που να ήταν α-κρατική ή μη-έχουσα κεντρικούς εξουσιαστικούς θεσμούς, αλλά ξέρω πως για το δικό μου ξεροκέφαλο, δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει στο όποιο ταξικό ή αταξικό μέλλον κοινωνία χωρίς κράτος, εξουσία. 
'Ητοι θέτε δε θέτε μερικοί, δε πάνα χτυπιέστε στο μάρμαρο και να κλαίτε πάνω στα "μυστικά" ή τα φανερά χειρόγραφα του Μαρξ, κοινωνία χωρίς εισαγγελέα, μπάτσο, ψυχίατρο, μπαμπά μαμά, δάσκαλο, ίσως και καραβανά δεν θα δείτε ποτέ. Γκεγκεγκαγκαούγκα;
Μπορεί αυτοί οι αντιπαθείς τύποι να είναι πολύ περιορισμένοι, η κοινωνία να έχει φτάσει σε ένα ανώτατο επίπεδο "αυτοδιοίκησης" κ.λπ κ.λπ αλλά να τους εξαλείψει πλήρως ως κοινωνικές φιγούρες και λειτουργίες, δεν υπάρχει περίπτωση, ακόμα κι αν έχει λήξει η ταξική πάλη εργατικής τάξης λαού και αστικής τάξης μερικές χιλιάδες χρόνια πριν. 
Για το όσο υπάρχει αυτή η ταξική πάλη, δεν το συζητάμε καν:
Αυτό κι αν είναι μαρξισμός της πούτσας πλέον, ότι φερεντζέ κι αν έχει.
Εγώ τα λέω εδώ χωριάτικα, δε μασάω τα λόγια μου, είπαμε, δεν μασάω τον πούτσο μου, αν έχετε τα αρχίδια φέρτε αντιρρήσεις.
Να ζήσω ξανά την μετατροπή-βάφτιση του "υπουργού" σε "κομισάριο" δεν υπάρχει περίπτωση, αυτά τα έχω ξεπεράσει προ πολλού, δεν μασάω τον πούτσο μου το ξαναλέω μετ'επιτάσεως.
Επίσης την παραμύθα ότι κανονίζουμε τον ταξικό αντίπαλο και τον κάνουμε με τα κρεμμυδάκια και αυτό "δεν είναι κράτος", δεν την έχω απλά για τον πούτσο, αλλά μου προκαλεί και εμετό. 
Είπαμε ότι είναι δύσκολο το "εργατικό κράτος" να το δεχτούμε αρχικά και ως συνέχεια του αστικού και εν γένει όμως του κράτους και κάνουμε ό,τι μαλακία για να το κρύψουμε από τον εαυτό μας κυρίως (γιατί η "κοινωνία" ξέρει αμέσως), αλλά να μην το ονομάζουμε "κράτος" αλλά ό,τι μαλακία έρθει στο σκατομυαλό του τελευταίου υποκριτή παπάρα και πορδόγλωσσου αναρχικού ή "αναρχοκομμουνιστή" δεν είναι απλά άλλη μια για τον πούτσο κατάσταση αλλά είναι εμετός, οι αναρχικοί σήμερα είναι ένας ηθικολογικός εμετός, σκατά στο κεφάλι και εμετός στο στόμα και στη ψυχή.
Τα πράγματα όμως έχουν και άλλες διαστάσεις, πάμε σιγά σιγά.
Η "ουτοπία" μας έπεσε ή την έριξαν, δεν θα μαλώσουμε τώρα, και όλοι οι πιστοί έμειναν άναυδοι και μετέωροι. 
Τι φταίει;
Το έχω ζήσει, σκατά. 
Η απάντηση από την νέα αριστερά ήδη πριν την πτώση ήταν περίπου μία: Το κράτος!
Ο "κρατικός σοσιαλισμός" η "γραφειοκρατία", η "σοβιετία" δεν ήταν κομμουνισμός ήταν κρατικό τάδε κρατικό δείνα κρατικό σκατό γενικά.
Που το βρίσκουμε αυτό; εκτός από τον Μπακούνιν που ο άνθρωπος το έλεγε; τσαρικός αριστοκράτης ήτανε ήξερε σε τι κόσμο ζούσε, εξουσία ήθελε, την απόλυτη εξουσία και του την έσπασε αυτός ο "Εβραίος" (γουστάρετε αναρχικοί μπακουνικό αντισημιτισμό; να σας τον τρίψω στη μούρη μουνόπανα;)
Όχι, δεν είναι ο Μπακούνιν υψηλός θεωρητικός, είναι Ρώσος ηφαίστειο εξεγέρσεις μπόμπες χαφιεδισμός ξανά εξεγέρσεις, αν θέλετε περισσότερα: ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ. 
Τέλος.
Δεν μας κάνει ο ψηλός. 
Πάμε στον Μαρξ!
Γαμάω ρε! να εδώ, να εκεί, ο Μάρξ για τα μάτια των γραφειοκρατών αν απαλείψεις το όνομα είναι σκέτος Μπακούνιν, είναι αντικρατιστής, ή έχει αναλαμπές αντικρατισμού που λέει και ο Γιάννης (όχι ο Ε., ο άλλος με την συριζοαναρχική οργάνωση), οπότε γαμάω ρε φίλε, δικός μας μαννν!
Πάμε και στα βαθιά του "κεφαλαίου", το τάδε χειρόγραφο στο συρτάρι του Καρόλου, το άλλο που βρήκανε στο ντιβανομπάουλο.
Να ρε μανν, εδώ τα λέει καλύτερα και λίγο πιο μυστικά λίγο πιο θολά, έπινε κράσο πολύ ο αρχηγός, ήτανε μπερδεμένος, ήταν και αυτός αντεξουσιαστής μανν.
Μη ξεχάσουμε την κομμούνα του 1871!
Ναι ρε μανν, η κομμούνα, γαμάω μανν.
Και εκεί το γάμησαν το "κράτος" μανν, φέρε μια τζούρα μανν να συνεχίσω, γκαβλώνω, γκούχ γκούχχ...
Διακόπτω λίγο την πλάκα:
Η κομμούνα απέτυχε, η κομμούνα είχε και "πατριωτικά" στοιχεία (αυτό τουμπεκί βλέπω), η κομμούνα ήταν οργανωτικά χυμείο, η κομμούνα έχει τον σεβασμό μας, αλλά δεν θα πάρουμε, μανν, κατάλαβες;
Ο Μάρξ τι έπαθε, και έγραψε όπως λέει ο μανν και ο κάθε μανν; 
Κοιτάξτε, εγώ δεν είμαι μ-λ, φίλοι μανν, αλλά και σεις μαρξολενινιστές της εκκλησιάς με το κερί και το λιβάνι σας. 
Φίλοι φίλοι καρυοφίλι σας γαμώ και το καντήλι και σας το πατάω κάτω και το πετάω στα σκουπίδια, να είμαστε ξηγημένοι.
Ο "εμφύλιος πόλεμος" (δεν θυμάμαι τώρα τον τίτλο ακριβώς) του Καρόλου, η "καταγωγή της οικογένειας, του κράτους, της ατομικής ιδιο"χ"τησίας", το "κράτος και επανάστα-ση" δεν μου λένε και πολλά πράγματα.
Ή μάλλον μου λένε, είναι προβληματικά πράγματα, έτσι λέω και λέω ό,τι θέλω. 
Σε κόμμα είμαι; σε κίνημα; όχι, οπότε λέω ό,τι θέλω και γουστάρω μέχρι να αποκτήσετε όλοι "ιστορικότητα" με το "κράτος". 
Μετά τα μαζεύω, αν μου τα πείτε ψυχρά, ψυχρά ρε, μη ουτοπικά,.σας βαρέθηκα.
Και μιας και μου το θύμησε ο μανν, πετώντας μάλιστα και το μυστικό υπόβαθρο της "καταγωγής", στα βαθιά, σίγουρα πιο βαθιά, τα χειρόγραφα του παππού, ένα έχω να πω, με διευκρινιστικές επισημειώσεις σε αυτό που ακολουθεί:
Μανν, τζίφος μανν, ξέρεις τι γίνονταν στις προ-κρατικές κοινωνίες μανν; ξέρεις τι λένε οι νέες έρευνες μανν; χαμός μανν.
Και που να το μάθαινε ο άλλος μανν, αυτός που τραβάει τζούρες δίπλα σε μελιντζανιές και κρεμμυδιές, ο πρώτος γαμάω μανν κοινοτιστής της χώρας που είναι και μανν και τριανταφυλιά και Θανάσης. 
Εκεί να δεις μανν αυτός ο μανν τι θα πάθαινε αν μάθαινε τι γενοκτονίες "εθνο"καθάρσεις εκτελέσεις βιασμούς, εξοντώσεις μανν κάνανε οι αρχέγονοι μανν προ πατριαρχίας πολύ πριν υπάρξει "πολιτισμός" μανν, γαμώ το ρουσσωϊκό μας και ρουσσωϊκό σας σπίτι, γαμιόμαστε και γαμιέστε ρε μανν.
Ούτε ο γαμιάς και γαμίκουλας Λέβι Στρώς μανν δεν σας έβαλε μυαλό μανν. 
Εκείειειεί εσείς, νέος μοργκανισμός μανν, κάτι θα υπάρχει δε λέω.
Ναι μανν, οι ανθρωποθυσίες μανν επί αταξικών κοινοτήτων ήταν λιγότερες από αυτές επι ταξικών κοινοτήτων (η άρχουσα τάξη μανν έδωσε ρέστα, αλλά δεν ίδρυσε την ανθρωποθυσία μανν), αλλά υπήρχανε μανν.
Το ξέρεις μανν; βρίσκουνε και σώματα εξοντωμένων πριν την χάλκινη εποχή μανν, επί "τροφοσυλλεξίας" μανν, δεν υπήρξε "μητριαρχική" κοινωνία μανν, καλά αυτό το ξέρεις, δεν υπήρξε ούτε πατριαρχία ούτε μητριαρχία "τότε", να κάτι ανθρωποθυσίες, κάτι ανθρωποφαγίες, κάτι εξοντώσεις, ψιλοπράγματα.
Δε γαμιόμαστε ρε μανν;
Το "κεφάλαιο" θα το συνεχίσει κανείς ή κάποιοι; και τον "ιμπεριαλισμό" του Λένιν;
Τα άλλα μανν για τον πούτσο, για τον πούτσο λέμε..





Ιωάννης Τζανάκος

Το αδιέξοδο και η "εθνογραφική" δι-έξοδος του Μάρξ. Μια πρώτη απορία...


Μια ενδιαφέρουσα παραπομπή σε πηγή από τον Γ.Ευσταθίου:

The Ethnographical Notebooks of Karl Marx - Marxists Internet Archive

https://www.marxists.org/archive/marx/works/1881/ethnographical-notebooks/notebo
Δεν καταλαβαίνω βέβαια, από ό,τι μπορώ άμεσα 
να κατανοήσω, σε τι αυτά τα "τελευταία" χειρόγραφα
του Μάρξ δείχνουν κάτι ριζικά άλλο από το αδιέξοδο 
του "κεφαλαίου" σε σχέση με την γαιοπρόσοδο
επειδή (μάλλον) δεν αναφέρονται στην γαιοπρόσοδο.
Θέλω να πω πως το πρόβλημα της γαιοπροσόδου είναι
καθοριστικό για την ανάπτυξη του "κεφαλαίου" και δείχνει
τα ορια του ιστορικού υλισμού του "κεφαλαίου" στην εποχή
που αυτό γράφονταν και είχε "κολλήσει", αλλά τα εθνογραφικά
κείμενα ως ένα ερευνητικό πρόγραμμα με αντικείμενό τους
τις προ-κρατικές κοινωνίες δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η λύση
με Λ κεφαλαίο, ίσως να δείχνει και το αδιέξοδο.
Γιατί όχι μια ύστατη προσπάθεια του Μαρξ να ανοίξει 
έναν άλλο δρόμο, αφού ο δρόμος του "κεφαλαίου" 
φαίνονταν να κλείνει ή να δυσκολεύει για τα καλά.
Και δεν ξέρω επίσης αν αυτός ο νέος δρόμος του
Μάρξ ήταν και είναι ο δρόμος που δεν συνεχίστηκε
και όχι απλά ένας δρόμος με την σχετική του αξία.
Το γεγονός είναι πως το "κεφάλαιο" κόλλησε και
η επιστροφή ή η ανακάλυψη της κοινωνικής 
ανθρωπολογίας και της εθνογραφίας (όπως εκφράστηκε
και στο βιβλίο του φίλου του για το κράτος, 
την οικογένεια και τις τάξεις) δεν εξηγεί ούτε επιλύει
τα προβλήματα του "κεφαλαίου" και της νέας αναδυόμενης
μορφής του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
Μπορεί και να τα συσκοτίζει, ακόμα και όταν συγκροτούνταν
το ερευνητικό πρόγραμμα "α-κρατικές κοινωνίες".
Νομίζω πως το να θεωρείται η μαρξική κοινωνική ανθρωπολογία
ένα άγγιγμα των ορίων του "ιστορικού υλισμού" ή μια "γραμμή φυγής"
του Μαρξ (αντι-κρατική γραμμή φυγής) είναι ένα ακόμα αστείο
της νέας αριστεράς, σαν κι αυτό των Γκρουντρίσε, τα "μυστηριώδη χειρόγραφα"!
Η έπαρση να μεταμορφώνονται οριακά κείμενα, ακόμα και προβληματικά κείμενα,
από οριακά-προβληματικά σε πηγές ενός άφατου μαρξικού μυστηρίου έχει και τα όριά της.
Η λάμψη της κομμούνας του Παρισιού το 1871,
η επιρροή της στον ευαίσθητο δέκτη, 
και σε αδιέξοδο τότε, Μάρξ και η νέα κριτική  του
στο κράτος, έχουν το ενδιαφέρον τους, και 
θα την ψάξουμε, αλλά άλλα λόγια να αγαπιόμαστε
μάλλον.
Τα σκονάκια καλά, ευχαριστούμε, να δούμε τι θα προλάβουμε.
Το κεντρικό πρόβλημα για τον Μαρξισμό του Μάρξ,
ήταν η γαιοπρόσοδος και η παγκόσμια αγορά σε σχέση
με το "κεφάλαιο".
Τα προεόρτια του προβλήματος του "ιμπεριαλισμού".
Όλα τα άλλα έπονται και ακολουθούν, και έχουν
την σημαντικότερη αξία τους σε σχέση με αυτό το πρόβλημα
Θα δούμε όμως. 
Ευχαριστούμε για την παραπομπή...
Να μην είναι τόσο σίγουροι μερικοί με τα σκονάκια τους
(καλοπροαίρετα το λέω)

Ιωάννης Τζανάκος
 

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

6 θέσεις για τον λενινισμό..



1.
Η λενινιστική θεωρητική παρακαταθήκη είναι συλλογική, με την έννοια πως όπως και ο Μαρξ έτσι και ο Λένιν εκκίνησε ένα ερευνητικό πρόγραμμα το οποίο αναπτύχθηκε από μια σειρά άλλων θεωρητικών του εργατικού κινήματος.
Το γεγονός πως ο Μαρξ πέτυχε ένα μεγάλο μέρος του ερευνητικού του προγράμματος μόνος του ενώ ο Λένιν ως "θεωρητικό-ερευνητικό πρόγραμμα" αναπτύχθηκε περισσότερο από τους επιγόνους του, αλλά και τους συντρόφους του όσο ζούσε δείχνει κάτι:
Πως όταν φετιχοποιούμε τον Μαρξ συν τοις άλλοις φετιχοποιούμε το "πρόσωπο" διανοούμενο, που στον Μαρξ όντως έλαβε τελειότερα χαρακτηριστικά από ότι στον Λένιν, ο οποίος "είναι" ένα παράδειγμα και προσωπικής αλλά και συλλογικής ύπαρξης.
Ο "Λένιν" είναι μια συλλογικότητα λενινιστών, μαρξιστών λενινιστών, εκφράζοντας την εποχή εκείνη κατά την οποία ο διανοούμενος είναι μέρος μιας συλλογικής ύπαρξης διανοουμένων απασχολημένων και στην θεωρία και στην πράξη ισότιμα, και ο οποίος εκκινεί ένα θεωρητικό αναλυτικό πρόγραμμα το οποίο συνεχίζουν οι πολλοί συνεχιστές του με την έννοια πως το επεκτείνουν θεωρητικά όπως δεν θα μπορούσε ο ίδιος ο Λένιν.
Το ίδιο συμβαίνει σε έναν βαθμό και με τον Μαρξ αλλά με τον Λένιν αυτό είναι καθοριστικό.
Γι' αυτό και η σύγκρισή τους ως θεωρητικών αδικεί σκόπιμα τον Λένιν, αλλά πλήττοντας κυρίως την συλλογική προσπάθεια των "λενινιστών", οι οποίοι συν τοις άλλοις είναι και μαρξιστές.
Η αντιδιαστολή Μαρξ και Λένιν είναι μια προσπάθεια όχι μόνον να τυφλωθεί η εργατική τάξη, να χάσει μία σημαντική θεωρητική, αναλυτική και πολιτική παρακαταθήκη, αλλά και να πληχθεί η ικανότητα της συλλογικότητας της εργατικής τάξης να παράγει ως συλλογικότητα διανοουμένων και εργατών (και βέβαια διανοουμένων/εργατών) μια θεωρία άξια Λόγου.
Η υποτίμηση του Λένιν και η μόδα "επιστροφή στον Μάρξ, μόνον" είναι μια ταξική προσπάθεια της αποθρασυμένης νέας μικροαστικής διανόησης.



2.
Ο Μάρξ και ο Λένιν διαπερνώνται από αντιφάσεις που εκδηλώνουν τις αντιφάσεις και τα όρια της ειδικής εποχής που έζησαν και ανέλυσαν. 
Ο Λένιν και οι λενινιστές συμπληρώνουν και επιλύουν αντιφάσεις που περιείχε ο Μαρξ και η ειδική εποχή του, πέφτοντας και αυτός σε άλλες αντιφάσεις.
Μια σοβαρή συγκριτική μελέτη θα άφηνε κατά μέρος τις ανοησίες για καλύτερη θεωρητική ή επιστημονική κατάρτιση όχι γιατί αυτή η διαφορά δεν υφίσταται ή δεν μπορεί να υφίσταται αλλά γιατί η ουσία της πολιτικής επιστημονικής ανάλυσης, ακόμα κι αν είναι σπαργανώδης, είναι η ταξική και πανανθρώπινη (επιστημονική) αλήθεια που εκφράζει.


3.
Ο μαρξισμός χωρίς τον λενινισμό δεν είναι μαρξισμός. Αυτό δεν σημαίνει πως σήμερα μόνον ο μαρξισμός-λενινισμός αρκεί.
Άποψή μου βέβαια.



4.
Το ζήτημα της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς και του εμπορεύματος ως παγκόσμιας ανταλλακτικής μορφής δεν είναι δυνατόν να τεθεί μόνον με τις επεξεργασίες στους 3 τόμους του "κεφαλαίου" του Μαρξ και αυτό δεν είναι ζήτημα "χρόνου" και "επάρκειας" αλλά ιστορικών ορίων που μετατρέπονται (μετατράπηκαν) σε θεωρητικά όρια.
Τα όρια αυτά, στο συγκεκριμένο θέμα όπως τέθηκαν με τις λενινιστικές αναλύσεις, ή ακόμα και από τις παρεκκλίνουσες μορφές λενινισμού της "περιφέρειας", όταν ξανατέθηκαν με το θέμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς λειτούργησαν και λειτουργούν διαλεκτικά-αποδομητικά και ως προς το θεωρητικό "σώμα" του "κεφαλαίου" του Μαρξ.


5.
Όλα αυτά λειτουργούν σήμερα "μυστικοποιημένα" αλλά κυρίως όχι από τους "συνήθεις υπόπτους", τους λενινιστές και τους ριζοσπάστες της περιφέρειας, αλλά από τους φονταμενταλιστές της "επιστροφής στον Μαρξ".

6.
Θα έπρεπε να υπάρξει ένα νέο θεωρητικό και πολιτικό θηρίο για να επιλύσει τα προβλήματα, αλλά αυτό θα υπάρξει όταν όντως το ζήτημα θα τεθεί από την ίδια την ιστορία της ταξικής πάλης.
Είμαστε νάνοι σε ώμους γιγάντων, απλά αυτοί που το ξέρουν καλύτερα είναι οι "λενινιστές".




Αυτό που στοχεύουν οι επικριτές του Λένιν δεν είναι ο Λένιν σαν πρόσωπο, αλλά ο Μπολσεβίκος...
Ο Μπολσεβίκος είναι ο "εβραίος" της νέας αριστεράς, το αντικείμενο μίσους του νέου και έμμεσου αντισημιτισμού της.


 


 
Ιωάννης Τζανάκος

Ayfer Düzdaş - Dilberam Dilber

Kawa - Hücra Tari

FEYZOYÊ RIZO - DESMALA MIN

ένας τόπος..



Είπα πως είναι αλήθεια
ένας τόπος 
που δεν γνώρισα ποτέ στ'αλήθεια..
Κι από τότε τον ψάχνω μακριά
από κει που τον βρήκα
και τον έχασα..
 
 
δεν είναι πολύ μακριά
να τον τραγουδήσω όπως τον ήλιο,
δεν είναι δίπλα μου
να τον τραγουδήσω σαν τη γη..
 
 
δεν ξέρω τι λένε τα πουλιά στα δέντρα
και στα ρουμάνια ακούω μια παράξενη
λαλιά..
τα τραγούδια μου θυμίζουν τον πάππο
αλλά δεν είναι αυτός..
είναι αυτός
κοιτάει από άλλο ήλιο..
 
 
είπα πως είναι πολλοί οι ήλιοι
μου λένε πως είναι ένας..
θέλω να αφήσω τον τόπο μου
να πάω
στον τόπο μου,
με περιμένει ξένη αγκαλιά
είσαι εσύ αγάπη μου
είσαι εσύ αγάπη μου;
 
 
δεν μπορώ να σε ρωτήσω
δεν ξέρω πως μιλάνε εδώ,
θέλω να μάθω
δεν θέλω να μάθω τίποτα..
 
 
Μου είπανε οι χωρικοί
χάνεται ο ήλιος,
Είναι ψηλά και βυθίζεται
είναι εκεί που είσαι 
και σβήνει,
δεν μπορώ να σε ρωτήσω
δεν ξέρω πως μιλάνε εδώ..
 
 
Ακούω κουφός τα μισά λόγια
και το τραγούδι
με διαπερνά σα βέλος,
εσύ θα είσαι,
δεν γίνεται αλλιώς
παρά μόνον εσύ..
αλλά δεν είσαι
και μου το λένε όλα
πως δεν είσαι εσύ,
τι είναι όμως;
πως ταιριάζουν τα πάντα;
 
 
κανείς δεν μου λέει,
και ο γέρος που συνάντησα στο μονοπάτι
κούναγε το κεφάλι του
με κοίταξε 
φύγε 
μου λέει
δεν θα βρεις τίποτα
μας έχουν σκοτώσει όλους εδώ
είδα αυτό που ζητάς
όταν φεύγαμε μαζί
από τότε δεν άκουσα τίποτα
φύγε
να μη λένε πως τελείωσαν όλα
γιατί φέρνεις ένα τέλος
και περιμένουν να με πάρουν και μένα..
 
 
τι θέλεις άνθρωπε;
σκέφτηκα μα δεν είπα
και πριν ακόμα
γύρισε το κεφάλι για να κλάψει ίσως
δεν είδα
τα σκέφτηκα όλα
αλλά δεν είδα,
προχώρησα να σε βρω 
ανέβηκα όλο το μονοπάτι
σκυφτός
να γυρίσω να βρω αυτό που ήμουν
να μην ψάχνω αλλού
όπως λένε
αλλά αυτά τα βουνά με τράβαγαν
όπως μια άβυσσος το θύμα της
ο ανήφορος ήτα σα κατρακύλισμα
στον ουρανό
μια βύθιση στο ύψος της απώλειας..
 
 
η αλήθεια μου μόνο έφτανε
να ξεχάσω τη πατρίδα
να τη βρω σ'αυτό το κατρακύλισμα
αλλιώτικη και ξένη
χαμένη για πάντα..
 
 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 
 

Mahmut Baran - Narim Xozate

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Σκόρπιες σκέψεις με αφορμή το "Δημοψήφισμα" Τσίπρα και τις απόψεις φίλων..



Γι'αυτό το περίφημο δημοψήφισμα του Τσίπρα, έχουν ειπωθεί πολλά και θα ειπωθούν ακόμα περισσότερα στο μέλλον, όποια κι αν είναι η έκβαση των πραγμάτων.
Βρίσκομαι στην ευχάριστη και ευτυχή θέση εκείνων που ψήφισαν Όχι όντας σίγουροι σχεδόν απόλυτα πως αυτό το Όχι και το δημοψήφισμα θα λειτουργήσει ως όργανο στα χέρια του τρομερότερου απατεώνα (ποιός Παπανδρέου, ούτε ο Δηλιγιάννης δεν τον φτάνει τον άνθρωπο, μεγαλείο!).
Γι' αυτό ειδικά τις τελευταίες μέρες πριν διενεργηθεί έριξα την γραμμή άκυρο ή όχι αν δεν αντέχετε να βλέπετε τους "μένουμε ευρώπη" στην τελεόρασις.
Λάθος, και οφείλω να το πω παρά τις προειδοποιήσεις του φίλου Γιώργου ο οποίος ειδικά εκείνες τις μέρες χτυπιότανε και φώναζε και σε μένα και στην αδερφή του να μην πατήσουμε το πόδι μας στο εκλογικό κέντρο. 
Μη κάνεις τη μαλακία μου έλεγε και κάνεις το χατήρι του απατεώνα Τσίπρα, και έλεγε και άλλα που δεν μεταφέρονται..
Πως κάνεις έτσι του έλεγα, σιγά το πράγμα, θα πάρει ένα όχι και θα το χρησιμοποιήσει για να κάνει ένα άλλο μνημόνιο κάπως πιό λάιτ, αλλά μπορεί και να ξεφύγει η κατάσταση παρά την θέληση των συριζαίων και να έχουμε καμμία ακούσια αποβολή από το ευρωνόμισμα, πράγμα που θεωρούσα τότε και εν μέρει και σήμερα γενικά θετικόν (θα σας το αναλύσω κάποια στιγμή, τι εννοώ ως θετικόν)
Το λάθος στην προκειμένη περίπτωση, από την μεριά μου ήταν πως δεν είχα κατανοήσει αυτό που νομίζω κατανοώ σήμερα και το οποίο το είχε κατανοήσει ο φίλος Γιώργος Παπ. .
Δεν τον εμπιστεύτηκα τότε γιατί αν και γω φανατικός αντι-Τσιπρικός και αντι-Σύριζα (ειδικά από τότε που είδα τη φάτσα Τσίπρας να παίρνει την ηγεσία του Σύριζα), δεν είχα φτάσει στο ύψος και την ένταση του παπαντωνικού αντι-Συριζισμού και αντι-Τσιπρισμού και επίσης μας χώριζαν και μας χωρίζουν άβυσσοι στο ιδεολογικό και κοσμοθεωρητικό ζήτημα.
Αυτό που είχε διαβλέψει ο φίλος και άλλοι φίλοι πιο συγκροτημένοι σε μια άλλη κομμουνιστική κκε λογική -- παραπλήσια αλλά άλλη, όπως ο Αντώνης Μπ. , είναι ότι ο Τσίπρας είχε συγκροτήσει μια μακροχρόνια περικλυκλωτική κίνηση προς την ευρύτατη μικροαστική και μισο-προλεταριακή "τάξη" της ελληνικής αστικής κοινωνίας που έβραζε και καταστρέφονταν ήδη από τότε, αλλά τότε είχε ακόμα δυνάμεις απορρέουσες από τις καβάντζες και τα κοινωνικά και οικογενειακά-πελατειακά δίκτυά της.
Δεν λέω πως ο Τσίπρας ήθελε ακριβώς αυτό που έκανε τώρα, αφού θα ήταν ανόητος να μην προσπαθήσει έναν βοναπαρτίστικο συμβιβασμό των μικροαστικών  συμφερόντων με τον μεγάλο ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό κ.λπ
Απλά ούτε τότε ούτε τώρα αυτός ο μεγάλος ιμπεριαλισμός είχε την παραμικρή πρόθεση να συμβιβαστεί με κάποια ύπαρξη της μικροαστικής τάξης στην "Ελληνική Δημοκρατία", οπότε τα σχέδια για ένα συμβιβασμό ήταν μάταια, αλλά αυτό δεν το ήξερε ούτε ο Τσίπρας, ούτε τα κοινωνικά στρώματα που αντιπροσώπευε βοναπαρτίστικα και δόλια (για τα ίδια βέβαια).
Εδώ σημειώνω πως και ο Γ.Π και ο Α.Μπ. είχαν με τον τρόπο τους ξεσκίσει το θέμα των σχέσεων Τσίπρα-Βαρουφάκη με U.S.A, αλλά αυτό κι αν ήταν "ύποπτης μεθοδολογίας" για μερικούς, όχι για μένανε όμως, που πάλι πίστεψα ότι όντως ο απατεών θα κατόρθωνε να πάρει κάτι από τις U.S.A, οπότε πιθανόν να είχαμε έναν κάποιο ενδιαφέροντα ενδο-ιμπεριαλιστικό χαμό.
Οι αμερικάνσκι πούλησαν τον απατεώνα μια κρίσιμη στιγμή, γιατί ο τύπος ήτανε και είναι τόσο απατεώνας που μόνο μπλοφάρει και κλέβει κανένα χαρτί, είναι σαφώς πιο απατεώνας από τον Βαρουφάκη που ανοιχτά και ξεκάθαρα ήθελε να παίξει ως το τέλος το χαρτί "δραχμή" και "διπλό νόμισμα", χωρίς να μπλοφάρει μόνο (ίσως βέβαια αυτό να ήταν όντως Η καταστροφή του λαού...θα μάθουμε)
Αυτό που δεν ξέρανε επίσης αρκετοί υποψιασμένοι μικροαστοί και μισοπρολετάριοι αλλά και μεσοαστοί-μεγαλοαστοί διανοούμενοι ήταν σε ποιό βαθμό θα μπορούσε να εγκαταλείψει ο Τσίπρας το σχέδιο του "έντιμου συμβιβασμού".
Το όνομα αυτού του σχεδίου είναι ένα και μοναδικό και λέγεται "μείωση χρέους".
Είδαμε αυτές τις μέρες το δεύτερο και πιο ξεφτιλιστικό Βατερλώ αυτής της "ελπίδας".
Πάντως μια σοβαρή μείωση του χρέους και με αποδοχή των "μεταρρυθμίσεων" όπως λέει το ΔΝΤ, είναι μια σοβαρή υπόθεση για το ελληνικό ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο αλλά και τον καπιταλισμό ευρύτερα στην "Ελληνική Δημοκρατία", συνεπαγωγικά και για τους μικροαστούς και τελικά και για την εργατική τάξη στην ευρεία ή στενότερη έννοιά της.
Το ζουμί της ορθότητας της δικής μου πρόβλεψης (που νομίζω πως ταιριάζει με την ανάλυση του Θ.Μαριόλη), η οποία με οδήγησε σε μια βιασύνη ως προς τις καταστροφικές δυνατότητες (δεν έχω κανένα πρόβλημα να τις ονομάσω έτσι, και να τις "επιθυμώ", θα σας το εξηγήσω) τις οποίες εμπεριείχε το δημοψήφισμα, είναι πως οι δυτικο-ιμπεριαλιστικές δυνάμεις έχουν ως σκοπό τους την μεγαλύτερη καταστροφή της εσωτερικής δομής συσσώρευσης (του κεφαλαίου), αν και δεν ξέρω να σας πω τι θα σημαίνει αυτό επακριβώς.
Αυτό που μπορώ να σας πω είναι το εξής:
Έχει σημασία να μην θάψουμε ακόμα την δυνατότητα ανάδυσης ενός ενδιάμεσου ριζοσπαστικοποιημένου χώρου πάνω ακριβώς στα ερείπια της πρώην ισχυρής ή μισο-ισχυρής μεσαίας ιμπεριαλιστικής χώρας που ήταν η "Ελληνική Δημοκρατία".
Το ελληνικό ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο μπορεί να πάρει των οματιών του και να φύγει (δεν αστειεύομαι), ή να αδρανήσει απλά, γιατί μιαν "εθνική έδρα" δεν την αφήνεις εύκολα.
Η αστική χώρα αποσπάται από το ιμπεριαλιστικό "της" κεφάλαιο, αυτονομείται από αυτό, με την "κυνική" έννοια της "αυτονόμησης", δηλαδή όντως αποικιοποιείται, υπάρχει μια γενικευμένη λουμπενοποίηση, και ιδεολογικά και πολιτικά περιφερόμενα κατεστραμμένα μικροαστικά και μισο-προλεταριακά στρώματα ψάχνουν την μοίρα τους.
Να μια εικόνα ανασύστασης του μικροαστικού ριζοσπαστισμού σε ένα κάπως εφιαλτικότερο της περιόδου 2009-2016 σημείο.
Αν δεν υπάρξει κάποια "σοβαρή" συσσώρευση κεφαλαίου αυτό θα γίνει, και βάζω και στοίχημα μια καραβάνα στην ουρά του συσσιτίου όταν έρθει η ώρα..
Θα πούνε οι φίλοι μου οι κκεδες αλλά και οι χολωμένοι αριστεριστές (φίλοι;): εσύ τι θές δηλαδή; να γίνει συσσώρευση κεφαλαίου;
Θα πω το εξής:
''εγώ", ποιός είμαι "εγώ" δηλαδή, δεν "θέλω" τίποτα τέτοιο, απλά θέλω να καταλάβετε κάτι, και αν έχω άδικο πείτε τό μου να κάνουμε κουβέντα σοβαρή:
Δεν υπάρχει ως δεδομένη εντατική συσσώρευση κεφαλαίου σε μια χώρα σε ασφυκτική δέσμευση του τύπου που "ζεί" τώρα η χώρα.
Η εξόντωση των μικροαστών δεν σημαίνει μιαν ένταξή τους σε μια μισθωτή σχέση, ούτε όμως υπάρχει περίπτωση μάλλον τα επόμενα χρόνια να υπάρξει μια αυτοδύναμη ή επιβοηθούμενη εσωτερική συσώρευση κεφαλαίου, την ίδια στιγμή που υπάρχει περίπτωση η χώρα και το εδραζόμενο σε αυτήν ελληνικό ιμπεριαλιστικό μονοπωλιακό κεφάλαιο να υποβαθμιστεί και άλλο ως προς τον ρόλο του στο γενικότερο δυτικο-ιμπεριαλιστικό σύστημα.
Αυτό σημαίνει πως τα ζητήματα που τέθηκαν από τους μικροαστούς ριζοσπάστες με μιαν αρχική υπαγωγή τους στον "ευρωπαϊσμό" του μεγάλου κεφαλαίου (αυτό ήταν ο Συριζα), θα ξανατεθούν πάλι και ίσως με σφοδρότερο και "καθαρότερο" τρόπο.
Πιθανά αυτό να είναι και το τέλος τέλος τους, αλλά αν υπάρχει ανάγκη για μια νέα συσσώρευση, όχι αναγκαία καπιταλιστική, ποιός θα την ενεργοποιήσει πιθανότερα αν όχι οι μικροαστοί σε σύμπνοια και συνεργασία με τμήματα του κράτους ή και του μεγάλου κεφαλαίου;
Νομίζω πως θα έχουμε και άλλο σήριαλ, και άλλη κατάσταση όμοια με αυτή που ζήσαμε ομοιωματικά "φαντασιακά" με το Δημοψήφισμα.
Στην περιφέρεια του ιμπεριαλισμού δεν υπάρχουν κενά ούτε θα υπάρξουν, όπως υπάρχουν στους σκληρούς πυρήνες του.
Μια χώρα δεν μπορεί να γίνει όπως μια περιφέρεια ενός μεγάλου κράτους (εντός του κράτους).
Το λέω αυτό γιατί άκουσα μια μέρα έναν συνάδελφο μικροαστό να μου λέει με πολύ απλό τρόπο αυτό που πιστεύουν όλοι σχεδόν και όχι μόνον οι μικροαστοί: ότι κάποιο "αναπτυξιακό σχέδιο" υπάρχει στα μυαλά της ντόπιας και της ξένης ιμπεριαλιστικής ολιγαρχίας. 
Κανένα σχέδιο δεν υπάρχει.
Θα τα κάνουν όλα μπουρδέλο..



Ιωάννης Τζανάκος

Pafilis Tsipras Koutsoumpas 1 28/06/2015 01.49'

Μια μικρή ανάλυση και παραίνεση στον μέγα ηγέτη Μαυροειδή..



Όταν υπόσχεσαι κάτι πρέπει να προσπαθήσεις να το κάνεις.
Έτσι και γω πρέπει να σκαρώσω ένα κείμενο με αυτά που σκέφτηκα για το κείμενο Μαυροειδή το οποίο κατόρθωσα να το διαβάσω ολόκληρο.
Εδώ κατόρθωσα να διαβάσω το κείμενο με τις θέσεις της συνδιάσκεψης της Λαε, τον Μαυροειδή δεν θα κατόρθωνα να διαβάσω που τα λέει και πιο "λαϊκά";
Εν πάσει περιπτώσει, ποιό είναι το νόημα;
Τις πταίει;
Θέση Σύριζα (όπως λέει ο Μαυροειδής, αλλά μάλλον και ο απολογούμενος συριζαίος όταν απολογείται και δεν πίνει το τσιπουράκι του θρονιασμένος στην τάδε γενική γραμματεία και αλλού, ή απλά στο νέο παρασύριζα τσαρδί του, π.χ "ζωή μετά.."(!))
" Παιδιά όλοι την πατήσαμε, μαζί τα χάψαμε".
"Όχι!" βροντοφωνάζει ο Μαυροειδής! "δεν τα χάψαμε μαζί, εμείς δεν το χάψαμε ποτέ το παραμύθι, γιατί εμείς,.." κ.ο.κ (βαριέμαι)
Ο Μαυροειδής είναι πονηρούλης και οι πονηρούληδες με ερεθίζουν, δεν το κρύβω.
Δεν λέει "εμείς σας τα λέγαμε", γιατί τότε θα είχε πάνω του σαν εφιάλτη το Κ.Κ.Ε, και δεν του πάει τώρα τέτοιος επαναστάτης που είναι να απολογείται σε ένα Κ.Κ.Ε.
Προτιμάει μέσα σε όλα τα άλλα, μέσα στον πολτό κρίσεων, επιθυμιών, παραινέσεων και ταξικών φαντασιώσεων, που περιέχει το κείμενό του να ρίξει και μια κριτική στο Κ.Κ.Ε που προγραμμάτισε την γενική απεργία (έπρεπε να κάνει, το Κ.Κ.Ε, απεργία Νίντζα, ή απεργία έκπληξη, κατά τας επιθυμίας του Ναρ και της Λαε, την ίδια στιγμή που κατ΄ουσίαν ήταν μόνον αυτό με μαζικούς όρους στην απεργία).
Πάλι καλά που δεν μίλησε εκτενώς για τα αντιπροσωπευτικά προεδρεία στα συνδικάτα κ.λπ (βαριέμαι).
Το ζουμί της υποθέσεως στο κείμενο Μαυροειδή είναι η απόκρυψη του γεγονότος ότι όντως μαζί τον ήπιανε τον πικρό καφέ, (όσοι δεν τον έχουν όπως είπαμε μετατρέψει σε φρέντο καπουτσίνο στην γραφειάρα του υπουργείου) και δεν λένε να το χωνέψουν, αλλά ούτε βέβαια να το παραδεχθούν.
Για να το δώσω να το καταλάβει ο Μαυροειδής και γενικά όλος ο "αντιμνημονιακός" χώρος 2009-2016, το δημοψήφισμα Τσίπρα ήταν το πολιτικό τους τέλος ως στοιχειωδώς συγκροτημένοι χώροι ή χώρος.
Το δημοψήφισμα Τσίπρα ήταν και είναι (ως συνέπεια) ένα δηλητηριώδες κουκούλι με το οποίο έκλεισε και επισφράγισε επιτυχώς μια 6ετία περικυκλωτικής και δόλιας στρατηγικής του Συριζα και του ίδιου του Τσίπρα απέναντι κυρίως στα ίδια τα μικροαστικά και μισοπρολεταριακά στρώματα της κοινωνίας.
Αν υποθέταμε πως δεν θα υπήρχε Τσίπρας και Συριζα αυτή την περίοδο, τότε αυτή την στιγμή θα είχαμε μια μικροαστική αναταραχή η οποία θα συνδυάζονταν, ανταγωνιστικά ή συμπληρωματικά-ανταγωνιστικά, με την αναταραχή στην καθαυτό εργατική τάξη.
Το δημοψήφισμα έκλεισε τον δηλητηριώδη κύκλο, πάγωσε όλα τα μικροαστικά και μικροαστικοποιημένα στρώματα, και τώρα ο Τσίπρα μπορεί να ονομαστεί και να θεωρηθεί με κάθε τιμή ως ο μικροαστός εξοντωτής των μικροαστών της μεταπολεμικής και μεταπολιτευτικής "Ελληνικής Δημοκρατίας".
Για να επανέλθουμε στον Μαυροειδή και τους πολιτικά "ομοίους" του:
Τι κάνανε όταν έσκασε το δημοψήφισμα;
(δεν αναφέρομαι στις πλατείες κ.λπ, βαριέμαι)
Θυμάμαι πως το κεντρικό τους σάιτ, η παντιέρα ρόσα αλά ρισκόρσα μασκαλτσόνε, πήρε θέση ΟΧΙ μέσα σε λίγη ώρα, δεν ξέρω αν ήτανε και λεπτά. 
Ποιά όργανα, ποιές κεντρικές επιτροπές τώρα! κάτω η γραφειοκρατία! τσακ μπαμ διαδικασίες.
Τώρα, για να τελειώνω, γιατί έχω και σοβαρότερα να κάνω, αν αυτό είναι κάτι που πρέπει να εμπιστευτούμε ως "εργαζόμενοι" και λαός, άσταναπάνεστοδιάολο φίλε μου, άσε...
Προτείνω στον Μαυροειδή να προσπαθήσει πρώτα να βγεί από το δηλητηριώδες τσιπρικό κουκούλι και μετά τα λέμε, για το "κίνημα" το Κ.Κ.Ε, τα λέμε λέμε, τσάο..
Μέχρι εκεί αντέχω να σας αναλύσω, πάω να συνέλθω λίγο και τα ξαναλέμε..











Ιωάννης Τζανάκος 

Παναγιώτης Μαυροειδής: Γιατί μπορούν και τα κάνουν; Τόσο εύκολα; (Παντιέρα)



Προλογικό σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος

Σας υπόσχομαι μια αναλυτικότερη κριτική αυτού του άρθρου του "ηγετικού στελέχους" της Ανταρσυα-Ναρ Παναγιώτη Μαυροειδή.
Δεν πρόκειται να ασκήσω κριτική από μια "θέση Κ.Κ.Ε" μιας και δεν είμαι Κ.Κ.Ε, θα ασκήσω κριτική και στο Κ.Κ.Ε, αλλά ο κύριος σκοπός μου είναι να "δείξω" στον "κομμουνιστή" Μαυροειδή τι πολιτικός ψεύτης είναι, τι κρύβει επιμελώς, με ποιόν τρόπο το κρύβει και γιατί ο "χώρος" που εκπροσωπεί, παρά το ασήμαντο πολιτικό του βάρος (ακόμα),  αποτελεί έναν από τους θεμελιακούς ανασχετικούς συντελεστές για να γίνει κάτι μέσα στο κίνημα και στον τόπο γενικότερα.
Δεν πρέπει βέβαια να παραβλέψουμε τις πάσες τις οποίες δίνει το μηντιακό κατεστημένο στην Ανταρσυα τώρα τελευταία.
Θα ήθελα να ρωτήσω "προκαταβολικά" φίλους και γνωστούς που είναι σε αυτό τον χώρο:
Με τέτοιες αντιλήψεις και με τόσα ψέματα χτίζετε την "επαναστατική αριστερά";
Δεν νιώθετε καμμία ντροπή να σας εκφράζουν τέτοια πολιτικά πρόσωπα και τέτοιες υπερεπαναστατικές αρλούμπες;
Αλλά αυτά θα τα πούμε στο καθαυτό κείμενό μας.. 

Γιατί μπορούν και τα κάνουν; Τόσο εύκολα; Παντιέρα

Γιατί μπορούν και τα κάνουν; Τόσο εύκολα;


Παναγιώτης Μαυροειδής
Τα μέτρα που  ψηφίστηκαν στη Βουλή ή αυτά που συμφωνήθηκαν στο Eurogroup  δε θέλουν  ανάλυση. Όση προκλητική ψευδολογία και αν επιστρατεύσει η κυβέρνηση, η ουσία δεν αλλάζει.
Μείωση των συντάξεων, εξοντωτική φοροληστεία, θέσπιση μνημονίου διαρκείας με τον λεγόμενο «κόφτη», αμόκ ιδιωτικοποιήσεων, πλήρης καταστρατήγηση κάθε έννοιας λαϊκής κυριαρχίας και παράδοση των πάντων στο Διευθυντήριο της ΕΕ και του διεθνούς κεφαλαίου (αυτό που βαφτίζουν πιστωτές και επενδυτές) για 100 χρόνια.
Μια ακραία δεξιά νεοφιλελεύθερη πολιτική, που έχουν το θράσος να τη ντύνουν με «αριστερά» περιτυλίγματα φουσκώνοντας την προπαγάνδα της ακροδεξιάς.
Κατά τα άλλα, πέφτει χοντρό δούλεμα στον κόσμο που παρατηρεί σαστισμένος.
Έτσι, οι μεν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ λένε ότι ψηφίζουν πανστρατιά τα μέτρα (πλην μισής διαφοροποίησης)  που «δεν τους αρέσουν και τόσο», οι δε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ, δεν ψηφίζουν τα  μέτρα, τα οποία τους «αρέσουν τρομερά», πολύ περισσότερο και από το περασμένο καλοκαίρι όταν τα είχαν ψηφίσει!
Πως το μπορούν όμως και δε καίγεται το σύμπαν;
«Αδιάφορος παλιο-λαός» μήπως;
Βολεύει πολλούς αυτή η ερμηνεία.
Βολεύει τους κυβερνητικούς ασχημονούντες που καμώνονται πως αυτά κάνουν μιας και ο «κόσμος δεν έχει κότσια για πολλά».
Βολεύει την τουλάχιστον ανεπαρκή αριστερή κοινοβουλευτική (ή κοινοβουλευτικής λογικής) αντιπολίτευση: «αφού δε  ξεσηκώνετε ο κόσμος, τι να σου κάνουμε και εμείς;»
Βολεύει και το «μέσο πολίτη», που με το γνωστό «αφού κανείς δε νοιάζεται…», μιλώντας για τους «άλλους», τακτοποιεί και τη δική του απουσία  δράσης. «Πάντα για άλλους μιλάμε…», που λέει και ο στίχος.
Ας μη μιλήσουμε ξανά για την αντεργατική εκστρατεία της ΕΕ, το νεοφιλελεύθερο Μητσοτάκη ή τον «προδότη» Τσίπρα. 
Δε λένε πολλά ούτε και οι κατάρες και τα ηχηρά λόγια  πως ο τελευταίος «θα πληρώσει, θα κάτσει στο σκαμνί» και άλλα τέτοια, που αμολάει η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Έκατσαν μήπως ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος,  ο Παπαδήμος, ή οι εκάστοτε Υπουργοί Οικονομικών και Εργασίας;
Τολμούμε να πούμε: Δε θα λογοδοτήσει και δε θα πληρώσει κανείς, αν δε συζητήσουμε ουσιαστικά και πάνω στα ουσιώδη ερωτήματα που αφορούν όχι «αυτούς», αλλά «εμάς», την  αριστερά,  την αντίσταση σε αυτούς με στόχο την ανατροπή της πολιτικής τους.
Διατυπώνουμε μερικές σκέψεις.
Ας θυμηθούμε το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου. 
Ήταν για πολλούς πρόκληση και ύβρις, αλλά δεν ήταν μπαρούφα της στιγμής. 
 Οι του ΠΑΣΟΚ (και όχι μόνο) επιχείρησαν τότε, απευθυνόμενοι σε τμήματα των μικρομεσαίων, αλλά και κάποιων καλύτερα αμειβόμενων μισθωτών στρωμάτων, να μετατρέψουν  τη συνενοχή τους σε μια ορισμένη (και περιορισμένη) περίοδο σε πρακτικές συναλλαγής κάτω από το τραπέζι με την εξουσία, σε πολιτική ανοχή στο μνημόνιο διαρκείας που έσκαγε μύτη.
Ε, λοιπόν σήμερα έχουμε από μεριάς ΣΥΡΙΖΑ το εξής ανάλογο: «Μαζί δεν τα χάψαμε;». 
 Ούτε αυτό είναι στον αέρα. Εξηγούμαστε:
Πρώτον, η κυβέρνηση και οι λοιποί, τολμούν  και τα κάνουν, διότι ηγεμόνευσε καταλυτικά μέσα στην αριστερά και στο ευρύτερο λαϊκό κίνημα,  η άποψη ότι «το πρώτο και κύριο ζητούμενο είναι να έχεις μια ‘’αριστερή’’ κυβέρνηση στα χέρια σου και όλα τα άλλα θα έρθουν». 
Το μνημόνιο θα το καταργούσε με ένα νόμο και χωρίς να ανοίξει ρουθούνι με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Το χρέος θα ψιλο-σβηνόταν μετά από εξήγηση του θέματος στους «εταίρους».  
Η ΕΕ θα άλλαζε μαγικά και θα γινόταν των λαών. 
Οι συντάξεις και μισθοί θα βελτιώνοντας χωρίς να πειραχτεί καθόλου η αστική ολιγαρχία, εκτός ίσως των «καναλαρχών».  Δεν πρόκειται καθόλου για θεωρητικό ζήτημα. Αυτό συμπύκνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτό εισπράττεται με πλήρη απογοήτευση τώρα σε ευρεία τμήματα.
Η αντίληψη πως το ΠΡΩΤΟ, το ΚΥΡΙΟ και το ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ, δεν είναι μια κυβέρνηση –που αναγκαστικά θα διαχειρίζεται  τη συνέχεια ενός εχθρικού προς το λαό κράτους, καθώς και τη διεκπεραίωση των ‘’υποχρεώσεων’’ προς το ευρωπαϊκό κεφάλαιο- αλλά ο οργανωμένος και μαχόμενος λαός που με τη δύναμη της συλλογικής δράσης,  θα μπορεί να  καθυστερεί την επίθεση, να καταχτά πράγματα,  να ανατρέπει και τελικά κάτω υπό προϋποθέσεις άλματος στη δράση του να επιβάλει   και άλλο δρόμο και δική του κυβέρνηση και εξουσία, δυστυχώς δεν πήρε κεφάλι. 
 Δεν ηττήθηκε οριστικά ή στρατηγικά, αλλά σε αυτή τη φάση (της «αντι-μνημονιακής» κολασμένης εποχής), δεν πήρε σημαντικό προβάδισμα και δεν όρισε τις εξελίξεις.
Αυτή η κατεύθυνση, με ευθύνη πολλών, ακόμη και αριστερών και μαρξολογούντων, παρουσιάστηκε ως πολύ «λίγη» έναντι του «θαύματος» της «αριστερής κυβερνητικής αλλαγής» και ως φτωχή «κινηματική» προσέγγιση έναντι της πεμπτουσίας της «μαγικής» πολιτικής πρότασης για την «κυβέρνηση της αριστεράς».
Μη ξεχνάμε πόσοι και πόσοι στριμώχτηκαν στην «αριστερή» (και πάντα …κριτική)  υποστήριξη της πολιτικής στρατηγικής ΣΥΡΙΖΑ και κάθε «διαπραγματευτικής» πιρουέτας του. 
Μη λησμονούμε τη σιγουριά τους για την «τεράστια ανακούφιση που θα έφερνε η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ σε εκατομμύρια Ελλήνων», η οποία υποτίθεται ότι δεν προϋπόθετε κανενός είδους «αριστερή πολιτική» ή ρήξη, άσχετο αν η τελευταία ήταν ίσως επιθυμητή καθαρά για «ιδεολογικούς λόγους», χωρίς ωστόσο «να είναι και της ώρας».   
Έκδηλη η απουσία τόσο ορθής εκτίμησης για τον χαρακτήρα της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και –ακόμη σπουδαιότερο – λάθη ιεράρχησης πολιτικών και κινηματικών καθηκόντων μα και συνδυασμού κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής πάλης, που σήμερα κοστίζουν πολύ ακριβά. 
Λίγη και λειψή η αυτοκριτική για όλα αυτά.
Δεύτερο, μπορούν και τα κάνουν, διότι η άλλη, η πιο αριστερή εκδοχή  της κοινοβουλευτικής διαχειριστικής αριστεράς,  δηλαδή το ΚΚΕ,   δεν πίστεψε ποτέ ότι μπορεί να υπάρξει ανατροπή της αντεργατικής αστικής μνημονιακής εκστρατείας και δε στόχευσε σε αυτήν. Στη βάση αυτής της ηττοπαθούς εκτίμησης, κινήθηκε  λάθος σε δύο βασικά θέματα.
Το πρώτο ήταν και είναι  το θέμα του χρόνου: «Αφού δε μπορεί να υπάρξει ανατροπή τώρα, έτσι και εμείς επιλέγουμε αγωνιστικό σημειωτόν, θεωρώντας ότι το μέλλον -λες και αυτό έχει μια αυτοτελή ύπαρξη έναντι του ρέοντος παρόντος -με ένα μαγικό τρόπο θα μας δικαιώσει, «όταν θα έχει ξεβρακωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ».
Το δεύτερο, ήταν και είναι το ζήτημα του πεδίου: «Αφού στο ευρύ πεδίο των μαζικών κοινωνικών αγώνων και ακόμη περισσότερο της συνολικής πολιτικής επαναστατικής ανατροπής ‘’δεν υπάρχουν όροι και προϋποθέσεις’’, επιλέγουμε εκλογική προπαγάνδα, αποκαλύψεις, συλλογή ψήφων και μελών. Μαζί και  περίκλειστες, ελεγχόμενες  συμβολικές κινητοποιήσεις, προσδοκώντας σε μια διαρκή ‘’εξαγωγή πολιτικών συμπερασμάτων’’ και ‘’αλλαγή των συσχετισμών’’. Όχι στο επίπεδο της συνολικής ταξικής πολιτικής διαπάλης, αλλά εντός των ‘’οικοπέδων» της αριστεράς’’.
Ωστόσο, τραγικά αποδεικνύεται ότι, μια κοινωνία που ηττάται και κυρίως κόσμος που χάνει τα πάντα χωρίς να έχει την αίσθηση ότι έδωσε μάχες στις οποίες αν μη τι άλλο θα ένοιωθε και θα στερέωνε την συλλογική  δύναμή του, δεν έχει ιδιαίτερη όρεξη για «πολιτικά συμπεράσματα».
Η αντικαπιταλιστική κομμουνιστική αριστερά, κινούμενη ανάμεσα στις δύο αυτές συμπληγάδες, έθεσε διαφορετικά κριτήρια, ακούστηκε, προβλημάτισε, κέρδισε την εκτίμηση,  αλλά δεν κατάφερε πολλά πράγματα, δεν συγκέντρωσε σημαντικές δυνάμεις. Υπάρχουν αντικειμενικοί, αλλά και υποκειμενικοί λόγοι για αυτό. Συνέβαλαν σε αυτό και οι ταλαντεύσεις τμημάτων της, που πρόβαλαν λογικές «αριστερού μετώπου για κυβερνητική λύση» , προτάσσοντάς το στην ουσία  έναντι της αναγκαίας αριστερής πολιτικής και των προϋποθέσεων ρήξης. 
Στο μέτρο που της αναλογεί, χρεώνεται και αυτή άλλης τάξης, αλλά όχι λιγότερο σοβαρές ευθύνες.
Μπορούν και τα κάνουν λοιπόν, η κυβέρνηση και τα αφεντικά της στην ΕΕ,  διότι «εμείς» οι άλλοι (ο πληθυντικός χρησιμοποιείται αρκετά καταχρηστικά), για διαφορετικούς λόγους είμαστε πράγματι «λίγοι».
Όλα αυτά δεν αφορούν μόνο την προ-ΣΥΡΙΖΑ εποχή, αλλά και την περίοδο που διανύουμε.
Τόσο οι μεγάλες αντοχές και το απόθεμα αλληλεγγύης που φανέρωσε η κοινωνία με αφορμή τους πρόσφυγες, όσο και η αγωνιστική ανάταση του διμήνου Γενάρη-Φλεβάρη, μας έδειξαν ότι ο κόσμος δεν έχει ηττηθεί. Υπάρχουν ευρείες ζώνες κοινωνικής μαχητικότητας αλλά και πολιτικών διεργασιών προς τα αριστερά, που τροφοδοτούνται και από το διαρκές φυλλορρόημα  του ΣΥΡΙΖΑ.
Πως λαμβάνονται αυτά τα δύο μηνύματα αλήθεια;
Ποιος θυμάται την περιβόητη 48ωρη απεργία- φάντασμα της ΓΣΕΕ, που είχε μάλιστα αποφασιστεί με πρόταση και διαρκή ακατάσχετη υμνολογία του ΠΑΜΕ;
Έγινε με αυτή το ανήκουστο και δεν πρέπει να περάσει χωρίς συζήτηση: Μετά την αγωνιστική ανάταση αγροτών, εργατικών κλάδων και επιστημόνων του περασμένου διμήνου Γενάρη-Φλεβάρη, η «συνέχεια» ήταν ότι «θα κλιμακώσουμε με απεργία όταν και αν η κυβέρνηση κατεβάσει το ασφαλιστικό». Κοντολογίς, η «αριστερή» αντιπολίτευση ζήτησε από την κυβέρνηση να ορίσει αυτή την ημερομηνία της απεργίας. Και η κυβέρνηση με ευχαρίστηση το έκανε, επιλέγοντας πασχαλινές και άλλες Κυριακές για να κάνει την κηδεία των συντάξεων και της δημόσιας περιουσίας, χωρίς βέβαια να υπάρξει κάποια σημαντική αντίσταση.
Δυστυχώς το ΚΚΕ διαβάζει ανάποδα το δίδαγμα ΣΥΡΙΖΑ: Συνεχίζοντας τα λάθη της περιόδου 2010-2012,  όπου δεν πήρε χαμπάρι τη μνημονιακή επέλαση που θα έφερνε τα πάνω κάτω στη συνείδηση και κινητικότητα του κόσμου και  έχοντας πλήρως αποδράσει σε μια «μοιρολατρική αισιοδοξία» ενός άχρονου μέλλοντος, φαίνεται να λέει στους εργαζόμενους: «Δε σας τα έλεγα; Είδατε που  είχατε αυταπάτες ότι μπορείτε να αλλάξετε τα πράγματα; Καθίστε στα αυγά σας και απλά βγάλτε πολιτικά συμπεράσματα».
Από την άλλη, οι σημαντικές πολιτικές διαφοροποιήσεις δύσκολα ενοποιούνται μετωπικά σε αγωνιστική αντικαπιταλιστική και αντι-ΕΕ κατεύθυνση. 
Όχι μόνο λόγω αδυναμίας ουσιαστικής υπέρβασης  της «λογικής ΣΥΡΙΖΑ» τμημάτων που αποσπώνται από αυτόν, αλλά και εξ αιτίας πολιτικών ταλαντεύσεων και  παλινωδιών σε τμήματα της  αντικαπιταλιστικής αριστεράς.
Το «τι να κάνουμε;», προϋποθέτει μια ανοιχτή συζήτηση για τα παραπάνω, τουλάχιστον σε επίπεδο μιας πολιτικής πρωτοπορίας. Περιλαμβάνει όχι μόνο το «τι» αλλά και το «πως» και «από ποιόν».
Τις απαντήσεις δε θα τις βρούμε στην απλή «ανασύνθεση εκ των ενόντων», βρίσκοντας το μέσο όρο των σημερινών υπαρκτών δυνάμεων, αλλά αναζητώντας ένα δυναμικό προωθητικό μετασχηματισμό τους εντός του πεδίου της οργάνωσης και της μαχητικής πάλης του λαού,  που θα υπερβαίνει το δίπολο διαχειριστικών αυταπατών και  σημειωτόν αναμονής του μέλλοντος.
Μπορούμε να αραδιάσουμε πολλά και χρήσιμα σχέδια για ένα εναλλακτικό δρόμο εξόδου από τη μέγγενη των μνημονίων και της φυλακής της ΕΕ.
Μπορούμε με κάποια επάρκεια να περιγράψουμε μια κοινωνική πορεία με κριτήριο τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας και το δημόσιο κοινωνικό όφελος, αντί της εμπορευματοποίησης των πάντων, του απαραβίαστου του καπιταλιστικού κέρδους και του μονοθεϊσμού μιας δήθεν ουδέτερης «αγοράς» ή «παγκοσμιοποίησης».
Όμως, πάντα το καθοριστικό ερώτημα, το έδαφος πάνω στο οποίο θα κρίνονται όλα αυτά, θετικά ή αρνητικά, είναι αυτό που αφορά την απάντηση στο «ποιος θα κρεμάσει την κουδούνα στου γάτου την ουρά;». Δηλαδή στο ζήτημα του κοινωνικού και πολιτικού υποκειμένου της ρήξης και της ανατροπής. Της συνεκτικότητας και της δύναμης που θα έχει. Της ικανότητάς του να συγκεντρώνει πυρά και να περνά στην αντεπίθεση.
Το ερώτημα αυτό δεν απαντάται με μαγικά κόλπα και κινήσεις, εκτός αν θέλει κανείς να κυνηγάει συνεχώς την ουρά του.
Η πολιτική απάντηση προς όφελος της εργαζόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας με πρόσημο δημοκρατίας και ελευθερίας, σε μια σύγκρουση αμείλικτη που βρίσκεται σε εξέλιξη (και δεν είμαστε στο τέρμα της!), θα κριθεί στο επίπεδο της ανατροπής του ταξικού συσχετισμού δύναμης,  στο πεδίο μιας πρωτόγνωρης κλιμάκωσης της κινηματικής και πολιτικής διαπάλης. 
Με άλλα όπλα, με άλλους φορείς, όχι με τα παλιά αποτυχημένα ή ανεπαρκή υλικά!
Σήμερα, το μπλοκ το «δικό» μας σε αυτή τη μάχη όχι μόνο δεν υπάρχει με μαζικούς όρους, αλλά είναι και λειψή η συνείδηση της ανάγκης και του χαρακτήρα του. 
Για αυτό και δεν μιλάμε στην ουσία για ταξική διαπάλη, αλλά για μονόπλευρη,  ανηλεή ταξική σφαγή από μεριάς των αντιπάλων.  
Ο κόσμος το νοιώθει αυτό…
Ένα πολιτικό σχέδιο ανάταξης του κλίματος ηττοπάθειας και διαμόρφωσης όρων μιας κινηματικής και πολιτικής αντεπίθεσης, πρέπει να περιλαμβάνει βήματα σε πολλά επίπεδα.
Κατ’ αρχήν, πρέπει να έχουμε μια αυτοπεποίθηση για τις δυνατότητες και να μη θεωρούμε ως τη μεγαλύτερη σοφία τη συνηγορία υπέρ των υπαρκτών πλέον αρνητικών τάσεων στη συνείδηση των εργαζομένων.
Ας κρατήσουμε την εικόνα της Γαλλίας: Την ίδια στιγμή που υπάρχει μια πολιτική μαυρίλα στο επίσημο πολιτικό σκηνικό, ειδικά με την άνοδο της ακροδεξιάς, οι υπόγειες κοινωνικές διεργασίες βγαίνουν στο προσκήνιο με μια αποφασιστική εργατική κινητοποίηση που συγκεντρώνει την προσοχή της Ευρώπης.
Πρέπει να αλλάξουμε μυαλά όμως.
Χρειαζόμαστε ένα αγωνιστικό κέντρο, συνάντησης των κοινωνικών και πολιτικών αντιστάσεων, σε πλήρη ανεξαρτησία από την  συστημική, κυβερνητική πολιτική και τον υποταγμένο συνδικαλισμό.  Είναι το Α της απάντησής μας.
Δεν αφορά αυτό μια συνδικαλιστική τακτική, όσο μια πολιτική κατεύθυνση συγκρότησης αντίπαλου μαχόμενου δέους, που να δίνει αυτοπεποίθηση και να απαντά στο ερώτημα της οργάνωσης και του πραγματικού αγώνα. 
Να τελειώνουμε με τον πολιτικό και κινηματικό ακολουθητισμό στον υποταγμένο συνδικαλισμό και με την ανοησία της δήθεν κλιμάκωσης με συγκέντρωση στη Βουλή όταν ψηφίζεται το ένα ή το άλλο μέτρο, εν μέσω κοινοβουλευτικών δεκάρικων λόγων. 
Όχι άλλες κηδείες και μνημόσυνα… 
Τέτοιες μπορεί να τις οργανώνει μια χαρά η κυβέρνηση,
Στο ζήτημα αυτό,  θα κριθούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις της (δυνάμει) αριστερής πολιτικής αντιπολίτευσης, καθώς και οι μαχόμενες τάσεις μέσα στο εργατικό κίνημα. Κάθε βήμα σε αυτό το δρόμο, αξίζει χίλιες φορές περισσότερο από κάθε ντουζίνα ‘’πολιτικών προγραμμάτων διεξόδου’’ που πετιούνται στον αέρα. Αν δε γίνει «της Γαλλίας», τα λόγια περιττεύουν…
Παράλληλα (και όχι στη συνέχεια), είναι επείγον να υπάρξουν πρωτοβουλίες πολιτικής συνάντησης  πάνω σε ένα πρόγραμμα πολιτικής τομής σε σχέση με ότι «κόντυνε» τελικά τις προοπτικές της ανατρεπτικής πολιτικής δράσης και οδήγησε στη σημερινή ήττα. 
Όχι, δε χρεωνόμαστε εξίσου τη σημερινή ηττοπάθεια, μαζί με αυτούς που ήταν θιασώτες και αρχιτέκτονες της λογικής που την προετοίμασε.
Αντίθετα, διεκδικούμε τη συγκρότηση ενός μετώπου που θα κινείται σε κατεύθυνση αποφασιστικής ρήξης με την αστική πολιτική και εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προτάσσοντας την ανάγκη για «ψωμί, δουλειά, δημοκρατία» πάνω από όλα για τον κόσμο της μισθωτής εργασίας, τους ανέργους, τη νεολαία, τα φτωχο-μεσαία στρώματα της πόλης και της περιφέρειας. Αναζητώντας τη συνολική αντικαπιταλιστική επαναστατική ανατροπή.
Υπάρχουν παλιές και νέες δυνάμεις που μπορούν και πρέπει να συγκλίνουν σε αυτή την κατεύθυνση.  
Δε χρειαζόμαστε ούτε αναγέννηση του «πρωτο-ΣΥΡΙΖΑ», με κόμματα που  θα αρχίζουν και θα τελειώνουν σε ρητορείες για «αντι-μνημονιακά, πατριωτικά μέτωπα»  και (ξανά μανά) «κυβέρνηση της αριστεράς», ούτε αρχηγικά κόμματα στημένα στις λογικές  life style και πολιτικού marketing με απουσία αριστερής και εργατικής πολιτικής. 
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ δικαιούται, αλλά και υποχρεούται να διεκδικήσει ένα πρωταρχικό ρόλο  στην προσπάθεια για ένα ευρύτερο μαχόμενο αντικαπιταλιστικό, αντι-ΕΕ πόλο, με ενεργή παρουσία και αλληλεπίδραση με την αντεπίθεση των κοινωνικών αγώνων.
Έτσι και αλλιώς η ιστορία δεν παίζεται ποτέ από την αρχή όπως τα σήριαλ σε επανάληψη… Η τομή προς τα εμπρός είναι όρος για την ανάταξη του κλίματος ηττοπάθειας και της εργατικής και λαϊκής αντεπίθεσης για την ανατροπή. Διαφορετικά, μας νικούν εύκολα…

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..