Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Το πλέγμα Εν-Μηδέν ως πρωτο-κατηγοριακό πλέγμα πτυχώσεων και όχι ως το προ-κατηγοριακό (μιας πολλαπλότητας)..


Ο Δήμος και οι άλλοι φίλοι θα πρέπει να περιμένουν μέχρι να τελειώσω την πληκτρολόγηση από το απόσπασμα του Χέγκελ για το άπειρο-πεπερασμένο, αλλά και τις επεξεργασίες/σχόλιά μου επί αυτού. 
Πάντως προλογικά θα έλεγα ειδικά προς τον χαλκέντερο Δήμο που τον ευχαριστούμε για τις μεταφράσεις του ότι για μας όντως το άπειρο είναι μια αισθητική ή ενορατική δημιουργία και όχι μια υπαρκτή οντότητα με την έννοια τουλάχιστον που το κατανοούμε.


Η εσωτερική συστροφή σε πλέγμα των εννοιών/καταστάσεων του Εν-ός και του Μηδενός αποτελεί ένα σύστημα πτυχώσεων ενός ενιαίου καθορισμού του όντος ή μια εν-ότητα μιας πολλαπλότητας έστω σε ένα θεμελιακό επίπεδο οργάνωσής του;
Αν δεχτεί κανείς την εν-ότητα ως ριζική και τις υπο-μορφές της ως πτυχώσεις της ίδιας οντότητας, τότε το πλέγμα αυτό έχει την ιδιότητα του πεπερασμένου, όπως την έχουν γενικά όλα τα κατηγοριακά πλέγματα είτε ανήκουν σε αυτό το πλέγμα είτε σε πλέγματα ευρύτερα και ανήκοντα στην σφαίρα του καθορισμένου-Είναι.
Το πεπερασμένον αυτής της πρωταρχικής σχέσης δεν της στερεί την πολυπλοκότητα και την εσωτερική υφή.
Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει πως αυτό το μη προ-κατηγοριακόν αυτού του αρχικού πλέγματος είναι και το "μυστικό" της καταγωγής της κατηγοριακής ενέργειας και ουσίας.
Οι τυπικοί ανορθολογιστές θεωρούν στηριγμένοι και σε σημεία της φαινομενολογικής έρευνας του Ε.Χούσσερλ ότι το κατηγοριακόν κατάγεται οντο-λογικά από ένα προ-κατηγοριακόν ή ανάγεται συνέχεια σε αυτό, αλλά η πιθανότητα το πλέγμα της ριζικής εν-ότητας <Εν-και-Μηδεν> να είναι πεπερασμένον δίνει την δυνατότητα να αναζητήσουμε "εντός" του ένα είδος καταγωγής της κατηγοριακότητας των άλλων κατηγοριακών δομών, είτε αυτό ως πλέγμα είναι και αυτό ένα κατηγοριακό-ως-πρωτοκατηγοριακό πλέγμα είτε είναι ένα μεταβατικό θεμελιώνον των κατηγοριών το οποίο όμως δεν είναι προ-κατηγοριακόν.




Ιωάννης Τζανάκος

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Kurdistan, Israel, Syria, Russia, USA, Turkey και μια φανταστική κουρδική έξοδος στην Μεσόγειο..


 Οδυσσέας Ελύτης / ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ (1982)



..άλλη μια φορά 
χάνεται από την υπόστασή σου 
Έλληνα σκληροτράχηλε
           να εμπνέεσαι άντε..



   AD LIBIDUM
Η διαφορά του Έλληνα από τον ελληναρά, σε ποιητική μορφή..








Ας προσπαθήσουμε και αλλιώς..

Δεν υπάρχει δυνατότητα τα ενωμένα καντόνια του Αρφίν και του Κομπάνι να φτάσουν ως την Μεσόγειο Θάλασσα.
Για να γίνει αυτό θα έπρεπε να απωθηθεί ο συριακός στρατός προς τα νότια, να δεχθούν οι κάτοικοι της βορειοδυτικής Συρίας να υπαχθούν υπό την κουρδική εξουσία (YPG) και να γίνει αυτό όλο αποδεκτό από την Τουρκία.
Αυτό λοιπόν το σενάριο ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας.
Το ζήτημα είναι σε ποιές υποκειμενικές σφαίρες φαντασίας ανήκει αυτή η φαντασίωση αλλά και ποιοί την χρησιμοποιούν ως προπαγανδιστικό μέσο και εξυπηρετώντας ποιούς θελητά ή αθέλητα.
Ας δούμε τα ενδεχόμενα:
1) Χρησιμοποποιείται αυτό το ακραία φανταστικό σενάριο για να υπερτονιστεί (στην ελληνική επικράτεια) προπαγανδιστικά η δύναμη των Κούρδων και να πιστέψουν οι εδώ ψευδο-εθνικιστές υπερπατριώτες καλικάντζαροι (της "βάσης") ότι η Τουρκία είναι ένα στάδιο προ της διαλύσεως.
Εντέχνως υπερτονίζεται επίσης η θετική συμβολή των δυτικών δυνάμεων, ώστε να φαντασιώνονται οι εδώ υπερπατριώτες καλικάντζαροι ότι ανάλογη συμβολή θα έχουν (οι δυτικοί) σε μια σύγκρουση της "Ελληνικής Δημοκρατίας" με την Τουρκία.
Πρόκειται για ένα ξαναζέσταμα των προσδοκιών για μια νέα υποσχετική συμμαχία Ελλάδας και δυτικών δυνάμεων για τον γεωπολιτικό διαμοιρασμό των ιματίων μιας διαμελισμένης Τουρκίας.
Πρόκειται φυσικά για μια νεο-νατοϊκή, σκοτεινή και ανόητη προπαγάνδα που πάνω στην βάση κάποιων πραγματικών δεδομένων που επιτείνονται σήμερα ρίχνει το άθλιο σύνθημα για βρώμικη μικρο-ιμπεριαλιστική συμμετοχή του ελληνικού κράτους (και λαού) σε μια πιθανή νέα λύση του χρονίζοντος και άλυτου "ανατολικού ζητήματος".
Πρώτον, το ζήτημα αυτό τίθεται σήμερα με νέους όρους.
Δεύτερον, δεν υπάρχει κανένας Λόγος η Δύση να δώσει στην "Ελληνική Δημοκρατία" το δικαίωμα να παρέμβει στα ανατολικά ζητήματα: Και γιατί οι έλληνες πολιτικοί και στρατιωτικοί παράγοντες είναι σιχαμεροί δούλοι του ΝΑΤΟ άρα δεν έχουν την δυνατότητα να κάνουν τίποτα άλλο από το να υπακούουν στα νατοϊκά/δυτικά αφεντικά τους, και γιατί ακόμα και σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο διάλυσης υπάρχουν αμεσότεροι και αξιοπιστότεροι πολιτικοστρατιωτικοί σύμμαχοι. 
Ποιοί είναι αυτοί; Μα βέβαια οι ίδιοι οι Κούρδοι, και στο βάθος οι Ισραηλινοί. 
Εκτός από την υποκειμενική αξιοπιστία και των δύο προαναφερόμενων υπάρχει και ένα αντικειμενικό δεδομένο το οποίο το είχαν κάποτε και οι Έλληνες αλλά δεν το έχουν τώρα: 
Οι Κούρδοι και οι Ισραηλινοί έχουν εθνοτική πληθυσμιακή παρουσία στην διαφιλονικούμενη περιοχή, ειδικότερα οι Κούρδοι έχουν εθνοτική πληθυσμιακή παρουσία σε όλες τις εθνοκρατικές ζώνες και πάνω από όλα μέσα στην ίδια την εθνοκρατική ζώνη της Τουρκίας.
Οι Έλληνες μαϊντανοί και χλεχλέδες ορντοντόξ εθνικιστές της πλάκας φαντασιώνονται πάνω στις πλάτες, το αίμα και τις γεωπολιτικές συνωμοσίες άλλων, σοβαρότερων ανθρώπων και σοβαρότερων εθνικιστών. Συνεπαγωγικά:

2) Το φανταστικό σενάριο της εξόδου του Κουρδιστάν στην Μεσόγειο θάλασσα χρησιμοποιείται ως ένα εκφοβιστικό σενάριο μέσα στην ίδια την Τουρκία, για να πεισθεί ο πληθυσμός ότι υπάρχει "κουρδοσιωνιστικό" σχέδιο διαμελισμού της Τουρκίας και ανάπυξης (περαιτέρω) μιάς ακόμα θαλάσσιας δύναμης. 
Η ελληναράδικη και τουρκαλάδικη προπαγάνδα συμπλέκονται άρρηκτα και συνυφαίνονται διαλεκτικά κυρίως λόγω της απεριόριστης βλακείας των Ελλήνων εθνικιστών. 
Δεν θα ήθελα να σκεφτώ κάτι άλλο αφού είμαι σίγουρος πλέον ότι οι "εδώ" είναι ηλίθιοι και τίποτα άλλο σημαντικότερο. 

3) Η ελληναράδικη τουρκαλάδικη προπαγάνδα δεν είναι η μοναδική.
Υπάρχουν και οι σιχαμεροί υπο-υπο-υπάλληλοι του Άσσαντ, και οι παρανοϊκοί οπαδοί της "ευρασιατικής" ρωσοθεωρίας του Ντούγκιν, οι οποίοι αν και δεν αναφέρονται (έντονα ή και καθόλου) στην δυναμική εξόδου του Κουρδιστάν στην Μεσόγειο, πάντως φρίττουν ασσαντικώς με το ενδεχόμενο οι Κούρδοι να γίνουν ένα  "βόρειο Ισραήλ" σφηνωμένο στον χοντρό ρωσο-αραβικό και ρωσο-ιρανικό κώλο τους.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ψευδολόγου και διαδοσία φημών Τ.Μεϊσάν, ο οποίος έχει κατασκευάσει μια ολόκληρη ψευδολογία για την δράση του YPG (PKK) στην βόρεια Συρία στηριζόμενος σε ένα μείγμα αληθινών και ψευδών στοιχείων. 
Υπάρχει βέβαια ανοιχτή συμμαχία μεταξύ ΡΚΚ, Ηνωμένων πολιτειών και άλλων δυνάμεων και "διακριτική" υποστήριξη από την πλευρά του Ισραήλ και ανοιχτή διακήρυξη για μια ομοσπονδιακή ή καντονοποιημένη Συρία, ή ακόμα και για διάσπαση της Συρίας σε 3 ξεχωριστά κράτη: 
Την αλαοϋιτική (σιιτική) και κοσμική Συρία, την σουννιτική Συρία και την Κουρδική Συρία.
Μόνον αυτή η Συρία μπορεί να υπάρξει έτσι κι αλλιώς, αφού και παλαιότερα μόνον αυτή η Συρία υπήρχε. 
Το ζήτημα είναι να φύγει ο Άσσαντ από την ηγεσία των αλαουϊτών και των κοσμικιστών, να εξοντωθεί το ISIS, οι τουρκό- και σαουδαραβο-υποστηριζόμενες σουννιτικές δυνάμεις να αποκτήσουν μιαν πιό νορμάλ φόρμα (έστω προσχηματικά), και οι Κούρδοι να έχουν μιαν διευρυμένη αυτονομία ή ακόμα και ανεξαρτησία.
Όλα τα άλλα, για εξόδους στην Μεσόγειο και για συνωμοσίες των Κούρδων ενάντια στον μακρυλαίμη σφαγέα είναι για ρωσοχάπατους και ελληναραδο-χάπατους.
Αυτό που έχει μια βάση είναι το ενδεχόμενο μελλοντικής διάσπασης της Τουρκίας, αλλά και αυτό ακόμα είναι ένα πολύ περίπλοκο και δύσκολο να συμβεί ενδεχόμενο που προϋποθέτει σχεδόν έναν παγκόσμιο πόλεμο.
Αυτό που επιδιώκουν ειλικρινά όλοι οι Κούρδοι είναι ένα ανεξάρτητο Κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ που θα παίζει τον ρόλο του διεθνώς αναγνωρισμένου εθνοκρατικού πυρήνα, και δύο αυτόνομες περιοχές στην Συρία και την ΝΑ Τουρκία.
Μαζί όμως με τους ελληναράδες και τους τουρκαλάδες φαντασιόπληκτους (ή επωφελούμενους προπαγανδιστικά από θετικές και αρνητικές φαντασιώσεις) ακολουθούν οι γενικά τεμπέληδες νωθροί στην αναλυτική σκέψη "αντι-ιμπεριαλιστές" που δέχονται αμάσητα όλα τα υπερεθνικιστικά σκατολοϊδια για να δείξουν πως άλλη μια φορά ο "ιμπεριαλισμός" κάνει την δουλειά του. 
Ο ιμπεριαλισμός (ειδικά ο δυτικός) την κάνει την δουλειά του μια χαρά, αλλά όχι με τον τρόπο που φαντάζονται συνήθως οι συνηθισμένοι "αντι-ιμπεριαλιστές".
Είναι πολύ πιο "ευφυής"..








Ιωάννης Τζανάκος
μη Ορτοντόξ Έλλην..

Gulbuddin Hekmatyar: ένας άγνωστος διδάσκαλος του Erdoğan


Αυτοκαθορισμός: Διδάσκαλος και μαθητούδιον..

Gulbuddin Hekmatyar - Wikipedia, the free encyclopedia

 

Gulbuddin Hekmatyar: From Holy Warrior to Wanted Terrorist". The Jamestown Foundation

Gulbuddin Hekmatyar  Ένας διδάσκαλος του Erdoğan , "ιερός πολεμιστής" στον υποκινούμενο και επιβοηθούμενο από την CIA πόλεμο κατά των σοβιετικών στο Αφγανιστάν (αν και κατηγορήθηκε και ως διπλός πράκτοράς τους) φανέρωσε την παρουσία του στον κόσμο με την εξαιρετική του πρακτική να πετάει Οξύ (μάλλον βιτριόλι) στα "ακάλυπτα" πρόσωπα των συμφοιτητριών του στο πανεπιστήμιο όπου σπούδαζε ως...μηχανικός.. 

Ωραία φωτογραφία Διδασκάλου και μαθητουδίου, στα πόδια του διδασκάλου το κακομοιρούλικο...

 Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας 

Πρόκειται για μια συνάντηση του..."μετριοπαθούς ισλαμισμού"


Το πρακτικόν αποτέλεσμα της μαθητείας του μαθητουδίου τούτου καθώς και άλλων μαθητουδίων του Διδασκάλου
  



Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Το ανθρώπινο όλον..



Δεν υπάρχει καμμία περίπτωση ιδέες και αξίες που σχηματίστηκαν σε ένα ιστορικό πλαίσιο που επίτασσε την επιτακτικότητα την ίδια μιας κατασκευής να σωθούν μέσα στην θύελλα της νέας εποχής.
Αντίθετα από ό,τι λέγεται στις "ταραγμένες" εποχές δεν σώζονται οι "κατασκευές" αλλά ό,τι περιέχει αλήθεια ή περισσότερη αλήθεια που (να) αντιστοιχεί στην ανθρώπινη κατάσταση και τις σταθερές της παραμέτρους.
Ο άνθρωπος θέλει ψωμί, αναγνώριση, ελευθερία και δεν κάνει ποτέ ειδικές προτιμήσεις αν δεν ανταποκρίνονται σε αυτές τις παραμέτρους ή έστω σε ένα μέρος αυτών.
Ο άνθρωπος μπορεί να εξαπατηθεί, να αστοχήσει (ειδικά ο καθημερινός άνθρωπος της επιβίωσης), αλλά δεν μπορεί να πεισθεί να ακολουθήσει καμμία κοινωνική ή κρατική ή ιδεολογική μεταφυσική αν δεν ανταποκρίνεται με κάποιο έστω λειψό τρόπο στις ανάγκες του για ψωμί, αναγνώριση, ελευθερία.
Αν ο βραχνάς είναι το "έθνος" θα το κλωτσήσει στο σκουπιδαριό, αν ο βραχνάς είναι η "οικουμένη" θα την κλωτσήσει στο σκουπιδαριό.
Η τεχνητοποίηση αυτών των αναγκών είναι αντίστοιχη στους φαντασμένους ή λογικότερους σχεδιασμούς των διαφόρων ελίτ (αλλά και των πολυπληθών μικροαστών ή μικροεξουσιαστών) που τ0υ κάθονται στο κεφάλι και τον τρομοκρατούν, τον γοητεύουν ή τον καλούν σε αγώνα.
Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του "υποκειμενικού" απολογισμού και κάποια άλλη σημαντικότερη στιγμή έρχεται η ώρα που οι διάφοροι υποκειμενικοί απολογισμοί, οι συλλογικοί ή οι ημι-συλλογικοί σχεδιασμοί κ.λπ, ενώνονται σε γεγονότα με συγκεκριμένη έκβαση και πολύ συγκεκριμένο πολιτικό και ηθικο-ιδεολογικό περιεχόμενο, ή νόημα..
Δεν είναι και τόσο προφανές αλλά η αρχή των θεμελιώσεων των σχεδίων και των αξιακών συλλογισμών και το τέλος της έκβασης ή η έκβαση ως τέλος, είναι μια και μοναδική παγκόσμια υπόθεση.
Αυτό είναι το όλον της ανθρώπινης κατάστασης, ένα κινούμενο όλον που συναντάμε πάντα στην αρχή και το τέλος μιας υπόθεσης, και δεν θα ήταν λάθος να το ονομάζαμε ακόμα και σήμερα με τον "ξεπερασμένο" εγελιανό τρόπο ως το παγκόσμιο πνεύμα και να θεωρούσαμε την ίδια την υπόθεση μια παγκόσμια υπόθεση.
Η παγκοσμιότητα δεν περιέχει τίποτα το τεχνητόν, ή αν περιέχει το περιέχει στον μικρότερο βαθμό.
Οπότε, οι διάφορες αρλούμπες περί της "παγκοσμιοποίησης" ή (αντίστοιχα) περί του "εθνομηδενισμού" δεν έχουν αξία παρά μόνον αν τις δούμε ως ενδείξεις μια νυσταλέας περιόδου ανάπτυξης του παγκόσμιου πνεύματος και ως σημεία μιας ανασχετικής δυναμικής που υπάρχει πάντα σε κάθε παγκόσμια δυναμική.
Απο κει και πέρα είναι ανοιχτό το πεδίο για όλες τις αντιπαραθέσεις για τον βαθμό της πραγματικότητας και της αυθεντικότητας του ενός ή του άλλου υπο-καθορισμού της ίδιας της παγκοσμιότητας του ανθρώπινου γεγονότος, όπου ο καθένας (υπο-καθορισμός) έχει μιαν κρισιμότερη ή ασθενέστερη οντολογική σημασία εντός του ενιαίου κόσμου/όλου της ανθρώπινης ζωής..


Ιωάννης Τζανάκος

Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Αντιδραστικές εξελίξεις (1)



Αν πραγματικά ενδιαφέρεσαι για έναν άλλο λαό πέραν αυτού στον οποίο έτυχε να ανήκεις δεν είναι δυνατόν να τρέφεις αισθήματα χαιρεκακίας και να ελπίζεις στην καταστροφή του, ακόμα κι αν θεωρείς πως αυτός ο "άλλος" λαός είναι και αυτός μερικά αλλά ισχυρά υπεύθυνος για την ταλαιπωρία και τα προβλήματα των δικών σου.
Ο τουρκικός και ο αραβικός κόσμος έχουν πάρει έναν πολύ κακό δρόμο εδώ και πολύ καιρό και γι'αυτό είναι υπεύθυνες κυρίως οι ηγεσίες τους και οι άρχουσες τάξεις τους, αλλά όχι μόνον. 
Υπεύθυνοι είναι κάθε φορά και 0ι άνθρωποι, ο (λεγόμενος ως) λαός.
Δεν είναι δυνατόν να διώξουμε κάθε ευθύνη από τους καθημερινούς ανθρώπους, και να αναζητάμε πάντα δικαιολογίες για την στάση τους σε καίρια ζητήματα, και η καταπίεση δεν είναι δυνατόν να εξηγεί τα πάντα.
Ο ακραίος πατριαρχισμός, η υποτίμηση του γυναικείου φύλου αλλά και ο διωγμός των άλλων "ταυτοτικών" μειονοτήτων, είναι παγκόσμιες μάστιγες με ρίζες στην προαιώνια ιστορία της ταξικής ιεραρχικής κοινωνίας, αλλά σήμερα σε πολλές "περιοχές" του πλανήτη υπάρχει αναβίωση και ενδυνάμωση αντιλήψεων που σημαίνουν μια μεγάλη οπισθοχώρηση του ανθρώπινου πολιτισμού και των στοιχειωδών επιτευγμάτων της ελευθερίας και της προσωπικής-ταυτοτικής αξιοπρέπειας.
Ο τουρκικός και ο αραβικός κόσμος είναι στην "σκοτεινή" πρωτοπορία σε αυτές τις εξελίξεις, αν και στην πραγματικότητα υπάρχει μια παγκόσμια αντιδραστική και σκοταδιστική τάση.
Το πρόβλημα με τον εγγύς μουσουλμανικό κόσμο έγκειται στο βάθος και την συνέχεια της αντιδραστικής τάσης.
Στην πραγματικότητα κυρίως μέσα από στρατιωτικά και πολιτικο-στρατιωτικά κινήματα (αριστερά και εθνικιστικά) είχε αναδυθεί μια ελιτ που καθοδηγώντας την αστική πρόοδο κάλυπτε παραπλανητικά (όχι πάντα σκόπιμα) το αντιδραστικό λαϊκό/μαζικό θεοκρατικό υπόβαθρο των κοινωνιών αυτών.
Γι'αυτό και η δόλια στρατηγική των νεο-ισλαμιστών ήταν στηριγμένη στην αξιοποίηση της δημοκρατίας, εφόσον ξέρανε και ξέρουνε πως θα είχαν μέσω αυτής μιαν μαζική στήριξη από τις υπερσυντηρητικές μέχρι και αντιδραστικές μάζες.
Το ίδιο το γνώριζε και ο στρατός και οι φιλοδυτικές ή φιλοκομμουνιστικές ελίτ.
Έχουμε το πρωτοφανές φαινόμενο μιας μαζικής και σταθερής στήριξης από μέρους των λαϊκών μαζών των πιο αντιδραστικών θεοκρατικών ελιτ, οι οποίες παρά τις διώξεις και την απομόνωση δεν έχασαν ποτέ την επιρροή τους στις τουρκικές και αραβικές μάζες.
Ταυτόχρονα με την στενομυαλιά και τα ειδικά τους συμφέροντα οι εκσυγχρονιστές στρατοκράτες (όλων των πολιτικών αποχρώσεων) και οι προοδευτικοί πολίτες που άγονταν και φέρονταν μεταξύ όλων των εκσυγχρονιστικών ελιτ, πάντα αποτελούσαν ένα λεπτό στρώμα κάτω από το οποίο υπήρχε και υπάρχει ένας τεράστιος όγκος συντηρητικών μαζών κυριαρχούμενων από τις θεοκρατικές αντιλήψεις και νοοτροπίες.
Ίσια ίσια η έξωθεν επιβολή των εκσυγχρονιστικών αξιών, κάθε μορφής, η μη-οργανικότητα της σχέσης τους με την λαϊκή κοινωνία, έχει στερεοποιήσει και εδραιώσει την παρουσία και την ιδεολογική υπεροχή των αντίθετων αξιών που επιπλέον έχουν αφομοιώσει εντός τους ένα μεγάλο και κρίσιμο κομμάτι από τις εκσυγχρονιστικές και ευρύτερα δημοκρατικές αξίες.
Στο τέλος βέβαια υπάρχει ο εφιάλτης.
Αυτό που έδειξε και θα δείξει εντονότερα το τουρκικό παράδειγμα είναι πως αυτή η αφομοίωση σημαίνει μακροπρόθεσμα την βύθιση στο αντιδραστικό σκοτάδι.
Στην πραγματικότητα ο στόχος παραμένει ο ίδιος: η εγκαθίδρυση ενός μοναρχικού σουλτανάτου με καπιταλιστική οικονομική βάση, ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις και σκοταδιστικό πολιτισμικό και ιδεολογικό πρόγραμμα.
Για την Δύση, την Ρωσία και την Κίνα είναι μονόδρομος η συντριβή αυτού του αντιδραστικού σχεδίου με κάθε τίμημα. 
Και αυτή η συντριβή δεν θα αποτελέσει το σχέδιο (στην πραγματικότητα το αντι-σχέδιο) μόνον των συντηρητικών αστικών δυνάμεων αλλά και κάθε πιθανής εργατικής ή σοσιαλιστικής εξουσίας.
Πάντα υπάρχουν διαμεσολαβήσεις από άμεσα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, και με αυτή την έννοια είναι αδύνατη μια "μηχανιστική" εφαρμογή ενός αντιδραστικού ή αντίθετα ενός προοδευτικού αντι-σκοταδιστικού (αντι-)σχεδίου. 
Αλλά όσο εγγύτερα είναι οι όποιες δυνάμεις στην πραγμάτωση του κεντρικού στόχου τόσο εγγύτερα θα είναι και στην ιδεολογική ουσία της πραγματικότητας, η οποία είναι πραγματικότερη μερικές φορές από την "πραγματικότητα"..


Ιωάννης Τζανάκος

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2016

ένας τόπος..


Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016



δεν ξέρω τι λένε τα πουλιά στα δέντρα
και στα ρουμάνια ακούω μια παράξενη
λαλιά..
τα τραγούδια μου θυμίζουν τον πάππο
αλλά δεν είναι αυτός..
είναι αυτός
κοιτάει από άλλο ήλιο..
είπα πως είναι πολλοί οι ήλιοι
μου λένε πως είναι ένας..
θέλω να αφήσω τον τόπο μου
να πάω
στον τόπο μου,
με περιμένει ξένη αγκαλιά

δεν μπορώ να σε ρωτήσω
δεν ξέρω πως μιλάνε εδώ,
θέλω να μάθω
δεν θέλω να μάθω τίποτα..
Μου είπανε οι χωρικοί
χάνεται ο ήλιος,
Είναι ψηλά και βυθίζεται
είναι εκεί που είσαι 
και σβήνει,
δεν μπορώ να σε ρωτήσω
δεν ξέρω πως μιλάνε εδώ..
Ακούω κουφός τα μισά λόγια
και το τραγούδι
με διαπερνά σα βέλος,
εσύ θα είσαι,
δεν γίνεται αλλιώς
παρά μόνον εσύ..
αλλά δεν είσαι
και μου το λένε όλα

κανείς δεν μου λέει,
και ο γέρος που συνάντησα στο μονοπάτι
κούναγε το κεφάλι του
με κοίταξε 
φύγε 
μου λέει
δεν θα βρεις τίποτα
μας έχουν σκοτώσει όλους εδώ
είδα αυτό που ζητάς
όταν φεύγαμε μαζί
από τότε δεν άκουσα τίποτα
φύγε
να μη λένε πως τελείωσαν όλα
γιατί φέρνεις ένα τέλος
και περιμένουν να με πάρουν και μένα..
τι θέλεις άνθρωπε;
σκέφτηκα μα δεν είπα
και πριν ακόμα
γύρισε το κεφάλι για να κλάψει ίσως

προχώρησα να σε βρω 
ανέβηκα όλο το μονοπάτι
σκυφτός
να γυρίσω να βρω αυτό που ήμουν
να μην ψάχνω αλλού
όπως λένε
αλλά αυτά τα βουνά με τράβαγαν
όπως μια άβυσσος το θύμα της

η αλήθεια μου μόνο έφτανε
να ξεχάσω τη πατρίδα
να τη βρω σ'αυτό το κατρακύλισμα



Ιωάννης Τζανάκος 

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2016

Τα φωτάκια της Στερεάς..


Τα φωτάκια της Στερεάς
λαμπύριζαν σαν σε οθόνη
σε τύφλωναν
και δεν αντανακλούσαν στην ψεύτικη θάλασσα..
Γι'αυτό σκοτεινή και βαθιά 
γουργούριζε αυταρέσκεια
πως θα έβγαινε από μέσα της ένα κήτος
ή
θα ξέσπαγε ξαφνικά στην επιφάνειά της
απειλώντας να μας πνίξει τους δύσμοιρους..
Είναι καιρός που δεν την ακούει κανένας,
όλοι την διασχίζουν με ασφαλή πλοιάρια,
Άλλη μια ύπαρξη..

Μα εκείνο το βράδυ σκέφτηκα,
Μήπως έρθει η ώρα που θα φανεί
ένα φλεγόμενο αστέρι,
Ξαφνικά να πέσει πάνω της

Απο κάτω ξερά βάραθρα γεμάτα λάσπες
μιας πρότερης ζωής του ψεύδους..
Είναι σίγουρο πως θα συμβεί
αλλά είναι νωρίς,
Αντίκρυ τα φώτα της Στερεάς
σε τυφλώνουν..


Ιωάννης Τζανάκος

Κυριακή, 17 Ιουλίου 2016

Το πεπερασμένο άπειρο (2γ) / Παρουσία και Εν-Μηδέν..(12γ)

Το πεπερασμένο άπειρο (2β) / Παρουσία και Εν-Μηδέν..(12β)

Το πεπερασμένο άπειρο (2β) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ 

 

Παρατηρήσεις επί του σχολίου, και της ευρύτερης παρουσίασης του εγελιανού έργου καθαυτού..


4.
Η μετάβαση από το "αμιγές" πεπερασμένο στην διαδικασία που ορίζεται από τον Χέγκελ ως "φαύλο" (κίβδηλο ή κακό) άπειρο θέτει ενώπιόν μας τα ζητήματα της ταυτότητας εν γένει και του νοήματος του πλέγματος [πεπερασμένο<>άπειρο], κατά έναν τρόπο που καθορίζει και την (εγελιανή) έννοια του "αληθούς" απείρου.
Όπως είδαμε, εις τον πόλο του "φαύλου" απείρου (ο άλλος πόλος είναι το "αληθές" άπειρο) ενυπάρχουν: α) το στοιχείο "αμιγές πεπερασμένο" και β) το στοιχείο "φαύλο άπειρο".
Η ονομασία λοιπόν του πόλου "φαύλο [ή κακό] άπειρο" μπορεί να παραπλανήσει τον ερμηνευτή των εγελιανών εννοιών, εφόσον δημιουργεί μια "σύγχυση" του υπάγοντος συνόλου με ένα από τα υπαγόμενα στοιχεία του. 
Αυτή βέβαια η "σύγχυση" μπορεί κανείς να πει πως είναι (συστημικά) σκόπιμη, από την πλευρά του Χέγκελ, διότι τα διάφορα στοιχεία των υπαγωγικών συνόλων του είναι πολλές φορές συνοργανωμένα κατά έναν τρόπο που να σημαίνει μιαν ιεραρχία μεταξύ τους, η οποία με την σειρά της σημαίνει μιαν ειδική (μη μαθηματική) "έλξη" του περιεχομένου, ήτοι των στοιχείων, του συνόλου από το υπάγον κυριαρχικό στοιχείο.
Δείτε στο συγκεκριμένο παράδειγμά μας πως συμβαίνει αυτό και τι επιπτώσεις έχει για την ίδια την συγκρότηση των συνόλων και των στοιχείων των καθορισμών:
Το σύνολο που εξετάζουμε είναι απαρτισμένο από το στοιχείο (α)[αμιγές πεπερασμένο] και το στοιχείο (β1)[φαύλο άπειρο] όπως είναι οργανωμένα από το κυριαρχικό υπάγον (β2)[φαύλο άπειρο].
Το (β1) και το (β2) συγκροτούν μιαν ιεραρχική τάξη ομοείδειας, η οποία λειτουργεί ως συγκροτούσα τάξη ιεραρχικής ανωτερότητας τόσο του (β2) απέναντι-προς το (β1) όσο και του (β2) απέναντι-προς το (α), αλλά αυτό που έχει περισσότερο σημασία είναι πως δια αυτής της σειράς κατορθώνεται μια μάλλον υπόρρητη ιεραρχικοποίηση τής σχέσης (α) και (β1) όπου το (α) υπάγεται στην εξουσία του (β1) [μιαν εξουσία την οποία το (β1) την λαμβάνει από την ομοείδειά του με το υπέρτατο κυριαρχικό στοιχείο που είναι το (β2)].
[Κάτι ανάλογο συμβαίνει, όπως θα δούμε στις επικείμενες αναλυτικότερες δημοσιεύσεις μας, και με την εγελιανή ιεραρχικοποίηση της σχέσης μεταξύ του "φαύλου απείρου" και του καλού "απείρου"..]
Ο Χέγκελ προσπαθεί να βάλει από την "πίσω πόρτα" τον προσδιορισμό "άπειρο", ακόμα και εκεί όπου φαίνεται πως αφήνει να υπάρχει μια αυτογένεια τής μη απειρίας [εφόσον μετατρέπει το στοιχείο (α) το οποίο είναι το "αμιγές πεπερασμένο" σε ένα υποδεέστερο στοιχείο έναντι του συνοργανωθέντος στοιχείου (β1) το οποίο είναι το "φαύλο άπειρο" (κατά την πρώτη ύπαρξή του, δηλαδή απλά -υποτίθεται- ως στοιχείου]
Όπως θα είδατε στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μας δεν κάναμε την "χάρη" στον Χέγκελ να ονομάσουμε (άρα, και να προσδιορίσουμε ειδικότερα) τον πόλο "φαύλο άπειρο" κυρίως ή μόνον ως πεπερασμένο άπειρο ή πεπερασμενο-ποιημένο άπειρο ή ακόμα και πεπερασμένως άπειρο, ακριβώς διότι σε όλους αυτούς τους ειδικούς καθορισμούς του αναπαράγεται αυτή η υπόρρητη (εγελιανή) συστημική ιεραρχικοποίηση που σας φανερώσαμε προηγουμένως. 
Προβαίνουμε σε μιαν άλλη ονοματοδότηση και νοηματοδότησή του, χωρίς να παραβιάζουμε τους κανόνες της ερμηνευτικής νομιμότητας:
Τονίζουμε την αυτοείδεια του πόλου αυτού ως φορέα του πεπερασμένου της συνολικής διεργασίας, με τον όρο πεπερασμενο-ειδές πεπερασμένο, χωρίς να παραβιάζουμε το "βαθύτερο" νόημα της εγελιανής συστημικής οικοδόμησης, εφόσον ο ίδιος ο Χέγκελ παρουσιάζει τον πόλο αυτό (του "φαύλου απείρου") ως πεπερασμενο-ειδή τροπικότητα και ειδική ουσία να είναι κατέναντι της τροπικότητας και της ειδικής ουσίας που αντιπροσωπεύει ο άλλος πόλος (του "αληθούς απείρου"). 
Η διαφορά μας με τον Χέγκελ είναι πως αυτός τονίζει παρεισδυτικά ( και μέσω μιας έμμεσης και αντιστροφιακής επιρρηματικής ουσιοποίησης) την υπάγουσα δύναμη της απειρίας [την ίδια στιγμή έχει ως φιλόσοφος και την αντίθετη, όμοια με εμάς, ροπή, την οποία θα εξετάσουμε στα αναλυτικότερα σημειώματά μας]
Δείτε πως: 
Όταν κάποιος ορίζει τον πόλο "φαύλο άπειρο" ως πεπερασμέν-ως άπειρο (και το κάνει αυτό έστω και έμμεσα) τότε κατορθώνει α) να διακρίνει αυτό το "λειψό" άπειρο ως πόλο από το "αληθινό" άπειρο [τυπικό καθήκον διάκρισης], β) ταυτόχρονα όμως η "λειψότητα" του "φαύλου απείρου" λειτουργεί ως οντολογικός (ή οντικός) σύνδεσμος με στοιχεία τα οποία ως υπαγόμενα δεν θα είχαν άλλο τρόπο να αποκτήσουν μιαν έμμεση ομοείδια με το ανώτερο υπάγον στοιχείο [ με το άπειρο καθεαυτόν]. 
Ο επιρρηματισμός λειτουργεί λοιπόν και ως ένας πλάγιος ή έμμεσος τρόπος να παρεισδύσει δια της ατέλειας-λειψότητας το κρυπτοτέλειον άπειρο ακόμα και εκεί όπου δεν θα έπρεπε υφίσταται κανένα άπειρο, αλλά αυτό να γίνει με έναν τρόπο που δεν θα θίξει την γενική ανάγκη απ-ουσία του από το τελείως διακρινόμενον [και υπαγόμενον] από αυτό ετερογενές στοιχείο, ήτοι από το "αμιγές πεπερασμένο". 
Αυτή η έμμεση ομοείδεια αποκτά, δια της ειδικής ιεραρχικοποίησης που επιτελεί ο Χέγκελ, και μιαν άλλη ειδική λειτουργία που συντελείται πάλι μέσω (αυτού) τού επιρρηματισμού:
Το δια αυτού του επιρρηματισμού έμμεσα περιέχον απειρικές ιδιότητες = "αμιγές πεπερασμένο", αποκτά ένα ακόμα περιεχόμενο που δεν θα είχε αυτοδικαίως αλλά τώρα έχει νομοτελειακώς:
Αποκτά την αναγκαστική ιδιότητα της διαδικασιακής συστάσεως. 
Ειναι (γίνεται "τεχνητώς") διαδικασιακόν ενώ στην πραγματικότητα δεν έχει από μόνο του αυτή την ιδιότητα ως αναγκαστική ή νομοτελειακή.
Το πεπερασμέν-ως άπειρο που είναι ο πόλος "πεπερασμένο" (εννοούμε το σύνολο "φαύλο άπειρο") σημαίνει ένα άγγιγμα και μιαν ουσιοποίηση όλων των στοιχείων που έχει ο πόλος "πεπερασμένο" ως  σύνολο=[πεπερασμένο], από το άπειρο ως τέλειας κυριαρχικής και υπάγουσας ιδιότητας.
Έτσι λοιπόν θα λέγαμε πως το βαθύτερο εξουσιαστικό και υπόρρητο εγελιανό νόημα της επιρρηματικής εκδοχής του "πεπερασμενοποιημένου απείρου" είναι ο όρος "απειροποιημένο-αμιγές-πεπερασμένο".
Δεν λέω πως αυτό είναι όλο το βαθύτερο εγελιανό νόημα της επιρρηματικής αλλά και της ευρύτερης εγελιανής νοηματοδότησης της σχέσης απείρου-πεπερασμένου, αλλά πως αυτό είναι το βαθύτερο ειδικά εξουσιαστικό εγελιανό νόημα αυτής της σχέσης, υπό το φως ενός κρυπτοτέλειου (άρα θεολογικού) απείρου.
Και αυτό το ειδικό νόημα το αρνούμαστε, ακόμα και για να διασώσουμε το ίδιο το εγελιανό έργο από την μερικώς έμφυτη σε αυτό κυριαρχική εξουσιαστικότητα.
Ακόμα μια φορά, ακόμα και σε ένα τόσο αφηρημένο πλαίσιο, η υπεράσπιση του πεπερασμένου παρουσιάζεται ως μια επαναστατική πράξη απο-δέσμευσης από μια μυστική (παράλογη), υπόρρητη (συστημικά παράλογη), έμμεση εξουσιαστική κυριαρχική αρχή. 
 
 
5.
Η διαδικασιακή σύσταση του πεπερασμένου μας παρουσιάζεται ως άλλη μια ελευθεριακή αρχή της οντικότητας ή του διανοείσθαι, ενώ το μόνον που υπάρχει είναι ένα πλέγμα δυνατοτήτων, τόσο ελευθεριακών όσο και (αντίθετων) αυταρχικών, αναλόγως των ειδικών νοητικο-ιστορικών και οντο-ιστορικών συνθηκών. 
Όταν υπάρχει επίταση μιας τάσης, σε μια κυριαρχική και μυστικοπαθή ταξική-παράλογη κοινωνία, η τάση αυτή πρέπει να τεθεί σε αμφισβήτηση. 
Σήμερα όλα τείνουν στην επίταση της διαδικασιακής σύστασης των πάντων και ειδικά των καθεκάστων πεπερασμένων ατόμων, βιόκοσμων, τόπων κ.λπ
Αυτό το γίγνεσθαι παρουσιάζεται ως μια αντικειμενική τροπή των πραγμάτων όπως ήταν όμως υποτίθεται ουσιωδώς πάντα.
Το νέο κυριαρχικό γίγνεσθαι αυτό έχει πολλά τετριμμένα ονόματα αλλά και τους λαμπρούς φιλοσοφικούς ήλιους του: τις φιλοσοφίες και τους φιλοσόφους της υπερ-πολλαπλότητας, της υπερ-απειρίας κ.λπ

6.
Για να επανέλθουμε στην συγκεκριμένη θεματική της μετάβασης από το "αμιγές" πεπερασμένο στο "φαύλο άπειρο" σε αναφορά προς το θέμα της "αυτοσχεσίας" και της "ταυτότητας", υπό την σκοπιά πλέον των τελευταίων ερμηνευτικών φαινομενολογιών μας, θα έπρεπε να ξεκαθαρίσουμε ότι είναι όπως βλέπετε αδύνατον να εξαντλήσουμε το θέμα εντός του ίδιου του ειδικού θέματος αυτής της ειδικής μετάβασης.
Όμως μπορούμε να αρκεστούμε, εδώ, σε κάποιες επιπρόσθετες (αριθμημένες) παρατηρήσεις και σε κάποιες (επιπρόσθετες πάλι) παρατηρήσεις για την έννοια/κατάσταση της παρουσίας:
1) Η ταυτότητα ως αρχή της Λογικής, στο συγκεκριμένο σημείο που εξετάζουμε, παραβιάζεται αλλά με την έννοια πως υπάρχει ανάπτυξη μιας ειδικής ποιοτικο-κεντρικής ιεραρχικοποιητικής τεχνικής της Λογικής, η οποία ειδική (εγελιανή) Λογική/τεχνική συνυφαίνει κατά έναν παράδοξο τρόπο τόσο έλλογα όσο και παράλογα (θεολογικά) στοιχεία.
2) Το "μυστικό" αυτής της Λογικής/τεχνικής κατά την ειδική της κυριαρχική ουσία (η οποία δεν είναι η μοναδική) είναι η χρήση ανώτατων ιεραρχικά οντικών υπακτικών ιδιοτήτων, εδώ του υπερ-απείρου, για να συγκροτηθούν έλλογα (με διατήρηση της ταυτότητας) τα "κατώτερα επίπεδα" οργάνωσης του συστήματος του Λόγου.
 
 
Σύντομες παρατηρήσεις για την "παρουσία"
 
3) Η έννοια/κατάσταση της "παρουσίας" δομείται πιθανώς, σε αυτό το ειδικό (εγελιανό) σύστημα της ιεραρχικής Λογικής, ως μια φέρουσα υποστασιοποιητική δύναμη (αυτής της Λογικής). 
Πιθανά όμως να συμβαίνει κάτι άλλο, και να είναι μια ριζική κινητήρια δύναμή του.
Θα το δούμε στα "ανώτερα" σημεία οργάνωσής του.
 
 
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Εισερχόμεθα από την επόμενη δημοσίευση (που ίσως αργήσει λίγο) στο κυρίως εγελιανό κείμενο και τις απευθείας ερμηνείες του.
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 
 
 
 

 

 


Το πεπερασμένο άπειρο (2β) ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ



Παρατηρήσεις επί του σχολίου, και της ευρύτερης παρουσίασης του εγελιανού έργου καθαυτού..


3.
Η μετάβαση από το "αμιγές" πεπερασμένο στο "φαύλο" (κίβδηλο) άπειρο, θέτει ενώπιόν μας το ερώτημα:
Γιατί πρέπει το σημείο (ή την στιγμή) που απαρτίζεται (και) από τα δύο αυτά υπο-σημεία (ή υπο-στιγμές): α-["αμιγές πεπερασμένο"] και β-["φαύλο άπειρο"] να το ονοματίσουμε και να το προσδιορίσουμε ως πεπερασμενο-ειδές πεπερασμένο;
Όπως λέει (επί της ουσίας) ο σοφός ερμηνευτής-μεταφραστής του Χέγκελ (και της Ε.τ.Λ) Δ.Τζωρτζόπουλος, το υποσύνολο [της απώτατης και ευρύτατης διεργασίας του (εγελιανού) απείρου] το οποίο το ονομάσαμε πεπερασμενο-ειδές πεπερασμένο αν και περιέχει στο σύστημα των υπο-καθορισμών του ένα σημείο με την ονομασία "φαύλο/κίβδηλο άπειρο" ανήκει στην γενική τροπικότητα και πολικότητα του πεπερασμένου.
Δείτε με προσοχή μέρος του σχολίου (της σημείωσης) του Δ.Τζωρτζόπουλου, και ειδικότερα τα υπογραμμισμένα σημεία:

"..Όπως σημειώνει ο γερμανός φιλόσοφος, ανάμεσα στα στάδια ή τις βαθμίδες της κίνησης και στην ίδια την κίνηση υπάρχει μια διαφορά, πυροδοτούμενη από την ίδια την Λογικότητα αυτής της κίνησης: οι βαθμίδες, ως αυτο-αρνήσεις, είναι η Λογική του πεπερασμένου, τουτέστι πεπερασμένο και κίβδηλο άπειρο, ως βαθμίδες που αρνούνται τον εαυτό τους, είναι αμφότερα πεπερασμένα, ενώ η ίδια η κίνηση αυτο-ενοποίησής τους ιδιάζει στο άπειρο.
Έτσι τώρα διανοίγεται μιά νέα μορφή του απείρου, όπου λαμβάνει χώρα η ενδο-Λογική σχέση ανάμεσα στο πεπερασμένο από τη μια πλευρά, με την μορφή του πεπερασμένου και του κίβδηλου απείρου από κοινού, και στο άπειρο, από την άλλη, ως αυτή τούτη η κίνηση, η διαδικασία ενοποίησης με τον εαυτό, η διεργασία δηλαδή αυτοσχεσίας, μια διεργασία εν τέλει που την προκαλεί το ίδιο το πεπερασμένο και η οποία δεν διαφοροποιείται μόνον από το τελευταίο, αλλά σχετίζεται και ενοποιητικά μαζί του, αφού διεργασία και πεπερασμένο δεν αποτελούν δύο διαφορετικές σφαίρες του Είναι. 
Αυτό το νέο άπειρο ο Χέγκελ το αποκαλεί αληθινά άπειρο..."


Βλέπουμε λοιπόν πως το πεπερασμένο ως ουσία είναι η ουσία του πόλου που σημαίνεται ως ο πόλος εν γένει του λεγόμενου (από τον Χέγκελ) πεπερασμένου απείρου ή φαύλου απείρου, αν και γενικώς θα έπρεπε να αποφεύγουμε την συνθετική σημειακή ταυτότητα όπως εκφράζεται στην παραθετική αλληλοκατηγόρηση "πεπερασμένο"<παραθετική σειρά προσδιορισμού>"άπειρο", και να χρησιμοποιούμε έναν επιρρηματικό τύπο, όπως ας πούμε τον τύπο, στην περίπτωσή μας, "πεπερασμένως άπειρο".
Δεν το πράττουμε αυτό, γιατί θέλουμε σκοπίμως να τονίσουμε (εκτροπικώς) τόσο την ουσιακότητα (ίσως και στατικότητα) του προσδιορισμού/καθορισμού μέσω της ουσιοκεντρικής σημειακά κατάληξης:["-ειδές"] (πεπερασμενο-ειδές), όσο και να καθορίσουμε ακριβέστερα την εσώτατη ενεργητική υφή του διακριτού πόλου "πεπερασμένο" ως πεπερασμένου
Αυτό το τελευταίο συμβαίνει διότι παρά την ουσιοκεντρικότητά της (σημειακά) (άρα παρά την στατικότητά της) η κατάληξη "-ειδές" περιέχει μιαν ειδικά περαιτέρω απεικόνιση ή εννοιολόγηση μιας ειδικής ενεργητικής εσωτερικής δυναμικής εντός του πόλου που εξετάζουμε:  
Αυτή η δυναμική ίσως είναι και αυτή προκαλεί (ή προκαλείται από) μιαν οντική σύζευξη, η οποία δύναται να εκφρασθεί λογικά με  την αρμόζουσα προς αυτήν γενική και ειδική συζευκτική κατηγοριακή ενέργεια που σημαίνεται με την λογική σύζευξη που περιέχει ως λογική δυνατότητα το "-ειδές", εφόσον η κατάληξη (και η "ιδέα") "-ειδές" "χωράει" (δύναται να "χωρέσει") (κάπως συμβατικά) πάντα ένα άλλο "-ειδές" χωρίς να θραύεται η νοηματική ταυτότητα του ενός "-ειδούς" δια της δυνητικής του συνύπαρξης με ένα άλλο "-ειδές", το οποίο όμως είναι προερχόμενο ίσως από ένα άλλο Γένος: 
Η πραγμάτευση ενός τόσο ακραίου συζευκτικού καθήκοντος κατηγόρησης, όπως είναι αυτό που σχετίζεται με τόσο πολικούς όρους ως προς την Γενο-λογική τους ουσία, όπως είναι οι όροι "πεπερασμένο" και "άπειρο", επιβοηθείται κρίσιμα με την χρήση αυτής της ειδικής ουσιαστικοποίησης των όρων που σημαίνεται γενικά με το "-ειδές".  
 [η κατάληξη "-ειδές" σημαίνει γενικά μια ομοείδεια η οποία δύναται να συνυπάρξει (εντός ενός όντος) με μιαν άλλη ομοείδεια, χωρίς η συνύπαρξη αυτή να είναι νομοτελειακά συμβαίνουσα. 
Έτσι λ.χ η [α]πεπερασμενο-είδεια του ] όντος δύναται να συνυπάρξει με την [β]-είδεια του [Χ] όντος (δηλ. του ίδιου όντος), χωρίς αυτό να σημαίνει πως η ύπαρξη είτε της [α] είτε της [β] "-είδειας" είναι αναγκαστική, ακόμα περισσότερο μάλιστα η συν-ύπαρξή τους. Αυτό δεν αποκλείει ωστόσο την καθολική συσχέτιση και ενοποίηση των "-ειδειών" ]
Η εύλογη απορία παρ'όλα αυτά θα ήταν:
-Ωραία αγαπητέ, γιατί όμως δεν ονομάζεις το κατηγορούμενο δια του [πεπερασμένως Χ] "άπειρον" και επιμένεις να το ονομάζεις "πεπερασμένο"; δηλαδή γιατί παρά την εύλογη παρουσία ενός μη [άμεσα έστω] επιρρηματικού προσδιορίζειν (καθορίζειν) βάζεις στην θέση του κατηγορούμενου το "πεπερασμένο" και όχι το "άπειρον".
Καταρχάς το πράττω αυτό απλά γιατί για μένα δεν υπάρχει άπειρον, ούτε εδώ ως το κατηγορούμενον έχει μιαν ισχυρή κειμενική ύπαρξη, πράγμα που δίδει την δυνατότητα σε με ως ερμηνευτή να τονίσω αυτό που θεωρώ υπόρρητον αλλά με νόμιμο τρόπο. 
Αυτός είναι ένας γενικός νόμιμος ερμηνευτικός τρόπος "εκτροπικής οικειοποίησης".
Ο πιο ουσιαστικός Λόγος είναι πως, θαρρώ, ο ίδιος ο Λόγος του πόλου "πεπερασμένο" εξετάζεται ως Λόγος του πεπερασμένου ακόμα και όταν εξετάζεται εν συνόλω, στην σημειακή του ολότητα:
Έτσι, υπάρχει όχι απλά δικαίωμα (ερμηνευτική νομιμότητα) αλλά και υποχρεώση να επεκτείνει κανείς τον γενικό καθορισμό πεπερασμενο-είδεια (βλέπουμε τώρα γιατί "-είδεια") και εκεί όπου αρχίζει δια της διαδικασίας να αρχίζει να αίρεται.
Σε τελική ανάλυση ακόμα και ο Χέγκελ παρά το σημειακό "χώσιμο" της απειρίας στον πόλο -- που ο ίδιος παραδέχεται ότι είναι της νοηματικής ιδιοκτησίας του "πεπερασμένου", τελικά δεν αμφισβητεί αυτή την ιδιοκτησία.
Μπορούμε βέβαια να μιλάμε πάντα (ερμηνευτικά) ισοδύναμα και για "πεπερασμένο άπειρο" (ταυτιζόμενοι με την οπτική του Χέγκελ) και για "πεπερασμένως άπειρο" (ταυτιζόμενοι με μιαν αμιγή χεγκελιανή ερμηνευτική) και  για "πεπερασμενοειδές άπειρο" (το ίδιο με το προηγούμενο) και για "πεπερασμενο-ειδές πεπερασμένο" [η οπτική που τονίζει, νόμιμα, το πεπερασμένο ως πόλο ως πεπερασμένο(-ειδή)].
Θα έχουμε την ευκαιρία στις επόμενες δημοσιεύσεις μας να πλέξουμε όλες αυτές τις όψεις ως πλευρές του Ίδιου, αλλά θα δούμε και τα παράδοξα αποτελέσματα των επεκτάσεων και των αλληλο-διεισδύσεών τους στο ίδιο το εγελιανό κείμενο.
Συνεχίζουμε, στην επόμενη δημοσίευσή μας, την πρώτη τοπο-θέτησή μας σε αναφορά προς το σχόλιο Τζωρτζόπουλου, η οποία αφορά τα ζητήματα της αυτοσχεσίας και της ταυτότητας στον πόλο "πεπερασμένο" (ή "πεπερασμένως") και τελειώνουμε τον μακρόσυρτο ερμηνευτικο πρόλογο. 



Ιωάννης Τζανάκος