Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

Το πλέγμα Εν-Μηδέν ως πρωτο-κατηγοριακό πλέγμα πτυχώσεων και όχι ως το προ-κατηγοριακό (μιας πολλαπλότητας)..


Ο Δήμος και οι άλλοι φίλοι θα πρέπει να περιμένουν μέχρι να τελειώσω την πληκτρολόγηση από το απόσπασμα του Χέγκελ για το άπειρο-πεπερασμένο, αλλά και τις επεξεργασίες/σχόλιά μου επί αυτού. 
Πάντως προλογικά θα έλεγα ειδικά προς τον χαλκέντερο Δήμο που τον ευχαριστούμε για τις μεταφράσεις του ότι για μας όντως το άπειρο είναι μια αισθητική ή ενορατική δημιουργία και όχι μια υπαρκτή οντότητα με την έννοια τουλάχιστον που το κατανοούμε.


Η εσωτερική συστροφή σε πλέγμα των εννοιών/καταστάσεων του Εν-ός και του Μηδενός αποτελεί ένα σύστημα πτυχώσεων ενός ενιαίου καθορισμού του όντος ή μια εν-ότητα μιας πολλαπλότητας έστω σε ένα θεμελιακό επίπεδο οργάνωσής του;
Αν δεχτεί κανείς την εν-ότητα ως ριζική και τις υπο-μορφές της ως πτυχώσεις της ίδιας οντότητας, τότε το πλέγμα αυτό έχει την ιδιότητα του πεπερασμένου, όπως την έχουν γενικά όλα τα κατηγοριακά πλέγματα είτε ανήκουν σε αυτό το πλέγμα είτε σε πλέγματα ευρύτερα και ανήκοντα στην σφαίρα του καθορισμένου-Είναι.
Το πεπερασμένον αυτής της πρωταρχικής σχέσης δεν της στερεί την πολυπλοκότητα και την εσωτερική υφή.
Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει πως αυτό το μη προ-κατηγοριακόν αυτού του αρχικού πλέγματος είναι και το "μυστικό" της καταγωγής της κατηγοριακής ενέργειας και ουσίας.
Οι τυπικοί ανορθολογιστές θεωρούν στηριγμένοι και σε σημεία της φαινομενολογικής έρευνας του Ε.Χούσσερλ ότι το κατηγοριακόν κατάγεται οντο-λογικά από ένα προ-κατηγοριακόν ή ανάγεται συνέχεια σε αυτό, αλλά η πιθανότητα το πλέγμα της ριζικής εν-ότητας <Εν-και-Μηδεν> να είναι πεπερασμένον δίνει την δυνατότητα να αναζητήσουμε "εντός" του ένα είδος καταγωγής της κατηγοριακότητας των άλλων κατηγοριακών δομών, είτε αυτό ως πλέγμα είναι και αυτό ένα κατηγοριακό-ως-πρωτοκατηγοριακό πλέγμα είτε είναι ένα μεταβατικό θεμελιώνον των κατηγοριών το οποίο όμως δεν είναι προ-κατηγοριακόν.




Ιωάννης Τζανάκος

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2016

Δηλητηριώδης συνάντηση στο "αρχέγονο" της ελληνικής διανοήσεως..(Καστοριάδης, Ψυχοπαίδης, Μπασάκος, Μαρκής)

Το ζουμί είναι στην κριτική του Μπασάκου και την απάντηση του Καστοριάδη:





Κριτική στον Καστοριάδη από τον Κ.Ψυχοπαίδη: 

2 Σχόλια
Ιωάννης Τζανάκος

1.
Είναι όντως λίγο παράξενος ο τρόπος με τον οποίο οι νεωτερικοί διανοούμενοι αντιπαρατίθενται πραγματικά.
Αυτό συμβαίνει μόνο όταν απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο, πράγμα που δείχνει και τον μεγάλο βαθμό υποκρισίας που διαπερνάει αυτό το ασαφώς προσδιορισμένο κοινωνικό στρώμα.
Εν πάση περιπτώσει, ας μείνουμε στον ίδιο το διάλογο και την κριτική του Κοσμά Ψυχοπαίδη, και ας παρατηρήσουμε και το βάθος αλλά και την επιφανειακότητά του. 


2.
Αυτό που μπορεί σήμερα να μας φαίνεται ακραίο και συναφές με την ιδεολογία των κυρίαρχων δυτικών και των κυριαρχούμενων υποτελών της "εδώ χώρας", δηλαδή η βίαιη κριτική της "νεοελληνικής ανορθολογικότητας", ήταν όπως βλέπουμε από "τότε" ήδη μια κυρίαρχη ιδεολογία στους κύκλους των διανοουμένων.
Μας τον ετοιμάζανε τον τάφο από τότε οι τύπαροι.. 



 

Κοσμάς Ψυχοπαίδης...



Η αλήθεια να λέγεται.
Αν θέλουμε να αποτιμήσουμε την φιλοσοφική σκηνή της ελληνικής "επικράτειας", μιλώντας κυρίως για φιλοσόφους που έγραψαν και σκέφτηκαν και στην  νεο-ελληνική γλώσσα με πληρότητα, δύο είναι οι μεγάλοι φιλόσοφοι:
Ο Παναγιώτης Κονδύλης και ο Κοσμάς Ψυχοπαίδης.
Από τους δύο αυτούς, ο μεγαλύτερος και σημαντικότερος είναι ο Κοσμάς Ψυχοπαίδης.
Αν θέλει κανείς να έχει επαφή "από εδώ" με το πραγματικό παγκόσμιο φιλοσοφικό πνεύμα της εποχής μας από την σκοπιά των δημοκρατικών αξιών και όχι από την σκοπιά της "θεωρίας της ισχύος", ακόμα κι αν διαφωνεί οριζόντια κάθετα πλάγια και πολυδιάστατα με τον Κοσμά Ψυχοπαίδη, όπως διαφωνώ (και) εγώ ο ταπεινός, είναι υποχρεωμένος να ανατρέξει στο έργο του Ψυχοπαίδη και να διαλεχθεί μαζί του.
Καθαρές κουβέντες και ξάστερες..



Ιωάννης Τζανάκος

Κανόνας και "Δύση"..



Η κριτική στην θρησκεία προϋποθέτει σήμερα πως θα είναι κριτική στην κάθε θρησκεία.
Υπάρχει ωστόσο ένα θεμελιακό σημείο στην ανθρώπινη συμβίωση που αφορά την μορφοποίησή της με κανόνες και εξω-ατομικά πλαίσια.
Η ανάγκη για την δημιουργία ενός κανονιστικού πλαισίου το οποίο δεν θα σημαίνει καμμία εμμενή ή υπερβατική θρησκεία και κανέναν εμμενή ή υπερβατικό θεό (ή θεούς) είναι σήμερα η πρωταρχική θεωρητική και πολιτική ανάγκη.
Αυτό το κανονιστικό πλαίσιο δεν μπορεί να έρθει από τον ουρανό ή τον οραματισμό ενός ή πολλών ευφάνταστων δημιουργών αισθητικών ή νοητικών μορφών.
Από που όμως θα έρθει;
Το ερώτημα αυτό δεν είναι μεταφυσικό ερώτημα εφόσον η πηγή της νέας κανονιστικότητας δεν είναι ίδια με την πηγή των πατριαρχικών και ταξικών κοινωνιών.
Και δεν έχουμε υπόψει καμμία σταθεροποιημένη αταξική κοινωνία ή αταξική στιγμή η οποία να μην έχει δανειστεί το κανονιστικό της πλαίσιο από την ταξική κοινωνία από την οποία προήλθε.
Αυτό έγινε με την πρόφαση και την ανάγκη μαζί της διαλεκτικής, αφού όπως λέγονταν και λέγεται ακόμα δεν υπάρχει τίποτα που να μην προέρχεται από το "προηγούμενο", άρα δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχει ίχνη του παρελθόντος από το οποίο εξήλθε.
Όμως αυτό δεν είναι απάντηση, και αυτή η διαλεκτική είναι η διαλεκτική του "μπαζώματος".
Μια αταξική κανονιστικότητα οφείλει να περιέχει στοιχεία τα οποία να μην προέρχονται καθόλου από την ταξική κανονιστικότητα.
Δεν εξετάζουμε εδώ το είδος της κανονιστικότητας σε σχέση με την ύπαρξη ή μη ύπαρξη ενός επαναστατικού κράτους.
Ζητάμε την ζήτηση ενός κανόνα που να μην είναι ετεροκαθορισμένος από το κοινωνικό γεγονός της εκμετάλλευσης, της κυριαρχίας της πατριαρχικής εξουσίας.
Και είναι σόφισμα να λέει κάποιος ότι από την στιγμή που θα υπάρξει αταξική κοινωνία δεν θα χρειάζεται κανόνας ή αν χρειάζεται θα τον ορίσει αυτή η αταξική κοινωνία.
Η ίδια η αταξική κοινωνία θα προέλθει σε σημαντικό βαθμό από την αχνή αρχικά και αναδυόμενη ραγδαία έπειτα, κανονιστικότητά της.
Το ξέρω, το ξέρω, ειδικά εδώ εκτός από την αοριστία και το αχανές μιας κακώς ευέλικτης αριστερής ή αναρχικής διαλεκτικής για το μη κανονιστικόν της αταξικής μη καταπιεστικής κοινωνίας έχουμε να αντιμετωπίσουμε και την νεο-ορθόδοξη λατρεία που στηρίζεται στην χυδαία και επιφανειακή κριτική του λεγόμενου "δυτικού κανονιστικού Λόγου".
Όπου, τα Πόκεμον της νεο-ορθοδοξίας ονομάζουν κάθε αναζήτηση μιας ορθολογικής κανονιστικότητας, ακόμα κι αν αφορά στην αταξική προοπτική της κοινωνίας, "δυτική σκέψη". Τρείς λαλούν και δυό χορεύουν ή χέσε ψηλά κι αγνάντευε (να σε φυσάει κι' ο αγέρας, λέει η άγνωστη συνέχεια της φράσης).
Ο νεο-αναρχισμός του βολεψάκια εξάρχειου και η νεο-ορθοδοξία του λεχρίτη εθνικιού είναι σήμερα οι μεγαλύτερες ανασχετικές πνευματικές (και όχι ψυχικές) ασθένειες του όποιου κινήματος στην "χώρα".
 
Πολύ βαρετή ανάρτηση έκανα, βαρέθηκα και γω αφόρητα, αλλά είναι μερικές φορές αναγκαίο να λέει κανείς τα βλακωδώς αυτονόητα σε βλαχαδερά ημι-αποικιών..
 
 
Ιωάννης Τζανάκος



Κριτική στο καπιταλιστικό απόλυτο και την φανταστική φυγή από αυτό..



Όταν ξεσπάει μια διαμάχη με ειδικό χαρακτήρα και μερικές φορές αφορώσα πράγματα που σχετίζονται με λίγους ανθρώπους και συγκεκριμένα συμφέροντα, οι περισσότεροι "παρατηρητές" νομίζουν πως δεν θα κρατήσει πολλά χρόνια ή ακόμα κι αν έχει διάρκεια θεωρούν πως θα περιοριστεί σε έναν μικρόκοσμο.
Θαρρώ πως θα ήταν φρονιμότερη μια άλλη προσοχή στις ειδικές, τοπικές, εν-τοπισμένες διαμάχες.
Το κρίσιμο σημείο της χρονικής επέκτασης και εξάπλωσης της φωτιάς της διαμάχης είναι η σχέση των φορέων της με την συνέχεια, το συνεχές και την καθολική κυριαρχία του Νόμου.
Αντίθετα από ό,τι θεωρείται η μεγαλύτερη και αναγκαστικότερη συμπλοκή/συνύφανση Νόμου-συνέχειας-συνεχούς και κυριαρχίας οδηγεί και θα οδηγήσει στο μέλλον σε παρατεταμένες διαμάχες που θα κυκλώνουν το κάθε εθνικό ή το παγκόσμιο σύστημα με αδιέξοδα που δεν θα λύνονται παρά με την παράταση και συνεχή επέκταση και εμβάθυνση της διαμάχης που τα προκάλεσε.
Γιατί, αντίθετα από ό,τι φαντασιώνεται ο φίλος Γιώργος σήμερα υπάρχει πραγματικά νομοτέλεια με την έννοια όμως πως το αστικό σύστημα σε όλες τις εκδοχές του δεν αφήνει τίποτα μα τίποτα που να μην το εντάσσει νομοτελειακά στον Νόμο ΤΟΥ και την Τάξη ΤΟΥ, ακόμα κι αν αυτό γίνεται μέσα από ένα σύστημα αναμονών, ολισθηρών αιχμαλωσιών σε μια εκκρεμότητα οριακών υποθέσεων ή ακόμα και με την μορφή της απειλής σε όλους να ακολουθήσουν τους "κανόνες" ΤΟΥ.
Ο καπιταλισμός είναι πλέον ένας απρόσωπος ΘΕΟΣ στον οποίο πρακτικά υποτάσσεται όποιος δεν θέλει να δολοφονηθεί από τους μηχανισμούς του εθνικού και του παγκόσμιου κράτους, αλλά επίσης ο καπιταλισμός επιτελεί τον εαυτό ΤΟΥ κατ'αυτό τον τρόπο εξαλείφοντας την έννοια του προσώπου, της ιδιομορφίας και της μοναδικότητας, με την τελική αφομοίωσή τους στο διηνηκές μιας απόλυτης έννομης Τάξης και μιας απόλυτης κανονιστικής Καθολικότητας εις όλο το φάσμα της χωρικής και χρονικής ύπαρξης.
Αυτό που διαφεύγει αυτής της απόλυτης μορφής του κόσμου δεν δύναται να συμφιλιωθεί με την μορφή αυτή και έτσι είναι αναγκασμένο πάλι νομοτελειακά να αναλωθεί (ως αυτό που διαφεύγει) σε μιαν διαλεκτική τριβή/σύγκρουση όχι μόνον με το νόημα ή το περιεχόμενό της αλλά και την ίδια (την μορφή) ως απόλυτη, καθολική, εμπερικλείουσα ως απόλυτα εμπερικλειόμενη στο απόλυτο εμπερικλείειν.
Είναι προφανές πως όποιος νέος κόσμος ανατείλει πέραν αυτής της κόλασης θα είναι στηριγμένος σε μια συμβολαιακή και ευέλικτη, πραγματικά ευέλικτη μορφή κανονικότητας, κανονιστικότητας επί των ιδιαίτερων νοημάτων και περιεχομένων του, άρα θα είναι και ο ίδιος μια μορφή άρσης κάθε αντι-ιδιαιτεροποιητικής απόλυτης ή καθολικής μορφής κανονικότητας και κανονιστικοποίησης του όποιου νοήματος ή περιεχομένου του.



Ιωάννης Τζανάκος

Cadets Pipe Band in the Highlands

Kurdistan, Israel, Syria, Russia, USA, Turkey και μια φανταστική κουρδική έξοδος στην Μεσόγειο..


 Οδυσσέας Ελύτης / ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΜΕ ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ (1982)

..άλλη μια φορά 
χάνεται από την υπόστασή σου 
Έλληνα σκληροτράχηλε
           να εμπνέεσαι άντε..

   AD LIBIDUM
Η διαφορά του Έλληνα από τον ελληναρά, σε ποιητική μορφή..






Ας προσπαθήσουμε και αλλιώς..

Δεν υπάρχει δυνατότητα τα ενωμένα καντόνια του Αρφίν και του Κομπάνι να φτάσουν ως την Μεσόγειο Θάλασσα.
Για να γίνει αυτό θα έπρεπε να απωθηθεί ο συριακός στρατός προς τα νότια, να δεχθούν οι κάτοικοι της βορειοδυτικής Συρίας να υπαχθούν υπό την κουρδική εξουσία (YPG) και να γίνει αυτό όλο αποδεκτό από την Τουρκία.
Αυτό λοιπόν το σενάριο ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας.
Το ζήτημα είναι σε ποιές υποκειμενικές σφαίρες φαντασίας ανήκει αυτή η φαντασίωση αλλά και ποιοί την χρησιμοποιούν ως προπαγανδιστικό μέσο και εξυπηρετώντας ποιούς θελητά ή αθέλητα.
Ας δούμε τα ενδεχόμενα:
1) Χρησιμοποποιείται αυτό το ακραία φανταστικό σενάριο για να υπερτονιστεί (στην ελληνική επικράτεια) προπαγανδιστικά η δύναμη των Κούρδων και να πιστέψουν οι εδώ ψευδο-εθνικιστές υπερπατριώτες καλικάντζαροι (της "βάσης") ότι η Τουρκία είναι ένα στάδιο προ της διαλύσεως.
Εντέχνως υπερτονίζεται επίσης η θετική συμβολή των δυτικών δυνάμεων, ώστε να φαντασιώνονται οι εδώ υπερπατριώτες καλικάντζαροι ότι ανάλογη συμβολή θα έχουν (οι δυτικοί) σε μια σύγκρουση της "Ελληνικής Δημοκρατίας" με την Τουρκία.
Πρόκειται για ένα ξαναζέσταμα των προσδοκιών για μια νέα υποσχετική συμμαχία Ελλάδας και δυτικών δυνάμεων για τον γεωπολιτικό διαμοιρασμό των ιματίων μιας διαμελισμένης Τουρκίας.
Πρόκειται φυσικά για μια νεο-νατοϊκή, σκοτεινή και ανόητη προπαγάνδα που πάνω στην βάση κάποιων πραγματικών δεδομένων που επιτείνονται σήμερα ρίχνει το άθλιο σύνθημα για βρώμικη μικρο-ιμπεριαλιστική συμμετοχή του ελληνικού κράτους (και λαού) σε μια πιθανή νέα λύση του χρονίζοντος και άλυτου "ανατολικού ζητήματος".
Πρώτον, το ζήτημα αυτό τίθεται σήμερα με νέους όρους.
Δεύτερον, δεν υπάρχει κανένας Λόγος η Δύση να δώσει στην "Ελληνική Δημοκρατία" το δικαίωμα να παρέμβει στα ανατολικά ζητήματα: Και γιατί οι έλληνες πολιτικοί και στρατιωτικοί παράγοντες είναι σιχαμεροί δούλοι του ΝΑΤΟ άρα δεν έχουν την δυνατότητα να κάνουν τίποτα άλλο από το να υπακούουν στα νατοϊκά/δυτικά αφεντικά τους, και γιατί ακόμα και σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο διάλυσης υπάρχουν αμεσότεροι και αξιοπιστότεροι πολιτικοστρατιωτικοί σύμμαχοι. 
Ποιοί είναι αυτοί; Μα βέβαια οι ίδιοι οι Κούρδοι, και στο βάθος οι Ισραηλινοί. 
Εκτός από την υποκειμενική αξιοπιστία και των δύο προαναφερόμενων υπάρχει και ένα αντικειμενικό δεδομένο το οποίο το είχαν κάποτε και οι Έλληνες αλλά δεν το έχουν τώρα: 
Οι Κούρδοι και οι Ισραηλινοί έχουν εθνοτική πληθυσμιακή παρουσία στην διαφιλονικούμενη περιοχή, ειδικότερα οι Κούρδοι έχουν εθνοτική πληθυσμιακή παρουσία σε όλες τις εθνοκρατικές ζώνες και πάνω από όλα μέσα στην ίδια την εθνοκρατική ζώνη της Τουρκίας.
Οι Έλληνες μαϊντανοί και χλεχλέδες ορντοντόξ εθνικιστές της πλάκας φαντασιώνονται πάνω στις πλάτες, το αίμα και τις γεωπολιτικές συνωμοσίες άλλων, σοβαρότερων ανθρώπων και σοβαρότερων εθνικιστών. Συνεπαγωγικά:

2) Το φανταστικό σενάριο της εξόδου του Κουρδιστάν στην Μεσόγειο θάλασσα χρησιμοποιείται ως ένα εκφοβιστικό σενάριο μέσα στην ίδια την Τουρκία, για να πεισθεί ο πληθυσμός ότι υπάρχει "κουρδοσιωνιστικό" σχέδιο διαμελισμού της Τουρκίας και ανάπυξης (περαιτέρω) μιάς ακόμα θαλάσσιας δύναμης. 
Η ελληναράδικη και τουρκαλάδικη προπαγάνδα συμπλέκονται άρρηκτα και συνυφαίνονται διαλεκτικά κυρίως λόγω της απεριόριστης βλακείας των Ελλήνων εθνικιστών. 
Δεν θα ήθελα να σκεφτώ κάτι άλλο αφού είμαι σίγουρος πλέον ότι οι "εδώ" είναι ηλίθιοι και τίποτα άλλο σημαντικότερο. 

3) Η ελληναράδικη τουρκαλάδικη προπαγάνδα δεν είναι η μοναδική.
Υπάρχουν και οι σιχαμεροί υπο-υπο-υπάλληλοι του Άσσαντ, και οι παρανοϊκοί οπαδοί της "ευρασιατικής" ρωσοθεωρίας του Ντούγκιν, οι οποίοι αν και δεν αναφέρονται (έντονα ή και καθόλου) στην δυναμική εξόδου του Κουρδιστάν στην Μεσόγειο, πάντως φρίττουν ασσαντικώς με το ενδεχόμενο οι Κούρδοι να γίνουν ένα  "βόρειο Ισραήλ" σφηνωμένο στον χοντρό ρωσο-αραβικό και ρωσο-ιρανικό κώλο τους.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ψευδολόγου και διαδοσία φημών Τ.Μεϊσάν, ο οποίος έχει κατασκευάσει μια ολόκληρη ψευδολογία για την δράση του YPG (PKK) στην βόρεια Συρία στηριζόμενος σε ένα μείγμα αληθινών και ψευδών στοιχείων. 
Υπάρχει βέβαια ανοιχτή συμμαχία μεταξύ ΡΚΚ, Ηνωμένων πολιτειών και άλλων δυνάμεων και "διακριτική" υποστήριξη από την πλευρά του Ισραήλ και ανοιχτή διακήρυξη για μια ομοσπονδιακή ή καντονοποιημένη Συρία, ή ακόμα και για διάσπαση της Συρίας σε 3 ξεχωριστά κράτη: 
Την αλαοϋιτική (σιιτική) και κοσμική Συρία, την σουννιτική Συρία και την Κουρδική Συρία.
Μόνον αυτή η Συρία μπορεί να υπάρξει έτσι κι αλλιώς, αφού και παλαιότερα μόνον αυτή η Συρία υπήρχε. 
Το ζήτημα είναι να φύγει ο Άσσαντ από την ηγεσία των αλαουϊτών και των κοσμικιστών, να εξοντωθεί το ISIS, οι τουρκό- και σαουδαραβο-υποστηριζόμενες σουννιτικές δυνάμεις να αποκτήσουν μιαν πιό νορμάλ φόρμα (έστω προσχηματικά), και οι Κούρδοι να έχουν μιαν διευρυμένη αυτονομία ή ακόμα και ανεξαρτησία.
Όλα τα άλλα, για εξόδους στην Μεσόγειο και για συνωμοσίες των Κούρδων ενάντια στον μακρυλαίμη σφαγέα είναι για ρωσοχάπατους και ελληναραδο-χάπατους.
Αυτό που έχει μια βάση είναι το ενδεχόμενο μελλοντικής διάσπασης της Τουρκίας, αλλά και αυτό ακόμα είναι ένα πολύ περίπλοκο και δύσκολο να συμβεί ενδεχόμενο που προϋποθέτει σχεδόν έναν παγκόσμιο πόλεμο.
Αυτό που επιδιώκουν ειλικρινά όλοι οι Κούρδοι είναι ένα ανεξάρτητο Κουρδικό κράτος στο βόρειο Ιράκ που θα παίζει τον ρόλο του διεθνώς αναγνωρισμένου εθνοκρατικού πυρήνα, και δύο αυτόνομες περιοχές στην Συρία και την ΝΑ Τουρκία.
Μαζί όμως με τους ελληναράδες και τους τουρκαλάδες φαντασιόπληκτους (ή επωφελούμενους προπαγανδιστικά από θετικές και αρνητικές φαντασιώσεις) ακολουθούν οι γενικά τεμπέληδες νωθροί στην αναλυτική σκέψη "αντι-ιμπεριαλιστές" που δέχονται αμάσητα όλα τα υπερεθνικιστικά σκατολοϊδια για να δείξουν πως άλλη μια φορά ο "ιμπεριαλισμός" κάνει την δουλειά του. 
Ο ιμπεριαλισμός (ειδικά ο δυτικός) την κάνει την δουλειά του μια χαρά, αλλά όχι με τον τρόπο που φαντάζονται συνήθως οι συνηθισμένοι "αντι-ιμπεριαλιστές".
Είναι πολύ πιο "ευφυής"..






Ιωάννης Τζανάκος
μη Ορτοντόξ Έλλην..

Sila - Afitap

Gulbuddin Hekmatyar: ένας άγνωστος διδάσκαλος του Erdoğan


Αυτοκαθορισμός: Διδάσκαλος και μαθητούδιον..

Gulbuddin Hekmatyar - Wikipedia, the free encyclopedia

 

Gulbuddin Hekmatyar: From Holy Warrior to Wanted Terrorist". The Jamestown Foundation

Gulbuddin Hekmatyar  Ένας διδάσκαλος του Erdoğan , "ιερός πολεμιστής" στον υποκινούμενο και επιβοηθούμενο από την CIA πόλεμο κατά των σοβιετικών στο Αφγανιστάν (αν και κατηγορήθηκε και ως διπλός πράκτοράς τους) φανέρωσε την παρουσία του στον κόσμο με την εξαιρετική του πρακτική να πετάει Οξύ (μάλλον βιτριόλι) στα "ακάλυπτα" πρόσωπα των συμφοιτητριών του στο πανεπιστήμιο όπου σπούδαζε ως...μηχανικός.. 

Ωραία φωτογραφία Διδασκάλου και μαθητουδίου, στα πόδια του διδασκάλου το κακομοιρούλικο...

 Σύνδεσμος ενσωματωμένης εικόνας 

Πρόκειται για μια συνάντηση του..."μετριοπαθούς ισλαμισμού"


Το πρακτικόν αποτέλεσμα της μαθητείας του μαθητουδίου τούτου καθώς και άλλων μαθητουδίων του Διδασκάλου
  



Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

GAME OVER TURKEY..


Όσο πληκτρολογώ το απόσπασμα από την Ε.τ.Λ του Χέγκελ διασκεδάζω την πλήξη της εργασίας αυτής με αναζήτηση απόψεων γύρω από την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία και γενικότερα τις "γεωπολιτικές" εξελίξεις στην περιοχή.
Πρόκειται για ένα αιματηρό παιχνίδι για γερά νεύρα και σιδερένια στομάχια.
Θα ήταν το ίδιο άστοχο να φαντάζεται κανείς παντού "συνωμοσίες" ή να τα βλέπει όλα σαν "αφηρημένες δυνάμεις" που απλά κινούν κάποια (εμφανή πάντα) πιόνια σε ένα σκακιστικό παιχνίδι (έστω ότι υπήρχε ένα τέτοιο παιχνίδι για πολλούς παίχτες).
Υπάρχει ωστόσο ένα ενδεχόμενο που πραγματικά εξιτάρει και την σκέψη και τα νεύρα και όλων των παιχτών και όλων των παρατηρητών (μερικοί παίχτες είναι και παρατηρητές ταυτόχρονα, αλλά υπάρχουν παρατηρητές που δεν είναι παίχτες).
Το ενδεχόμενο η Τουρκία να παρουσιάζει τάσεις αποκόλλησης από την δυτική συμμαχία.
Είναι νωρίς να θεωρήσουμε πως αυτή η τάση αυτή αν υπάρχει είναι ισχυρή και εκδηλώνει άλλες βαθύτερες γεωπολιτικές και γεωπολιτισμικές τάσεις με αναπότρεπτο και νομοτελειακό χαρακτήρα.
Αν υπάρχουν τέτοιες τάσεις είναι σίγουρο πως οδηγούν την Τουρκία σε μεγάλη καταστροφική περιπέτεια, ακόμα κι αν υπάρχουν ενδιάμεσες φάσεις κατά τις οποίες θα μπορούσε αυτή να αναπτερώσει πρακτικά τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές δυναμικές της σε σχέση με την δύση (δυτική συμμαχία).
Φρονώ πως η αποκόλληση της Τουρκίας από την δυτική συμμαχία θα σημάνει το τέλος της ως ενιαίας επικράτειας και μια σειρά από συγκλονιστικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.
Η Τουρκία υπήρξε ως ένα ισχυρό περιφερειακό κράτος και διατηρήθηκε σε μια τροχιά ανάπτυξης της εθνικής της συγκρότησης και ισχύος όσο επιτελούσε τον ρόλο της ανασχετικής δύναμης απέναντι τόσο στην (τσαρική) Ρωσία, έπειτα στην ΕΣΣΔ και κατά το τελευταίο χρονικό διάστημα απέναντι στον αραβικό κόσμο και το σιιτικό-ισλαμιστικό Ιράν.
Μετά την άνοδο των ανατολιακών συμμοριτών νεο-ισλαμιστών και μεγαλοαστών και την πτώση του κεμαλιστικού κράτους και κατεστημένου η Τουρκία έχει μεθύσει από την δύναμή της που είναι ποσοτικά σημαντική (πληθυσμιακή, στρατιωτική, βιομηχανική-οικονομική) και νομίζει πως αυτή η δύναμή της είναι αυτογενής και σχετικά αυτάρκης, σε βαθμό που οι ελιτ της να οραματίζονται σοβαρά την ανάληψη της ηγεσίας του (εγγύς) σουννιτικού μουσουλμανικού κόσμου.
Πρόκειται για μια φενάκη τεραστίων διαστάσεων και για μια μέθη παραληρηματικού χαρακτήρα που θέτει τις βάσεις για μια τερατώδη εθνική καταστροφή που υπερβαίνει τους όρους μιας απλής μείωσης της κρατικής της επικράτειας.
Σπεύδω να πω πως δεν θεωρώ πως αυτή η πιθανή καταστροφή θα έχει "θετικά" αποτελέσματα για τον ελληνικό λαό, αλλά και τους άλλους λαούς εντός ή εκτός της Τουρκίας που έχουν ταλαιπωρηθεί από τον τουρκικό παράγοντα με κάθε τρόπο.
Όταν δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για μια τέτοιας εμβέλειας καταστροφή οι γειτνιάζοντες δεν θα έπρεπε να χαίρονται, όσα κακά κι αν έχουν πάθει από τον μεγάλο ασθενή.
Ας δούμε όμως κάποια στοιχειώδη πράγματα.
Καταρχάς η Τουρκία έχει αρχίσει με δική της πρωτοβουλία να χάνει τον ρόλο του διαμεσολαβητή ανασχετή των άλλων δυνάμεων και να χαράζει μια πραγματικά αυτόνομη και ταυτόχρονα συμμορίτικη πολιτική/γεωπολιτική.
Και οι κεμαλιστές ήταν σχετικά αυτόνομοι, αλλά η αυτονομία τους (από την δύση, και ειδικά τους μεγάλους αφέντες του αγγλοσαξωνικού παράγοντα) ήταν σε μεγάλο βαθμό θεατρική και συμμορίτικη με έναν συμπληρωματικό τρόπο.
Όποιον ήθελε η δύση να "συνετίσει" και τρομάξει τον άφηνε στον εκφοβιστικό τρόμο αλλά και στην βια των Τούρκων.
Οι κεμαλιστές, αφού πρώτα έπαιξαν λίγο το παιχνίδι της ΕΣΣΔ, για όσο οι αγγλοσάξωνες (και οι Γάλλοι) πόνταραν στην Ελλάδα, μετά προσέφεραν στους πρώην εχθρούς τους ένα διαχρονικό λουκουμάκι επιτήρησης των πιστών αλλά φιλόδοξων συμμάχων τους (Ελλήνων κ.λπ) αλλά και των σοβιετικών εχθρών.
Σαν τα λυσσασμένα μαντρόσκυλα περίμεναν στην γωνία για να πάρουν ένα οκέυ από τους δυτικούς για να αρπάξουν ένα οποιοδήποτε κομμάτι κρέας από οποιονδήποτε θεωρούσαν οι δυτικοί ότι έπρεπε να "συνετιστεί".
Με την άνοδο των ισλαμιστών συμμοριτών της ανατολίας "πέρασε" στην τουρκική κοινωνία η ψευδαίσθηση ότι μπορεί το τουρκικό έθνος κράτος και να αυτονομηθεί περισσότερο και να αρχίσει να κάνει το δικό του κυριαρχικό παιχνίδι και να έχει την δική του σιχαμερή "ισλαμο"κοσμοθεωρία και να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με τους εσωτερικούς εθνοτικούς εχθρούς.
Το πεδίο αυτής της νέας "ικανότητας" κυριαρχίας ήταν η Συρία και το Ιράκ.
Ακολουθώντας οι νεοπασάδες την γενική ισορροπία δυνάμεων και την γενική αντιπαράθεση των δυτικών με την Ρωσία προέταξαν ταυτόχρονα, δόλια, θρασύτατα, την νέα ατζέντα τους στην Συρία και το Ιράκ.
Στο πλαίσιο της γενικότερης παρέμβασής τους, με αρχική έγκριση και ενίσχυση της δύσης, ενίσχυσαν τους διάφορους τζιχαντιστές βρυκόλακες, βοήθησαν ακόμα και άμεσα το ISIS, και "εκφράστηκαν" ελευθέρως συνοργανώνοντας μαζί με τα προαναφερόμενα ζόμπι μια ακόμα γενοκτονία, την γενοκτονία των Γεζίντι Κούρδων, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα και τον αραβικό σχεδιασμό για ανάσχεση της κουρδοσιωνιστικής οντότητας.
Δεν θα αναφερθώ λεπτομερειακά, αλλά θα πω το εξής:
GAME OVER TURKEY..
Δεν επιχαίρω, γι' αυτό και είδα με καλό μάτι το ενδεχόμενο μερικής έστω επαναφοράς των κεμαλιστών και των γκιουλενιστών στην εξουσία. 
Δεν είμαι τόσο κακός άνθρωπος απέναντι στους Τούρκους, τους συμπονώ.
Τώρα πραγματικά όμως, βλέποντας και τις αντιδράσεις αυτού του επηρμένου λαού (ο οποίος είναι όμως γεμάτος από αρετές και ικανότητες, αν αφήσει ειδικά τις μεγαλομανείς κυριαρχικές αυταπάτες), είμαι σίγουρος πως έχουμε μπεί σε μια πραγματικά νέα φάση.
Το ζήτημα είναι τι σημαίνουν όλα αυτά από την σκοπιά της γεωπολιτικής και γεωπολιτισμικής νομοτέλειας, και ως ερχόμενα μετά από ένα βαθύτερο πλέγμα αιτιών και ως αυτόνομη δυναμική των πραγμάτων που ξεσπάει πλέον.


Ιωάννης Τζανάκος

Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2016

Το ανθρώπινο όλον..



Δεν υπάρχει καμμία περίπτωση ιδέες και αξίες που σχηματίστηκαν σε ένα ιστορικό πλαίσιο που επίτασσε την επιτακτικότητα την ίδια μιας κατασκευής να σωθούν μέσα στην θύελλα της νέας εποχής.
Αντίθετα από ό,τι λέγεται στις "ταραγμένες" εποχές δεν σώζονται οι "κατασκευές" αλλά ό,τι περιέχει αλήθεια ή περισσότερη αλήθεια που (να) αντιστοιχεί στην ανθρώπινη κατάσταση και τις σταθερές της παραμέτρους.
Ο άνθρωπος θέλει ψωμί, αναγνώριση, ελευθερία και δεν κάνει ποτέ ειδικές προτιμήσεις αν δεν ανταποκρίνονται σε αυτές τις παραμέτρους ή έστω σε ένα μέρος αυτών.
Ο άνθρωπος μπορεί να εξαπατηθεί, να αστοχήσει (ειδικά ο καθημερινός άνθρωπος της επιβίωσης), αλλά δεν μπορεί να πεισθεί να ακολουθήσει καμμία κοινωνική ή κρατική ή ιδεολογική μεταφυσική αν δεν ανταποκρίνεται με κάποιο έστω λειψό τρόπο στις ανάγκες του για ψωμί, αναγνώριση, ελευθερία.
Αν ο βραχνάς είναι το "έθνος" θα το κλωτσήσει στο σκουπιδαριό, αν ο βραχνάς είναι η "οικουμένη" θα την κλωτσήσει στο σκουπιδαριό.
Η τεχνητοποίηση αυτών των αναγκών είναι αντίστοιχη στους φαντασμένους ή λογικότερους σχεδιασμούς των διαφόρων ελίτ (αλλά και των πολυπληθών μικροαστών ή μικροεξουσιαστών) που τ0υ κάθονται στο κεφάλι και τον τρομοκρατούν, τον γοητεύουν ή τον καλούν σε αγώνα.
Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του "υποκειμενικού" απολογισμού και κάποια άλλη σημαντικότερη στιγμή έρχεται η ώρα που οι διάφοροι υποκειμενικοί απολογισμοί, οι συλλογικοί ή οι ημι-συλλογικοί σχεδιασμοί κ.λπ, ενώνονται σε γεγονότα με συγκεκριμένη έκβαση και πολύ συγκεκριμένο πολιτικό και ηθικο-ιδεολογικό περιεχόμενο, ή νόημα..
Δεν είναι και τόσο προφανές αλλά η αρχή των θεμελιώσεων των σχεδίων και των αξιακών συλλογισμών και το τέλος της έκβασης ή η έκβαση ως τέλος, είναι μια και μοναδική παγκόσμια υπόθεση.
Αυτό είναι το όλον της ανθρώπινης κατάστασης, ένα κινούμενο όλον που συναντάμε πάντα στην αρχή και το τέλος μιας υπόθεσης, και δεν θα ήταν λάθος να το ονομάζαμε ακόμα και σήμερα με τον "ξεπερασμένο" εγελιανό τρόπο ως το παγκόσμιο πνεύμα και να θεωρούσαμε την ίδια την υπόθεση μια παγκόσμια υπόθεση.
Η παγκοσμιότητα δεν περιέχει τίποτα το τεχνητόν, ή αν περιέχει το περιέχει στον μικρότερο βαθμό.
Οπότε, οι διάφορες αρλούμπες περί της "παγκοσμιοποίησης" ή (αντίστοιχα) περί του "εθνομηδενισμού" δεν έχουν αξία παρά μόνον αν τις δούμε ως ενδείξεις μια νυσταλέας περιόδου ανάπτυξης του παγκόσμιου πνεύματος και ως σημεία μιας ανασχετικής δυναμικής που υπάρχει πάντα σε κάθε παγκόσμια δυναμική.
Απο κει και πέρα είναι ανοιχτό το πεδίο για όλες τις αντιπαραθέσεις για τον βαθμό της πραγματικότητας και της αυθεντικότητας του ενός ή του άλλου υπο-καθορισμού της ίδιας της παγκοσμιότητας του ανθρώπινου γεγονότος, όπου ο καθένας (υπο-καθορισμός) έχει μιαν κρισιμότερη ή ασθενέστερη οντολογική σημασία εντός του ενιαίου κόσμου/όλου της ανθρώπινης ζωής..


Ιωάννης Τζανάκος

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2016

έλληνες, Κούρδοι (και τούρκοι) εκτός πραγματικότητας..

Αναδημοσιεύω 2 άρθρα.
Ενός αξιόλογου Κούρδου εκτός πραγματικότητας και ενός μη αξιόλογου έλληνα εκτός πραγματικότητας επίσης.
Ερώτημα:
Μπορείτε να διακρίνετε πως, τι και που εκδηλώνουν το ρετάρισμά τους αυτοί οι άνθρωποι, ο καθένας ξεχωριστά και οι δύο μαζί;
Το άρθρο του Κούρδου περιέχει αληθινά στοιχεία, αλλά είναι επεξεργασμένα από τον ίδιο με τον πιο λανθασμένο τρόπο.
Ο έλληνας δεν λέει τίποτα που να μην είναι λάθος, αλλά ακόμα και τα λάθη του τα επεξεργάζεται με λανθασμένο τρόπο.

Χούντα μέσα στη χούντα

Eντυπωσιακή η ομοιότητα των στόχων με τις πολιτικές του Ερντογάν
Του Αλπ Άλτινορς*
Τη νύχτα της 15ης Ιουλίου εκδηλώθηκε φασιστικό στρατιωτικό πραξικόπημα στην Τουρκία. Στόχοι της απόπειρας πραξικοπήματος ήταν η επιβολή στρατιωτικής χούντας που θα διέθετε απόλυτη εξουσία, η φυλάκιση του Ερντογάν, η κατάργηση του Kοινοβουλίου και των πολιτικών κομμάτων, η σύλληψη των βουλευτών, ο ορισμός στρατιωτικών προέδρων στη θέση των εκλεγμένων αυτοδιοικητικών αρχών, το βάθεμα του πολέμου ενάντια στους Κούρδους και η πλήρης κατάργηση του Συντάγματος και των πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αυτή η απόπειρα πραξικοπήματος απέτυχε.
Προκαλεί εντύπωση ότι σε αυτήν την απόπειρα, παρ’ όλο που δεν συμμετείχε η ανώτατη ηγεσία, πήρε μέρος μεγάλος αριθμός στρατηγών, ναυάρχων και πτεράρχων (μέχρι στιγμής έχουν συλληφθεί πάνω από 70 ανώτατοι στρατιωτικοί). Συμμετείχε, μεταξύ άλλων, κι ένα τμήμα των στρατηγών που ήταν αναμεμειγμένοι στην Επιχείρηση «Βαριοπούλα» [ΣτΜ: ένα σχέδιο πραξικοπήματος των κεμαλιστών στρατιωτικών το 2003, που τελικά δεν υλοποιήθηκε]. Άρα, όσο κι αν κάποιοι από την αρχική ομάδα της «Βαριοπούλας» σταδιακά εγκατέλειψαν τέτοιου είδους σχέδια, η συμμετοχή των υπολοίπων καταδεικνύει ότι οι οπαδοί του Γκιουλέν [ΣτΜ: ισλαμιστής κληρικός που αρχικά ήταν σύμμαχος του Ερντογάν] δεν ήταν η μοναδική συνιστώσα της συμμαχίας του πραξικοπήματος. Φασίστες, κεμαλιστές, σοβινιστές και άλλα «ρεύματα» των εν ενεργεία και των απόστρατων στρατιωτικών πήραν μέρος σ’ αυτή τη συμμαχία, όσο κι αν ακόμα είναι νωρίς να μιλήσει κανείς για το βαθμό συμμετοχής κάθε κατηγορίας.
Οι πραξικοπηματίες επέλεξαν να ελέγξουν πρώτα την ηγεσία των ενόπλων δυνάμεων, και μετά να συλλάβουν τον Ερντογάν και την κυβέρνηση του ΑΚΡ. Πράγματι, οι πραξικοπηματίες στρατηγοί συνέλαβαν ένα τμήμα της στρατιωτικής ηγεσίας. Αλλά η αποτυχία τους να συλλάβουν τον Ερντογάν και μέλη της κυβέρνησης, η αδυναμία τους να θέσουν υπό τον πλήρη έλεγχό τους το Στρατό Ξηράς (και άρα να βγάλουν στους δρόμους ικανό αριθμό στρατιωτών) η έλλειψη οιασδήποτε υποστήριξης από την κοινωνία, και η σοκαριστική κατά μέτωπο επίθεσή τους στους πολιτικούς θεσμούς, τους οδήγησαν σε βαριά ήττα. Ο βομβαρδισμός του Κοινοβουλίου από τους πραξικοπηματίες τα ξημερώματα [ΣτΜ: της 16ης Ιουλίου] ήταν η τελευταία κίνησή τους, που ισοδυναμούσε με οριστική πολιτική αυτοκτονία.
Παρόμοια η πολιτική του Ερντογάν και των πραξικοπηματιών 
Άλλο ένα εντυπωσιακό στοιχείο είναι η ομοιότητα των στόχων της στρατιωτικής χούντας με τις πολιτικές του Ερντογάν:
– Ο Ερντογάν ξεκίνησε πέρυσι το καλοκαίρι το παλατιανό του πραξικόπημα, ενώ παρίστανε ότι αναγνωρίζει τα αποτελέσματα των εκλογών της 7ης Ιουνίου 2015. Οι πραξικοπηματίες στρατηγοί επιχείρησαν να καταργήσουν πλήρως τις εκλογές.
– Ο Ερντογάν δεν επέτρεψε, ουσιαστικά, στο Κοινοβούλιο να λειτουργήσει. Οι πραξικοπηματίες το βομβάρδισαν.
– Ο Ερντογάν ήρε την ασυλία πολλών βουλευτών της αντιπολίτευσης. Οι πραξικοπηματίες σχεδίαζαν να τους συλλάβουν όλους.
– Ο Ερντογάν επιχειρεί να θέσει υπό έλεγχο τους δήμους, αντικαθιστώντας τους εκλεγμένους δημάρχους με διορισμένους. Οι πραξικοπηματίες σχεδίαζαν να διορίσουν στρατιωτικούς επικεφαλής των δήμων.
– Ο Ερντογάν, που κάποτε υποσχόταν σεβασμό του δικαιώματος συνάθροισης και της ελευθεροτυπίας, πρακτικά κατάργησε αυτά τα δικαιώματα. Οι πραξικοπηματίες σχεδίαζαν να τα καταργήσουν και επίσημα.
– Ο Ερντογάν επέβαλε ντε φάκτο στρατιωτικό νόμο στις κουρδικές περιοχές. Οι πραξικοπηματίες κήρυξαν την επιβολή στρατιωτικού νόμου σε όλη την Τουρκία.
– Ο Ερντογάν επέβαλε απαγόρευση κυκλοφορίας σε πολλές κουρδικές επαρχίες. Οι πραξικοπηματίες κήρυξαν απαγόρευση κυκλοφορίας σε όλη την Τουρκία.
– Ο Ερντογάν βομβάρδισε από αέρος τις κουρδικές πόλεις Σουρ, Νουσαϊμπίν και Σιρνάκ. Οι πραξικοπηματίες βομβάρδισαν την Άγκυρα και την Κωνσταντινούπολη.
Η προχθεσινή κήρυξη «κατάστασης έκτακτης ανάγκης» από το καθεστώς της Άγκυρας σημαίνει ότι η Τουρκία θα κυβερνιέται -και επίσημα πλέον- με προεδρικά διατάγματα και ότι ο Ερντογάν αποκτά την απόλυτη εξουσία που τόσο καιρό επιδίωκε. Με δήλωσή του ο Αλπ Άλτινορς επισημαίνει ότι πρόκειται για έκνομη ενέργεια, και υπογραμμίζει την ειρωνεία της λήψης της σχετικής απόφασης από το λεγόμενο «Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας», ένα θεσμό του βαθέως κράτους που εγκαθιδρύθηκε από το αμερικανοκίνητο φασιστικό πραξικόπημα του στρατηγού Εβρέν, το 1980. Επίσης, στρέφεται εναντίον των τάχα φιλελεύθερων που θεωρούν ότι η επιβολή κατάστασης έκτακτης ανάγκης είναι το «μικρότερο κακό»…
Γέννημα-θρέμα αυτού του καθεστώτος
Πολλοί από τους συλληφθέντες στρατηγούς που συμμετείχαν στο πραξικόπημα αποτελούσαν ανθρώπους-κλειδιά της πολεμικής οργάνωσης του Παλατιού [ΣτΜ: του Ερντογάν], γεγονός που δείχνει ότι οι συνθήκες που δημιουργήθηκαν από τις πολεμικές επιχειρήσεις του Ερντογάν ευνόησαν το σχεδιασμό του πραξικοπήματος. Για παράδειγμα, ο διοικητής της 2ης Στρατιάς, στρατηγός Αντέμ Χουντουντί, που τώρα συνελήφθη, ήταν αυτός που ισοπέδωσε τις κουρδικές πόλεις Σουρ και Τσίζρε. Ο διοικητής της Ειδικής Ταξιαρχίας της Στρατοχωροφυλακής Αλί Οσμάν Γκιουρτσάν, επίσης μεταξύ των συλληφθέντων, ήταν αυτός που κατέστρεψε την κουρδική πόλη Σιρνάκ. Είναι πολλοί οι συλληφθέντες με τέτοιου είδους «προϋπηρεσία» στην πολεμική οργάνωση του Παλατιού.
Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου προετοιμάστηκε και οργανώθηκε ακριβώς χάρη στις «ευνοϊκές» συνθήκες που δημιούργησε το παλατιανό πραξικόπημα του Ερντογάν. Είναι γέννημα των προηγούμενων πληγμάτων ενάντια στη δημοκρατία. Τελικά, το πρωί της 16ης Ιουλίου το στρατιωτικό πραξικόπημα ηττήθηκε και άρχισαν οι ισχυρισμοί ότι «νίκησε η δημοκρατία». Στην πραγματικότητα, το παλατιανό πραξικόπημα του Ερντογάν ξανάρχισε εκεί που είχε σταματήσει. Στόχος του Ερντογάν είναι να ελέγξει πλήρως το δικαστικό σώμα, να επαναφέρει τη θανατική ποινή και να επιβάλει τον εαυτό του ως πρόεδρο με απόλυτη εξουσία. Όσοι έκαναν το λάθος να πιστεύουν ότι ο Ερντογάν θα επιδιώξει μια κάποιου είδους συναίνεση, διαψεύδονται πανηγυρικά.
Παρ’ όλα αυτά, μία από τις συνέπειες του αποτυχημένου πραξικοπήματος είναι το δυνάμωμα του πόθου της κοινωνίας για περισσότερη δημοκρατία. Η στάση του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP), όπως και μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, ενάντια «σε κάθε πραξικόπημα», ήταν στάση αρχών – παρ’ όλο που ο Ερντογάν και το ΑΚΡ επιδιώκουν μια απολυταρχική εξουσία. Τώρα είναι απαραίτητο το δυνάμωμα ενός δημοκρατικού μπλοκ που θα αγωνίζεται στους δρόμους ενάντια σε κάθε είδους απολυταρχία. Το παλατιανό πραξικόπημα θα ηττηθεί. Οι δημοκρατικές διεκδικήσεις των πολιτών δεν μπορούν να αγνοηθούν. Αυτή η κοινωνία, όπως απέρριψε τη στρατιωτική χούντα, δεν θα αποδεχθεί ούτε τη δικτατορία ενός ατόμου. Οι δημοκρατικές και εργατικές δυνάμεις πρέπει τώρα να συμφωνήσουν σε ένα κοινό βασικό πρόγραμμα, που θα μπορέσει να αλλάξει το σημερινό συσχετισμό δύναμης.
* Ο Αλπ Άλτινορς είναι ένας εκ των αντιπροέδρων του HDP. Το παρόν άρθρο του δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Özgür Gündem (ozgurgundem1.com) στις 19/7/2016. Εδώ δημοσιεύεται σε ελαφρά συντετμημένη μορφή, με μεσότιτλους της Σύνταξης.
Ανάρτηση από: http://www.e-dromos.gr
 
 

Έρχεται η γεωπολιτική

Του Ρούντι Ρινάλντι

Απότομα και τραγικά, τερματίζονται πολλές από τις αυταπάτες που διοχέτευαν οι διαφημιστές του νεοφιλελευθερισμού
Όλοι οι ιθύνοντες του κυρίαρχου κόσμου ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει καμιά εναλλακτική πέρα από την ευλαβική τήρηση ενός αδιαμφισβήτητου οικονομικού μοντέλου, αλλά και του πολιτικού εποικοδομήματος που το συνοδεύει. Την ίδια στιγμή, όμως, σημειώνονται δύο μεγάλης κλίμακας αλλαγές:
α) Επιστρατεύεται ξανά η πολιτική και δημιουργούνται όροι για συσσωματώσεις που ξεφεύγουν από την κανονικότητα δημιουργώντας επιπρόσθετα προβλήματα στην καρδιά του δυτικού κόσμου (Τραμπ, αλλά και Σάντερς στις ΗΠΑ, Γκρίλο στην Ιταλία, Λεπέν στη Γαλλία και Brexit στην άλλη πλευρά της Μάγχης).
β) Οι αντιθέσεις του σύγχρονου κόσμου εκτοξεύονται, καθιστώντας  τη γεωπολιτική διάσταση κυριαρχικό παράγοντα σε έναν αγώνα ζωής και θανάτου για ολόκληρο τον πλανήτη.
Όσοι προσπαθούν να ερμηνεύσουν, με δογματικό τρόπο, γεγονότα και εξελίξεις, στηριγμένοι μόνο σε οικονομικά στοιχεία, όσοι επιπλέον νομίζουν ότι όλα καθορίζονται από την πορεία και το συσχετισμό των τάξεων στο εσωτερικό κάθε χώρας ξεχωριστά, δεν θα μπορέσουν να ερμηνεύσουν και να κατανοήσουν όσα συμβαίνουν στο νέο πεδίο που διαμορφώνεται με ταχύτατους ρυθμούς. Ούτε φυσικά να δράσουν μέσα σε αυτό το περιβάλλον. 
Δύο σημαντικά γεγονότα
Μέσα σε διάστημα ενός μήνα, δύο μεγάλα γεγονότα ήρθαν να υποδηλώσουν την είσοδο σε μια νέα γεωπολιτική περίοδο: Το Brexit στη Μεγάλη Βρετανία που ανατινάζει την εικόνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία, με όσα αυτό γεννά.
Και τα δύο γεγονότα φωτίζουν αυτήν τη νέα περίοδο που τα βασικά της χαρακτηριστικά θα είναι διαφορετικά από όσα ζήσαμε τις δύο προηγούμενες δεκαετίες. Σημάδια και τάσεις προϋπήρχαν. Τώρα, όμως, αυτά εμφανίζονται με πολύ πιο δυναμικό τρόπο και δεν μπορούν να κρυφτούν κάτω από κανένα χαλί.
Με μια έννοια, μπαίνουμε σε μια εποχή που, απότομα και τραγικά, τερματίζονται πολλές από τις αυταπάτες που ώς τώρα διοχέτευαν οι διαφημιστές του νεοφιλελευθερισμού. Στο χαοτικό σπιράλ στο οποίο μπαίνει ο πλανήτης, οι κινήσεις των βασικών πρωταγωνιστών θα υπαγορεύσουν νέες συνθέσεις και συμμαχίες, απρόοπτα και ανατινάξεις, συγκρούσεις και ανακατατάξεις. Παρά τις υποσχέσεις για το αντίθετο, ένας νέος γύρος πολέμων, πραξικοπημάτων, αιματοχυσίας, αλλά και γενικευμένης εξαθλίωσης, έχει ήδη εγκαινιαστεί.
Η διάσταση της γεωπολιτικής είναι αποφασιστική για να ερμηνευθεί η πολιτική κατάσταση στο εσωτερικό χωρών, περιφερειών και ηπείρων, αφού οι βασικές εξελίξεις τροφοδοτούνται κυρίως από τις διεργασίες σε αυτό το πεδίο. Πώς θα μπορούσαν να ερμηνευτούν όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη, με αποκλειστικό γνώμονα την πορεία της ταξικής πάλης και των πολιτικών εξελίξεων σε κάθε χώρα ξεχωριστά; Είναι φανερό, αντίθετα, ότι η κρίση της Ευρώπης σχετίζεται έντονα με τα γεωπολιτικά ρεύματα και τις επιλογές των λεγόμενων μεγαπαικτών και δεν επηρεάζεται καθοριστικά από δευτερεύουσες πλευρές και μικρότερους παίκτες.
Ας μην ξεχνάμε τα σημαντικά: Ένας πόλεμος «φυτεμένος» μέσα στην Ευρώπη (Ουκρανία) και εντονότατες πιέσεις για ρήξη με τη Ρωσία. Συμμετοχή στην ανάφλεξη της Μέσης Ανατολής με αντίκτυπο στην καρδιά της Ευρώπης. Ιστορικού μεγέθους προσφυγικά κύματα που και αυτά αξιοποιούνται ως γεωπολιτικό όπλο (στα χέρια της Τουρκίας, για παράδειγμα). Και τώρα, η δημιουργία ενός πόλου που αμφισβητεί την ίδια την Ε.Ε. μέσα στο εσωτερικό σημαντικών ευρωπαϊκών χωρών.
Ο πόλεμος στη Συρία δεν είναι καθόλου συνηθισμένος πόλεμος, καθώς εμπλέκονται άμεσα σε αυτόν μεγάλες δυνάμεις, γειτονικές χώρες με διαφορετικά συμφέροντα, δυνάμεις του μουσουλμανικού κόσμου (πάνω από 1 δισεκατομμύριο ανθρώπων) και έθνη χωρίς κρατική υπόσταση, όπως είναι το κουρδικό. Οι αλλαγές στο θέατρο των μαχών και των συσχετισμών εξαναγκάζουν σε αναπροσαρμογές και σε αλλαγές ακόμα και συμμαχιών, δημιουργούν προστριβές και προβλήματα σε χτεσινούς συμμάχους, εγκαταλείπονται δυνάμεις που ως τώρα προστατεύονταν (ISIS), δημιουργούνται νέες συμμαχίες και άξονες, επηρεάζονται καθεστώτα και κυβερνήσεις σε μια ευρύτατη περιοχή που περιλαμβάνει Μέση Ανατολή, Ευρώπη και Καύκασο. Πίσω από όλα αυτά εντείνεται η αντιπαράθεση Δύσης και Ρωσίας. Τα όσα συμβαίνουν τώρα στην Τουρκία είναι ανεξήγητα, αν αφαιρεθούν από αυτό το γενικό πλαίσιο.
Ανάμεσα σε συμπληγάδες
Ένας καλός φίλος έλεγε, και σωστά, ότι πληθαίνουν τα γεγονότα όπου συγκρούονται δύο μπλοκ, αλλά δεν μπορείς να υποστηρίξεις καμία πλευρά. Αυτή η κατάσταση περιγράφει τη δομική αδυναμία να δράσει στις σημερινές συνθήκες, ένας άλλος πόλος, μια ανεξάρτητη δυναμική. Δεν είναι λίγες οι φορές που αυτή η προοπτική ματαιώνεται ακόμα και ως δυνατότητα, από την πίεση και τη σφοδρότητα της γεωπολιτικής σύγκρουσης. Υπάρχουν, επίσης, περιπτώσεις που ένας πόλος έκφρασης του λαϊκού παράγοντα είναι υπαρκτός, αλλά δυσκολεύεται στην πορεία να διατηρήσει την ανεξαρτησία του ή να μην επηρεαστεί από ισχυρούς ανέμους. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Αραβικής Άνοιξης.
Οι διαπιστώσεις αυτές δεν οδηγούν σε υποταγή στους ισχύοντες συσχετισμούς. Είναι, όμως, αναγκαία η δράση που βλέπει τις σημερινές τάσεις και δεν περπατά στα τυφλά. Με μια έννοια, το ερώτημα διαμορφώνεται ως εξής: Τι μπορεί να αντιπαρατεθεί στην ισχύ των αντιπάλων; Ποια αίσθηση υπάρχει για την πολιτική και τη γεωπολιτική, την ισχύ και τη σύγχρονη κρίση; Ένας σκέτος «κινηματισμός» δεν μπορεί να δώσει επαρκή διέξοδο σε τέτοιες συνθήκες. Ένας «τρίτος πόλος» είναι εύκολο να κατασκευαστεί «φαντασιακά» ή με την απλή επίκληση του «ούτε με τον έναν ούτε με τον άλλον». Δεν λύνεται όμως έτσι το πρόβλημα, αφού η αναγκαία διέξοδος οφείλει να έχει εκείνα τα υλικά που θα μπορούν να συγκινήσουν και να ενεργοποιήσουν ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις.
Οι λαοί της περιοχής δεν μπορούν να παραμένουν προσκολλημένοι στο άρμα κυβερνήσεων και δυνάμεων που μετέχουν στο νέο γύρο πολέμων, πραξικοπημάτων, σφαγών, εξαθλίωσης, και μάλιστα χωρίς να έχουν μια πιο συνολική ματιά για το ποιοι είναι φίλοι της ειρήνης, της δημοκρατίας, της προόδου. Ένα κίνημα ελευθερίας, δημοκρατίας και ειρήνης είναι αναγκαίο ενάντια στο νέο ιμπεριαλισμό, τους πολέμους που εξαπολύει και τις περιφερειακές επεκτατικές δυνάμεις. Είναι σίγουρο πως πολλά θα εξαρτηθούν από την ικανότητα σωστού προσανατολισμού σε ένα περιβάλλον πυκνό, σκοτεινό και αντιφατικό.
ΥΓ.: Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα δύο άρθρα του Φώτη Τερζάκη για την «Αρνητική Γεωπολιτική», που δημοσιεύθηκαν στο Δρόμο, φ. 319 και 320.

Γεωπολιτική και ισχύς

Γεωπολιτική: Βραχύς ορισμός: Η γεωγραφία της ισχύος. Εκτεταμένος ορισμός: Η μελέτη της σχέσης  γεωγραφικού περιβάλλοντος και πολιτισμικού οικοδομήματος με σκοπό την απόκτηση ή την διατήρηση οικονομικής ισχύος (γεωοικονομία) και στρατιωτικής ισχύος (γεωστρατηγική).
Ισχύς: Η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική δύναμη ενός κράτους σε συνδυασμό με την ικανότητα και την δυνατότητα αυτού του κράτους να τη χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά.
Αυτοί είναι κάποιοι, πιο απλοί ορισμοί που συναντά κανείς. Μια περισσότερο σύνθετη περιγραφή είναι η ακόλουθη:
«Γεωπολιτική ανάλυση ενός γεωγραφικού συστήματος ανισορρόπου κατανομής ισχύος καλείται η γεωγραφική εκείνη μέθοδος η οποία μελετά, περιγράφει και προβλέπει τις συμπεριφορές και τις επιπτώσεις των σχέσεων των αντιτιθεμένων και διακριτών διεθνών δράσεων ανακατανομής ισχύος και των ιδεολογικών μεταφυσικών που τις καλύπτουν, στο πλαίσιο των γεωγραφικών συμπλόκων που οι δράσεις αυτές εντοπίζονται και λειτουργούν». (Γ. Μάζης)
Ο ορισμός που παρατέθηκε, θεωρεί δεδομένη την ανισότητα κατανομής ισχύος και επίσης θεωρεί φυσιολογική κατάσταση τις διεθνείς δράσεις για την ανακατανομή της ισχύος σε μεγάλα γεωγραφικά σύμπλοκα, όπως περιφέρειες, ήπειροι, επίκεντρα κ.λπ.
Ο ιμπεριαλισμός ως έννοια είχε (και εξακολουθεί να έχει) το πλεονέκτημα ότι περιγράφει και συνδυάζει το οικονομικό γεγονός με το πολιτικό εποικοδόμημα που του αντιστοιχεί και τις κοσμοκρατορικές βλέψεις ή τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Νεότερες μελέτες για το σύγχρονο ιμπεριαλισμό (για παράδειγμα, των Ντέιβιντ Χάρβεϊ και Σαμίρ Αμίν) επιμένουν στα στοιχεία των παρεμβάσεων και του ανταγωνισμού αλλά και στη σημασία που έχουν οι πολύμορφες αναδιαρθρώσεις του κεφαλαίου.
Ο Παναγιώτης Κονδύλης μιλώντας για το «γεωπολιτικό δυναμικό» θα τονίσει:
«Η συμπλοκή των δύο συνθετικών στον όρο “γεωπολιτική” δεν υποδηλώνει μιαν αναγκαία αιτιώδη συνάφεια, δεν σημαίνει ούτε ότι η πολιτική καθορίζει οπωσδήποτε τη γεωγραφία (αν και μερικές φορές την επηρεάζει ουσιαστικά, όπως όταν π.χ. διανοίγει τη Διώρυγα του Σουέζ ή του Παναμά) ούτε ότι η γεωγραφία καθορίζει οπωσδήποτε την πολιτική (αν και εδώ η επιρροή μπορεί να είναι ουσιώδης, π.χ. νησιωτική θέση της Μεγάλης Βρετανίας). Σημαίνει, πολύ περισσότερο, ότι η πολιτική δεν μπορεί παρά να αναπτύσσεται σε στενή συνάφεια με έναν συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, και στην Ιστορία εναπόκειται να αποφασίσει με ποιάν έννοια και ποιάν απόκλιση θα καταστεί αμφίδρομη η σχέση αυτή.
Ώστε στο ευρύτερο επίπεδο γενικότητας μπορούμε να ορίσουμε το γεωπολιτικό δυναμικό ως την ιστορικο-κοινωνική παρουσία ενός συλλογικού υποκειμένου που με την πολιτική και λοιπή δυναμική του γεμίζει ορισμένο γεωγραφικό χώρο».

Η εξίσωση του κ. Νταβούτογλου

Ο βασικός θεωρητικός του νέο-οθωμανισμού, Αχμέτ Νταβούτογλου, στο βιβλίο του Το στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας, αναφερόμενος στην ισχύ μιας χώρας, προχωρά στη διατύπωση της εξίσωσης της ισχύος και αναλύει τα στοιχεία της (εκδόσεις Ποιότητα, σελίδα 48).  Έχει ενδιαφέρον να την παρουσιάσουμε.
Καταρχάς, για κάθε χώρα υπάρχουν τα Σταθερά Δεδομένα (ΣΔ). Αυτά είναι η Ιστορία (Ισ), η γεωγραφία (Γ), ο πληθυσμός (Πλ), ο Πολιτισμός. Υπάρχουν όμως και τα Δυναμικά Δεδομένα (ΔΔ). Αυτά είναι η Οικονομική Ικανότητα (ΟΙ), η Τεχνολογική Ικανότητα (ΤΙ), και η Στρατιωτική Ικανότητα (ΣΙ). Η Ισχύς μιας χώρας προκύπτει από τον τύπο:
Ι = (ΣΔ + ΔΔ) x (ΣΝ x ΣΣ x ΠΒ)
Στον τύπο αυτό, το ΣΝ αντιστοιχεί στη Στρατηγική Νοοτροπία, το ΣΣ στον Στρατηγικό Σχεδιασμό και το ΠΒ στην Πολιτική Βούληση.
Επειδή τα ΣΔ (Σταθερά Δεδομένα) =  Ισ + Γ + Πλ + Πο και τα ΔΔ (Δυναμικά Δεδομένα) = ΟΙ + ΤΙ + ΣΙ, τότε η συνάρτηση γίνεται:
Ισχύς = [(Ισ + Γ + Πλ + Πο) + (ΟΙ + ΤΙ + ΣΙ)] x (ΣΝ x ΣΣ x ΠΒ)
Η εξίσωση σίγουρα αφαιρεί αρκετά ακόμα στοιχεία και σίγουρα «ελέγχεται» με αυστηρά μαθηματικούς όρους. Σε κάθε περίπτωση, όμως, βλέπουμε πως συναρτώνται σταθερά στοιχεία με δυναμικά. Τα δυναμικά, όταν υπάρχουν ορισμένες προϋποθέσεις παίζουν αποφασιστικό ρόλο. Η φόρμουλα αυτή μας βοηθά στην εξέταση της ισχύος όσον αφορά κρατικές οντότητες, ιδιαίτερα χώρες με μια ορισμένη δύναμη. Στην Ιστορία έχουμε δει παραδείγματα μεγάλης ανισομετρίας ανάμεσα στους παράγοντες αυτούς, για παράδειγμα ανισομετρίες πολιτικής και οικονομικής δύναμης που πολλές φορές το πολιτικό στοιχείο έπαιξε αποφασιστικό ρόλο.
Σήμερα, η διεθνής κατάσταση είναι πιο πυκνή, πιο σύνθετη και δεν επενεργούν μόνο κρατικές οντότητες αλλά και άλλοι «μεγαπαίκτες» και παράμετροι διεθνικής εμβέλειας. Παραδείγματα αρκετά, όπως οι περίφημες «αγορές», τα νέα οικονομικά και πολιτικά σύμπλοκα (όπως η Ε.Ε. με τις ηγεμονικές δυνάμεις και την γραφειοκρατία που δημιουργεί), θρησκευτικά ρεύματα με ισχυρή πολιτική παρέμβαση (ας δούμε τον σημερινό ρόλο του σουνιτισμού), μεταναστευτικά ρεύματα που δεν «αφομοιώνονται» εύκολα και μπορεί να συνεχίσουν να παράγουν γεγονότα ακόμα και μετά από 2-3 γενιές (βλ. για παράδειγμα τον «ριζοσπαστισμό» στα προάστια του Παρισιού) και πολλά ακόμα.
Ανάρτηση από: http://www.e-dromos.gr
 

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..