Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Μια ερώτηση (από τον Ονειρμό) και πολλές απαντήσεις ή σχέδια απαντήσεων..



Σε μια συζήτηση με τον φίλο Ονειρμό (Ταξικές Μηχανές ) μου εξέφρασε μια πραγματική αγωνία υπό την μορφή ερώτησης, επ'αφορμή της υπόθεσης του ελλαδικού "ιδεολογικού μετώπισθεν" που ονομάζεται "γιουγκοσλαβικός πόλεμος".
Η εύλογη απορία ήταν (περίπου) η εξής:
Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε έλλογη και έμπρακτη κριτική, ταυτόχρονη και ισοδύναμη (ποιοτικά), και σε όλες τις ηγεμονικές παγκόσμιες δυνάμεις (ή ιμπεριαλιστικές δυνάμεις) και στις εθνικιστικές δυνάμεις που τις αντιπαλεύουν ή "αντιπαλεύουν";
Και γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε έλλογη και έμπρακτη κριτική, ταυτόχρονη και ισοδύναμη, σε όλους τους εθνικισμούς σωβινισμούς; κ.λπ
Η ερώτηση αυτή θα μπορούσε να έχει ακόμα μεγαλύτερη κειμενική έκταση, αλλά ας μπούμε στην ουσία της και ας αποφύγουμε (αρχικά τουλάχιστον) την σχολαστική μορφοποίησή της.
Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να ξεκινήσει κάποιος να απαντάει.
Ήδη, από την αρχή-αρχή της όποιας απάντησης σε μια τέτοια ερώτηση, φανερώνονται οι μεθοδολογικές, φιλοσοφικές, κοσμοθεωρητικές και ιδεολογικές θεμελιώσεις του εκάστοτε αποκρινόμενου στο καθήκον της απάντησης.
Ακόμα και οι όποιες αντιρρήσεις για την δομή και το περιεχόμενο της ερώτησης φανερώνουν τις θεμελιώσεις του αποκρινόμενου στο ερώτημα.
Πρόκειται για ένα λαβυρινθώδες ερώτημα που είναι ταυτόχρονα και ένας γόρδιος δεσμός που καλεί μια σπάθα κοπής του.
Η δική μας ταπεινή απάντηση έχει μάλλον απλές θεμελιώσεις.
Τις απλούστερες, τις οποίες σκοπεύω πάλι επ'αφορμή της ερώτησης του Γιάννη να τις εκθέσω όσο το δυνατότερο διαυγέστερα.

Καταρχάς είναι σημαντικό για μένα να αναγνωρίζει κάποιος την πραγματική εμμένουσα και ισχυρή ασυμμετρικότητα του κόσμου, και να το κάνει αυτό χαλιναγωγώντας την έμφυτη τάση του να επιθυμεί έναν κόσμο συμμετρικό, αρμονικό, σχεδόν τέλειο.
Αυτή η πρώτη θεμελίωση της σκέψης αλλά και της ηθικής πράξης σημαίνει ότι αυτός ο κάποιος που δέχεται την "ασυμμετρικότητα των όντων" δεν χώνει όπου μπορεί την επιθυμία του να είναι ο κόσμος συμμετρικός, άρα ταυτόχρονα δεν χώνει παντού την αντίστοιχη δυσθυμία του με το γεγονός πως ο κόσμος είναι ασύμμετρος και άγριος δια αυτής της ασυμμετρίας (του).
Αυτό σημαίνει πως κατά κάποιο τρόπο αυτός ο κάποιος (και η ταπεινότητά μου) δεν ζει και δεν αναπνέει με το όραμα και την εμμονή πως θα υπάρξει μια και γοργή και ριζική άρση της ασυμμετρίας και της αγριότητας του κόσμου.
Για να το κάνουμε αυτό που λέω ταληράκια θα πω τα εξής ακόμα διευκρινιστικότερα:
Είναι λάθος να περιμένουμε την αυτόματη, παγκόσμια, ταυτόχρονη και γοργή άρση και κατάργηση των κυριαρχικών σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων κατά την παραγωγή των υλικών μέσων της διαβίωσής τους αλλά και κατά την διεύθυνση των κοινών υποθέσεών τους.
Μπορούμε να ψάχνουμε, και να επιβάλουμε ακόμα, ευρεία προγεφυρώματα και ευρείες τοπικοποιήσεις (όχι απαραίτητα μόνον εθνικές, αλλά επίσης όχι απαραίτητα μη εθνικές αν προκύψει) μιας μη κυριαρχικής μη ιεραρχικής και μη ταξικής κοινωνίας, έχοντας όμως πάντα υπόψει μας πως η περικύκλωσή τους θα είναι πολεμική, στρατιωτική, και πως αυτό θα έχει καθοριστικές συνέπειες για την ίδια την εσωτερική δομή του νέου κοινωνικού και πολιτικού συστήματος που επιθυμούμε.
Η ίδια η παραδοχή αυτής της μεταβατικής πολεμικής κατάστασης σημαίνει αποδοχή μη ουτοπικών καταστάσεων και έναν πόλεμο φθοράς μεγάλης διάρκειας, αλλά επίσης σημαίνει εισαγωγή μας στον "θαυμαστό" κόσμο των κυνικών συμμαχιών, έστω εν μέρει κυνικών (δεν μπορούμε να συμμαχήσουμε με τον διάολο, αλλά πάντως δεν ψάχνουμε αγγέλους).
Η αναζήτηση συμμαχιών, η αποδοχή της ασυμμετρικότητας του κοινωνικού κόσμου, άρα και των διεθνών σχέσεων, η αποδοχή της ανάγκης για ένα μιλιταριστικό, δημοκρατικό μιλιταριστικό, πρότυπο άμυνας, η εμπλοκή μας σε πλέγματα υπερ-εθνικών συγκρούσεων και η ανάγκη να οργανώσουμε τον λαό σε μια διαρκή άμυνα και εγρήγορση, όλα αυτά δηλαδή που σημαίνουν ιδιαίτερους κινδύνους για το "όραμα" και προσγείωση στην λάσπη της μάχης για πολιτική, στρατιωτική και οικονομική επιβίωση, δεν είναι απλά αυτό που λέει η λέξη "προσαρμογή", αλλά μια αξία η οποία ακόμα κι αν θεωρηθεί αρχικά (ως) εξωτερική κάποια στιγμή εσωτερικεύεται και απολυτοποιείται.
Με λίγα λόγια, δεν έχουμε την δυνατότητα να θεωρήσουμε και να βιώσουμε τα πράγματα ως να ήταν δυνατόν να κάνουμε ένα χρονικό και χρονο-οντολογικό άλμα προς το σημείο του ώριμου αταξικού και μη ιεραρχικού κόσμου, αλλά είμαστε ακόμα περισσότερο από ποτέ υποχρεωμένοι να εσωτερικεύσουμε την παραμονή μας σε αυτό το σύστημα αντιπαράθεσης "ως έχει", ή έστω "ως έχει" υπό κάποιους δικούς μας ειδικούς όρους.
Αυτό σημαίνει συνεπαγωγικά πως όχι μόνον ακολουθούμε την γενική μορφή της ασυμμετρικότητας του αστικού κόσμου αλλά σε κάποιον βαθμό την επιτείνουμε κι΄όλας.
Δεν είναι ένα πράγμα εις το οποίο προσαρμοζόμαστε αναγκαστικά με πάντα την αναμονή της λήξης του μεταβατικού σημείου, αλλά κάτι το οποίο είναι ο κόσμος μας και θα είναι ο κόσμος μας για όσο ζούμε εμείς και άλλες δέκα, εκατό, χίλιες γενιές; ποιός ξέρει. Πάντως όχι σχετικά σύντομες υπερβάσεις, ούτε μια αναμονή της παγκόσμιας "αποκάλυψης".
Η αποδοχή της ασυμμετρικότητας (όπου λέμε "ασυμμετρικότητα" και όχι "ασυμμετρία" για να τονίσουμε την ενεργητική εμμένεια αυτής της κατάστασης), δεν λέει τίποτα το απόλυτα δεσμευτικό για την τήρηση των αταξικών ή ταξικών αρχών μας, μπορεί δηλαδή να σημαίνει πλήρη τήρηση μπορεί να σημαίνει άλλα σχήματα πιο ευέλικτα, ό,τι μας παίρνει και όπου μας παίρνει πολεμολογικά, ό,τι μας συμφέρει και πάντα σε επιφυλακή ως προς τους πραγματικούς παγκόσμιους συσχετισμούς δύναμης αλλά σε αναλογία προς την ικανότητα του εργαζόμενου λαού να θυσιαστεί για την υπόθεση. 
Ούτε είναι δυνατόν να επιβάλουμε προθέσεις στην κοινωνία και τον εργαζόμενο λαό, ούτε όμως μπορούμε να τον κοροϊδέψουμε.
Ο λαός θα θυσιαστεί για μια δημοκρατική σοσιαλιστική κοινωνία, για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια, αν θέλει να θυσιαστεί και θα είναι αυτός που θα ορίσει μόνος του τα μέτρα και τα σταθμά της σχέσης μεταξύ της (αυτο-)θυσίας του και της επιβίωσής του.
Γι'αυτό και ο λαός, η κοινωνία, είναι αυτή που θα αποφασίσει και για το είδος της αντίστασης προς την παγκόσμια ηγεμονία, άρα και το είδος των συμμαχιών του, ανάλογα με το είδος της βαθιάς εσωτερικής σχέσης που ο ίδιος επιθυμεί μεταξύ των προαναφερόμενων όρων (της θυσίας και της επιβίωσης).
Αν καταλαβαίνουμε τον λαό θα καταλάβουμε πως αυτά που λέω τώρα, συγχωράτε μου την "εκπροσωπευτική" ιδιότητα, και αυτά που είπα στην αρχή δεν είναι καθόλου άσχετα προς το ζήτημα της ενεργητικής αποδοχής της ασυμμετρικότητας και της κυριαρχικότητας του παγκόσμιου άρα και του εκάστοτε τοπικού κοινωνικού κόσμου.
Ο κόσμος θέλει σχήμα μάχης εντός αυτού του δεδομένου κόσμου, με ακτίνες πραγματικού φωτός προς ένα ριζοσπαστικό δημοκρατικό μέλλον, και όχι ένα γενικό σχήμα μιας λύτρωσης που θα έρθει.
Ο κόσμος θέλει ένα άλλο δημοκρατικό σύστημα, ακόμα κι αν έχει βυθιστεί στον κυνισμό και την συνωμοσιολογία.
Ο κόσμος θέλει να ακούσει για πράγματα που μπορούν να εφαρμοστούν, άρα και για έναν σοσιαλισμό της πράξης πέρα από τον συγκεντρωτισμό του παρελθόντος, αλλά και αυτό το θέλει γνωρίζοντας πως ένας συγκεντρωτισμός είναι απαραίτητος.
Και το κυριότερο για την συζήτησή μας:
Ο κόσμος δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τις "σταθερές" του, τον ιθαγενισμό του, την εμμονή του στον τόπο και το έθνος του, αλλά όταν ζητάει και κάτι άλλο ζητάει μια άλλη σύνθεση όλων αυτών με ένα πραγματικά δημοκρατικό διεθνές σύστημα.
Κατά κάποιο τρόπο, ακόμα και στις ηγεμονικές περιοχές του πλανήτη, πέραν των ιθαγενισμών, των σωβινισμών κ.λπ υπάρχει πάντα ισχυρή η αναζήτηση μιας άλλης σύνθεσης και ενός άλλου σεβασμού και των παραδόσεων αλλά και της ανάγκης να είμαστε νεωτερικοί άνθρωποι.
Σε μερικά πράγματα είμαστε υποχρεωμένοι να κινηθούμε με ειλικρίνεια στο "κέντρο", ακόμα κι αν αυτό λαμβάνει την μορφή του λεγόμενου περιφρονητικά από τον νεο-αριστερισμό ως "ακραίου κέντρου". 
Αυτά και άλλα... 



Ιωάννης Τζανάκος

KURDISTAN / xelil xemgin:jıbuna herkesek yare

Kurdistan, λίγα λόγια και καλά..



Ανάμεσα σε πυρά διαφορετικών αλλά πάντα σκοτεινών δυνάμεων, οι Κούρδοι προσπάθησαν και προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα του αγώνα για την ανεξαρτησία τους, την δημοκρατία, την ελευθερία, τις ανθρώπινες αξίες.
Σήμερα διάβασα 2 κείμενα: σε ένα τροτσκιστικό μπλόγκ ένα (μεταφρασμένο) κείμενο για την καθοριστική ήττα στο παρελθόν (2012) πραγματικά μετριοπαθών αντι-ασσαντικών δυνάμεων (Η Τραγωδία της Daraya - Παραναγνώστης) και ένα χολερικό ΧΥΔΑΊΟ άρθρο (γεμάτο χυδαία σχόλια "αντι-ιμπεριαλιστών") στο γνωστό πλέον στην Ελλάδα (την τόσο διψασμένη για αντι-ιμπεριαλιστικές αφέλειες και χυδαιότητες), έγκυρο όμως, αντι-ιμπεριαλιστικό μπλόγκ (Moon of Alabama A Deal Over Syria That Left The U.S. Out) το οποίο ήταν μέσα στην καλή χαρά για το ενδεχόμενο να εξωπεταχτούν οι Η.Π.Α από το αιματηρό παιχνίδι της Συρίας.
Οι μεν τροτσκιστές ζούνε με τις αναμνήσεις της δημοκρατικής αραβικής αντιπολίτευσης, και τις δημοκρατικές δυνατότητες που συνέτριψε (όντως) στην γέννησή τους το καθεστώς του Άσσαντ, οι δε μετα-σταλινικοί αντι-ηγεμονιστές, φιλορώσοι και άλλες ασθένειες, ζούνε με το όνειρό τους για ήττα της αυτοκρατορίας "τους" από τις αντι-ηγεμονικές δυνάμεις της περιφέρειας, αντι-ηγεμονικές να είναι κι ας είναι ό,τι να'ναι!
Οι αυτόνομοι όπως είδαμε αλλού έχουν θέμα με τα ιδεολογικά μετώπισθεν του γιουγκοσλαβικού πολέμου και τον "σατανά" Μιλόσεβιτς, και από ό,τι βλέπω στον "κομμουνιστικό" χώρο υπάρχει μεγάλη θλίψη για την επικείμενη πτώση του Τσαβισμού (είναι κρίμα που δεν διέσωσα κάποια σχόλιά μου στο παρελθόν τα οποία έδειχναν την απόλυτη περιφρόνησή μου στον Τσάβες, τον τσαβισμό κ.λπ από την αρχή).


Θα τα πω, και πείτε ό,τι θέλετε..
Θα έχετε βέβαια καταλήξει ότι είμαι υπερβολικός άνθρωπος. 
(Ίσως ο μόνος άνθρωπος που τελικά με κατανοεί, αναιτίως, είναι ο Γ.Ευσταθίου (Ονειρμός)[Ταξικές Μηχανές], παρά την τάση μου να σπάω τις συμβάσεις της ευγενικής επικοινωνίας με τους "χώρους" και τα "έθνη" της αριστεράς και του κινήματος αλλά και με τον ίδιο κατά καιρούς. 
Συγχώραμε με εσύ τουλάχιστον Γιάννη, που σε αναφέρω δημοσίως, αλλά μιας και θα τα πω, πρέπει να σε αναφέρω ως εξαίρεση, γιατί το αξίζεις αυτό.)
Ε, λοιπόν, είστε εντελώς βαρεμένοι και αποβλακωμένοι και με την κακή έννοια παράταιροι και άκαιροι αγαπητοί και μη αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι ή "σύντροφοι".
Πάλι εκτός του πραγματικού συμφραζόμενου, πάλι με τις ιδεολογικές ή ιδεοληπτικές προϋποθετικότητές σας, πάλι ακολουθώντας έναν κακό ιδεολογικό νοησιαρχισμό, πάλι και ξανά και ξανά-μανά.
Ούτε μια κουβέντα για ένα πραγματικό δημοκρατικό κίνημα, γιατί έχει την ατυχία να περιέχει όλα εκείνα που δεν αρμόζουν σε οποιαδήποτε α-πριορική προϋποθετικότητα:
Αριστερό δεν το λές, ταξικό δεν το λές, δεν είναι όμως δεξιό ή συντηρητικό, αντι-ιμπεριαλιστικό δεν το λες, το λένε και υπόδουλο στους αμερικάνους, αλλά όλες οι ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θέλουν να εξαφανιστεί.
Δεν σας κάνει την χάρη να είναι "οριαντελιστικά" επαρκές, είναι εκνευριστικά κοσμικιστικό, είναι αντι-ισλαμιστικό, δεν είναι αραβικό κίνημα, δεν είναι "αντι-σιωνιστικό" αλλά δεν έχει και έναν τόσο καθαρό αντι-εθνικιστικό προσανατολισμό για να το αγαπήσουν πολύ οι αντι-εθνικιστές των ψυχιατρείων (αυτόνομοι, αντιφά, επιθεώρηση Σεράγεβο κ.λπ).  
Επειδή πολεμά την Τουρκία προσέχουν οι ανόητοι όλοι μη τυχόν και υπάρξει στην Ελλάδα "αντιτουρκικός εθνικισμός", αυτό είναι το πρόβλημά τους.
Με λίγα λόγια δεν μπορεί να μπεί στα κουστουμάκια σας, ανόητοι.
Και βέβαια, έχει "σταλινική" προέλευση, αλλά από την άλλη δεν είναι "σταλινικό", οπότε το μισούν ήδη όλοι, και οι σταλινικοί γιατί δεν παρέμεινε να ανάβει το καντήλι του μουστάκια και οι "αντισταλινικοί" γιατί ό,τι "σταλινικής" προελεύσεως είναι αμαρτωλόν, σατανικόν, απεταξάμην..
Στην πραγματικότητα αυτό το κίνημα έχει δημιουργήσει πρόβλημα σε όλη την αριστερά, ειδικά στην Ελλάδα, και μόνον κάποιοι αναρχικοί (όχι όμως όλοι) έχουν δείξει πραγματικό ενδιαφέρον, παρά το γεγονός πως αποκρύπτουν κάποιες ενοχλητικές λεπτομέρειες.
Όλοι αυτοί περιμένουν την πτώση αυτού του κάστρου της πραγματικής νέας αριστεράς και του πραγματικού νέου δημοκρατισμού, για να επιπέσουν ως γύπες με τις "ψύχραιμες" αναλύσεις τους και να επαναφέρουν την ιδεολογική τάξη.
Πραγματικά τους λυπάμαι όλους αυτούς.
Η ιδεολογική μυωπία έχει και τα όριά της και αν αυτά υπερβληθούν οδηγούν στην πολιτική και ιδεολογική ανηθικότητα.
Το γεγονός πως όλοι αυτοί υποχρεώνονται να αναφερθούν σε κάποιες πτυχές του κινήματος του Άπο, αλλά δεν θίγουν τα δύσκολα του πράγματος, άρα στην κρίσιμη στιγμή τους βλέπεις να χύνουν δηλητήριο, όλο αυτό το γεγονός λοιπόν είναι πραγματικά λυπηρό και ένδειξη πτώσης και πραγματικής παρακμής.
Ας τους αφήσουμε όμως να ασχοληθούν με το μπουρκίνι, αυτό είναι που τους αξίζει, να συνδράμουν σε ένα κίνημα και αντι-κίνημα τρολς και τρολαρισμάτων.  

Αυτό που έχω να τους πω είναι πως η σκέψη του Α.Οτσαλάν θα παραμείνει αθάνατη, ούτως ή άλλως, και το νέο δημοκρατικό κοινωνικό σχέδιο της Ροζάβα και η φιλοσοφία και η δράση των ένοπλων λαϊκών σωμάτων του ΡΚΚ θα αποτελέσουν το νέο πρότυπο της δημοκρατικής δράσης έτσι κι αλλιώς.
Ας ελπίσουμε να μην χρειαστεί μια ολοκληρωτική θυσία για να γίνει αυτό κατανοητό.




Ιωάννης Τζανάκος

Το νόμισμα της ζωής..



Όλους τους ντελάληδες τους ξέραμε
και τους θυμόμασταν στους άγριους ύπνους
Όλους τους ψεύτες τους μάθαμε
και τους κλείναμε τη πόρτα
Μόνον έναν αφήσαμε
οι αθώοι,
τόσο ένοχοι στην αθωότητά μας,
Τον ντελάλη της ζωής..
 
Της ζωής μας, της ζωής
Της ζωής μου, της ζωής
Της ζωούλας
και της μεγάλης και ατρόμητης ζωής
Της ζωής που είναι εδώ και μόνον
Της ζωής αλλού
σε αθέατα ύψη
σε άγνωστες πατρίδες..
 
Αυτό τον ντελάλη ξεχάσαμε να σκοτώσουμε
και γυρνάει δω και κει με ένα κάλπικο νόμισμα
Τι λέει πάνω του;
Ζωή!
 
Ζήσε δούλε
ζήσε
Ζήστε σκλάβοι
ζήστε
Η ζωή και ο εχθρός θάνατος
Οι κακοί μας διώκτες
Οι καλοί μας φίλοι
με τα κάλπικα νομίσματα..
 
Ζήσε φτηνά, αλλά ζήσε
φωνάζει ο ντελάλης
Ζήσε άξια, αλλά ζήσε
κραυγάζουν οι ντελάληδες
με τα κάλπικα νομίσματα
που άλλο δεν έχουν όνομα,
Μόνο ζωή το λένε
και βίο
και αγώνα ενάντια
στους κακούς μας διώκτες
και αποφυγή του πόνου
και βρώμικα θυμιάματα..
 
Ζήστε δούλοι με το νόμισμα της ζωής
Πουλήστε αγοράστε
Γυρίστε όλα τα παζάρια των ιδεών
Δοξάστε την επιθυμία να είστε ζωή..
 
Και μην ξεχάσετε
Είστε δούλοι
δούλοι..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

XeLiL Xemgin DeLaL

XeLiL Xemgin Siwaro

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

Η ζωή και ο θάνατος του φονταμενταλιστή..

Απόφθεγμα Αυτόνομου Φασίστα, που δηλώνει ψευδώς ότι είναι και υπερασπιστής του Ισραήλ:
"Το έθνος, ακόμα και στις πιο φιλειρηνικές στιγμές του έχει τα θεμέλια του στο           πόλεμο και στο θάνατο..."
                                 
Ο Φονταμενταλισμός είναι μια διεθνιστική υπερ-εθνική ιδεολογία.
Επικαλείται την οικουμενική κοινότητα των πιστών. 
Μισεί την έννοια του έθνους σε κάθε της εκδοχή.
Ο σκοπός του είναι μια υπερβατική ζωή δια της θυσίας του εαυτού και του εχθρού..

                                      
Θανατερό αποτέλεσμα του φονταμενταλιστικού α-εθνισμού:
                                         Αποτέλεσμα εικόνας για αυτοκαθορισμός Κουρδιστάν πτωματα τζιχαντιστες
                                       
                                         
Τα θεμέλια της "Τουρκικής Δημοκρατίας" είναι ναζιστικά φυλετιστικά.
Οι συμπάθειες δεν κρύβονται:
                 
                                             Αποτέλεσμα εικόνας για αυτοκαθορισμός Κουρδιστάν πτωματα τζιχαντιστες γυναικες

                                           
Στον φονταμενταλιστικό θάνατο και την υπερβατική υπερ-ζωή του, που βρίθει λατρείας του σώματος και ενόρμησης, το εθνικό κίνημα του Κουρδιστάν και ο πραγματικός διεθνισμός απαντάει με θάνατο.
Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΗ Α-ΕΘΝΙΣΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.
Και το δημοκρατικό έθνος λοιπόν και ο πραγματικός διεθνισμός έχει σαν προϋπόθεσή του και          θεμέλιό του ακόμα και στις πιο φιλειρηνικές στιγμές του τον πόλεμο και τον θάνατο: 
Την εξολόθρευση του φονταμενταλιστή:

Αποτέλεσμα εικόνας για αυτοκαθορισμός Κουρδιστάν
               
Οι Τούρκοι φασίστες είναι και φονταμενταλιστές:

                                     Αποτέλεσμα εικόνας για αυτοκαθορισμός Κουρδιστάν

                                     
ΤΟ ISIS είναι το ίδιο με το   τουρκικό κράτος..

                                  Αποτέλεσμα εικόνας για αυτοκαθορισμός Κουρδιστάν

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΟΡΦΩΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ, ΠΟΛΕΜΟΣ, ΕΞΌΝΤΩΣΗ.
ΌΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΕΝ ΓΕΝΕΙ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝ ΓΕΝΕΙ, ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΕΝ ΓΕΝΕΙ, ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΕΝ ΓΕΝΕΙ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΝ ΓΕΝΕΙ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΤΑ ΕΙΔΗ, ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ, ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΣΥΜΜΑΧΟΣ ΤΟΥ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟΥ.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ,
ΚΑΙ ΘΑ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ ΤΟΥΣ:
                                           

Αποτέλεσμα εικόνας για αυτοκαθορισμός Κουρδιστάν πτωματα τζιχαντιστες







Ιωάννης Τζανάκος

Η ιδεολογική χυδαιότητα της "αυτονομίας" και του αριστερισμού: grassrootreuter / Η περιβόητη αθώωση της χυδαιότητας.

Μια πρώτη ματιά.
Σκοπεύω βέβαια να κάνω μεγαλύτερη φάση με τις θεωρητικές αρλούμπες που αραδιάζουν οι ανόητοι, τα πτώματα της "αυτονομίας", σε μια άλλη διασκεδαστικότερη αλλά και πιο σκληρή δημοσίευση.


Η περιβόητη αθώωση της χυδαιότητας. - grassrootreuter - WordPress ...

Προλογικό σχόλιο

Ιωάννης Τζανάκος

Αρχή της εύστοχης μαύρης προπαγάνδας είναι να είναι γκρίζα, να διατηρεί δηλαδή έναν βαθμό αλήθειας εντός του Λόγου της για να είναι έτσι διεισδυτικότερη στους ισχυρισμούς της.

Οι εύστοχες προπαγάνδες είναι συνήθως γκρίζες, στηρίζονται σε έναν ειδικό τύπο ψυχικής και νοητικής στάσης που έχει να κάνει με μια μορφή ετεροκαθορισμού της σκέψης από την (λανθασμένη-ψευδή) σκέψη του στοχοποιημένου αντιπάλου.

Αντί να αναδύεται το όποιο σαθρό ή αναπόδεικτο ή ψευδές στοιχείο της σκέψης του αντιπάλου μαζί με τα ισχυρά στοιχεία της, σε συμπλοκή δηλαδή με τα όποια επιχειρήματα του αντιπάλου κατά την διαλεκτική διαμάχη, προτιμώνται μόνον τα σαθρά επιχειρήματα και δεν αναφέρονται τα όποια (αν υπάρχουν) ορθολογικά επιχειρήματα.

Πρόκειται για τυπική δικηγορίστικη πρακτική που έχει σχέση βέβαια με την ανάπτυξη του Λόγου εντός του πλαισίου της νομικής σκέψης, δράσης και κανονικοποίησης της ζωής.

Εννοείται πως τελικά προέχει η αναπαραγωγή του ιδεολογικού και ηθικοπλαστικού Λόγου του σοφιστή όπως ήταν στην αρχή.

Όλα πρέπει να παραμείνουν όπως είχαν πριν.

Να μην διαταραχθεί δηλαδή η ιδεολογική και ψυχική/ψυχωτική ισορροπία του φορέα του Λόγου.

Το ζήτημά μας εδώ δεν είναι να υπερασπιστούμε τις πρακτικές, τα λάθη και τα όποια εγκλήματα του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς (τα οποία είναι υπαρκτά και αναμφισβήτητα), αλλά να αποκαλύψουμε το μίσος των αριστεριστών εκείνης της εποχής και το φιλο-ιμπεριαλιστικό  άρρωστο πάθος τους που ήταν και εκείνο το οποίο τους συγκρότησε ως ξεχωριστό χώρο μετά τον γουγκοσλαβικό πόλεμο.

Ο Μιλόσεβιτς δεν αθωώθηκε από τους διώκτες τους, ή εν πάσει περιπτώσει δεν αθωώθηκε στο συντριπτικό σύνολο των κατηγοριών που του φορτώθηκαν, και για τον προφανή λόγο ότι η δικαστική διαδικασία διακόπηκε λόγω του θανάτου του αλλά και γιατί όντως ήταν ένοχος για πολιτικά εγκλήματα αλλά και για "ένοχους" ιδεολογικούς και πολιτικούς χειρισμούς, από οποιαδήποτε σκοπιά κι αν το δει κανείς.

Όμως οι σκοπιές δεν είναι δυνατόν να είναι ίδιες στην εξωδικαστική διαδικασία της ιστορικής δίκης, ή για να το πούμε καλύτερα, στην διαδικασία κατά την οποία πολιτικοί και ιδεολογικοί δρώντες αποφασίζουν για την κρίση της "ιστορίας".

Ο Μιλόσεβιτς λοιπόν παρά το γεγονός πως τάχθηκε κυνικά και ανενδοίαστα υπέρ των εθνικών εθνοτικών συμφερόντων τα οποία εκπροσωπούσε εκείνη τη στιγμή, δεν υπερέβη κάποια όρια, τα οποία υπερέβησαν όλοι οι άλλοι εθνικιστές ηγέτες, είτε αυτοί ανήκανε στο δικό του "εθνοτικό" στρατόπεδο είτε σε εχθρικά "εθνοτικά" στρατόπεδα.

Ο Μιλόσεβιτς υπερέβη και αυτός τα περισσότερα ανθρώπινα δημοκρατικά όρια, όπως όλοι οι εθνικιστές ηγέτες και τα εθνικιστικά κινήματα στην Γιουγκοσλαβία, δεν τίθεται ένα τέτοιο θέμα, ούτε τίθεται θέμα αν ήταν "αριστερός". 

Ίσως όμως ήταν ο μόνος που θέλησε να μπεί ένα όριο στην παρέμβαση της δύσης και τις πρακτικές της εθνοκάθαρσης.

Αυτό, το οποίο ακόμα και οι δυτικοί ιμπεριαλιστές αναγκάστηκαν να δεχτούν, δεν το δέχονται σε καμμία περίπτωση οι αριστεριστές αυτόνομοι δουλοπρεπείς ιδεοληπτικοί δυτικοφασίστες.

Δεν τους βολεύει να το δεχτούν, και έτσι αν και θα μπορούσαν να ασκήσουν εκεί κριτική, και να αναφερθούν στην πιθανότητα να έχουν πειραχθεί τα στοιχεία (ή να έχουν τραβηχτεί από τα μαλλιά) όσον αφορά την ευθύνη του Μιλόσεβιτς στα γεγονότα των αιματηρών και άθλιων κατά τα πάντα εθνοκαθάρσεων που διενέργησαν οι Σέρβοι τσέτνικ εθνικιστές, ενώ λοιπόν όλα αυτά τα τσόλια του δυτικισμού και της δουλοπρέπειας θα μπορούσαν να ασχοληθούν με την ουσία της ευθύνης του Μιλόσεβιτς ακόμα και εκεί που θα ήταν δυνατόν αυτός να αθωωθεί (μερικά) και να δομήσουν μια συγκεκριμένη αντίρρηση αλλά εκεί που και ο αντίπαλος έχει πιθανόν κάποιο δίκιο, αντί γι΄αυτό προτίμησαν βγάζοντας πάλι αφρούς από το άρρωστο ιδεολογικό τους βρωμόστομα να συντηρήσουν το ίδιο παραμυθάκι, αλλά πιό ντροπαλά:

Όλη η Δύση λύσσαγε ότι κύριος υπεύθυνος ήταν μόνον "οι Σέρβοι" (το "μόνον" ήταν περίτεχνα λεχθέν, βέβαια) και οι αυτόνομοι λιγδιάρηδες ακόλουθοί της επιτείνανε τον αντι-σερβικό ρατσισμό και συγκατανεύανε σιωπηλά στην μονομερή επίθεση της Δύσης μόνον στους Σέρβους εθνικιστές, ενόσω οι άλλοι εθνικιστές και εθνικισμοί πέρναγαν κάτω από τα γεγονότα μόνον σαν θύματα.

Ειδικά ο εθνικισμός του  Izetbegovic , πρωτοπόρου του ισλαμιστικού φονταμενταλισμού πέρασε και περνάει βέβαια στο ντούκου ( Αλια Ιζεμπεκοβιτς 1925-2003 - Indymedia).

Γαργάρες το έκαναν οι σερβοφάγοι και το κάνουν ακόμα, όπως και με τον UCK, και συνεχίζουν απτόητοι.

Αλλά το θέμα έχει μιαν αδιόρατη "προσωπική" διάσταση. 

Μπορούμε να πούμε πως οι Σέρβοι εθνικιστές ως ισχυρότεροι είχαν την ευθύνη των περισσότερων εγκλημάτων, αντικειμενικά, χωρίς αυτό να τους αθωώνει (η αναλογία του μεγέθους του εγκλήματος σε σχέση με το έγκλημα καθαυτό), όντως η ευθύνη είναι μεγαλύτερη.

Γιατί τόση φασαρία με τον Μιλόσεβιτς;

Είναι προφανές πως μέσω μιας ηπιότερης προσωπικότητας, έστω στα πλαίσια του κυνικού ρεαλισμού ή του ιδιότυπου γιουγκοσλαβικού-σερβικού υπερεθνικισμού του Μιλόσεβιτς, στοχεύεται κάθε αφήγηση που τολμά να αναφέρεται στο έθνος.

Δεν θα σχολιάσω τις τελευταίες γραμμές του ξεφτίλα "αναλυτή", όπου ενοχοποίηση ηθικισμός, οι προηγούμενες σοφιστείες και ένας συνηθισμένος υπερ-διεθνισμός καταλήγουν εκεί που θέλουν να καταλήξουν: στη γνωστή ψυχωτική ισορροπία που λέει ότι κάθε αναφορά στο "έθνος" είναι δολοφονική εγκληματική (και καθάρισε το ιδεολογικό βλήμα). 

Απαξιώ, ως θεωρητικός να αναλύσω και να κρίνω αυτή την ξεφτίλα που θέλει να περνιέται και σαν "Λόγος".

Στέκομαι μόνον στο γεγονός πως ο ξεφτίλας δεν λέει κουβέντα για αυτό ακριβώς που είναι το θέμα της όλης κουβέντας.

Συμφωνούσε ή όχι, συμμετείχε ή όχι ο Μιλόσεβιτς στους συνολικούς σχεδιασμούς εθνοκάθαρσης εκ μέρους των Σέρβων Τσέτνικ;

Απαντήστε, χωρίς δίκη προθέσεων ή πολιτικές μεταφορές και επι-ενοχοποιήσεις.

Δεν θα απαντήσετε.

Ο  Μιλόσεβιτς συμμάχησε και με τους Τσέτνικ, πολιτικά και στρατιωτικά, αυτό είναι αναμφισβήτητο αλλά δεν του προσδίδει πλήρη ενοχή όσον αφορά τα συγκεκριμένα εγκλήματα με τον τρόπο που τέθηκε αυτό από το διεθνές δικαστήριο και από την "δυτική αριστερά".

Ακόμα και οι δυτικοί, επειδή είναι σοβαρότεροι από τα τσόλια τους, είναι υποχρεωμένοι να το πούνε και να το διερευνήσουν αυτό.

Τα τσόλια δεν θα το πούνε, τα τσόλια θα θελήσουν να ζήσουν το ιδεολογικό όνειρο που τους χάρισε η αγαπημένη τους Δύση ακόμα και όταν αυτή θα σοβαρέψει και θα θελήσει να κάνει νηφάλιους απολογισμούς.

Σε αυτή τους την συνεχιζόμενη ονείρωξη θα τους βοηθήσουν "διαλεκτικά", όπως πάντα, οι ίδιοι οι εθνικιστές (φιλοσέρβοι φιλορώσοι κ.λπ) οι οποίοι με τις θριαμβολογίες τους είναι ταμάμ για αντιπαράθεση με τα τσόλια.

Υπερεθνικιστικά τσόλια σε "αντίθεση" με τα  υπερ-διεθνιστικά τσόλια. 

Μα είναι αυτονόητο ότι όλοι οι εθνικισμοί είναι το ίδιο! θα πούνε τα ψοφίμια της "αυτονομίας", μόνον που αυτό δεν το λέγανε τότε αλλά λύσσαγαν αν τους το έλεγες και ταυτόχρονα ΤΩΡΑ που το λένε αυτό, στο ίδιο το κείμενό τους επαναλαμβάνουν αυτό ακριβώς το αντίθετο, ότι ο σερβικός εθνικισμός ήταν χειρότερος.

Πολλά άλλα από αυτά που λένε (για τους έλληνες εθνικιστές, τους ρώσους εθνικιστές κ.λπ) είναι απλά ορθά, ε και;

Θα τους πούμε και μπράβο;

Ναι, είναι καλύτεροι από τους χρυσαυγίτες, αυτό το επίτευγμα μπορώ να τους το αναγνωρίσω..

Ξεφτίλες, απλά ξεφτίλες Κόνταγκιον Ιός και "αυτονομία". 

Πετάξτε τους στα ιδεολογικά σκουπίδια..  

 

 


Η περιβόητη αθώωση της χυδαιότητας.


Η περιβόητη αθώωση της χυδαιότητας.
Η είδηση της μετά θάνατον αθώωσης του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς έκανε τον γύρο των ελληνικών ιντερνετικών μμε με έναν αέρα λύτρωσης. 
Η είδηση μεταδόθηκε ως εξής ”Ο άνθρωπος που τόσο αδικήθηκε από τους ιμπεριαλιστές πλέον αθωώθηκε ακόμα και από τους ίδιους”. Πάνω σε αυτή τη “δικαίωση” επιβεβαιώνεται με έμμεσο τρόπο και μια ηθική δικαίωση του εθνικισμού: “το να είσαι εθνικιστής δεν είναι έγκλημα, το να αγαπάς τη πατρίδα δεν σημαίνει να είσαι φασίστας, απλά μας πολεμούν κτλ κτλ”.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Εδώ δεν θα αναλωθούμε στο να περιγράψουμε θεωρητικά την αναγκαία συνέχεια που υπάρχει μεταξύ ρατσισμού, εθνικισμού και ρατσιστικών εγκλημάτων. 
Αλλά η ελληνική και η σερβική εθνική αφήγηση, οι οποίες έχουν επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στην εικόνα τους ως ηγεμονικών ιστορικά και ηθικά δικαιωματικά κυριάρχων δυνάμεων[1] στα Βαλκάνια, είχαν δεχτεί μεγάλο πλήγμα στους γιουγκοσλαβικούς πολέμους: η ήττα τους τους στέρησε την δυνατότητα να γράψουν την ιστορία από τη πλευρά των νικητών. 
Φάνηκε ξεκάθαρα το αυτονόητο: ότι ο Σερβικός εθνικισμός δεν ήταν τίποτα παραπάνω από όλους τους άλλους: ένας σφαγέας που πολεμούσε για τη συγκρότηση καθαρού και ομοιογενούς εθνικού κράτους. 
 Έτσι η αθώωση του Μιλόσεβιτς είναι σαν να έδωσε πίσω κάτι από τούτη τη χαμένη αίγλη αλλά και δυνατότητα ηθικολογίας μέσω της εθνικής αφήγησης. Είναι όμως αθώος ο Μιλόσεβιτς;

Η βιασύνη της αναπαραγωγής μιας νομικής αθώωσης για μια συγκεκριμένη υπόθεση ξεχνά τι έκανε πραγματικά ο Μιλόσεβιτς και ότι η νομική αθώωση ή ενοχή δεν απαλλάσσει κάποιον από την πραγματική ιστορική ενοχή. 
Ο Μιλόσεβιτς πέρα από την εμπλοκή του στη Βοσνιακή σύγκρουση είχε τεράστιο ιστορικό δολοφονιών πολιτικών αντιπάλων, εθνικιστικών μεθοδεύσεων εναντίων των Κροατών, των Βόσνιων και των Αλβανών του Κοσόβου, καταπίεσης, αστυνομοκρατίας, εκκαθαρίσεων εντός και εκτός του ίδιου του του κόμματος, προσωπικών επιλογών ακραίων εθνικιστών σε κομβικές θέσεις του σερβικού στρατού κατά τη διάρκεια του πολέμου, αναστύλωσης της αξίας και του κύρους της σερβικής εκκλησίας, προσωπικού σχεδιασμού άπειρων επιχειρήσεων επιθέσεων σε περιοχές άλλων εθνοτικών ομάδων και μια δεδηλωμένη πρόθεση να συγκροτήσει μια κεντρικοποιημένη Γιουγκοσλαβία όπου ο σερβικός παράγοντας θα ήταν οικονομικά και πολιτικά κυρίαρχος. Αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι Μιλόσεβιτς συμμάχησε εκλογικά με το φασιστικό κόμμα του Vojislav Seselj, έναν περιβόητο σέρβο εθνικιστή, λάτρη των Chetniks, εγκληματία πολέμου και φανατικό αντικομμουνιστή, ο οποίος είχε ήδη εθνικιστική δράση από την περίοδο της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. 
Ο ίδιος το 1998 είχε ήδη καταμετρημένες αρκετές ώρες μάχης με τις παραστρατιωτικές του ομάδες στο πλευρό του Κάραζιτς
Ο Μιλόσεβιτς ήταν πρόεδρος της Σερβίας και προσωπικά συνέβαλε στην επί 3.5[2] χρόνια πολιορκία του Σαράγεβο. 
Τα σερβικά στρατεύματα ήταν δικά του στρατεύματα, αυτά του σερβικού έθνους που δημοκρατικά τον είχε εκλέξει και που συμπυκνώνονταν στο πρόσωπο του. 
Η λίστα των ιστορικών ευθυνών και εγκλημάτων είναι τεράστια. Το ερώτημα όμως παραμένει: Αθωώθηκε όντως ο Μιλόσεβιτς;

Οι ίδιοι άνθρωποι που τόσα χρόνια κατηγορούσαν το δικαστήριο της Χάγης ως μη ικανό να δικάσει τον Μιλόσεβιτς είναι οι ίδιοι που ξαφνικά δέχτηκαν την υποτιθέμενη απόφαση της αθώωσης του, θεωρώντας ότι ούτε αυτοί που τον δίκασαν μπορούν να τον βρουν ένοχο. 
Φανερώνουν έτσι ότι οι ενστάσεις τους στη δίκη σε καμία περίπτωση δεν ήταν δικονομικές ή πολιτικές αλλά πολιτικάντικες, στα μάτια τους ο Μιλόσεβιτς ήταν πάντα ήδη αθώος γιατί ό,τι έγινε για αυτούς δεν ήταν έγκλημα. 
Απλά έψαχναν έναν τρόπο να δικαιολογηθεί ότι έγινε, γιατί αν υπάρξει η παραδοχή του εγκλήματος, ότι δηλαδή η σπουδαία διήγηση του έθνους βασίζεται στη σφαγή χωρίς τέλος, το έθνος χάνει την σπουδαία ηθική του βάση. 
Ακριβώς για αυτό το λόγο, τα δημοσιεύματα που τιτλοφορούνταν ως “η αθώωση που δεν έγινε ούτε μονόστηλο” δεν αφιέρωσαν ούτε αυτά πάνω από μια παράγραφο στην αθώωση του, και αρκέστηκαν σε αποσπάσματα από το υποτιθέμενο κείμενο της αθώωσης. 
Γιατί ακόμα και το ίδιο το νομικό κείμενο στο οποίο αναφέρονται δεν αναφέρει πουθενά την αθώωση του. 
Τι λέει συνεπώς το νομικό κείμενο; Τον αθωώνει όντως;

Η δίκη του Μιλόσεβιτς έχει σταματήσει λόγω του θανάτου του, και συνεπώς ο Μιλόσεβιτς από νομικής πλευράς δεν είναι ούτε αθώος ούτε ένοχος. Η δίκη που διεξάγεται τώρα είναι αυτή του στενού του συνεργάτη Ράντοβαν Κάραζιτς. Κάπου μέσα στις 2.590 σελίδες, στην σελίδα 1.303 αναφέρεται το συμπέρασμα ότι ο Μιλόσεβιτς δεν είχε εμπλοκή στο σχεδιασμό των επιχειρήσεων του Κάραζιτς και ότι δεν συμφωνούσε πολιτικά με όλες τις ενέργειες του τελευταίου [ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΕΠΙ ΚΑΠΟΙΩΝ ΑΟΡΙΣΤΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ, ΧΑΦΙΕ, ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΔΕ ΛΕΣ ΤΙΠΟΤΑ ΡΟΥΦΙΑΝΕ]. 
Πουθενά δεν αναφέρεται όμως η μη εμπλοκή του στις ενέργειες. 
Αντιθέτως στο ίδιο κείμενο αναφέρεται ότι ο Μιλόσεβιτς παρείχε οπλισμό και στρατεύματα στον Κάραζιτς και ότι τα στρατεύματα αυτά ήταν τα στρατεύματα του γιουγκοσλαβικού στρατού που ήταν υπό τον έλεγχο της Σερβίας. 
Ούτε από νομικής πλευράς υπάρχει συνεπώς κάποια αθώωση.

Το φάντασμα του Μιλόσεβιτς το οποίο έρχεται κάθε φορά να διεκδικήσει τη δικαίωση του είναι το φάντασμα όλων των εθνικισμών που προσπαθούν στο συλλογικό ασυνείδητο να απωθήσουν το καταστατικό του τραύμα, το καταστατικό τους έγκλημα. 
Το έθνος, ακόμα και στις πιο φιλειρηνικές στιγμές του έχει τα θεμέλια του στο πόλεμο και στο θάνατο. [ ΕΣΕΝΑ ΑΡΧΙΔΙ ΣΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ Η ΥΠΕΡΕΘΝΙΚΗ ΤΖΙΧΑΝΤ;;;]

Υποσημειώσεις

[1] Αξίζει να θυμηθούμε ότι υπάρχουν μέχρι σήμερα φήμες ότι ο τότε υπουργός εξωτερικών της Ελλάδας Αντώνης Σαμαράς είχε συναντήσεις με τον Μιλόσεβιτς με σκοπό την κατασκευή κοινού πλάνου διαμελισμού της δημοκρατίας της Μακεδονίας και μοιράσματος των εδαφών της από τις δύο χώρες Σερβία και Ελλάδα. Το περιβόητο σύνθημα «σύνορα με τη Σερβία». Το πλάνο απορρίφθηκε από τον Κ.Μητσοτάκη.
[2]. Η πολιορκία του Σαράγεβο υπήρξε η μακροβιότερη πολιορκία πόλης στην σύγχρονη ιστορία. Κράτησε από τις 5 Απριλίου του 1992 μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου του 1996 (1425 ημέρες).


comments on “Η περιβόητη αθώωση της χυδαιότητας.”
Κλέων Ι.
24.08.2016
Και με την ευκαιρία, μπορούμε εδώ να δούμε όλες τις λαθροχειρίες της δήθεν αθώωσης Μιλόσεβιτς:
Για τη δήθεν ‘αθώωση Μιλόσεβιτς’
https://www.facebook.com/note.php?note_id=1229869253698344
Κι ένα χαρακτηριστικό δείγμα αυτού που αναφέρεται στο κείμενο, ότι δηλαδή ξαφνικά το ΔΠΔΧΓ έγινε σε μια νύχτα για τους οπαδούς του σφαγέα καλό και τίμιο και άξιο εμπιστοσύνης. Δεν είναι το ‘δικαστήριο-καγκουρό’, δεν είναι το ‘ΝΑΤΟϊκό σφαγείο των λαών’, δεν είναι ‘όργανο του ιμπεριαλισμού και των διεθνών τοκογλύφων, ίσως και τον σιωνιστών’.
Είναι δίκαιο και τίμιο και το εμπιστευόμαστε τώρα που δήθεν ‘απάλλαξε’ το ίνδαλμά μας;
Μόλις σήμερα, το Russia Today φιλοξένησε ένα κείμενο του γνωστού αρνητή της γενοκτονίας και απολογητή των Σέρβων φασιστών John Pilger
https://www.rt.com/op-edge/356846-provoking-nuclear-war-media/
Λέει λοιπόν στις παραγράφους 2 έως 4
The International Court of Justice (ICJ) in The Hague has quietly cleared the late Serbian president, Slobodan Milosevic, of war crimes committed during the 1992-95 Bosnian war, including the massacre at Srebrenica.
Far from conspiring with the convicted Bosnian-Serb leader Radovan Karadzic, Milosevic actually “condemned ethnic cleansing”, opposed Karadzic and tried to stop the war that dismembered Yugoslavia. Buried near the end of a 2,590-page judgement on Karadzic last February, this truth further demolishes the propaganda that justified Nato’s illegal onslaught on Serbia in 1999.
Milosevic died of a heart attack in 2006, alone in his cell in The Hague, during what amounted to a bogus trial by an American-invented “international tribunal”. Denied heart surgery that might have saved his life, his condition worsened and was monitored and kept secret by US officials, as WikiLeaks has since revealed.
Προσέξτε τη λαθροχειρία:
Στην παράγραφο 4: It’s «a bogus trial by an American-invented “international tribunal”» that killed Milosevic, you know, the ‘kangaroo-court’.
Στην παράγραφο 2: It’s the «International Court of Justice (ICJ) in The Hague» that has quietly cleared him.
Λοιπόν, μιλάει για το ίδιο δικαστήριο, αλλά προσπαθεί να ξεγελάσει τους αναγνώστες του αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπάρχουν δύο διαφορετικά δικαστήρια. Ο ψεύτες λέει απλά ψέματα.
Ο επαγγελματίας ψεύτης δεν έχει κανένα πρόβλημα που μας ξεφουρνίσει το μεγαλύτερο ψέμα του κατά στο πρόσωπο, γνωρίζοντας ότι θα καταλάβουμε πώς πάει να μας δουλέψει. Απλά ντροπή.


Υστερόγραφο
Ο ετεροκαθορισμός και η ετεροκανονικότητα των αυτόνομων στο μεγαλείο της.
Αυτοί οι άνθρωποι υποτίθεται υπερασπίζονται και το Ισραήλ!
Ας γελάσω! 

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..