Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Το νόμισμα της ζωής..



Όλους τους ντελάληδες τους ξέραμε
και τους θυμόμασταν στους άγριους ύπνους
Όλους τους ψεύτες τους μάθαμε
και τους κλείναμε τη πόρτα
Μόνον έναν αφήσαμε
οι αθώοι,
τόσο ένοχοι στην αθωότητά μας,
Τον ντελάλη της ζωής..
 
Της ζωής μας, της ζωής
Της ζωής μου, της ζωής
Της ζωούλας
και της μεγάλης και ατρόμητης ζωής
Της ζωής που είναι εδώ και μόνον
Της ζωής αλλού
σε αθέατα ύψη
σε άγνωστες πατρίδες..
 
Αυτό τον ντελάλη ξεχάσαμε να σκοτώσουμε
και γυρνάει δω και κει με ένα κάλπικο νόμισμα
Τι λέει πάνω του;
Ζωή!
 
Ζήσε δούλε
ζήσε
Ζήστε σκλάβοι
ζήστε
Η ζωή και ο εχθρός θάνατος
Οι κακοί μας διώκτες
Οι καλοί μας φίλοι
με τα κάλπικα νομίσματα..
 
Ζήσε φτηνά, αλλά ζήσε
φωνάζει ο ντελάλης
Ζήσε άξια, αλλά ζήσε
κραυγάζουν οι ντελάληδες
με τα κάλπικα νομίσματα
που άλλο δεν έχουν όνομα,
Μόνο ζωή το λένε
και βίο
και αγώνα ενάντια
στους κακούς μας διώκτες
και αποφυγή του πόνου
και βρώμικα θυμιάματα..
 
Ζήστε δούλοι με το νόμισμα της ζωής
Πουλήστε αγοράστε
Γυρίστε όλα τα παζάρια των ιδεών
Δοξάστε την επιθυμία να είστε ζωή..
 
Και μην ξεχάσετε
Είστε δούλοι
δούλοι..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

4 Θέσεις για τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές συμμαχίες..



Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε από εδώ την διαρκή ενημέρωση για τον συριακό πόλεμο και το κουρδικό, ας φροντίσει ο καθένας να ενημερωθεί και από μόνος του.
Μόνον σας εφιστώ την προσοχή στις ελλαδικές πηγές, όχι γιατί υπάρχει ιδεολογική στρέβλωση αφού αυτή είναι δεδομένη κατά κάποιον τρόπο σε όλους μας αλλά διότι οι έλληνες αναλυτές, δημοσιολόγοι κ.λπ έχουν έναν παράξενο τρόπο να κρύβουν τις πηγές τους νομίζοντας ίσως πως ζούνε στην εποχή προ ίντερνετ ή έχουν έναν πολύ παράξενο τρόπο να προσαρμόζονται σε καιροσκοπικές αντιδυτικές σκοπιές ("αιρετικές") οι οποίες είναι μεν χρήσιμες αν υπάρχει μια ισορροπία με τις δυτικές πηγές αλλά εδώ τείνουν να γίνουν ο κανόνας.
Παραμένοντας σταθερός στην πρωτογενή καχυποψία ακόμα και εχθρότητά μου προς τις δυτικές πηγές και την οπτική τους (ή τις οπτικές τους) έχω παρατηρήσει παραταύτα τελευταία έκπληκτος την υποσκοσμιακού τύπου διείσδυση των ρωσικών απόψεων στην ελληνική επικράτεια, μέσω μιας άτυπης διάχυσης προπαγανδιστικών ψευδών αλλά και μια αντίστοιχη ιρανική και αραβική επιρροή. 
Όλα τούτα αναλόγως των ιδεολογικών και πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων και των ευρύτερων οπτικών που είναι να εξυπηρετηθούν στον εσωτερικό χώρο της κοινής γνώμης.
Προσοχή λοιπόν στις ελλαδικές πηγές.
Και λίγα αγγλικά να ξέρετε, εξασκείστε τα, αποφεύγετε τις ελληνικές πηγές και κρατήστε μικρό καλάθι προς τους έλληνες αναλυτές, και το λέω αυτό χωρίς να αμφισβητώ την αξία πολλών αναλυτών (το τελευταίο άρθρο του Λυγερού ήταν ας πούμε μια άσκηση σοβαρότητας και μέτρου στην στάθμιση των γεωπολιτικών δεδομένων, αν και παρέβλεψε και αυτός -αλλά από φρόνηση, περιμένοντας- την ενεργητικότητα της Ρωσσίας στην "συμφωνία" θανάτου του μαύρου αντικουρδικού μετώπου).
Τα λέω όλα αυτά ακριβώς γιατί δίνω σημασία στην έγκυρη πληροφόρηση και την ορθή ερμηνεία των καθημερινών γεγονότων της διεθνούς σκηνής.
Ας ξεκαθαρίσω όμως κάποιες πτυχές της νέας προσπάθειάς μας για το χτίσιμο μιας νέας δημοκρατικής εθνικής στρατηγικής προς όφελος των εργατικών και λαϊκών τάξεων που διαβιούν στην χώρα μας (όλων των εθνοτήτων, αλλά κύρια της ελληνικής -κατά την δική μου νομίζω ειλικρινή θέση).

Θα προσπαθήσω να σας δείξω τον νέο χάρτη της γεωπολιτικής βλέψης που δι΄εμέ πρέπει να έχουν αυτές οι τάξεις (εντός της επικρατείας της Ελληνικής Δημοκρατίας) ως προς την συγκεκριμένη υφή των γεωπολιτικών και γεωπολιτισμικών σχέσεων στην ευρύτερη περιοχή.
Θα μιλήσω πάλι με (αριθμημένα) σημεία:

1) Η ένταξη της χώρας στον γενικότερο (λεγόμενο ως) δυτικό συνασπισμό δυνάμεων, στο μπλόκ του δυτικού ιμπεριαλισμού, δεν είναι μια αστεία υπόθεση κατάλληλη για ασκήσεις ιδεολογικής παράνοιας και για πρόχειρες ιδεολογικές πολεμικές.
Ο σκοπός μας πρέπει να είναι η ευφυής αυτονόμηση της χώρας, αλλά χωρίς αυτή να πέσει στα νύχια τόσο της τυχοδιωκτικής (σήμερα) και ιμπεριαλιστικής Ρωσσίας ή στα ματωμένα νύχια των Τούρκων κεμαλοφασιστών και ισλαμοφασιστών.
Η ορθή θέση για μένα είναι η ουδετερότητα ως στρατηγικός σκοπός αλλά και ως ενδιάμεσος τακτικός σκοπός μακροπρόθεσμης όμως χρονικής διάρκειας. 
Αυτό για να μην είναι λόγια του αέρα και πρόφαση για να παραμείνουμε υποτελείς της δύσης πως γίνεται εφικτό;

2) Για να μπω γρήγορα στην καρδιά του θέματος επαναλαμβάνω πως πρέπει να αποκλείσουμε μετ' επιτάσεως την εξυπηρέτηση των ρωσικών (ιρανικών, ριζοσπαστικών αραβικών κ.λπ) συμφερόντων ακόμα κι αν αυτή γίνεται δια της πλαγίας οδού, όπως λόγου χάριν θα προέκυπτε από την έμμεση ενίσχυση της Ρωσσίας με μιά άτσαλη αποχώρηση από την δυτική συμμαχία.
Αυτό μπορεί να γίνει με την ξεκάθαρη εκδήλωση της αντίθεσής μας στα τυχοδιωκτικά σχέδια του ρωσικού/ιρανικού άξονα, όπως αυτός σχηματίζεται και αναδύεται τον τελευταίο καιρό.
Ο τρόπος της ουδετεροποίησης έχει μια σημασία καθοριστική, δεν είναι μια λεπτομέρεια, εφόσον έχει να κάνει με πολλά επίπεδα οργάνωσης του εθνο-κρατικού πολιτικο-στρατιωτικού σχεδιασμού και κυρίως με το επίπεδο οργάνωσης της εμπλοκής ή μη εμπλοκής μας στο δυτικό (νατοϊκό) στρατόπεδο.
Επίσης, σε ένα παραπλήσιο επίπεδο οργάνωσης των διεθνών σχέσεων της χώρας, θεωρώ πως είναι εντελώς λανθασμένη μια φαντασιακή και ευφάνταστη αναζήτηση μιας "τριτοδρομικής" γεωπολιτικής. 
Πρώτον, δεν υπάρχουν  πια οι περίφημοι "αδέσμευτοι", δεύτερον, και να υπήρχαν δεν θα ήταν προτιμητέοι εφόσον εκφράζανε μια ισορροπία δυνάμεων που ήταν εχθρική προς την Δύση με έναν τρόπο που δεν έχει καμμία ανεξαρτησιακή σημασία για μια χώρα σαν την Ελλάδα, υπό το όποιο κοινωνικο-οικονομικό καθεστώς.
Είμαστε περισσότερο από ό,τι συνήθως κατανοούμε στο δυτικό μπλόκ και μια προσπάθεια ρεαλιστικής αυτονόμησης από αυτό δεν είναι δυνατόν να κινηθεί στο σημείο της πρόκλησης διαταραχής της παγκόσμιας γεωπολιτικής ισορροπίας.
Ο σκοπός μας πρέπει να είναι η προάσπιση ενός αλλαγμένου κοινωνικού τοπίου και η απόσπαση του κοινωνικο-ριζοσπαστικού προγράμματος ενός λαϊκού κινήματος από τις προκρούστειες πραγματικότητες του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού ή του ανταγωνισμού για περιφερειακές ηγεμονίες.
Ας ρωτήσουμε όμως εύλογα: 
Ακόμα κι αν ασκηθούμε στην προσοχή και την φρόνηση στα γεωπολιτικά, τι είναι αυτό που θα μας προφυλάξει από μια ευρύτερη προβοκάτσια από έναν ή περισσότερους διεθνοπολιτικούς παράγοντες;
Σε αυτό το ερώτημα είναι νομίζω το ζουμί, όχι μόνον για μια ευφυή ριζοσπαστική, ας πούμε αριστερή, στρατηγική αλλά και για κάθε συνειδητό συντηρητικό πολίτη ευφυή στα γεωπολιτικά ζητήματα.
Το ζήτημα είναι η επερχόμενη προβοκάτσια, και παρακαλώ αυτό που λέω να μην ερμηνευτεί "συνωμοσιολογικά", άρα παρακαλώ να χρησιμοποιηθεί ο όρος "προβοκάτσια" με έναν κάπως μεταφορικό τρόπο χωρίς όμως "από την άλλη" να αποκλείεται εντελώς η κυριολεκτική σημασία του.
Υπάρχουν δυνάμεις που επιδιώκουν σε ένα μεσοπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα την εμπλοκή μας σε ένα ευρύτερο "μεσανατολικό" παιχνίδι, όπου όμως θα είμαστε και εμείς "ως χώρα" μια αναλωνόμενη δύναμη.
Έχει σημασία να πούμε εδώ πως θεωρούμε την εμπλοκή μας δεδομένη, νομοτελειακή, οπότε το ουσιαστικό νόημα της θέσης μας είναι στο δεύτερο σκέλος της προηγούμενης πρότασης.
Η φοβική, αν και δικαιολογημένα φοβική αντίληψη της διατήρησης μιας μη εμπλοκής της χώρας στο παιχνίδι της Εγγύς Ανατολής, οδηγεί ακριβώς στην εμπλοκή χωρίς όρους ή στην εκ των υστέρων κριτική της επερχόμενης εμπλοκής μας χωρίς κατανόηση του νομοτελειακού χαρακτήρα της.
Αυτό που είναι να σχεδιαστεί είναι μια ευφυής εμπλοκή με γνώμονα τις κοινωνικές δημοκρατικές αξίες του ελληνικού λαού, όσο ακόμα διατηρούνται, με τρόπο όμως που θα είναι ρεαλιστικά εφικτός.
Για να γίνει όμως αυτό προυποτίθενται τελικά κάποιες συγκεκριμένες ιδεολογικές και πολιτικές μεταβολές τις οποίες δύσκολα βλέπω να έρχονται.
Ας γίνω συγκεκριμένος:
Είναι λάθος να επικεντρώνουμε στην άμεση απάλειψη και ολοκληρωτική καταστροφή της νατοϊκής παρουσίας στην επικράτεια, εφόσον αυτή δεν είναι δυνατόν να απαλειφθεί άμεσα χωρίς πλήρη και άσκοπη ρήξη με την Δύση. 
Και στην Κούβα υπάρχει αμερικανική βάση, η οποία είχε ανόσια χρήση μάλιστα. 
Δεν είδα όμως το κουβανικό κομμουνιστικό κόμμα να οργανώνει καμμία απειλητική διαδήλωση έξω από αυτή τη βάση.
Αυτό δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να ζητήσουμε την αποχώρησή μας από το ΝΑΤΟ, έχοντας όμως ζητήσει με γρήγορες διαπραγματεύσεις ένα άλλο είδος πολιτικο-στρατιωτικής συμφωνίας και με το ΝΑΤΟ, συμφωνίας ειδικού τύπου στηριγμένης σε συγκεκριμένες ζώνες ανοχής και συνύπαρξης στον συγκεκριμένο γεωπολιτικό ορίζοντα εις τον οποίο ζούμε.
Βασικό ρόλο για αυτού του είδους την ειδική συμφωνία αποτελεί για μένα η συγκρότηση μιας παράλληλης και αυτόνομης (ως προς την συγκρότησή της) συμμαχίας με το Ισραήλ.
Η άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ μπορεί να μην γίνει ένα τυχοδιωκτικό και καταστροφικό για τον λαό γεγονός αν υπάρξει μια βαθιά στρατηγική συμμαχία με τον μόνο ρεαλιστικό προμαχώνα του δυτικού μπλόκ που είναι το Ισραήλ, το οποίο παρεπιπτόντως κάθε άλλο παρά παρακολούθημα της Δύσης είναι.
Αυτή όμως η επιλογή προϋποθέτει με την σειρά της μιαν άλλη ιδεολογική θεμελίωση της ελληνικής κοινωνίας και μιαν άλλη ιδεολογική και ιστορική προπαγάνδα για τον λαό, όποια μορφή κοινωνίας και αν αυτός επιλέγει ή επιλέξει.
Μέσω και της οπτικής του Ισραήλ μπορούμε να διαμεσολαβήσουμε και τον κουρδικό παράγοντα και την συμμαχική σχέση μας με τους Κούρδους, εφόσον έχει αποδειχτεί πως "μόνοι" μας στην πραγματικότητα χειραγωγούμεθα από τις Η.Π.Α ή κινδυνεύουμε να γίνουμε στόχος των Τούρκων.
Εννοείται πως η σχέση με το Ισραήλ δεν θα είναι ούτε πρέπει να είναι σχέση εξάρτησης, πράγμα όμως όχι και τόσο δύσκολο αφού το Ισραήλ παρά τις τερατολογίες των αντισημιτών/αντισιωνιστών δεν έχει ούτως ή άλλως την δύναμη να παίξει έναν τέτοιο ρόλο.
Μας χρειάζονται όσο τους χρειαζόμαστε.
Και πέραν των ενεργειακών πηγών και της ΑΟΖ υπάρχει ένα σημαντικότερο γεωστρατηγικό επίπεδο εις το οποίο το ελληνικό έθνος δεν έχει καλέσει ποτέ το Ισραήλ. 
Το έχει καλέσει και δεν το ξέρω;
Θεωρεί κανένας πως οι Ισραηλινοί θα σκοτιστούν πολύ αν εμείς φύγουμε από το ΝΑΤΟ; αν μάλιστα το κάνουμε αυτό χωρίς να τρέξουμε σαν "ορθόδοξοι" ανόητοι στον κάθε Τσάρο; ή στον κάθε Χομεϊνί ή την κάθε PLO-Hammas;
Σκεφτείτε την πραγματική θέση των λαών μας.
Αυτό όμως προϋποθέτει πραγματικά μιαν αναθεώρηση της φιλοσοφικής, θεολογικής, κοσμοθεωρητικής, ιδεολογικο-πολιτικής ματιάς του ίδιου του ελληνικού λαού και της διανοητικής ηγεσίας του. 
Συμμαχία με κάποιον που θεωρείς "σατανικό" δεν μπορείς να κάνεις, όσο κυνισμό κι αν επιστρατεύσεις και συ και ειδικά αυτός.

3) Η Ελλάδα έχει ως μοίρα της πλέον την αλλαγή του γεωπολιτικού και γεωπολιτισμικού της ρόλου.
Δεν μπορεί να παραμείνει μια απόφυση της Δύσης, από την άλλη όμως δεν έχει καμμία θέση στην νέα φονταμενταλιστική αντι-δυτική Εγγύς Ανατολή, αλλά δεν έχει επίσης καμμία θέση σε κάποια "ορθόδοξη αυτοκρατορία" της Ρωσσίας.
Για μένα εννοείται επίσης πως δεν μπορεί να υπάρξει ισλαμική ή ισλαμοειδής Ελλάδα ή Ρωμηοσύνη, αυτό έχει λήξει από την εποχή της Εικονομαχίας και με την πτώση της δυναστείας των Ισαύρων (ελληνικό Ισλάμ μπορεί ίσως να υπάρξει ως ένα από τα πολλά υπαγόμενα χρώματα του έθνους και υπό συγκεκριμένους όρους)
Η Ρωσσία είναι μια σαθρή δύναμη, εκτός από τυχοδιωκτική και ιδεολογικά αποσταθεροποιημένη.
Και το Ισραήλ και το Κουρδιστάν (στην πραγματικότητα τα Κουρδιστάν) είναι επίσης ιδεολογικά αποσταθεροποιημένες εθνικές και κοινωνικές οντότητες, αλλά από την "φύση" τους είναι σε άμυνα, είναι περικυκλωμένες από εχθρικές δυνάμεις που όσο περνάει ο καιρός σκληραίνουν την γενοκτονική τους πρόθεση.


4) Υπάρχουν όχι αμελητέες ομοιότητες και βαθιές κοινές ρίζες ως προς το είδος του εθνικού και κοινωνικού ριζοσπαστισμού ανάμεσα σε Ελλάδα, Ισραήλ και Κουρδιστάν. 





Ιωάννης Τζανάκος   

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Ιρανική νύχτα (3) (το κουρδικό "αστείο" και άλλα)



Με βάση το άρθρο του Δημήτρη:

θα προβώ σε κάποιες ακόμα αναλύσεις για το θέμα Ιράν.
Σας παραπέμπω και στις δικές μου στοιχειώδεις αναλύσεις:

Ορθώς ο Δημήτρης επισημαίνει την ιδιαίτερη ηγεμονική δύναμη του Ιράν, και τις πολιτισμικές, πνευματικές άρα και πολιτειακές ρίζες αυτής της δύναμης.
Είναι προφανές πως συμφωνούμε ως προς την "μέτρηση" της ισχύος του Ιράν και ειδικότερα ως προς την ουσία αυτής της ισχύος, η οποία δεν είναι αυτή που εκφράζεται μόνον στην επιφάνειά της, ήτοι στην οικονομία, την τεχνική, τον στρατό κ.λπ.
Ορθώς πάλι ο Δημήτρης επισημαίνει τα αποτελέσματα της δυτικής ανοησίας και αδυναμίας, ο μόνος ίσως σε όλη την χώρα αυτή των σοβαροφανών ειδημόνων -- των σιτιζομένων στα αναιμικά ιδρύματα και κόμματα αλλά και τις εφημερίδες και τα κανάλια.
Θέλω να σταθώ επίσης σε μια σημαντική παρατήρησή του, η οποία αφορά την πολιτική της Δύσης.
Είναι προφανέστερο του προφανούς πλέον πως η Δύση υποτίμησε αυτή την μεγάλη δύναμη, πολλές φορές μάλιστα, τόσες φορές που αυτό δείχνει μεγάλο πρόβλημα κατανόησης της πραγματικότητας.
Καταρχάς υποτίμησε την δύναμη αυτή με την άθλια αντιμετώπιση του δημοκρατικού κινήματος του Μοσαντέκ, και την άκριτη και στενόμυαλη υποστήριξή της στον Σάχη και το καθεστώς του.
Η προσπάθεια των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων να καταστείλουν μαζί με τον Σάχη το εθνικό δημοκρατικό κίνημα του Μοσαντέκ, δεν ήταν μόνον μια ανοησία στο πολιτικό επίπεδο αλλά και μια ένδειξη ότι ο δυτικός ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός δείχνει αδυναμία, ίσως δομική, να μοιραστεί το οικονομικό πλεόνασμα και την πολιτική/στρατιωτική ισχύη με κάποια πραγματική εθνική αστική τάξη των χωρών της περιφέρειας.
Αυτό σημαίνει πως όταν εμφανίζεται η εθνική αστική τάξη μιας περιφερειακής χώρας ως απαιτούσα, στην ίδια την χώρα της, ένα σημαντικό μερίδιο οικονομικής και πολιτικής-στρατιωτικής και γεωπολιτικής ισχύος, τότε η Δύση προτιμά σχεδόν πάντα τους φιλοδυτικούς συνεργάτες της και αυτές τις κοινωνικές δυνάμεις ακόμα και μέσα στην αστική τάξη που επιθυμούν μόνον την ύπαρξή τους ως τοποτηρητών της δυτικής κυριαρχίας.
Επειδή υπάρχει νομοτέλεια, μετά την μακρόχρονη καταστολή των εθνοαστικών δυνάμεων και δυναμικών της όποιας περιφέρειας, αυτές επιστρέφουν με αγριότερη θεμελιακότερη ίσως και ολοκληρωτική μορφή.
Αυτή την σειρά των πραγμάτων θα όφειλε και ο Δημήτρης να την αναδείκνυε.
Πριν τους Μουλάδες και τους Αγιατολάδες υπήρχε στο Ιράν ένα ισχυρό εθνικό δημοκρατικό κίνημα υπό τον Μοσαντέκ και μόνον όταν αυτό καταστράφηκε και οι ηγετικοί του συντελεστές φυλακίστηκαν, διώχθηκαν, εξαφανίστηκαν ή και απωθήθηκαν στο εξωτερικό από το καθεστώς του Σάχη, μόνον τότε άρχισε να αναδύεται η ισλαμοφονταμενταλιστική παράταξη του εθνικού αγώνα ενάντια στην δυτική κυριαρχία.
Οι φονταμενταλιστές ήρθαν ως το τελευταίο χαρτί του ιρανικού έθνους ή κόσμου, για να εκδιωχθεί ο δυτικός δυνάστης και οι φιλοδυτικοί τοποτηρητές του.
Τότε αναδύθηκαν και οι λαϊκές δυνάμεις του θεοκρατικού κινήματος αντι-δυτικής αντίστασης, όταν δηλαδή η προοδευτική νεολαία, η διανόηση, οι προοδευτικοί αστοί και οι προοδευτικοί αξιωματικοί, καταστράφηκαν από το καθεστώς του Σάχη.
Βλέπουμε λοιπόν πως η Δύση αδυνατεί να δεχτεί τις περιφερειακές αστικές δυνάμεις όταν αυτές ορθώνουν ανάστημα, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να έρχονται άλλες σκοτεινές δυνάμεις για να καλύψουν το κενό και το καλύπτουν καταστρέφοντας περισσότερο τα πράγματα.
[Ρωσικό παράδειγμα: Έτσι μπορούμε να καταλάβουμε, φέρνοντας και το ρωσικό παράδειγμα, πως ακόμα και ο μαφιόζος πράκτορας Πούτιν προήλθε ακριβώς από το καθεστώς του αρλεκίνου των δυτικών Γέλτσιν. 
Βέβαια και ο μεθύστακας Γέλτσιν λίγο πριν φύγει για τον παράδεισο των αλκοολικών είχε ένα "ξύπνημα" με τον πόλεμο της Τσετσενίας: σε αυτό τον πόλεμο αναδύθηκε η νέα μαφιόζικη εθνικιστική και νεο-ιμπεριαλιστική Ρωσσία. 
Πολιτικοί με ήπια εθνική γραμμή, αλλά όχι δούλοι, όπως ήταν (και είναι) ο κατασυκοφαντημένος Γκορπατσώφ, δεν ήταν αρεστοί στην Δύση, και όταν έπαψαν να βολεύουν, προτίμησαν τον μεθύστακα Γέλτσιν και μετά βέβαια έφαγαν στη μάπα και τρώνε τώρα στη μάπα τον μαφιοζοΠούτιν...] 
Ας προχωρήσουμε.
Η άνοδος των Μουλάδων έβαλε τα "κυριαρχικά πράγματα" στην θέση τους.
Το Ιράν είναι μια μεγάλη δύναμη και με τους Μουλάδες απέκτησε την πραγματική θέση του ως ισχυακή μονάδα στις διεθνείς σχέσεις και στην περιοχή.
Το κόστος όμως για τον ίδιο τον πολυεθνικό ιρανικό λαό αλλά και για τους καθαυτό Πέρσες είναι μεγάλο.
Το καθεστώς είναι εφιαλτικό, το καθεστώς είναι φασιστικό, θα έλεγα χωρίς ενδοιασμό πως το καθεστώς είναι στην ιστορική πρωτοπορία του ισλαμοφασισμού.
Η δεύτερη ανοησία της Δύσης φαίνεται πως ήταν ο πόλεμος (ιμπεριαλιστική επέμβαση) στο Ιράκ, αλλά είχε στην πραγματικότητα προηγηθεί ο ιρανο-ιρακινός πόλεμος (μια φρίκη) με ευθύνη της Δύσης, του Σαντάμ Χουσεϊν αλλά και με ευθύνη ενός μεγάλου μέρους της αντι-φονταμενταλιστικής αντιπολίτευσης (των λεγόμενων "Μουτζαχεντίν του λαού") η οποία πολύ γρήγορα προσχώρησε στις γραμμές της Δύσης και του Σαντάμ με το τυχοδιωκτικό σχέδιο κατάληψης της εξουσίας μέσω μιας στρατιωτικής νίκης του Σαντάμ.
Θέλοντας η Δύση, δια των Η.Π.Α, να οργανώσει ακόμα περισσότερο το ιρακινό ανάχωμα προς το Ιράν έκανε την επέμβαση.
Το αποτέλεσμα ήταν πάλι το αντίθετο.
Όπως λέει ο Δημήτρης το Ιράκ έπεσε στα χέρια του Ιράν μέσω της σιιτικής εθνοτικής πλειοψηφίας.
Αυτοί που έμειναν εντελώς μπουκάλα ήταν γενικά οι σουννίτες Άραβες, εντός και εκτός Ιράκ, και η άθλια αντίδρασή τους ήταν σε μεγάλο βαθμό (και από την πλευρά της ηγεσίας αλλά και του λαού) η ενίσχυση του φονταμενταλιστικού σαλαφιστικού αντάρτικου και η ενοποίηση ενός μέρους του μπααθισμού με τους σαλαφιστές παράφρονες.
Παρά όλα αυτά όμως πρέπει να τονίσουμε εδώ μερικά πράγματα, ίσως δυσάρεστα για το φιλο-ιρανικό και φιλο-ρωσικό ελλαδίτικο κοινό:
1) Οι σουννίτες φονταμενταλιστές παράφρονες είχαν αρχικά συνεργαστεί με το ιρανικό καθεστώς. Αυτό έχει αποδειχθεί.
Υπήρξε μια πραγματική ιστορική συνάντηση στο Σουδάν, όπου υπήρξε μια στρατηγική ενοποίηση όλων των ισλαμιστικών φατριών.
Ο Μπιν Λάντεν (μάλλον) και άλλα στελέχη του φονταμενταλιστικού αντάρτικου της Αλ Κάιντα (σίγουρα), φιλοξενήθηκαν στο Ιράν, και χάραξαν κοινές στρατηγικές στην ιστορική συνάντηση στο Σουδάν. 
Επειδή όλα αυτά φανερώθηκαν μέσω δυτικών μυστικών υπηρεσιών πέρασαν στο ντούκου. Θεωρήθηκαν αντι-ιρανική αντι-σιιτική προπαγάνδα. 
Το τραγικό για την κοινή γνώμη της Ευρώπης κυρίως είναι ότι αγνοεί τον βαθύ κοινό στρατηγικό ορίζοντα των σουννιτών και σιιτών φονταμενταλιστών, και αγνοεί επίσης ότι υπάρχει ένας άτυπος καταμερισμός του ανόσιου έργου των παρά το μεταξύ τους σφάξιμο και την αβυσσαλέα σεκταριστική και γεωπολιτική αντιπαράθεση.
2) Το ιρανικό καθεστώς στηρίζεται στην ευφυή αφομοιωτική δράση του ιρανικού σιιτισμού, μέσα στο Ιράν, και έχει ως σκοπό την τελική περσοποίηση όλων των εθνοτήτων.
Αυτή η εθνοτική στρατηγική των φονταμενταλιστών μερικές φορές είναι ευφυέστερη από την εθνοτική στρατηγική των Τούρκων, αλλά δεν είναι και τόσο "ειρηνική":
Κρεμάλες κρεμάλες κρεμάλες και μπουντρούμια, για όλες τις μη περσικές εθνότητες, και βέβαια για τους Κούρδους, κρεμάλες κρεμάλες κρεμάλες για κάθε "διαφορετικό" (εθνοτικά, σεξουαλικά, πολιτικά κ.λπ).
Πρόκειται για ένα πράγμα που δεν έχει προοπτική και ορίζοντα.
Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος της ιρανικής νεολαίας που μισεί θανάσιμα το καθεστώς, και βέβαια υπάρχει το κουρδικό αντάρτικο.
Καλά θα κάνει και ο Δημήτρης να κρύψει και αυτός λίγο παραπάνω τον αντι-κουρδισμό του.
Και βέβαια το κουρδικό ζήτημα θα είναι ένας από τους διαλυτικούς καταλύτες του φονταμενταλιστικού καθεστώτος.
Οι Μουλάδες  θα σπάσουν τα μούτρα τους και σε αυτό το θέμα. Είναι ζήτημα χρόνου.
Ή θα παραχωρήσουν πραγματικά δικαιώματα αυτονομίας στις εθνότητες και δημοκρατικά δικαιώματα στην ιρανική νεολαία, είτε θα καταστραφούν.
Το αστείο είναι να στηρίζουμε την εναλλακτική γεωπολιτική ματιά μας στους Μουλάδες και τους Αγιατολάδες.
Δεν το βλέπετε πως θα σκουντουφλήσουν και αυτοί στα μαύρα ράσα τους;



   
Ιωάννης Τζανάκος 
 

Η γενοκτονία της γενιάς μας, και τα βρώμικα ψέμματα..



Η κάθε γενιά έχει αποκτήσει την "δική" της γενοκτονία.
Και η γενοκτονία που έχει σημασία είναι αυτή που αγνοείται, γιατί δεν ταιριάζει στα ιδεολογικά θεωρητικά πολιτικά σχήματα που καθορίζουν την προεννόηση των ανθρώπων.
Δεν είναι βέβηλο να πούμε πως αυτή η γενοκτονία που έχει μεγαλύτερη σημασία για να συνταράξει και να διαλύσει την ιδεολογική ανηθικότητα του υποκειμένου είναι αυτή που δεν βολεύει για να επιβεβαιώσουνε οι άνθρωποι-υποκείμενα το ιδεολογικό σύστημα θωράκισης της προσωπικής τους αθλιότητας.
Είναι βέβαια εύκολο να προτάξουμε εντός και εκτός του εαυτού μας την σημασία της γενοκτονίας εκείνης που αφορά το δικό μας έθνος, την δική μας κοινωνική, ιδεολογική ή πολιτισμική ομάδα, ή (πιό περίτεχνα) αυτές τις άλλες ομάδες που είναι συγγενείς προς την δική μας πάλι ομάδα.
Υπάρχει και ένα άλλο είδος κρυμμένης συγγένειας και καθαρματικής εργαλειοποίησης των γενοκτονιών που αφορά σε συγγένειες που σχετίζονται με την προσωπική ή υποκειμενική τάση μας να συγκρουστούμε με το δικό μας πατριαρχικό σύστημα. 
Δηλαδή, ως εξεγερμένοι υιοί του κάθε πατρός επιλέγουμε εκείνα τα δολοφονικά γεγονότα που απορρέουν από τις πράξεις του πατρός (εθνικού ή ιδεολογικού) για να ικανοποιήσουμε το δικό μας πάλι παιχνίδι της συμβολικής πατροκτονίας.
Ποιό είναι το συνταρακτικό, το μη υποφερτό για "μας", το ανατριχιαστικό για "μας" στην υπόθεση της εθνοκτονίας ή γενοκτονίας (ή εθνοκάθαρσης στα όρια της γενοκτονίας) που διαπράχτηκε εναντίον των Γεζίντι Κούρδων στο Σενγκάλ;
Να σας πω, να σας εξομολογηθώ γιατί δεν μπορώ να ησυχάσω με αυτό το γεγονός, να σας το εξηγήσω όσο το δυνατόν διαυγέστερα το τι πιστεύω.
Αυτή η πράξη εξόντωσης είχε ως στόχο της Κούρδους μη μουσουλμάνους.
Ας αποκλείσουμε από την ηθική τάξη όσους κάνουν πως ενδιαφέρονται για αυτό το γεγονός αν απλά θέλουν να το χρησιμοποιήσουν ως ένα αντι-μουσουλμανικό επιχείρημα.
Ας αποκλείσουμε, όχι από την ηθική τάξη αλλά από την ηθική κρίση, ακόμα και τους Κούρδους δημοκράτες πατριώτες, γιατί αφορά το έθνος τους.
Ας αποκλείσουμε τους δυτικούς που τρέφουν γενικά μια υποκριτική ή ειλικρινή συμπάθεια στους Κούρδους, γιατί δεν μπορούμε να διακρίνουμε την αξιακή τους στόχευση, την ποιότητα και την ισχύ της.
Ας σταθούμε στο δικό μας σημείο.
Στο σημείο: επικράτεια της ελληνικής δημοκρατίας.
Θα δούμε πως υπάρχει μια μικρή μειονοτική απασχόληση με το γεγονός, και αυτή περιορίζεται είτε: α) σε έναν στενό κύκλο αναρχικών και αριστεριστών, οι οποίοι όμως δεν τονίζουν όσο θα έπρεπε την θέση του θύματος της εξοντωτικής πρακτικής όσο την θέση του αγώνα, άρα παραβλέπουν το ίδιο το γεγονός στις συνταρακτικές και (ακόμα) αδιερεύνητες διαστάσεις του,,, είτε: β) σε έναν στενό κύκλο φιλοκούρδων εθνικιστών οι οποίοι αν και έχουν την "δυνατότητα" να τονίσουν την θυματική ουσία των Γεζίντι στο Σενγκάλ και να αναδείξουν τον θύτη, αφού τους βολεύει, τελικά δεν το κάνουν, με μοναδική εξαίρεση ίσως τον εθνικιστή δεξιό αλλά και αστοδημοκράτη Καλεντερίδη, με την ιδιόμορφη ιστορία του και την αληθινή υπαρξιακή εμπλοκή του στο Κουρδικό ζήτημα (θετικά και αρνητικά ιδιόμορφη).
Ας αφαιρέσουμε κάπως τεχνητά όλους αυτούς τους συντελεστές, χωρίς να τους καταδικάζουμε ή αμφισβητούμε εύκολα, αλλά για να δημιουργήσουμε ένα αντικειμενικό πεδίο κρίσης που αφορά στις γενικές ιδεολογικές κοινωνικές δυνάμεις στην επικράτεια.
Τι βλέπουμε;
Μια γνωσιακή άρνηση, μιαν σκεπτικιστική αμφιθυμία στην καλύτερη περίπτωση ή ακόμα και αντικουρδικό μίσος, κρυμμένο πολύ κρυμμένο.
Γιατί;
Στην αρχή αμφιβάλλοντας και για τον εαυτό μου έδειξα μια κατανόηση της αδιαφορίας.
Αν είσαι σωστός αμφισβητείς και τον εαυτό σου σε τέτοια θέματα. 
Ας πούμε πως και ένας άνθρωπος όπως η ταπεινότητά μου είναι υπό κρίση για το ενδιαφέρον του για τους Κούρδους και ειδικά για τους Κούρδους Γεζίντι και το μαρτύριό τους. 
Για τους λόγους που σας προανέφερα.
Όλοι ελεγχόμεθα για την πραγματικότητα του ενδιαφέροντός μας για τους πάσχοντες άλλους.
Πέρασε ο καιρός και επανεξετάζοντας το θέμα ανακαλύπτω ανόσιες ελλαδικές πτυχές. 
Έτσι θα τις ονομάσω.
Και θα είμαι σύντομος σε αυτά που θα πω τώρα.
Οι Γεζίντι δεν είχαν την "τύχη" να είναι θύματα της ιμπεριαλιστικής επέμβασης των δυτικών. 
Το έθνος τους είναι σε συμμαχική σχέση με την δύση.
Υπάρχει ήδη μια ολόκληρη ομάδα "ελληνο"καθαρμάτων, ακροαριστερών και ακροδεξιών, που αυτό τους κάνει ήδη εχθρικούς αδιάφορους και σιχαμερά επικριτικούς.
Από σχετικά συμπαθή άτομα σε σχετικά συμπαθή χώρο της άκρας αριστεράς ειπώθηκε το εξής γενικά για τους Κούρδους του Ιράκ: "έδρεψαν τους καρπούς" [του φιλοδυτικισμού, φιλοαμερικανισμού τους].
Δεν αντέχω πιά ούτε να το σχολιάσω αυτό, δεν σηκώνει σχολιασμό, είναι μια πλάγια ενοχοποίηση ενός λαού που εξοντώθηκε, ίσως όχι τόσο πλάγια όσο αυτή άλλων αριστερών που το λένε αυτό συνοδευόμενο με λογάκια συμπάθειας ή και κριτικής προς την ηγεσία των Κούρδων, την όποια ηγεσία, και αυτό λέγεται κάπως έτσι: "δεν έχουμε πρόβλημα με τους Κούρδους βέβαια αλλά με την φιλο-ιμπεριαλιστική ηγεσία τους". 
Το άλλο λιπαρό σταλινογενές (όχι σταλινικό) καθίκι, ο πρώην μυστικοσύμβουλος του Τσίπρα τι είπε; 
Είπε (περίπου): "το όλο γεγονός (της σωτηρίας των Γεζίντι από το ΡΚΚ, και τους αμερικάνους) ήταν γεωπολιτικής φύσεως".
Αυτό, αυτό που είπε αυτό το λιπαρό κάθαρμα, είναι ακόμα χειρότερο, είναι πλήρες σβήσιμο του γεγονότος, είναι ένας συνδυασμός του παραπάνω ("έδρεψαν τους καρπούς") και μιας συνωμοτικής μορφής διαγραφής του γεγονότος, μιας απάλειψης άνανδρης και πρόστυχης.
Δεν θα το συνεχίσω. 
Αυτή είναι η αριστερά στην Ελλάδα, τους άλλους τους ήξερα (τους δεξιούς κ.λπ), και ο Λόγος που είναι αυτή, σε αυτό το πεδίο της πραγματικότητας και των συμβάντων εντός της, είναι τελικά μόνον ένας, για μένα, και πείτε με αυθαίρετο, σκοτίστηκα:
Είναι μανιασμένα φιλο-άραβες αντισημίτες, χωρίς σε τελική ανάλυση να έχουν πάρει την "έγκριση" από τον ίδιο τον αραβικό κόσμο, και ακόμα κι αν το κρύβουν αυτό, τελικά βγαίνει και εκεί όπου υποτίθεται δεν υπάρχει άμεση σχέση με το θέμα Ισραήλ ή εβραϊσμός κ.λπ.
Μα φυσικά, όσο και να σκούζουν προς το Ισραήλ και τους Εβραίους, με τους "αντισιωνισμούς" τους, έχουν το πονηρό μυαλό να αναγνωρίζουν υποκριτικά την Γενοκτονία, το ολοκαύτωμα, εφόσον είναι δημοκράτες υποτίθεται και "αριστεροί".
Δεν τους παίρνει να κάνουν αλλιώς.
Μόνον αυτό: δεν τους παίρνει αν και θα το ήθελαν. 
Ενώ με τους Γεζίντι, τους αδύναμους, τους λίγους, τους σε τελική ανάλυση αμαρτήσαντες με τον φιλο-αμερικανισμό του έθνους τους ή της ηγεσίας του, τα πράγματα είναι εύκολα νομίζουν.
Αλλά όχι, δεν είναι έτσι.
Μπλέξανε άσχημα. 
Πολύ άσχημα, τους διαβεβαιώ..
Κάθε γενιά έχει την γενοκτονία που αγνοεί.
Και αυτή η γενιά, αυτή η "αριστερή" ή δεξιά γενιά έχει πάνω της μια κατάρα.
Το λέω έτσι, γιατί σκοπεύω να γίνω μια τέτοια κατάρα, όχι για την γενιά μου, αλλά για κάποιους και παλαιότερους και συγκαιρινούς, που νομίζουν πως υπάρχει κάτι που μπορεί να κρυφτεί από τον ήλιο της αλήθειας...



[Ό,τι λέω για κάποιους είναι αποδεδειγμένο με τις δημοσιεύσεις τους
Τους έδωσα χρόνο να τις απαλείψουν και τον έχουν ακόμα, αλλά δεν θα το κάνουν]

 
Ιωάννης Τζανάκος  

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

Ο "κουρδικός διάδρομος" ως ιστορικό σημείο τομής..



                                
                                                (ανακάλυψη της Δήμητρας)


Αρχικά διαβάστε το άρθρο του Δημήτρη, το οποίο αν και ακολουθεί μια μεθοδολογία με την οποία διαφωνώ ριζικά περιέχει αποκαλυπτικές απομυθοποιήσεις, απόλυτα απαραίτητες για το "εδώ" ευφάνταστο κοινό που γενικά αρέσκεται στις ελπίδες (που πάντα έρχονται)..



Ακολουθεί μια δική μου προσέγγιση των γεγονότων..

Η διεθνής πραγματικότητα δεν είναι απόλυτα προβλέψιμη, δεν ξέρω αν είναι καν προβλέψιμη κατά προσέγγιση.
Αυτό όμως για το οποίο είναι πάντα πρόσφορη είναι για να συντρίβει τους ευσεβείς πόθους περιφερειακών υπο-παιχτών ή φαντασιακών παιχτών (που δεν είναι καν παίχτες) που περιμένουν άλλους να κάνουν την δουλειά.
Ποιά δουλειά;
Να πραγματώσουν αλλότριες φαντασιώσεις και επιθυμίες, πόθους και παλαβούς οραματισμούς.
Αφού κάποιοι έχουνε προσπεράσει την απίστευτη δυσκολία να αποκτήσει μια κυριαρχική κουρδική οντότητα πρόσβαση στην Μεσόγειο Θάλασσα, τώρα προσπαθούνε, παρά τα γεγονότα που καίνε, να διατηρήσουν αλώβητη (στην ψυχή τους και την ψυχή των "πιστών" τους) την ελπίδα να ενωθούν τα αναδυόμενα κουρδικά καντόνια σε μια κυριαρχική αυτόνομη οντότητα.
Κανονικά θα έπρεπε να "ρίχνω" (δικαιολογημένες) επιτιμητικές αναφορές, το έχω ήδη κάνει στο παρελθόν με "κόστος" όσον αφορά το "κύρος" μου ως "σοβαρού αναλυτή" (να μας λείπει αυτή η γελοιότης), αλλά θα προσπαθήσω να κρατήσω την ψυχραιμία μου.
Ποιός φαντασιόπληκτος θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα υπήρχε διάσπαση της εδαφικής κυριαρχία της Τουρκίας στο σημείο κατάληξης του υποθετικού κουρδικού διαδρόμου (στην Μεσόγειο) χωρίς να προκληθεί (τουλάχιστον) τεράστιος περιφερειακός πόλεμος;
Επίσης, ποιός θα μπορούσε να φανταστεί ότι οι περιοχές της βορειοδυτικής Συρίας, οι οποίες δεν κατοικούνται από Κούρδους, θα έθεταν εαυτόν στην εξυπηρέτηση αυτού του σκοπού;
Ρίξτε μια σοβαρή ματιά στον χάρτη, και σε όλες του τις διαστάσεις (οικονομικές, κυριαρχικές, εθνολογικές) και πείτε μου αν έχω άδικο.
Τέλος πάντων.
Νομίζω πως η κυριότερη επιθυμία των Κούρδων αυτονομιστών ήταν (και είναι) η ένωση όλων των κουρδικών εδαφών στην Συρία και το Ιράκ, και αυτή η επιθυμία είναι ήδη υπερβολικά δύσκολο να πραγματοποιηθεί, από τη στιγμή που όλη η Τουρκία (πλήν Κούρδων ΡΚΚ και φιλο-ΡΚΚ, αριστερών, ήτοι πλήν του 15% του πληθυσμού) έχει αναγορεύσει αυτό το ενδεχόμενο στον κύριο εθνικό κίνδυνο.
Για να σας δώσω να καταλάβετε, αυτό το ενδεχόμενο θεωρείται για τους Τούρκους (ηγεσία και λαό) τόσο αντίθετο με την Τουρκία ως κυριαρχική και εθνική οντότητα, που οι Τούρκοι θα ασχολούνται με αυτό ακόμα κι αν δεχτεί η ανθρωπότητα επίθεση από εξωγήινους. 
Εμείς (και οι Κούρδοι) θα ασχολούμεθα πως θα αμυνθούμε απέναντι στα πράσινα ανθρωπάκια με τις κεραίες, και οι Τούρκοι θα αναρωτιούνται αν αυτά θα βοηθήσουν τους Κούρδους να αποκτήσουν τον περίφημο κουρδικό τους διάδρομο (εδαφική συνέχεια) στην Βόρεια Συρία και το Ιράκ.
Όλες οι συμμαχίες, τωρινές και μελλοντικές, των Τούρκων δομούνται πάνω στην αποτροπή αυτού του περίφημου διαδρόμου.
Πάμε τώρα στα άλλα, τις συνέπειες αυτού του συγκεκριμένου απόλυτου ορίου που θέτουν οι Τούρκοι.
Είναι άξιο απορίας πως όλοι μας δεν είχαμε προβλέψει πως κάποια στιγμή οι Τούρκοι θα έμπαιναν στην μέση αυτού του υποθετικού διαδρόμου.
Ακόμα και αυτό το αφήσαμε στο πεδίο της ενδεχομενικότητας, ενώ από ό,τι φαίνεται είναι η νομοτέλεια της τουρκικής εθνικής πολιτικής και γεωπολιτικής.
Επίσης, από ό,τι φαίνεται, όλοι οι υπόλοιποι αντίπαλοι-εχθροί των Κούρδων, και οι σύμμαχοί τους, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συμμαχήσουν μεταξύ τους, ακόμα κι αν σφάζονται στο πεδίο της μάχης, για να συντρίψουν αυτό το κουρδικό όνειρο.
Οι Η.Π.Α, ως η μοναδική άμεση συμμαχική δύναμη προς τους Κούρδους (η άλλη είναι το Ισραήλ, το οποίο είναι -ακόμα;- μακριά από την άμεση εμπλοκή), δεν είναι νομίζω διατεθειμένες να τα σπάσουν ολοκληρωτικά με την Τουρκία για να βοηθήσουν τους Κούρδους να πετύχουν τον στόχο τους.
Πάντως δεν είναι διατεθειμένες να το πράξουν αυτό θέτοντας όλες τις άλλες στρατηγικές τους σε κίνδυνο.
Η Ρωσία, όχι μόνον ως σύμμαχος της Συρίας (του Άσσαντ) του Ιράν αλλά και ως παίχτης στον αραβικό κόσμο, δεν έχει κανέναν λόγο να υποστηρίξει τους Κούρδους σε σχέση με αυτό τον στόχο, από την στιγμή που αυτοί είναι αναγκαστικά προσδεδεμένοι στην δυτική και την ισραηλινή στρατηγική-τακτική.
Βέβαια, αν ψάξουμε κάτω από τις γραμμές θα δούμε πως οι Ρώσοι έχουν το μυαλό να καταλάβουν (παρά το αλκοόλ και την αλκοολική τους σκέψη εν γένει) πως μια έντονη κουρδική παρουσία θα τους ωφελούσε και αυτούς κατά κάποιο τρόπο.
Η Ρωσσία είναι μια κατ'ουσίαν δυτική κοινωνία με έντονες ταυτοτικές αναζητήσεις και δεν έχει κανέναν λόγο να αποξενωθεί από ένα μη αραβικό μη ισλαμιστικό Κουρδιστάν, της όποιας μορφής. 
Απλά αυτό που προέχει για το ρωσικό σύστημα της αναδυόμενης ηγεμονίας είναι η αποβολή της Δύσης από την Εγγύς Ανατολή.
Θεωρώ πως αυτός ο ρωσικός πόθος, άσχετος και εχθρικός προς τον κουρδικό, δεν είναι απραγματοποίητος ίσως (σε κάποιον χρονικό ορίζοντα, ή και σχετικά άμεσα) αλλά είναι ανόητος, αντιδραστικός, όπως δομείται και σε αναφορά προς την οπτική των Ρώσων για την Εγγύς Ανατολή, και επιπλέον πιθανόν περιέχει και έναν άλλο εσωτερικό ιδεολογικό προσδιορισμό που είναι για μένα ακόμα ανησυχητικότερος: την στρατηγική επίθεση στο Ισραήλ. 
Η αποβολή της Δύσης από την Εγγύς Ανατολή, έτσι που είναι τα πράγματα, σημαίνει συν τοις άλλοις την προβολή ενός αντισημιτικού σχεδίου βάθους, το οποίο ενθουσιάζει κάθε φασιστική φαντασίωση στον πλανήτη.
Αν οι αραβικοί λαοί δέχονταν το Ισραήλ, πράγμα απίθανο όσο έχουν τις συγκεκριμένες ιδεολογικές και θεολογικές καταβολές, τότε ακόμα και μια αποβολή της ιμπεριαλιστικής δύσης δεν θα είχε καταστροφικά αποτελέσματα για το Ισραήλ, αλλά και για την δημοκρατία ευρύτερα στην περιοχή.
Με τις σημερινές συνθήκες πολιτικής και σκέψης, η πλήρης αποβολή της Δύσης, ή ακόμα και μια ισχυρή αποδυνάμωσή της, θα έχει μόνον αντιδραστικές συνέπειες, και τελικά θα αποτελέσει και για τους Ρώσους μια τελική ήττα. 
Οι Ρώσοι χωρίς τους δυτικούς στην Εγγύς Ανατολή θα αποβληθούν ακόμα πιό γρήγορα.
Αλλά αυτά είναι τα πιό ριζοσπαστικά σενάρια.
Δεν τα αποκλείω, αν τα πράγματα αποκτήσουν μια βιαιότερη δυναμική, κάθε άλλο, αφού η κρίση του παγκόσμιου καπιταλισμού δεν είναι και το καλύτερο πλαίσιο για να ελπίζει κανείς σε μια ειρηνική δυναμική των διεθνών πραγμάτων.
Ας επιστρέψουμε όμως στο "διαταύτα".
Ο Κουρδικός διάδρομος, έστω ο ρεαλιστικός -χωρίς διέξοδο στην Μεσόγειο, είναι σχεδόν ανέφικτος εκτός κι αν οι ίδιοι οι Κούρδοι κάνουν ένα στρατιωτικό θαύμα και ταυτόχρονα ο Ερντογάν και το καθεστώς του εξαφανιστούν σε κάποια ενδοτουρκική ταραχή.
Και πάλι όμως, γιατί οι Η.Π.Α να μην σαμποτάρουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο στην γέννησή του;
Ποιός είναι ο λόγος να ρισκάρουν τόσο θηριώδεις αναστατώσεις, χωρίς να υπάρχει μάλιστα και κάποιο σενάριο για εδαφική παρουσία τους; (πεζικό)
Αν υποθέσουμε μόνον ότι η Τουρκία ταχθεί με την Ρωσσία, σε ένα υποθετικό στρατιωτικό αντιδυτικό μέτωπο, και επιχειρήσουν να αποβάλουν εκείνη την στιγμή την Δύση, θα μπορούσαν οι Η.Π.Α να χρησιμοποιήσουν το αναδυόμενο Κουρδιστάν ως χειρουργική λαβίδα για να διαλύσουν την Τουρκία, τον ισλαμισμό, αλλά και τους Ρώσους.
Μιλάμε τότε για έναν παγκόσμιο πόλεμο, και δεν είμαι και τόσο σίγουρος πως ένας τέτοιος πόλεμος μπορεί να προκαθοριστεί τόσο εύκολα και μάλιστα στην βάση των κουρδικών εθνικών πόθων.
Από την άλλη όμως ένα ερώτημα με βασανίζει:
Είναι λογικό να σκεφτούμε άλλα, ενδιάμεσα, σενάρια;
Μπορεί να σας φανεί υπερβολικό αυτό που θα πω, αλλά δεν είναι, πιστέψτε με.
Μια ισχυρή σκοτεινή δυναμική των πραγμάτων, στον αραβικό/ιρανικό και τουρκικό ισλαμιστικό αλλά και απλά "ισλαμικό" κόσμο, αλλά και στους κοσμικούς εθνικιστές όπως αυτοί συνεχίζουν να "κολυμπάνε" μέσα στον αραβικό και τον τουρκικό κόσμο, έχει να κάνει με την επιθυμία εξόντωσης των Κούρδων.
Οι Κούρδοι και το Κουρδιστάν είναι το σημαντικότερο εμπόδιο στους Τούρκους εθνικιστές και ισλαμοφασίστες και στους Άραβες ανάλογους.
Υπάρχει λοιπόν πλέον ένας δίδυμος στον αντισημιτισμό καταστροφικός πόθος, ο αντικουρδισμός, και ένας δίδυμος προς τον δυτικό φασισμό ανατολικός φασισμός και όλα αυτά πιθανόν δεν θα σταματήσουν παρά σε ένα μπούνκερ που θα γίνει στάχτη, σε ένα μεσανατολικό "Βερολίνο", δεν θα σταματήσουν αν δεν υπάρξει μια μεγάλη καταστροφή στην καρδιά του τουρκικού και αραβικού/ιρανικού κόσμου.
Το θράσος των ισλαμιστών να μεταφέρουν τον πόλεμο μέσα στην Δύση, δημιουργεί μια εικόνα ανησυχητικής διάρκειας και βαθύτητας στην διένεξη που αυτοί πλέον προκαλούν όπως είναι συγκεκριμένα δομημένη.
Δεν έχει σημασία πλέον να τα ανάγουμε όλα στις ευθύνες της Δύσης και του ιμπεριαλισμού.
Είναι σαν να μιλάμε συνέχεια για την ληστρική για την μεσοπολεμική Γερμανία συνθήκη των Βερσαλλιών, και να μην καταλάβουμε ότι έχουμε ενταχθεί έτσι στην ρητορική των Ναζί.
Έχουμε μπεί σε άλλη φάση.
Και δεν έχω καμμία εμπιστοσύνη στις διανοητικές και ιδεολογικές δυνατότητες της Δύσης να κατανοήσει το στρατηγικό βάθος της νέας πρόκλησης, ακριβώς κιόλας και εφόσον παραμένει ένοχη για τον ιστορικό σχηματισμό της.
Το επόμενο διάστημα πραγματικά θα παιχτεί το μέλλον του κόσμου, εκεί που τώρα χύνεται αίμα...





Ιωάννης Τζανάκος
     

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Γεωστρατηγικές απορίες (3)..ο όμορφος ιρανο-αραβικός κόσμος των απίστευτων αλληλοκατηγοριών (θα μπορούσα να εγκαινιάσω μια νέα σειρά με μόνο αυτό το θέμα)

Προλογικό σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος



Αναδημοσιεύουμε και άλλες πηγές που υιοθετούν την δυτική, αλλά και την συντηρητική σουννιτική σκοπιά των πραγμάτων για την ισλαμιστική τρομοκρατία και την ανάμειξη των όποιων συντελεστών.
Στο τέλος έχουμε και κάποιους ενδιαφέροντες συνδέσμους για την σχέση Αλ Κάιντα και Ιράν, μια σχέση που έχει αναζητηθεί και αναλυθεί στην δύση και στις ΗΠΑ, ενώ εδώ είναι εκτός της κυρίαρχης φιλο-ιρανικής και φιλο-Χεζμπολάχ αφήγησης.
Σε επόμενη δημοσίευσή μας θα αναδημοσιεύσουμε κείμενα και θα παρουσιάσουμε συνδέσμους με την αντίθετη, αντι-σουννιτική και αντι-δυτική, σκοπιά.
Έτσι θα το πάμε, μια στο καρφί και μια στο πέταλο.
Κρατήστε επιφυλάξεις, αν και εγώ έχω καταλήξει:
Όλοι έχουν δίκιο για τους άλλους!
[Υπάρχει μια "μαγική" χώρα που λέγεται Σουδάν και μια ακόμα "μαγική" χώρα που λέγεται Κολομβία.
Πολύ ενδιαφέρουσες περιοχές, ήταν και είναι.
Αυτό το "σημειακόν-γεωγραφικόν" έχω να πω προς το παρόν, ως ταπεινός ερευνητής στα όρια της ελλαδίτικης κυρίαρχης αφήγησης, ή μάλλον έξω από αυτά τα όρια (δείτε τις συνδέσεις στο τέλος, για να καταλάβετε για την μια "μαγική" χώρα)]..

Συνέχεια...

Παρασκευή, 19 Αυγούστου 2016

Γεωστρατηγικές απορίες..(2)

 

Δυτικές πηγές, με κάθε επιφύλαξη, και ένα σχολιάκι μας στο τέλος:

 

Sorry, America: Iran Won't Defeat ISIS for You | 

 

As long as there is an Assad, there will be an Isil - he'll make sure of it ...

 

An Energy Mogul Becomes Entangled With Islamic State - WSJ 

 

Saddam has Koran written in his blood - Telegraph

 

The Real Reason Putin Supports Assad | Foreign Affairs

 

How Saddam Hussein Gave Us ISIS - The New York Times

 

How Assad helped the rise of his 'foe' Isil - Telegraph

 

 

Anybody who hoped Russian President Vladimir Putin would have the key to defeating Islamic State or bringing peace to Syria just got their answer: The first airstrikes in Russia’s air campaign in that benighted country didn’t target the terrorist group at all.
Instead, Putin followed President Bashar al-Assad’s playbook. The Syrian leader's forces have rarely taken on Islamic State unless forced to do so. Indeed, Assad has seen the fanatical Islamist force as a useful ally in persuading the international community that Syria’s war consists of a choice between him and barbarians, with nothing in between. As Putin put it in his speech to the United Nations General Assembly this week, Assad is “valiantly fighting terrorism face-to-face.”
No, he is not. To create the binary choice Assad seeks, and to eliminate any opposition that the U.S. and Europe might consider acceptable, Syria’s president has directed his fire power against rebel groups other than Islamic State, making him an ally of opportunity for the terrorist organization. By contrast, the groups that Assad attacks, and which Russia struck on Wednesday, do routinely fight Islamic State.
Some of these are also terrorists, such as the al-Nusra Front, al-Qaeda’s franchise in Syria. Others are not. A number are local militias defending their areas from the depredations of Assad’s war machine. Indeed, dozens of such militias are working with U.S. coordinators based in Jordan and Turkey. Russia appears to have struck one of them in its first attacks.
Putin’s proposal for the world to join with Russia and Assad to defeat “terrorists” and reconstruct Syria’s Baathist state -- a construct designed in large part to keep the country’s Alawite minority in control of the Sunni majority -- is as flawed as President Barack Obama’s ill-fated plan to train and equip an all-new opposition militia. That effort ended for lack of rebels willing to sign up to fight Islamic State only, forswearing their war with Assad.
How this came as a surprise is hard to credit. Assad’s forces have used detention, torture, chemical weapons and barrel bombs in their scorched-earth effort to reassert control. The death toll in this conflict is now well over 200,000, twice the number who died in the Bosnian war 20 years ago.
It is inconceivable that Syria’s Sunni majority will meekly accept a reimposition of Assad’s rule, or see him as a partner in the fight against any greater evil. To the extent Putin succeeds in destroying all other opposition to Assad, Syria’s Sunni population will join the only remaining force willing to protect them: Islamic State.
This Putin may well understand. He has formed an intelligence-sharing union with Assad’s Alawite-dominated regime and its Shiite allies in Tehran and Baghdad. Such an alliance will merely add a nuclear and UN Security Council superpower to the Middle East’s growing sectarian war between Shiites and Sunnis. Picking sides in a sectarian conflict is not how you end it. But it would give Russia a substantial voice in Middle East affairs, and more immediately the ability to ensure that Assad survives.
No matter what promises Putin may make to try to get the U.S. and other nations to legitimize his air campaign -- such as committing to a power-sharing, multi-ethnic transitional government for Syria once order is restored, or even Assad’s eventual departure -- that offer will remain hollow until his actions show he has accepted the basic truth of this conflict.
First, Putin needs to acknowledge that Assad is part of the problem; he should start by persuading Syria’s leader to end the barrel-bombing.
Second, he should acknowledge the distinction between Islamic State and al-Nusra on one side, and other rebel militias on the other, restricting his bombing campaign to the two internationally recognized terrorist organizations.
Finally, he must recognize that any political settlement will have to place Sunni areas of the country under Sunni or international control, at least temporarily, with or without Assad as president in Damascus.
Without those commitments, Putin cannot be a force for bringing peace to Syria.
This column does not necessarily reflect the opinion of the editorial board or Bloomberg LP and its owners.

Islamist uprising in Syria - Wikipedia, the free encyclopedia

 

1982 Hama massacre - Wikipedia, the free encyclopedia

 

Muslim Brotherhood of Syria - Wikipedia, the free encyclopedia

 

Haji Bakr - Wikipedia, the free encyclopedia

 

Report: Assad regime cooperating with Islamic State in Syria |

 

IS Files Reveal Assad's Deals With Militants - Sky News

 

Why Assad may be helping Islamic State's offensive - Al-Monitor

 

Syria's Muslim Brotherhood is gaining influence over anti-Assad revolt ...

 

The Muslim Brotherhood: Origins, Efficacy, and Reach By Raymond ...

 

What Is Russia Bombing in Syria? - Carnegie Endowment for ...

 

BIRTH OF THE ISIS - invisible dog

 

Did George W. Bush Create ISIS? - The New Yorker

 

U.S.-backed Syria rebels routed by fighters linked to al-Qaeda - The ...

 

Turkey and Saudi Arabia alarm the West by ... - The Independent

 

Al-Nusra Front - Wikipedia, the free encyclopedia

 

Assad, ISIS, and the Devil's Endgame in Syria - The Atlantic

 

Al-Qaeda vs. Hezbollah - | National Review

 

Will the PKK and the Islamic State Bring Turkey and Russia Closer ...

 

The Short, Violent Life of Abu Musab al-Zarqawi - The Atlantic

 

Qatar and ISIS Funding: The U.S. Approach - The Washington Institute ...

 

 Al Qaeda in Iran | Foreign Affairs

 

5 Things You Need to Know About Hamas and Fatah - WSJ - U.S.

 

Can Hamas hold back Islamic State in Gaza? - BBC News - BBC.com

 

 

Christian, Sunni And Shia: Meet Hezbollah's Non-Denominational ...

 

 

Colombia Palace of Justice siege - Business Insider

 

 

The New, Improved Axis of Jihad - Gatestone Institute

 

 

Σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος

Σε άρθρο του αξιότιμου και πραγματικά αξιόλογου διεθνολόγου Κ.Ράπτη ( Αλλάζουν οι όροι της εξίσωσης στη Συρία και την περιοχή ) λέγεται μια όχι και τόσο τυχαία επιπολαιότητα, ότι οι Τούρκοι ισλαμοπαρανοϊκοί του Ερντογάν, προτείνουν δια του πρωθυπουργού τους Γιλντιρίμ-ωχ-αμάν στον Άσσαντ και τους Ρώσσους, μια μορφή "κοσμικού καθεστώτος".
'Οχι, προτείνουν  ό,τι είναι δυνατόν να υπάρξει ως συνύπαρξη σιιτών και σουνιτών φονταμενταλιστών, πολιτοφυλακών, δολοφόνων και συμμοριτών κάθε είδους, αρκεί να καταστραφούν οι Κούρδοι.
Και οι μέθυσοι νεο-Τσαρικοί, σε πρώτη φάση το αποδέχονται, για τον Άσσαντ και το Ιράν δεν μπορώ να ξέρω, για τους σουννίτες φονταμενταλιστές τι να σας πω, ο Αλλάχ ξέρει, που να ξέρουμε εμείς.
Πάντως και οι Μουλάδες δέχτηκαν το αμαρτωλό σουλτανάκι στην αιρετική αγκαλιά τους, ας είναι καλά η ορθόδοξη και οθωμανική παράδοση καταστροφής αδυνάμων εθνών, αυτή τής δικής μας "ανατολής", πέρα από δυτικές υποκρισίες, πάνω από όλα ο Ύψιστος.
Είναι δύσκολο βλέπετε, ακόμα και για ρεαλιστές διεθνολόγους της πολυπολικής ευελιξίας να χωνέψουν την ορθοδοξομηδενιστική καθαρματοσύνη, ποιός δυτικός μηδενισμός και κουραφέξαλα, εδώ έχουμε διδασκάλους κυνισμού μηδενισμού ανατολικο-ορθόδοξης καθαρματοσύνης, ισλαμικής καθαρματοσύνης, σουννιτικής και σιιτικής, σιγά μη κολλήσουν τα παιδιά.
Οι Εβραίοι και οι Σιωνιστές τους φταίνε μετά, σαν δεν ντρεπόνται λέω εγώ, και αυτοί και οι αριστεροί αντι-ιμπεριαλιστές παρατρεχάμενοί τους με τις συριακές φαντασιώσεις τους: 
Την σατανική λαβίδα Ρώσων, Ιρανών, Τούρκων απέναντι στους Κούρδους δεν την βλέπουν μερικοί;
Τους πείραξε που ο ορθόδοξος Τσάρος και ο άξονάς του τακίμιασε με ό,τι βρωμερότερο υπάρχει στην παγκόσμια πιάτσα για να σώσει την βάση του στην Συρία;
Τούς πείραξε ότι ο ορθόδοξος Τσάρος έχει "κατορθώσει" τώρα, δεν ξέρουμε τι θα κάνει μετά την κατανάλωση αλκοόλ και αναβολικών, να ενώσει κάτω από την φτερούγα του και τους μπααθιστές δολοφόνους του Άσσαντ, τους Τούρκους ισλαμοφασίστες και τους Ιρανούς/Χεζμπολάδες δολοφόνους φονταμενταλιστές;
ΜΕ ΕΝΑΝ ΣΚΟΠΟ:
Την απομόνωση και εξόντωση του μόνου δημοκρατικού λαού στην περιοχή, χωρίς κράτος.
Συγγνώμη κύριοι, αλλά σε αυτό τον πόλεμο δεν θα "είμαστε μαζί".. 
Στην επόμενη δημοσίευσή μας, άλλα, σημαντικότερα..