Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

Kurdistan, λίγα λόγια και καλά..



Ανάμεσα σε πυρά διαφορετικών αλλά πάντα σκοτεινών δυνάμεων, οι Κούρδοι προσπάθησαν και προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα του αγώνα για την ανεξαρτησία τους, την δημοκρατία, την ελευθερία, τις ανθρώπινες αξίες.
Σήμερα διάβασα 2 κείμενα: σε ένα τροτσκιστικό μπλόγκ ένα (μεταφρασμένο) κείμενο για την καθοριστική ήττα στο παρελθόν (2012) πραγματικά μετριοπαθών αντι-ασσαντικών δυνάμεων (Η Τραγωδία της Daraya - Παραναγνώστης) και ένα χολερικό ΧΥΔΑΊΟ άρθρο (γεμάτο χυδαία σχόλια "αντι-ιμπεριαλιστών") στο γνωστό πλέον στην Ελλάδα (την τόσο διψασμένη για αντι-ιμπεριαλιστικές αφέλειες και χυδαιότητες), έγκυρο όμως, αντι-ιμπεριαλιστικό μπλόγκ (Moon of Alabama A Deal Over Syria That Left The U.S. Out) το οποίο ήταν μέσα στην καλή χαρά για το ενδεχόμενο να εξωπεταχτούν οι Η.Π.Α από το αιματηρό παιχνίδι της Συρίας.
Οι μεν τροτσκιστές ζούνε με τις αναμνήσεις της δημοκρατικής αραβικής αντιπολίτευσης, και τις δημοκρατικές δυνατότητες που συνέτριψε (όντως) στην γέννησή τους το καθεστώς του Άσσαντ, οι δε μετα-σταλινικοί αντι-ηγεμονιστές, φιλορώσοι και άλλες ασθένειες, ζούνε με το όνειρό τους για ήττα της αυτοκρατορίας "τους" από τις αντι-ηγεμονικές δυνάμεις της περιφέρειας, αντι-ηγεμονικές να είναι κι ας είναι ό,τι να'ναι!
Οι αυτόνομοι όπως είδαμε αλλού έχουν θέμα με τα ιδεολογικά μετώπισθεν του γιουγκοσλαβικού πολέμου και τον "σατανά" Μιλόσεβιτς, και από ό,τι βλέπω στον "κομμουνιστικό" χώρο υπάρχει μεγάλη θλίψη για την επικείμενη πτώση του Τσαβισμού (είναι κρίμα που δεν διέσωσα κάποια σχόλιά μου στο παρελθόν τα οποία έδειχναν την απόλυτη περιφρόνησή μου στον Τσάβες, τον τσαβισμό κ.λπ από την αρχή).


Θα τα πω, και πείτε ό,τι θέλετε..
Θα έχετε βέβαια καταλήξει ότι είμαι υπερβολικός άνθρωπος. 
(Ίσως ο μόνος άνθρωπος που τελικά με κατανοεί, αναιτίως, είναι ο Γ.Ευσταθίου (Ονειρμός)[Ταξικές Μηχανές], παρά την τάση μου να σπάω τις συμβάσεις της ευγενικής επικοινωνίας με τους "χώρους" και τα "έθνη" της αριστεράς και του κινήματος αλλά και με τον ίδιο κατά καιρούς. 
Συγχώραμε με εσύ τουλάχιστον Γιάννη, που σε αναφέρω δημοσίως, αλλά μιας και θα τα πω, πρέπει να σε αναφέρω ως εξαίρεση, γιατί το αξίζεις αυτό.)
Ε, λοιπόν, είστε εντελώς βαρεμένοι και αποβλακωμένοι και με την κακή έννοια παράταιροι και άκαιροι αγαπητοί και μη αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι ή "σύντροφοι".
Πάλι εκτός του πραγματικού συμφραζόμενου, πάλι με τις ιδεολογικές ή ιδεοληπτικές προϋποθετικότητές σας, πάλι ακολουθώντας έναν κακό ιδεολογικό νοησιαρχισμό, πάλι και ξανά και ξανά-μανά.
Ούτε μια κουβέντα για ένα πραγματικό δημοκρατικό κίνημα, γιατί έχει την ατυχία να περιέχει όλα εκείνα που δεν αρμόζουν σε οποιαδήποτε α-πριορική προϋποθετικότητα:
Αριστερό δεν το λές, ταξικό δεν το λές, δεν είναι όμως δεξιό ή συντηρητικό, αντι-ιμπεριαλιστικό δεν το λες, το λένε και υπόδουλο στους αμερικάνους, αλλά όλες οι ηγεμονικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θέλουν να εξαφανιστεί.
Δεν σας κάνει την χάρη να είναι "οριαντελιστικά" επαρκές, είναι εκνευριστικά κοσμικιστικό, είναι αντι-ισλαμιστικό, δεν είναι αραβικό κίνημα, δεν είναι "αντι-σιωνιστικό" αλλά δεν έχει και έναν τόσο καθαρό αντι-εθνικιστικό προσανατολισμό για να το αγαπήσουν πολύ οι αντι-εθνικιστές των ψυχιατρείων (αυτόνομοι, αντιφά, επιθεώρηση Σεράγεβο κ.λπ).  
Επειδή πολεμά την Τουρκία προσέχουν οι ανόητοι όλοι μη τυχόν και υπάρξει στην Ελλάδα "αντιτουρκικός εθνικισμός", αυτό είναι το πρόβλημά τους.
Με λίγα λόγια δεν μπορεί να μπεί στα κουστουμάκια σας, ανόητοι.
Και βέβαια, έχει "σταλινική" προέλευση, αλλά από την άλλη δεν είναι "σταλινικό", οπότε το μισούν ήδη όλοι, και οι σταλινικοί γιατί δεν παρέμεινε να ανάβει το καντήλι του μουστάκια και οι "αντισταλινικοί" γιατί ό,τι "σταλινικής" προελεύσεως είναι αμαρτωλόν, σατανικόν, απεταξάμην..
Στην πραγματικότητα αυτό το κίνημα έχει δημιουργήσει πρόβλημα σε όλη την αριστερά, ειδικά στην Ελλάδα, και μόνον κάποιοι αναρχικοί (όχι όμως όλοι) έχουν δείξει πραγματικό ενδιαφέρον, παρά το γεγονός πως αποκρύπτουν κάποιες ενοχλητικές λεπτομέρειες.
Όλοι αυτοί περιμένουν την πτώση αυτού του κάστρου της πραγματικής νέας αριστεράς και του πραγματικού νέου δημοκρατισμού, για να επιπέσουν ως γύπες με τις "ψύχραιμες" αναλύσεις τους και να επαναφέρουν την ιδεολογική τάξη.
Πραγματικά τους λυπάμαι όλους αυτούς.
Η ιδεολογική μυωπία έχει και τα όριά της και αν αυτά υπερβληθούν οδηγούν στην πολιτική και ιδεολογική ανηθικότητα.
Το γεγονός πως όλοι αυτοί υποχρεώνονται να αναφερθούν σε κάποιες πτυχές του κινήματος του Άπο, αλλά δεν θίγουν τα δύσκολα του πράγματος, άρα στην κρίσιμη στιγμή τους βλέπεις να χύνουν δηλητήριο, όλο αυτό το γεγονός λοιπόν είναι πραγματικά λυπηρό και ένδειξη πτώσης και πραγματικής παρακμής.
Ας τους αφήσουμε όμως να ασχοληθούν με το μπουρκίνι, αυτό είναι που τους αξίζει, να συνδράμουν σε ένα κίνημα και αντι-κίνημα τρολς και τρολαρισμάτων.  

Αυτό που έχω να τους πω είναι πως η σκέψη του Α.Οτσαλάν θα παραμείνει αθάνατη, ούτως ή άλλως, και το νέο δημοκρατικό κοινωνικό σχέδιο της Ροζάβα και η φιλοσοφία και η δράση των ένοπλων λαϊκών σωμάτων του ΡΚΚ θα αποτελέσουν το νέο πρότυπο της δημοκρατικής δράσης έτσι κι αλλιώς.
Ας ελπίσουμε να μην χρειαστεί μια ολοκληρωτική θυσία για να γίνει αυτό κατανοητό.




Ιωάννης Τζανάκος

Το νόμισμα της ζωής..



Όλους τους ντελάληδες τους ξέραμε
και τους θυμόμασταν στους άγριους ύπνους
Όλους τους ψεύτες τους μάθαμε
και τους κλείναμε τη πόρτα
Μόνον έναν αφήσαμε
οι αθώοι,
τόσο ένοχοι στην αθωότητά μας,
Τον ντελάλη της ζωής..
 
Της ζωής μας, της ζωής
Της ζωής μου, της ζωής
Της ζωούλας
και της μεγάλης και ατρόμητης ζωής
Της ζωής που είναι εδώ και μόνον
Της ζωής αλλού
σε αθέατα ύψη
σε άγνωστες πατρίδες..
 
Αυτό τον ντελάλη ξεχάσαμε να σκοτώσουμε
και γυρνάει δω και κει με ένα κάλπικο νόμισμα
Τι λέει πάνω του;
Ζωή!
 
Ζήσε δούλε
ζήσε
Ζήστε σκλάβοι
ζήστε
Η ζωή και ο εχθρός θάνατος
Οι κακοί μας διώκτες
Οι καλοί μας φίλοι
με τα κάλπικα νομίσματα..
 
Ζήσε φτηνά, αλλά ζήσε
φωνάζει ο ντελάλης
Ζήσε άξια, αλλά ζήσε
κραυγάζουν οι ντελάληδες
με τα κάλπικα νομίσματα
που άλλο δεν έχουν όνομα,
Μόνο ζωή το λένε
και βίο
και αγώνα ενάντια
στους κακούς μας διώκτες
και αποφυγή του πόνου
και βρώμικα θυμιάματα..
 
Ζήστε δούλοι με το νόμισμα της ζωής
Πουλήστε αγοράστε
Γυρίστε όλα τα παζάρια των ιδεών
Δοξάστε την επιθυμία να είστε ζωή..
 
Και μην ξεχάσετε
Είστε δούλοι
δούλοι..
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

4 Θέσεις για τις γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές συμμαχίες..



Δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουμε από εδώ την διαρκή ενημέρωση για τον συριακό πόλεμο και το κουρδικό, ας φροντίσει ο καθένας να ενημερωθεί και από μόνος του.
Μόνον σας εφιστώ την προσοχή στις ελλαδικές πηγές, όχι γιατί υπάρχει ιδεολογική στρέβλωση αφού αυτή είναι δεδομένη κατά κάποιον τρόπο σε όλους μας αλλά διότι οι έλληνες αναλυτές, δημοσιολόγοι κ.λπ έχουν έναν παράξενο τρόπο να κρύβουν τις πηγές τους νομίζοντας ίσως πως ζούνε στην εποχή προ ίντερνετ ή έχουν έναν πολύ παράξενο τρόπο να προσαρμόζονται σε καιροσκοπικές αντιδυτικές σκοπιές ("αιρετικές") οι οποίες είναι μεν χρήσιμες αν υπάρχει μια ισορροπία με τις δυτικές πηγές αλλά εδώ τείνουν να γίνουν ο κανόνας.
Παραμένοντας σταθερός στην πρωτογενή καχυποψία ακόμα και εχθρότητά μου προς τις δυτικές πηγές και την οπτική τους (ή τις οπτικές τους) έχω παρατηρήσει παραταύτα τελευταία έκπληκτος την υποσκοσμιακού τύπου διείσδυση των ρωσικών απόψεων στην ελληνική επικράτεια, μέσω μιας άτυπης διάχυσης προπαγανδιστικών ψευδών αλλά και μια αντίστοιχη ιρανική και αραβική επιρροή. 
Όλα τούτα αναλόγως των ιδεολογικών και πολιτικο-οικονομικών συμφερόντων και των ευρύτερων οπτικών που είναι να εξυπηρετηθούν στον εσωτερικό χώρο της κοινής γνώμης.
Προσοχή λοιπόν στις ελλαδικές πηγές.
Και λίγα αγγλικά να ξέρετε, εξασκείστε τα, αποφεύγετε τις ελληνικές πηγές και κρατήστε μικρό καλάθι προς τους έλληνες αναλυτές, και το λέω αυτό χωρίς να αμφισβητώ την αξία πολλών αναλυτών (το τελευταίο άρθρο του Λυγερού ήταν ας πούμε μια άσκηση σοβαρότητας και μέτρου στην στάθμιση των γεωπολιτικών δεδομένων, αν και παρέβλεψε και αυτός -αλλά από φρόνηση, περιμένοντας- την ενεργητικότητα της Ρωσσίας στην "συμφωνία" θανάτου του μαύρου αντικουρδικού μετώπου).
Τα λέω όλα αυτά ακριβώς γιατί δίνω σημασία στην έγκυρη πληροφόρηση και την ορθή ερμηνεία των καθημερινών γεγονότων της διεθνούς σκηνής.
Ας ξεκαθαρίσω όμως κάποιες πτυχές της νέας προσπάθειάς μας για το χτίσιμο μιας νέας δημοκρατικής εθνικής στρατηγικής προς όφελος των εργατικών και λαϊκών τάξεων που διαβιούν στην χώρα μας (όλων των εθνοτήτων, αλλά κύρια της ελληνικής -κατά την δική μου νομίζω ειλικρινή θέση).

Θα προσπαθήσω να σας δείξω τον νέο χάρτη της γεωπολιτικής βλέψης που δι΄εμέ πρέπει να έχουν αυτές οι τάξεις (εντός της επικρατείας της Ελληνικής Δημοκρατίας) ως προς την συγκεκριμένη υφή των γεωπολιτικών και γεωπολιτισμικών σχέσεων στην ευρύτερη περιοχή.
Θα μιλήσω πάλι με (αριθμημένα) σημεία:

1) Η ένταξη της χώρας στον γενικότερο (λεγόμενο ως) δυτικό συνασπισμό δυνάμεων, στο μπλόκ του δυτικού ιμπεριαλισμού, δεν είναι μια αστεία υπόθεση κατάλληλη για ασκήσεις ιδεολογικής παράνοιας και για πρόχειρες ιδεολογικές πολεμικές.
Ο σκοπός μας πρέπει να είναι η ευφυής αυτονόμηση της χώρας, αλλά χωρίς αυτή να πέσει στα νύχια τόσο της τυχοδιωκτικής (σήμερα) και ιμπεριαλιστικής Ρωσσίας ή στα ματωμένα νύχια των Τούρκων κεμαλοφασιστών και ισλαμοφασιστών.
Η ορθή θέση για μένα είναι η ουδετερότητα ως στρατηγικός σκοπός αλλά και ως ενδιάμεσος τακτικός σκοπός μακροπρόθεσμης όμως χρονικής διάρκειας. 
Αυτό για να μην είναι λόγια του αέρα και πρόφαση για να παραμείνουμε υποτελείς της δύσης πως γίνεται εφικτό;

2) Για να μπω γρήγορα στην καρδιά του θέματος επαναλαμβάνω πως πρέπει να αποκλείσουμε μετ' επιτάσεως την εξυπηρέτηση των ρωσικών (ιρανικών, ριζοσπαστικών αραβικών κ.λπ) συμφερόντων ακόμα κι αν αυτή γίνεται δια της πλαγίας οδού, όπως λόγου χάριν θα προέκυπτε από την έμμεση ενίσχυση της Ρωσσίας με μιά άτσαλη αποχώρηση από την δυτική συμμαχία.
Αυτό μπορεί να γίνει με την ξεκάθαρη εκδήλωση της αντίθεσής μας στα τυχοδιωκτικά σχέδια του ρωσικού/ιρανικού άξονα, όπως αυτός σχηματίζεται και αναδύεται τον τελευταίο καιρό.
Ο τρόπος της ουδετεροποίησης έχει μια σημασία καθοριστική, δεν είναι μια λεπτομέρεια, εφόσον έχει να κάνει με πολλά επίπεδα οργάνωσης του εθνο-κρατικού πολιτικο-στρατιωτικού σχεδιασμού και κυρίως με το επίπεδο οργάνωσης της εμπλοκής ή μη εμπλοκής μας στο δυτικό (νατοϊκό) στρατόπεδο.
Επίσης, σε ένα παραπλήσιο επίπεδο οργάνωσης των διεθνών σχέσεων της χώρας, θεωρώ πως είναι εντελώς λανθασμένη μια φαντασιακή και ευφάνταστη αναζήτηση μιας "τριτοδρομικής" γεωπολιτικής. 
Πρώτον, δεν υπάρχουν  πια οι περίφημοι "αδέσμευτοι", δεύτερον, και να υπήρχαν δεν θα ήταν προτιμητέοι εφόσον εκφράζανε μια ισορροπία δυνάμεων που ήταν εχθρική προς την Δύση με έναν τρόπο που δεν έχει καμμία ανεξαρτησιακή σημασία για μια χώρα σαν την Ελλάδα, υπό το όποιο κοινωνικο-οικονομικό καθεστώς.
Είμαστε περισσότερο από ό,τι συνήθως κατανοούμε στο δυτικό μπλόκ και μια προσπάθεια ρεαλιστικής αυτονόμησης από αυτό δεν είναι δυνατόν να κινηθεί στο σημείο της πρόκλησης διαταραχής της παγκόσμιας γεωπολιτικής ισορροπίας.
Ο σκοπός μας πρέπει να είναι η προάσπιση ενός αλλαγμένου κοινωνικού τοπίου και η απόσπαση του κοινωνικο-ριζοσπαστικού προγράμματος ενός λαϊκού κινήματος από τις προκρούστειες πραγματικότητες του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού ή του ανταγωνισμού για περιφερειακές ηγεμονίες.
Ας ρωτήσουμε όμως εύλογα: 
Ακόμα κι αν ασκηθούμε στην προσοχή και την φρόνηση στα γεωπολιτικά, τι είναι αυτό που θα μας προφυλάξει από μια ευρύτερη προβοκάτσια από έναν ή περισσότερους διεθνοπολιτικούς παράγοντες;
Σε αυτό το ερώτημα είναι νομίζω το ζουμί, όχι μόνον για μια ευφυή ριζοσπαστική, ας πούμε αριστερή, στρατηγική αλλά και για κάθε συνειδητό συντηρητικό πολίτη ευφυή στα γεωπολιτικά ζητήματα.
Το ζήτημα είναι η επερχόμενη προβοκάτσια, και παρακαλώ αυτό που λέω να μην ερμηνευτεί "συνωμοσιολογικά", άρα παρακαλώ να χρησιμοποιηθεί ο όρος "προβοκάτσια" με έναν κάπως μεταφορικό τρόπο χωρίς όμως "από την άλλη" να αποκλείεται εντελώς η κυριολεκτική σημασία του.
Υπάρχουν δυνάμεις που επιδιώκουν σε ένα μεσοπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα την εμπλοκή μας σε ένα ευρύτερο "μεσανατολικό" παιχνίδι, όπου όμως θα είμαστε και εμείς "ως χώρα" μια αναλωνόμενη δύναμη.
Έχει σημασία να πούμε εδώ πως θεωρούμε την εμπλοκή μας δεδομένη, νομοτελειακή, οπότε το ουσιαστικό νόημα της θέσης μας είναι στο δεύτερο σκέλος της προηγούμενης πρότασης.
Η φοβική, αν και δικαιολογημένα φοβική αντίληψη της διατήρησης μιας μη εμπλοκής της χώρας στο παιχνίδι της Εγγύς Ανατολής, οδηγεί ακριβώς στην εμπλοκή χωρίς όρους ή στην εκ των υστέρων κριτική της επερχόμενης εμπλοκής μας χωρίς κατανόηση του νομοτελειακού χαρακτήρα της.
Αυτό που είναι να σχεδιαστεί είναι μια ευφυής εμπλοκή με γνώμονα τις κοινωνικές δημοκρατικές αξίες του ελληνικού λαού, όσο ακόμα διατηρούνται, με τρόπο όμως που θα είναι ρεαλιστικά εφικτός.
Για να γίνει όμως αυτό προυποτίθενται τελικά κάποιες συγκεκριμένες ιδεολογικές και πολιτικές μεταβολές τις οποίες δύσκολα βλέπω να έρχονται.
Ας γίνω συγκεκριμένος:
Είναι λάθος να επικεντρώνουμε στην άμεση απάλειψη και ολοκληρωτική καταστροφή της νατοϊκής παρουσίας στην επικράτεια, εφόσον αυτή δεν είναι δυνατόν να απαλειφθεί άμεσα χωρίς πλήρη και άσκοπη ρήξη με την Δύση. 
Και στην Κούβα υπάρχει αμερικανική βάση, η οποία είχε ανόσια χρήση μάλιστα. 
Δεν είδα όμως το κουβανικό κομμουνιστικό κόμμα να οργανώνει καμμία απειλητική διαδήλωση έξω από αυτή τη βάση.
Αυτό δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να ζητήσουμε την αποχώρησή μας από το ΝΑΤΟ, έχοντας όμως ζητήσει με γρήγορες διαπραγματεύσεις ένα άλλο είδος πολιτικο-στρατιωτικής συμφωνίας και με το ΝΑΤΟ, συμφωνίας ειδικού τύπου στηριγμένης σε συγκεκριμένες ζώνες ανοχής και συνύπαρξης στον συγκεκριμένο γεωπολιτικό ορίζοντα εις τον οποίο ζούμε.
Βασικό ρόλο για αυτού του είδους την ειδική συμφωνία αποτελεί για μένα η συγκρότηση μιας παράλληλης και αυτόνομης (ως προς την συγκρότησή της) συμμαχίας με το Ισραήλ.
Η άμεση απεμπλοκή της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ μπορεί να μην γίνει ένα τυχοδιωκτικό και καταστροφικό για τον λαό γεγονός αν υπάρξει μια βαθιά στρατηγική συμμαχία με τον μόνο ρεαλιστικό προμαχώνα του δυτικού μπλόκ που είναι το Ισραήλ, το οποίο παρεπιπτόντως κάθε άλλο παρά παρακολούθημα της Δύσης είναι.
Αυτή όμως η επιλογή προϋποθέτει με την σειρά της μιαν άλλη ιδεολογική θεμελίωση της ελληνικής κοινωνίας και μιαν άλλη ιδεολογική και ιστορική προπαγάνδα για τον λαό, όποια μορφή κοινωνίας και αν αυτός επιλέγει ή επιλέξει.
Μέσω και της οπτικής του Ισραήλ μπορούμε να διαμεσολαβήσουμε και τον κουρδικό παράγοντα και την συμμαχική σχέση μας με τους Κούρδους, εφόσον έχει αποδειχτεί πως "μόνοι" μας στην πραγματικότητα χειραγωγούμεθα από τις Η.Π.Α ή κινδυνεύουμε να γίνουμε στόχος των Τούρκων.
Εννοείται πως η σχέση με το Ισραήλ δεν θα είναι ούτε πρέπει να είναι σχέση εξάρτησης, πράγμα όμως όχι και τόσο δύσκολο αφού το Ισραήλ παρά τις τερατολογίες των αντισημιτών/αντισιωνιστών δεν έχει ούτως ή άλλως την δύναμη να παίξει έναν τέτοιο ρόλο.
Μας χρειάζονται όσο τους χρειαζόμαστε.
Και πέραν των ενεργειακών πηγών και της ΑΟΖ υπάρχει ένα σημαντικότερο γεωστρατηγικό επίπεδο εις το οποίο το ελληνικό έθνος δεν έχει καλέσει ποτέ το Ισραήλ. 
Το έχει καλέσει και δεν το ξέρω;
Θεωρεί κανένας πως οι Ισραηλινοί θα σκοτιστούν πολύ αν εμείς φύγουμε από το ΝΑΤΟ; αν μάλιστα το κάνουμε αυτό χωρίς να τρέξουμε σαν "ορθόδοξοι" ανόητοι στον κάθε Τσάρο; ή στον κάθε Χομεϊνί ή την κάθε PLO-Hammas;
Σκεφτείτε την πραγματική θέση των λαών μας.
Αυτό όμως προϋποθέτει πραγματικά μιαν αναθεώρηση της φιλοσοφικής, θεολογικής, κοσμοθεωρητικής, ιδεολογικο-πολιτικής ματιάς του ίδιου του ελληνικού λαού και της διανοητικής ηγεσίας του. 
Συμμαχία με κάποιον που θεωρείς "σατανικό" δεν μπορείς να κάνεις, όσο κυνισμό κι αν επιστρατεύσεις και συ και ειδικά αυτός.

3) Η Ελλάδα έχει ως μοίρα της πλέον την αλλαγή του γεωπολιτικού και γεωπολιτισμικού της ρόλου.
Δεν μπορεί να παραμείνει μια απόφυση της Δύσης, από την άλλη όμως δεν έχει καμμία θέση στην νέα φονταμενταλιστική αντι-δυτική Εγγύς Ανατολή, αλλά δεν έχει επίσης καμμία θέση σε κάποια "ορθόδοξη αυτοκρατορία" της Ρωσσίας.
Για μένα εννοείται επίσης πως δεν μπορεί να υπάρξει ισλαμική ή ισλαμοειδής Ελλάδα ή Ρωμηοσύνη, αυτό έχει λήξει από την εποχή της Εικονομαχίας και με την πτώση της δυναστείας των Ισαύρων (ελληνικό Ισλάμ μπορεί ίσως να υπάρξει ως ένα από τα πολλά υπαγόμενα χρώματα του έθνους και υπό συγκεκριμένους όρους)
Η Ρωσσία είναι μια σαθρή δύναμη, εκτός από τυχοδιωκτική και ιδεολογικά αποσταθεροποιημένη.
Και το Ισραήλ και το Κουρδιστάν (στην πραγματικότητα τα Κουρδιστάν) είναι επίσης ιδεολογικά αποσταθεροποιημένες εθνικές και κοινωνικές οντότητες, αλλά από την "φύση" τους είναι σε άμυνα, είναι περικυκλωμένες από εχθρικές δυνάμεις που όσο περνάει ο καιρός σκληραίνουν την γενοκτονική τους πρόθεση.


4) Υπάρχουν όχι αμελητέες ομοιότητες και βαθιές κοινές ρίζες ως προς το είδος του εθνικού και κοινωνικού ριζοσπαστισμού ανάμεσα σε Ελλάδα, Ισραήλ και Κουρδιστάν. 





Ιωάννης Τζανάκος   

Το Δεξιό Τσίρκο στην Ελλάδα ως το αίτιο ειδικών ψυχιατρικών/ιδεολογικών φαινομένων (Σώρρας)


 Σχόλιο
Ιωάννης Τζανάκος

Περιμένουν οι αριστεροί να υπάρξει κοινωνικό κίνημα και οι "πατριώτες" (εθνικιστές) να υπάρξει εθνικό κίνημα, και να που εμφανίστηκε το πραγματικό κίνημα!
Ένας απίστευτος τύπος που μπλέκει όλα τα παρα-ιδεολογικά κόπρανα της ελληνοκεντρικής ακροδεξιάς με απίστευτες ψευδείς υποσχέσεις σε ανόητους απελπισμένους ή απλά ανόητους, οι οποίες είναι στηριγμένες σε χαλκευμένα απατεωνίστικα χαρτιά, όπου πάει μαζεύει πλήθη και έχει οργανώσει παντού γραφεία και τοπικές οργανώσεις με πυρήνες φανατικών πιστών.
Μιλάμε για τις μεγαλύτερες τοπικές μαζώξεις σε σύγκριση με τις αναιμικές και ολιγάριθμες μαζώξεις των κομμάτων, των κινημάτων κ.λπ
Πρόκειται για ένα φαινόμενο μαζικότητας που επεκτείνεται και εκτός Ελλάδας, στην περίφημη ομογένεια!
Επειδή ο δεξιοφιλελεύθερος χώρος και ο Καραμπελιάς θέλει να αξιοποιήσει πολιτικά την απατεωνίστικη υποσχετική του παράφρονος και απατεώνα ψευδο-Μεσσία (έχουμε ήδη άρθρο του Θ.Μαυρίδη) θα ήθελα να σημειώσω τα χαρακτηριστικά του "κινήματος Σώρρα" που αφορούν και την δεξιά αλλά και την "πατριωτική αριστερά":
1) ιδεολογική προβολή του ιθαγενισμού-ρατσισμού, ήτοι ξεκάθαρος ρατσιστικός εθνικισμός ή υπερεθνικισμός..
2) Αντισημιτισμός..
3) Ψευδο-ελληνοκεντρισμός ή απλά ελληνοκεντρισμός, παγανιστικός μεσσιανισμός..
4) Ιδεολογία της αντι-τοκογλυφίας, θεώρηση δηλαδή του χρήματος-χρέους ως προϊόντος μιας παγκόσμιας τοκογλυφίας η οποία ταυτίζεται με μια "παγκόσμια συνωμοσία" (και ξέρουμε ποιοί είναι συνήθως κατά την θεώρηση αυτή "πίσω" από την "τοκογλυφική συνωμοσία").
Υπάρχει βέβαια μια κοινωνικο-ψυχιατρική διάσταση στο φαινόμενο, η οποία είναι προφανής αλλά καλό είναι να αναλυθεί από ειδικους.

Επίσης, ένα σημαντικό θέμα είναι η αδράνεια του δικαστικού μηχανισμού, αφού υπάρχουν όλα τα στοιχεία που θεμελιώνουν και στοιχειοθετούν αρκετά ποινικά αδικήματα, αλλά εισαγγελέα δεν βλέπουμε να εμφανίζεται. 
Τώρα μάλιστα το θέμα είναι πια δύσκολο για τις δικαστικές αρχές αφού έχουν καταλάβει πολύ καλά ότι η δίωξη και η καταδίκη του τύπου αυτού θα συντελέσει στην ηρωοποίησή του και αυτό δεν το θέλουν. 
Αλλά η ολιγωρία αυτή θα έχει αποτελέσματα, αν τελικά αυτό το πράμα βγεί και στην βουλή.
Και θα βγεί!
Αλλά τέλος πάντων, δεν λέω κάτι καινούργιο.
Αυτό που έχω να επισημάνω τελικά είναι ότι οι άνθρωποι έχουν και την ευθύνη των πράξεών τους, δεν είναι δυνατόν να τους δικαιολογούμε πάντα.
Έκαναν νοματαίους ονοματαίους και ισχυρό κόμμα Ναζί δολοφόνους, έκαναν νοματαίο και ονοματαίο τον Λεβέντη (ας πούμε όμως ότι αυτός είναι τελικά κάπως νορμάλ), θα κάνουν τώρα νοματαίο ονοματαίο και τον Σώρρα.
Δεν έχουν ευθύνη; 
Δεν είναι και ο ίδιος καραγκιόζης ο κάθε "λαϊκός άνθρωπος" που πιστεύει αυτό το πράμα;
Αλλά, μιας και έχουμε τον τελευταίο καιρό ασχοληθεί εντόνως, για άλλους λόγους βέβαια, με τον θεωρούμενο από εμάς αντισημιτισμό/αντισιωνισμό που έχει μολύνει διαχρονικά την ελληνική αστική κοινωνία, δεν ήρθε η ώρα να ανοίξουμε το θέμα ελληνική ακροδεξιά "σκέψη";
Καλός ο παραλληλισμός που κάνει ο Μαυρίδης του Σώρρα με τον Τσίπρα, αν και κάπως τραβηγμένος, αλλά την ταύτιση της ιδεολογίας των  ακροδεξιών φιδιών με την ιδεολογία του απατεώνα δεν την βλέπει; 
Δεν έχει υπάρξει πραγματικά σοβαρή συζήτηση και διάλογος για την ακροδεξιά ιδεολογία στην Ελλάδα, και αυτή έχει κατορθώσει, και με ευθύνη της ΝΔ κυρίως αλλά και της Εκκλησίας, να αποκτηνώσει διανοητικά μάζες του λαού.
Μιλάμε για πραγματική εγκεφαλική καταστροφή δεξιάς προελεύσεως, που ξεπερνάει άλλους "μέσους όρους" στον ήδη αποκτηνωμένο ιδεολογικά παγκόσμιο χώρο της δεξιάς. 
Η μορφή της ιδιάζουσας ελλαδικής δεξιάς αποβλάκωσης και της πλήρους ανικανότητας της ορθόδοξης εκκλησίας και της δεξιάς (άλλα και των νεο-ορθόδοξων αριστερών εθνικιστών) να κάνουν το στοιχειώδες που κάνουν σε άλλες χώρες, έχει αφήσει έναν χώρο παραπάνω στην αποβλάκωση και τον εκχυδαϊσμό του συντηρητικού λαού.
Όλα αυτά είναι συνέπεια μιας ειδικής οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα και συντονίζονται με την γενικότερη κρίση, αλλά περιέχουν και μια ιδιομορφία που προέρχεται από το γεγονός πως ο ελλαδικός συντηρητισμός και η ελλαδική (και ομογενειακή) δεξιά είναι πραγματικά ΕΝΑ ΤΣΙΡΚΟ. Και από αυτό το τσίρκο μέσα θα βγούν άλλα Τσίρκα συνεπέστερα με τον ρόλο του Τσίρκου.


Δεν υπάρχει σωτηρία! Αποθέωση Αρτέμη Σώρρα στην Τρίπολη 

 Δεν υπάρχει σωτηρία για την Ελλάδα...

Αποθέωση από 700 πολίτες στην Τρίπολη για τον Αρτέμη Σώρρα που συνεχίζει να πουλάει παραμύθι υποσχόμενος ότι θα πληρώσει το χρέος της χώρας και ότι δάνεια έχει σε τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία και στην εφορία ο κάθε ψηφοφόρος.
 Το μυστικό για να κινηθεί και να φτιάχνει γραφεία σε όλη τη χώρα είναι ότι ζητά από κάθε απελπισμένο πολίτη που έχει χρέη 35 ευρώ ώστε να κάνει ομαδική αγωγή εναντίον των τραπεζών. 

Ήδη έχει στήσει γραφεία σε αρκετές περιοχές σε όλη την Ελλάδα, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες στην κίνηση Σώρρα έχουν εγγραφεί πάνω από 150 πολίτες μόνο στην Αρκαδία.

Σ’ ένα γεμάτο από κόσμο Πνευματικό Κέντρο Τρίπολης, ο Αρτέμης Σώρρας μίλησε για τα οικονομικά όπλα απελευθέρωσης της Ελλάδας, στην εκδήλωση των «Ελλήνων Συνέλευσις».
Την εντυπωσιακή εκδήλωση κάλυψε με ρεπορτάζ το τοπικό site kalimera-arkadia.gr

«Το χρέος δεν είναι υπαρκτό, αλλά εμείς θα πληρώσουμε ό,τι χρωστάμε. Όλοι οι Έλληνες πολίτες πρέπει να μπουν στην «Ελλήνων Συνέλευσις». Στην Τρίπολη ήδη έχουμε γραφείο και προγραμματίζουμε να λειτουργήσουμε άλλα τρία. 

Ας ξεχάσουμε τις διαφορές μας κι ας ενωθούμε. 

Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Η χώρα στα χέρια των Ελλήνων» είπε ο κ. Σώρρας στην κάμερα του «Καλημέρα Αρκαδία».

Επίσης, ο κ. Σώρρας κάλεσε όλους τους Έλληνες να καταθέσουν την εντολή εξουσιοδότησης προς την εφορία, ζητώντας να πληρωθούν τα χρέη τους μέσα από το λογαριασμό που υπάρχουν τα 600 δις ευρώ.

Μετά την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου, ξεκίνησε την ομιλία του ο κ. Σώρρας ο οποίος είπε ότι είναι τιμή του που βρίσκεται στην κεντρική Πελοπόννησο και την Αρκαδία.

Δείτε παρακάτω βίντεο του kalimera-arkadia.gr

 

 Rock star στην Τρίπολη ο Σώρρας - Κουρδιστό Πορτοκάλι

Ενα ακόμη υπαρξιακό ερώτημα συνεπαίρνει τους οξυδερκείς Ελληνες ψηφοφόρους-φορολογούμενους: Ποιος είναι πιο αναξιόπιστος, ο Σώρρας, ο Τσίπρας ή ο Μητσοτάκης;

Το κατάφερε κι αυτό το επίτευγμα το πολιτικό προσωπικό της μεταπολίτευσης. Να συγκρίνεται με τον Σώρρα και να βγαίνει τελευταίο.
Σ’ ένα γεμάτο από κόσμο Πνευματικό Κέντρο Τρίπολης, ο Αρτέμης Σώρρας μίλησε για τα οικονομικά όπλα απελευθέρωσης της Ελλάδας, στην εκδήλωση των «Ελλήνων Συνέλευσις».
«Το χρέος δεν είναι υπαρκτό, αλλά εμείς θα πληρώσουμε ό,τι χρωστάμε. Όλοι οι Έλληνες πολίτες πρέπει να μπουν στην «Ελλήνων Συνέλευσις». Στην Τρίπολη ήδη έχουμε γραφείο και προγραμματίζουμε να λειτουργήσουμε άλλα τρία. Ας ξεχάσουμε τις διαφορές μας κι ας ενωθούμε. Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Η χώρα στα χέρια των Ελλήνων» είπε ο κ. Σώρρας στην κάμερα του «Καλημέρα Αρκαδία».
Επίσης, ο κ. Σώρρας κάλεσε όλους τους Έλληνες να καταθέσουν την εντολή εξουσιοδότησης προς την εφορία, ζητώντας να πληρωθούν τα χρέη τους μέσα από το λογαριασμό που υπάρχουν τα 600 δις ευρώ.
Μετά την ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου, ξεκίνησε την ομιλία του ο κ. Σώρρας ο οποίος είπε ότι είναι τιμή του που βρίσκεται στην κεντρική Πελοπόννησο και την Αρκαδία.
“Είμαστε Έλληνες πολίτες που θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο για τη χώρα μας”, ανέφερε ο κ.Σώρρας απαντώντας στο ερώτημα σχετικά με το τι είναι αυτό που τον έκανε να θέλει να βγει μπροστά και να κινήσει τα νήματα, ενώ πρόσθεσε: “Η Ελλήνων Συνέλευσις είναι ο μηχανισμός της ένωσης όλων των Ελλήνων. Είναι μονόδρομος. Είναι η μόνη λύση. Αν η Ελλάδα δεν πτωχεύσει και δεν διαλυθεί δεν μπορούμε να πάμε παρακάτω και να εγκαθιδρύσουμε την ιδανική Ελλήνων πολιτεία – εκεί που θα τελειώσουν όλες οι φούσκες και όλα τα ψεύδη”.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη θέση της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη τονίζοντας πως “το μοναδικό έθνος στον πλανήτη είναι το ελληνικό. “Άλλο κράτος, άλλο εταιρεία και άλλο έθνος. Λίγα είναι κράτη, άλλα είναι εταιρείες και το μοναδικό έθνος – αποδεδειγμένο με στοιχεία- είναι το Ελληνικό”, τόνισε μεταξύ άλλων.
Αναφορικά με το διακύβευμα που προάγει η Ελλήνων Συνέλευσις υπογράμμισε: “Όλο το διακύβευμα είναι να πάρουν οι Έλληνες στα χέρια τους τη διακυβέρνηση της χώρας τους. Κανένα κόμμα δεν πρέπει να υπάρχει σε καμία Βουλή. 
Όλοι οι Έλληνες άνηκαν σε ένα κόμμα. 
Τι έκαναν αυτά τα κόμματα όμως; Τίποτα. Παντού υπήρχαν ψευτο- ιδεολογίες. Η δημοκρατία δεν έχει κόμματα. 
Έχει εκλέγειν και εκλέγεσθαι. 
Όλοι οι Έλληνες θα είμαστε σε μια Βουλή, όπου θα εκλέγουμε τον αξιότερο από το κάθε Δημοτικό διαμέρισμα που εκπροσωπεί άλλωστε το λαό και το Δήμο”.
Παράλληλα στη συνέντευξη του ο πρόεδρος του φορέα μίλησε και για το χρέος της Ελλάδας ξεκαθαρίζοντας πως το χρέος είναι πλαστικό και πλαστό. “Ουσιαστικά είναι ένα ψεύτικο χρέος. 
Ο εθνικός ΑΕΠ της Ελλάδας είναι πάνω από 1 τρισεκατομμύριο και θα σας το αποδείξω τις επόμενες ημέρες. 
Ακόμα και αν δεχτούμε ότι αυτό το ψεύτικο χρέος υπάρχει και το ξεπληρώσουμε την επόμενη μέρα θα μείνουμε άφραγκοι. 
Ο Ελληνικός λαός έχει τα κεφάλαια για να μετατρέψει την Ελλάδα σε εργοτάξιο για τα επόμενα 50 χρόνια. Για να κάνουμε την Ελλάδα όπως την έχουμε ονειρευτεί”, ανέφερε χαρακτηριστικά.
Τέλος στέλνοντας ένα μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση τόνισε: “Υπόσχομαι πως όποια χρέη διαγράφηκαν θα επιστραφούν επί δέκα. Δεν θα χαριστούμε σε κανέναν. Είμαστε ξεκάθαροι. 
Η Ελλάδα στα χέρια των Ελλήνων εδώ και τώρα!”.

 

Θανάσης Μαυρίδης Ο Αρτέμης Σώρρας και οι «άλλοι- Liberal

Βρέθηκαν 700 Tριπολιτσιώτες, οι οποίοι (οι Τριπολιτσιώτες γενικώς)  θεωρούνται -κατά τεκμήριο- ευφυείς άνθρωποι και υποδέχτηκαν ως σωτήρα τους τον Αρτέμη Σώρρα! 
Επτακόσιους νοματαίους δεν μαζεύει αυτή την στιγμή στην Τρίπολη ούτε ο Αλέξης ούτε ο Κυριάκος. 
Κυρίες και κύριοι, όπως πάει το πράγμα ετοιμαστείτε να υποδεχτείτε τον κ. Σώρρα στην Βουλή των Ελλήνων.

Επτακόσιοι άνθρωποι πίστεψαν ή έκαναν πως πίστεψαν ότι ο Αρτέμης Σώρρας από την Πάτρα έχει 600 δισεκατομμύρια ευρώ και βάλε και θα σώσει την Ελλάδα και τους ίδιους προσωπικά. 
Ότι θα τους χαρίσει τα χρέη προς τράπεζες και εφορία. 
Το πιο σπουδαίο είναι ότι πιστεύουν ότι τα δισεκατομμύρια αυτά βρέθηκαν αφού ο Μεσσίας Αρτέμης πούλησε… απόρρητη… αρχαία ελληνική τεχνολογία στους Αμερικάνους.

Δεν είναι ένας, δεν είναι δύο. Και δεν είναι μόνο στην Τρίπολη. 
Ο Αρτέμης Σώρρας διευθύνει με απόλυτη μαεστρία την εκστρατεία του σε όλη την Ελλάδα. 
Το «κίνημά» του έχει ανοίξει γραφεία σε όλη την Ελλάδα και οι οπαδοί του εργάζονται μέρα και νύκτα πόρτα – πόρτα. Ποια Χρυσή Αυγή, ποιος Λεβέντης, ποιο κόμμα Κυνηγών και Ψαράδων. 
Ο Αρτέμης Σώρρας θα είναι το νέο πρόσωπο στην επόμενη Βουλή. Και δεν θα πρόκειται για μία κίνηση αντίδρασης των νεοελλήνων  προς το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα. 
Αλλά μία συνειδητή επιλογή από ανθρώπους που πιστεύουν ότι ο Αρτέμης Σώρρας θα τους εξασφαλίσει εισόδημα και σύνταξη από την δική του προσωπική περιουσία!

Τι κι αν οι αμερικανικές αρχές απάντησαν σε σχετικό ερώτημα της Τράπεζας της Ελλάδος ότι τα χρήματα  δεν υπάρχουν, τι κι αν όλη αυτή η ιστορία είναι τραβηγμένη από μαλλιά της πριγκίπισσας στα παραμύθια της Χαλιμάς. 
Το μυστικό της επιτυχίας του Σώρρα είναι το ίδιο με το μυστικό όλων των πολιτικών στην Ελλάδα! 
Σε μία χώρα που έχει πάρει εδώ και δεκαετίες διαζύγιο από την κοινή λογική, ο κόσμος είναι έτοιμος να πιστέψει τα πιο «ακραία». 
Ο Αρτέμης Σώρρας δεν ανακάλυψε τον τροχό. Ταΐζει σανό τον λαό, επειδή ο λαός θέλει αυτή την τροφή και μόνο αυτή.

Και μπορεί κάποιος να λέει τόσο χοντροκομμένα ψέματα; Φυσικά και μπορεί, όπως ακριβώς μπορούσαν και οι «άλλοι». 
Τι είπε ο κ. Σώρρας; Ότι θα χαρίσει τις οφειλές του κόσμου στην εφορία.  
Τι είχε υποσχεθεί ο Αλέξης Μητρόπουλος και ο ΣΥΡΙΖΑ; Σεισάχθεια! Βλέπετε κάποια διαφορά; Τι είπε ο κ. Σώρρας; 
Ότι έχει τρόπο να λύσει τον γόρδιο δεσμό του χρέους. 
Ο Γιάνης Βαρουφάκης και ο ΣΥΡΙΖΑ είπαν κάτι διαφορετικό;

Ο κ. Σώρρας είπε και το άλλο, ότι είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη. 
Αυτό είναι αλήθεια ότι δεν το έχει πει άλλος. 
Είναι δική του πατέντα. 
Μέχρι χτες ξέραμε ότι ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη είναι ο Bill Gates με 75 δισεκατομμύρια δολάρια. 
Ο Αρτέμης έχει άλλη άποψη. 
Κι εν πάση περιπτώσει, είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα ο καθένας είναι ό,τι δηλώσει. 
Γιατί όχι και ο κ. Σώρρας να μην έχει το δικαίωμα να δηλώνει ότι αξίζει όσο δέκα Bill μαζί; Ότι η δική του δύναμη είναι όση εκείνη δέκα Microsoft;

Αλήθεια! Πιστεύει κανείς ότι υπάρχει σωτηρία;

Για τους άπιστους ή καλύτερα για τους πιστούς του Μεσσία

Η Τράπεζα της Ελλάδος ζήτησε από το Αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών μία απάντηση για το αν υπάρχουν ή όχι τα χρήματα του Σώρρα. Η απάντηση ήρθε στις 5 Απριλίου του 2013.

Η ερώτηση…

"Η δικηγορική εταιρεία περιορισμένης ευθύνης Bleakley Platt &Schmidt μας έστειλε αντίγραφο επιστολής (επισυνάπτεται προς ενημέρωση των αμερικανικών αρχών), η οποία απευθύνεται προς τον υπουργό Οικονομικών και τον υπουργό Μεταφορών των ΗΠΑ και αφορά το άνοιγμα λογαριασμών θεματοφύλαξης και αποθετηρίου υπέρ του Αρτεμίου Σώρρα. 
Με την επιστολή επίσης γνωστοποιείται στους παραλήπτες η κατάθεση συγκεκριμένων Διεθνών Συναλλαγματικών στον εν λόγω λογαριασμό εις πίστωσιν και υπέρ της Ελληνικής Δημοκρατίας υπό ορισμένους όρους και προϋποθέσεις. 
Σας παρακαλούμε να μας πληροφορήσετε σχετικά με την ύπαρξη – εγκυρότητα των συναλλαγματικών που αναφέρονται στη συνημμένη επιστολή. 
Σας παρακαλούμε επίσης να επιβεβαιώσετε κατά πόσον η διαδικασία γνωστοποίησης και καταχώρισης που περιγράφεται στις δύο τελευταίες παραγράφους της επιστολής συνιστά υποχρέωση απορρέουσα από το δίκαιο των ΗΠΑ".

… κι η απάντηση

"Σε απάντηση του αιτήματός σας για έλεγχο και εξακρίβωση της εγκυρότητας των εγγράφων που αποστείλατε, σας γνωρίζουμε ότι εξετάσαμε τα έγγραφα και ότι ΔΕΝ (τα κεφαλαία επέλεξε ο συντάκτης της επιστολής) αποτελούν έγκυρα διαπραγματεύσιμα χρηματοοικονομικά μέσα. 
Τα εν λόγω έγγραφα αποτελούν προϊόν απάτης και χρησιμοποιούν παρανόμως ονόματα αξιωματούχων του υπουργείου Οικονομικών. Το υπουργείο συνιστά στους παραλήπτες να μην απαντούν σε τέτοιου είδους αλληλογραφία".

"Παρόλο που το υπουργείο Οικονομικών τηρεί λογαριασμούς ιδιωτών στο σύστημα Treasury Direct που διαθέτει, αυτοί είναι λογαριασμοί τίτλων και όχι καταθετικοί λογαριασμοί όψεως. 
Οι ιδιώτες δεν μπορούν να εκδίδουν εντολή πληρωμής προς τρίτον από λογαριασμό Treasury Direct χρησιμοποιώντας απλή ή διεθνή συναλλαγματική ή οποιοδήποτε άλλου είδους μέσο. Κάθε έγγραφο που αποπειράται κάτι τέτοιο είναι απατηλό"...
Τέλος, ο γενικός επιθεωρητής των ΗΠΑ συνέστησε στην Τράπεζα της Ελλάδος: "αν θέλετε να αναφέρετε το θέμα σε τοπικό επίπεδο, συνιστούμε να επικοινωνήσετε με τις διωκτικές αρχές της χώρας σας".

Θανάσης Μαυρίδης

 


Όταν τα πράγματα πάνε άσχημα, χρειάζεται και κάτι άλλο..



Ο δηλωμένος σκοπός του Ερντογάν είναι να εξοντώσει το YPG σε όλη την βόρεια Συρία, και δεν βλέπω κανέναν ιδιαίτερο πόνο ούτε από τις Η.Π.Α αλλά κυρίως από την Ρωσσία για να αποφευχθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Υποτίθεται πως αυτοί έχουν μια εμπιστοσύνη στις οικείες δυνάμεις των Κούρδων και υποτίθεται πάλι ότι περιμένουν να κρυσταλλωθεί η κατάσταση για να διενεργήσουν την γνωστή στην ιστορία υπερδυναμική επιδιαιτησία.
Είναι γεγονός πως οι Κούρδοι ανοίχτηκαν περισσότερο από τι έπρεπε δυτικά του Ευφράτη, αλλά είχαν γι'αυτό και αμερικανικές και ρωσικές διαβεβαιώσεις.
Κακώς τις άκουσαν, αλλά τις είχαν, και ειδικά με την σύγκρουση Σουλτάνου Ερντογάν και Πούτιν δεν πίστευαν ότι θα υπάρξει τέτοια απότομη αλλαγή βελτίωσης στις ρωσοτουρκικές σχέσεις που θα έδινε στον Ερντογάν τόσο γρήγορα ένα όπλο εκβιασμού προς την Δύση, αλλά και στον Πούτιν ένα τέτοιο όπλο ισχυροποίησης, προσωρινής όμως, του συμμάχου του Άσσαντ και (ένα τέτοιο όπλο) αποσταθεροποίησης των δυτικών.
Όποιος γνωρίζει την Συρία καλά, και μερικά νεοσυντηρητικά γεράκια όπως αυτό που έγραψε το άρθρο που αναδημοσιεύσαμε στην προηγούμενη ανάρτηση την γνωρίζουν καλά, ξέρουν ότι η κυριαρχία του Άσσαντ είναι πραγματικά σαθρή εφόσον στηρίζεται σε μια μικρή και επισφαλή σεκταριστική μειοψηφία του πληθυσμού (Αλαουϊτες), στα ξένα υποστηρικτικά στρατιωτικά σώματα (Ιρανοί, Χεζπολάχ) και στην ρωσική στρατιωτική παρουσία.
Το μέλλον ανοίγεται για τους σεκταριστές ισλαμοφασίστες σουννίτες που επηρεάζονται κυρίως από την Τουρκία, μετά από τόση υποστήριξη αυτή είναι η σύμμαχός τους και όχι τόσο οι άλλοι σουννίτες του κόλπου, και ίσως η σκακιστική κυνική κίνηση του Πούτιν να μην δείχνει ευφυία αλλά υπερεκτίμηση των δυνάμεων και τυχοδιωκτισμό.
Μπορεί όμως να μην είναι έτσι, κανείς δεν μπορεί να προκαθορίσει τα πράγματα εκ του ασφαλούς ή τόσο απομακρυσμένος από το μέτωπο και τις πληροφορίες.
Τα γεγονότα όμως δυτικά του Ευφράτη δεν είναι και τόσο ευχάριστα.
Οι κρυφοτζιχαντιστές και ο τουρκικός στρατός δεν τα πάνε άσχημα στις πολεμικές επιχειρήσεις, οι Κούρδοι υποχωρούν και υπάρχει κούραση απογοήτευση, αφού έχουν θυσιαστεί περίπου χίλιοι μαχητές για μια περιοχή που τώρα έχει "αφεθεί" και από τους Αμερικάνους και από τους Ρώσους (κατ'ουσίαν) στην αρμοδιότητα των Τούρκων και των φιλοτουρκικών τζιχαντιστικών ομάδων του ψευδώνυμου-φαντάσματος ονόματος σφραγίδα FSA.
Εγώ αυτό το ονομάζω έγκλημα όχι μόνον για τους Κούρδους αλλά και για τον αραβικό πληθυσμό δυτικά του Ευφράτη, αν ξαναπέσουν στα νύχια των τακφίρι βρυκολάκων, και αυτό το έγκλημα έχει την σφραγίδα όλων των δυνάμεων: Η.Π.Α Ιράν Ρωσσία Σ.Αραβία Άσσαντ Χεζμπολάχ και φυσικά έχει το όνομα του ηθικού και φυσικού αυτουργού Τουρκία.
Δεν είναι μάλιστα εξασφαλισμένη η Ροζάβα ούτε ανατολικά του Ευφράτη.
Όλα τα άλλα είναι για να σπάμε πλάκα και να ζούμε στις φαντασιώσεις των εδώ φιλοκούρδων εθνικιστών ή αριστεριστών.
Επίσης κάθε χαιρεκακία για την επικείμενη τραγωδία, ακόμα κι αν είναι καλυμμένη με διαλεκτικές κριτικές αφ'υψηλού, είναι άθλια, και μιλάω για την φιλο-αραβική άκρα αριστερά και άκρα δεξιά, σε όλες τις αποχρώσεις (φιλοασσαντική, αντιασσαντική αλλά αντιαμερικάνικη, φιλοπαλαιστινιακή κ.λπ).





Προσωπικές παρατηρήσεις..
Αν πω, από την σκοπιά μου πως το περίμενα και το προέβλεψα; δεν έχει καμμία σημασία.
Καμμία.
Αυτό που εγώ ο ταπεινός θα έλεγα είναι το εξής:
Κακώς τελικά να πολεμάς με τις αξίες σου, οι Κούρδοι είναι πραγματικά άξιοι άνθρωποι με αξίες και αρχές, παρά την "αρχαϊκή" πολεμική πανουργία τους. 
Μπορώ να το διαβεβαιώσω αυτό με έναν τόνο προσωπικής εμπειρίας.
Και είμαι μετά από τόσο προσωπικό προπαγανδιστικό και ιδεολογικό πόλεμο πραγματικά συγκλονισμένος με αυτά  που γίνονται. 
Ελπίζω να κάνουν το θαύμα, είναι θαρραλέα λιοντάρια με μια τεράστια καρδιά, μπορεί και να το κάνουν.
Ως Ρωμηός, ως ένας κυνικός άνθρωπος όμως, ένα έχω να πω, σε όλους μας και αν μπορούσα θα το έλεγα και στους Κούρδους:
Μην δίνετε χωρίς να πάρετε, παίξτε θέατρο, να είστε στον πόλεμο δόλιοι, να είστε βρωμιάρηδες, να είστε χωρίς πίστη και τιμή προς τους εχθρούς σας (δεν μιλάω για τους αμάχους βέβαια, αυτοί δεν είναι τελικά ποτέ εχθροί, παρά τις ευθύνες τους όταν τις έχουν).
Ο αδύναμος πρέπει να είναι στον πόλεμο πιο βρώμικος από τον δυνατό, να υποκρίνεται, να παρουσιάζει δυσκολίες στον ύποπτο σύμμαχο, να ζητάει συνέχεια, να κάνει όλες τις πιθανές βρώμικες υποχωρήσεις και όλες τις βρώμικες και έμμεσες συμμαχίες με κάθε δαίμονα.
Άλλος τρόπος για τον αδύναμο και αθώο λαό, για τον αδύναμο και αθώο άνθρωπο δεν υπάρχει και δυστυχώς, πραγματικά δυστυχώς, δεν ρητορεύω, οι Κούρδοι ήταν και είναι ακόμα πολύ αθώοι και τίμιοι για να πολεμήσουν σωστά.
Το θάρρος και η λεοντοκαρδία δεν οδηγούν στην νίκη από μόνα τους.
Χρειάζεται και μια θεϊκή πουστιά στην ψυχή.
Γι'αυτό και αγαπώ σε αυτά, άλλους.







Ιωάννης Τζανάκος   

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

“Assad or We Burn the Country”: Misreading Sectarianism and the Regime in Syria..

 

“Assad or We Burn the Country”: Misreading ... - War on the Rocks

“Assad or We Burn the Country”: Misreading Sectarianism and the Regime in Syria

August 24, 2016
Prior to the uprising that ignited in Syria in 2011, whenever I discussed politics with my urbanite Syrian interlocutors, they would often tell me: “You, the Lebanese, you are violent, corrupt, sectarian, with no sense of a nation or a state.” (I also noted that Iraqis would endure similar lecturing). Frankly, they were largely right, but their real point lay somewhere else.
The smug implication, of course, was that Syria under the Assad regime was different: Contrary to the fractured polities of Lebanon and Iraq, it had achieved a superior sense of national belonging and purpose, a genuine supra-confessional identity. Sectarianism was not an issue, I was told. 
Syria was no democracy, to be sure, but Bashar Al-Assad had married a Sunni woman who wore stylish Western clothes, women could walk around unveiled, and alcohol was available (that’s a lifestyle liberalism of the kind that appeals to Western audiences but actually obscures more than it reveals). 
Many Sunnis populated the high spheres of business, politics, and the military, and minorities could worship at will as long as they remained loyal to the Assads. 
No wonder that this image of Syria, marketed ad nauseam, partially hid the country’s unraveling during the previous 15 years. 
While admitting it was not perfect, many of those who bemoan the Syria of yesterday cannot seem to find the link between this romanticized narrative and the current catastrophe.
In fact, in Syria, like in Lebanon and Iraq, all the ingredients for cataclysmic upheaval were already there. 
The explosion, crystallization, and weaponization of sectarian passions owe much to circumstances, local agency, political structure, and leadership choices.
War of the Rocks published two revisionist articles by an author writing under a pseudonym that brought back to mind all these conversations and many more since the uprising-cum-civil war engulfed Syria and civil war recurred in Iraq. 
Here, I respond to the author’s account of Syria. 
I am not qualified to discuss Iraq, so I will refrain from addressing this angle.
The author makes some important points. These include that fact that Sunni disfranchisement in Syria and Iraq is often exaggerated, that it alone does not explain and fuel the rise of Sunni extremism, that Salafism (and takfirism) pose a threat to diverse societies but also to Sunnis themselves, that viewing the Syrian conflict primarily through the Sunni-Shia prism is simplistic, and that Sunni identity is fluid. 
Fine and fair, though contrary to what the author boldly asserts, none of these findings are particularly new or even controversial.
The argumentation goes downhill from there. 
The piece sets out to prove that Washington has fallen victim to a wrong and purposely manipulative Gulf-fueled sectarian narrative about the Middle East. 
It argues that because of these sectarian narratives, Western states broke with and then supported the fight against Assad.
The solution to the current chaos and sectarian violence, according to the unnamed author? “A counter-ideology [that] should promote citizenship and secular states, […] the model [the West] is currently destroying in Syria.” Yes, you read that right. The author touts the Assad regime as a model of citizenship and secularism. 
This presumably Arabic-speaking contrarian author would have performed a service to his readers had he translated one of the popular pro-Assad slogans: “Assad or we burn the country.” That’s citizenship for you….
Revisionism has adepts, so these articles are circulating widely and will likely be the basis for many op-eds arguing for a fundamental rethink of Western policy on Syria and the broader region. 
Those seduced will include segments of the policy community unhappy with some of Washington’s approach, those who want to ally with Assad, those who want to drop America’s traditional if problematic Arab allies in favor of Iran, and those who want the United States to retrench or even withdraw from the Middle East. One can suspect that there will be sympathetic ears even in the White House.
Let us first dispense with the policy discussion, in this case the illusion propagated by the author that Washington has a Sunni-first policy in Syria (or Iraq for that matter). To start, the groups the United States bombs are exclusively Sunni jihadist, while it suffers, tolerates, or accommodates Shia jihadist militias. Before my words are twisted, this is no argument to stop bombing the Islamic State of Iraq and the Levant (ISIL) or al-Nusra or to start bombing Lebanese Hezbollah, Iraqi Abu al-Fadel Abbas, Afghan Fatemiyoun, or any of the dozen Shia groups operating there but rather a call for honest analysis.
Of course, the groups Washington arms in Syria are exclusively Sunni (and interestingly, a Marxist-Leninist Kurdish group that has become the darling of Washington), but anyone following the Obama administration’s Syria policy would know by now that such support has been conditional and restraining. The United States, at least during this administration, seems unwilling to allow an outright rebel victory (a highly improbable eventuality) for fear of chaos and a jihadist takeover and to preserve what it thinks are the remaining state institutions. That very fear as well as the risks and costs of stopping the Assad war machine translates, in the eyes of many Syrians, into a de facto policy of assenting to the mass murder of Sunni civilians in places like Idlib, Aleppo, and Eastern Ghouta. At this point in the conflict, there are no serious analysts calling for regime change of the kind the author decries in the piece. Responsible analysts agree on the need for a settlement that includes the remnants of the Assad regime.
Let us also examine the rebellion, which is undeniably and overwhelmingly Sunni, mostly anti-Alawite and anti-Shia, and increasingly dominated by hardliners. The more it veers toward sectarianism and extremism, the less its chances of prevailing. 
As someone who has advocated more support for mainstream rebels since 2012 (and direct intervention only in 2013 after the Assad use of chemical weapons), I have noted that support for rebels among Syrians has declined in recent years. Options for arming select rebel groups have dwindled and are riskier, in part because of Gulf-Turkish divisions and incompetence and in part because of Washington’s calculated reluctance and mistakes (the design of the ill-fated Pentagon train-and-equip program being the more glaring one). 
Even then, one cannot discount Assad’s utilitarian complicity in the rise of jihadi movements since 2003 and how he purposely created the conditions for such radicalization and sectarianization.
Contrary to the arguments of “Cyrus,” there is a wide spectrum of rebel groups. Ignoring the many that don’t subscribe to Salafi-jihadism is both expedient and disingenuous. ISIL and al-Nusra are genocidal cults, while Ahrar al-Sham and other groups in the Salafi universe would want to replicate the discriminatory system in place in Saudi Arabia (sadly, every country in the Middle East is fundamentally discriminatory, including Israel, Iran, and every Arab state). But discussion about whether “moderate” rebel groups exist has been interminable, toxic, and devoid of context. 
For a start, “moderate” is the wrong standard here as Westerners judge these groups against their own values. 
“Mainstream” is a better term as uses Syrian society itself as reference and many groups meet this standard. 
Moreover, it is interesting to see analysts such as the writer call for more Western nuance in understanding the Arab world and then proceed to lump all rebel groups together. There are operative differences between these groups.
Finally, the stated goal of those who advocate the use of coercion and the select arming of rebel groups is not an improbable military victory but leverage and options in a political process meant to achieve a settlement that delivers political inclusion, minority rights, and security guarantees and also creates the conditions for the isolation and ultimately weakening of jihadi groups. 
The much-maligned Gulf states do not have the ambition to install the most radical regime in Damascus, and while their calculations and dangerous wishful thinking are to blame for the rebellion’s radicalization (though, in reality, Turkey is the bigger culprit), they have always cultivated a wide spectrum of Syrian interlocutors. You would not know it from this unnamed author’s articles, but Riyadh has often shunned and had difficult relations with Salafi groups fighting in Syria. 
When it facilitated the formation of the opposition’s High Negotiations Committee in December 2015, it made sure that the body was diverse and broad. It is tempting to believe that Saudi state policy favors Salafis, but look at Lebanon, where the Saudi-backed Hariri dynasty pretty much embodies the opposite of Salafism.
The author claims that his on-the-ground experience and Arabic language skills have given him special insights and unique understanding into the dynamics of the Syrian conflict. Unfortunately, the author seems to have a definition of sectarianism and secularism that is as simplistic and expedient as the one he admonishes Washington for allegedly embracing.
In this account, the Assad regime is secular and inclusive. 
The evidence? A long list of Sunnis serving in the upper echelons of the Assad regime and in its fighting ranks, the fact that most Sunnis live in regime-held areas, and the obedience and support of the Sunni urban and business classes as well as important tribes.
What is not discussed, however, is these groups’ motives, incentives, and calculations. 
There is little about the system of cooptation, exclusion, and coercion that the Assad regime built over almost five decades. 
Hafez Al-Assad saw Baathism as an ideology that would not simply transcend but more importantly crush other forms of identity in Syria even as power was ever more concentrated in chosen Alawite hands. This experiment in social engineering and Arab nationalism, of course, has been a failure across the region.
In typical fashion, the regime has adopted a divide-and-rule strategy. Sunni tribes tamed Aleppo urbanites during the rule of Hafez Al-Assad in exchange of local power and benefits. When rebels overtook eastern Aleppo, they rushed to kill the head of the Berri clan, a thug who served as Assad’s local enforcer. In the Jazireh, Arab tribes were tasked with oppressing and containing the Kurds, for which they were rewarded with land and other benefits. However, only Alawite elders and clans handled intra-Alawite dissent.
The author commits the all-too-familiar blunder of mistaking cross-confessionalism for non-sectarianism and secularism (and lifestyle liberalism for liberalism). Cross-confessionalism is the overt, sophisticated display of religious tolerance even as political structures are sectarianized. In Syria (and indeed Lebanon) the mere and, on the surface, comforting sight of Sunni, Shia, Alawite, Christian, and Druze clerics and politicians praising coexistence serves to purpose of obfuscating the underlying issues. 
Of course, many others fall for the same traps (notably conservative Christian, leftist, and right-wing visitors to Damascus). 
However, one would think that such an experienced author could differentiate these concepts and dig below the façade of “a society where different religious groups and ethnicities lived together, not in perfect harmony, but at peace.” The fact that average Alawite, Christian, or other Syrian citizen values pluralism and “secularism” is totally understandable and warranted. 
These feelings should not, however, be conflated with the regime’s own instrumentalization of these concepts.
In fact, sectarianism has become an all-encompassing notion that can be twisted at will. In reality, and a bit like racism, sectarianism comes in all shapes and forms: It can be casual, soft, defensive, active, indirect, institutionalized, hegemonic, genocidal, etc.. Such nuance is absent in the author’s account because it would compel him to reflect better on the nature and structure of the Assad regime.
The author also chose to leave out or understates other inconvenient facts. Since the Syrian Arab Army is one of conscription and Syria is overwhelmingly Sunni, it would of course be disproportionately populated by Sunnis. 
Its best-performing, best-equipped, and most dependable units are markedly Alawite-heavy, such as Suheil Al-Hasan’s “Tiger Force.” 
As he rightly notes, the very army he celebrates as a national institution is struggling to attract and keep manpower, and it needs to be supplemented by countless foreign Shia militiamen. 
If Sunnis were indeed supporting in overwhelming numbers the regime, why such desperate measures?  
And while these forces are not as genocidal as ISIL, they remain brutish and abusive on a large scale.
More important than manpower or proportion of Sunnis in upper or lower ranks is the military’s internal, shadowy decision-making structure. The regime has perfected the art of coup-proofing through an intricate web of patronage within the military in which rank does not necessarily correspond to an officer’s actual authority. 
Defected Sunni officers, even those of a senior rank, complain that their career progression was all too often confined to service or logistical units, while command of elite combat units was more often than not an all-Alawite affair. 
They also complain of the way that their aide-de-camps were usually Alawites who reported their every movement to Military Intelligence and for that reason were often more influential than the officers themselves. 
Yet, it remains true that many Sunni officers remained loyal to the regime (a brilliant analysis by Kheder Khaddour explains why) but most still have to watch their back. 
When Hafez Al-Assad was challenged by his brother Rifaat in 1984, his Sunni military and political aides stayed loyal. 
When I asked Assad officials in the previous decade about this episode, the answer was startling: 
These aides were individually too weak to mount a challenge but together could counter one for some time. Importantly, they could not shift loyalties. 
 Their power, position, and even lives depended on Assad himself. Many of them were stuck and would have been dispensed with under Rifaat. Senior Sunni officers (which the author helpfully lists) are hired, promoted, and kept around as individuals. 
Their success has little to no impact on their broader community or clan.
Let us turn to the often-referenced National Defense Force, a collection of local militias of varying capabilities and ideologies. Aside from the militia of the fascist Syrian Social Nationalist Party, commitment to the secularism of the regime is hardly the key driver of recruitment. 
These have often started as mostly communal self-defense militias that have evolved into full-fledged fighting units, criminal gangs, or both. Minorities and coopted tribal leaders are over-represented in the leadership of these militias.
What about civilians? 
The author is right that many of the Sunni urbanites chose not to join the uprising, but you would not know why from his account. 
I have interviewed many of them to understand their choices. 
The reasons are complex: Some have benefited directly or indirectly from the regime and wholeheartedly adhere to its narrative. 
Others enjoy the oppressive stability it offers even as they acknowledge its cost, and some are deterred by the massive toll of an uncertain transformation. Many (and notably the minorities) are genuinely repulsed by the rebels’ Islamist belief system. 
And others simply try to read the tea leaves and equivocate as much and as long as possible.
Fundamentally, in times of war, many people understandably prioritize preservation and survival. 
To interpret the behavior of Syria’s urban classes as active support for the Assad regime is at best naïve. 
Positions fluctuated considerably since 2011. 
Some engaged in double games, publicly supporting the regime while privately funding the opposition or providing humanitarian assistance to opposition-held areas.
Several of my pro-opposition contacts in Damascus went silent after seeing the cost paid by Homs and Aleppo. 
The destruction of these cities was meant in part to deter unrest in other cities. 
Hama’s middle class, which deeply hates Assad, remains traumatized by the 1982 massacre and razing of its central areas and is thus unwilling to rebel as neighboring Homs did. 
Many Sunni residents of the Eastern Ghouta have moved to regime-held areas of the capital to flee Assad’s bombings. 
As Stathis Kalyvas demonstrates, loyalties and preferences in civil wars are frequently reshaped by the conflict’s own dynamics and notably by the respective military performance of the warring parties.
I was in Beirut in August and September 2013, awaiting like everyone else the announced U.S. and French strikes after Assad’s use of chemical weapons. Upper-class Sunni Syrians flooded the city seeking refuge. These Syrians, many of whom had never a bad word to say in public about the regime since 2011, were suddenly brutally criticizing Assad in cafes and wishing his demise. 
When the strikes were suddenly called off, however, the mood shifted significantly. Sensing the changing winds, opposition sympathizers felt dejected and abandoned. 
Fence-sitters either withdrew into despair or detachment, while others joined the government side. The more these people feel that Assad will survive (thanks to Russian or Iranian support) and enjoy a measure of international legitimacy (and possibly Western acquiescence), the more they will stay coy or stick by Assad.
The fact that most Syrians (including Sunnis) flee to regime-controlled areas is of course notable. 
The unnamed author puts a great deal of weight on this. Some are certainly regime loyalists or are escaping rebel or jihadi rule. 
But here are key considerations for internally displaced people: Barrel bombs and missiles rain on rebel-held areas, making local governance and provision of services impossible, but not in regime-held areas, where international organizations and NGOs provide humanitarian assistance that the regime does not allow to flow into rebel-held and besieged areas. 
And what about the five million mostly Sunni refugees?
There is a logic to Assad’s violence. 
It cannot be blamed on ill-disciplined Alawite militias as the author does with regards to the massacres of Houla or Baniyas. 
The nature and extent of Assad’s violence is strategic in design and effect. 
He is pursuing a strategy of terror, siege, and depopulation in key areas, calculating that winning back the loyalty of much of the Sunni middle class and underclass is highly unlikely and certainly not worth the resources and political capital. 
Better to level half the country than to give it over to the opposition.
Glaringly, the author understates the sectarian logic to the regime’s strategy. 
It is telling that in the author’s articles, Iran is mentioned only in passing and Hezbollah in largely benign terms. 
Iran and Hezbollah are not in Syria purely because of power politics: Both are drivers of sectarianism, not of the genocidal type as ISIL but of the hegemonic one. 
As I and other analysts have argued, the fighting alongside the corridor from Lebanon’s northeast into Homs and west followed a strategic of sectarian displacement. 
Sunni villages were attacked and evacuated to secure a safe, contiguous corridor from Beirut to Damascus and Homs for the regime and Hezbollah. Some of my Alawite interlocutors have at times raised the idea of territorial continuity from northwest Syria to Lebanon to link the Alawites with Lebanon’s non-Sunni communities. 
This remains a far-fetched scenario but such sectarian thinking is making inroads.
The author has clearly traveled around Syria. Perhaps he could pay a visit to the Sunni village of Tal Kalakh along the Syrian-Lebanese border, where residents joined the uprising early, and research the story from the ground up.  
As studies of the political geography of the uprising show (such as my own), the story is one of changing political economy and sectarianism. 
This village, like nearby Alawite villages, lived off of smuggling with Lebanon, which corrupt Syrian government officials allowed in return for bribes. 
When the government embarked on its flawed liberalization program, it clamped down on border security (the main beneficiaries were of course Assad’s cousins who opened duty-free shops on the Syrian-Lebanese highway). 
But while smugglers in Tal Kalakh had to give up their business (even while being forced to keep paying bribes), government officials closed their eyes on contraband flowing to and from Alawite villages. 
Poverty hit, resentment grew, and the Sunni smugglers had access to small arms and support from tribal relatives in Wadi Khaled across the Lebanese border. 
The rest is bloody history, and Tal Kalakh is now subdued and many of its residents are refugees.
The unnamed author rightly bemoans the existence of sectarianism and Salafism “among Syria’s Sunni rural class and its urban poor,” but does not ask why besides blaming it all on Saudi Arabia.  
The Saudi kingdom deserves much criticism but as Greg Gause argued, “the Saudis lost control of global Salafism [since the 1980s], if they ever really had it.”
The Saudi government does not export an ideology that serves as a state instrument of power. 
Instead, because of problematic domestic entanglements, it empowered dangerous quasi-state and non-state religious actors who in turn spread extreme versions of Sunni Islam over which Saudi Arabia has little to no control. 
The relationships between Riyadh and Ahrar al-Sham and Jaysh al-Islam, two powerful Syrian Salafi rebel groups, are not without tensions. 
They certainly do not compare to the organic, structured relationships between Iran and Hezbollah or any of the main Shia militias in Iraq.
In fact, the overlap of sect, class (to which he pays scant attention to), and geography illuminates the complex dynamics of the conflict better than the author’s main focus on Saudi-fashioned Sunni identity.
Assabiyya
Ultimately, sectarianism does not capture the complexity at play here. Class, tribal, or clan affiliation, as well as the rural-urban divide, geography, and other factors, matter enormously in the organization of Arab societies. 
 Assabiyya (kinship or group solidarity) is a considerably better explanatory concept for policymakers, analysts, and observers. If reading Ibn Khaldoun, the 14th-century Muslim historian and sociologist, is too much, try Michel Seurat. 
This French sociologist wrote a series of essays published 30 years ago as Syrie, l’Etat de Barbarie. This still is the best book to understand the Assad regime. Incidentally, Seurat was kidnapped by Hezbollah in 1985, allegedly at the behest of a scorned Assad the Elder, and died in captivity.
The concept of assabiyya helps explain other of the many misconceptions about the Assad system. For example, because it stems from and relies upon the Alawite community, many assume that Alawites have benefited disproportionately from the regime. This is not supported by the available data: Alawite fortunes have improved because their initial level of development was very low because of preferential access to government jobs and other benefits and organized migration to cities. 
This progress did not occur in a uniform or dramatic manner across the community. Anyone who travels through Alawite regions would notice wild differences in wealth and development.
When I asked an Alawite businessman about this in 2009, he explained that Alawites certainly needed to associate their improving standing to the regime but also that moving most of the community to the middle class would be costly social engineering. He said it would make it “rich, fat, and lazy” and unable and unwilling to fight for the regime’s survival. 
The regime needed Alawites to be on their toes, alert to a potential Sunni uprising.
If the regime were not following a assabiyya-based rapacious sectarian logic, how would one explain its efforts since the 1970s to organize the geography of Damascus to prevent coups and encourage Alawites to resettle from their traditional northwest areas in specific neighborhoods of the capital? 
What about the massive urban engineering suffered by Homs in the 2000s, when grandiose plans to develop the city led to the eviction of thousands of Sunnis from central areas while Alawite neighborhoods were left untouched? 
Why did Ismailis (a Shia offshoot now under threat from ISIL) join the uprising in large numbers in its early days?
Conclusion
Michel Samaha, a close Lebanese associate of the Assad regime and Hezbollah, used to advocate for an alliance of minorities to contain the “sea of Sunnis.” Samaha was a favorite pseudo-intellectual of Western visitors to Beirut and Damascus and is now in prison for plotting bombings against Sunni and even possibly Christian targets in Lebanon at Mamluk’s behest to inflame sectarian passions.
Of course, to work, such an “alliance of minorities” requires minorities as well as loyal and cooperative Sunnis to operate under the cover of the strongest party in town: conveniently, this would be Hezbollah in Lebanon and Assad in Syria. 
In exchange for giving up all say on foreign, defense, and security policy and on agreeing on their institutionalized power at home, all others were allowed to live and pray. 
This model is a far from the one of citizenship and secularism the author claims Assad embodies. 
 If anything, such a model contains in itself more destruction
Real, principled secularism of the kind much-needed in the Arab world and the safety of minority groups will suffer greatly from rationalizing the mass murder of tens of thousands of Syrians (mostly Sunni, poor, and conservative) in the name of preserving the Assad regime’s phony, brutal, expedient secularism. 
“He kills a lot more but for the right reasons” or “he kills massively but does not seek the annihilation of an entire sect” are hardly convincing arguments. 
Justifying mass murder today in order to prevent a potential genocide tomorrow all but guarantees the worst outcome. 
And suggesting, as the author does, that communities that “embraced” ISIL deserve to pay a social and perhaps other costs stinks of collective punishment at odds with the proclaimed goal of inclusion and ignores why communities allow at times radical groups to emerge.
It is a brave undertaking to set out to fundamentally correct others’ perceptions and understanding of a complex conflict. 
But if so, one better provide a solid diagnosis and argumentation rather than the seductive but ultimately disingenuous and highly politicized account offered by the author under a false name. Finally, any claim to be speaking truth to power, perhaps the author’s most daring claim, simply cannot be evaluated given his or her anonymity.

Emile Hokayem is the Senior Fellow for Middle East Security at the International Institute for Strategic Studies. He is the author of Syria’s Uprising and the Fracturing of the Levant (2013) and other studies on Levant and Gulf security. 

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..