Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Dr. Qasimlo

Διάσπαρτες σκέψεις..


Διάσπαρτες σκέψεις ενός αποχωρήσαντος...
Δεν έχουν σημασία τόσο οι αντιδράσεις μας όσο οι μέλλοντες καιροί για τους οποίους έχουνε πολλά να πούνε οι ίδιοι όταν εμείς δεν θα είμαστε εδώ.
Μπορούμε όμως να μαντέψουμε ξεκινώντας από το χάλι μας ως "χώρος" ή "τόπος" που κάποτε φιλοξενούσε αν μη τι άλλο ευφυείς ανθρώπους.
Αυτή η σύγκριση ελέγχεται για καιρούς που είναι μεστοί από καρπούς, αλλά είναι αναπόφευκτη όταν οι καιροί είναι σκοτεινοί.
Από κάπου πρέπει να αντλήσεις φως και αυτό έρχεται από τον Διαφωτισμό, την αρχαία Ελλάδα (Αθήνα, Ιωνία κυρίως) και την Ιερουσαλήμ.
Υπάρχουν πολλές πηγές φωτός, όχι μόνον αυτές που αναφέρω, αλλά σε μια σκοτεινή στιγμή ανατρέχεις στις παλαιότερες πηγές.
Είναι όμως αυτή η στιγμή η πρώτη σκοτεινή στιγμή;; όλοι ξέρουν να πουνε πως όχι, αλλά έχουν έναν άλλο Λόγο για αυτό που συνήθως και κακώς ονομάζουμε παρακμή.
Ας πούμε λοιπόν έναν δικό μας Λόγο ή δικούς μας Λόγους.


Έχει σηκωθεί μεγάλο σύννεφο σκόνης και υπάρχει μεγάλη ταραχή για τα θεμέλια του νεώτερου έθνους ή "έθνους" στον τόπο αυτό. 
Αυτή η συζήτηση είναι άγονη, στείρα, και πάντα έχει νικητές τους ανοητότερους, οι οποίοι αναπαράγονται σε έναν αλληλο-ετεροκαθορισμό.
Οι θιασώτες του Διαφωτισμού, και οι ορθοδοξιστές, δύο χάλια μαύρα, η συζήτηση αυτή είναι άθλια, αν και τουλάχιστον με τους υποστηρικτές του Διαφωτισμού κάπως μπορείς να μιλήσεις, αν ειδικά δεν περιοριστείς στο ζήτημα της "ταυτότητας", διότι και αυτοί μέσα στον μανιακό αντι-ταυτοτισμό τους ταυτοτισμό κάνουν, μανιακό.
Οι άλλοι απλά αλυχτούνε, η κραυγή των χριστιανικών αντισημιτικών αντιδυτικών λύκων τσακαλιών γυπών και τα λοιπά.
Οι ύβρεις εκατέρωθεν με διασκεδάζουν πάντως, και είναι γνωστές σε όλους.
Αντιδραστικοί, εθνικιστές, πατριαρχιστές, φασίστες ίσως, μισογύνηδες ομοφοβικοί, σεξιστές, φυλετιστές, συνωμοσιολόγοι από την μιά.
Από την άλλη μια νέα ψευδο-έννοια, "εθνομηδενιστές", μαζί με τις γνωστές άλλες, προδότες, νεοταξίτες κ.λπ.
Εύκολα θύματα ο ένας του άλλου, στο δικό του κοινό ο καθένας, έτσι συνεχίζει αυτός ο μικρόκοσμος να υπάρχει, να ιδεολογικοποιεί, να φτιάχνεται και να μαστουρώνεται κ.λπ
Μιλάμε για έναν έρωτα.
Και ο έρωτας πάντα έχει δίκιο, βγάζει αλήθειες.
Υπάρχουν όμως πολλές επιπλοκές και περιπλοκότητες εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με ένα απλό ετεροκαθορισιακό δίπολο, αλλά για ένα σήριαλ με πολλούς εραστές και αντεραστές. 
Φιλελεύθεροι και κεντρώοι, κομμουνιστές αναρχικοί αλλά και ιεροεξεταστές του "ορθού Λόγου", κάνουν το σήριαλ αυτό πραγματικά ικανό να κρατήσει γενιές ολόκληρες και όχι μόνον ένα ή δύο έτη.
Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Έχω ρίξει το γάντι για δύο θέματα, και περιμένω να κάνουνε καυγά δύο ομάδες στην παλαίστρα που τους έφτιαξα, αλλά δεν είμαι τόσο αφελής να πιστεύω πως θα σηκώσουν ένα γάντι το οποίο το έριξε κάποιος για να αντλήσει έπειτα αυτός το τελικό καταδικαστικό συμπέρασμα και για τις δύο ομάδες. 
Εγώ όμως το συμπέρασμά μου το έβγαλα, ακριβώς δια της μη απάντησής τους.
Έτσι κάνεις εχθρούς, και αυτοί σε περιμένουν, αλλά δεν πρέπει να τους κάνεις την χάρη. 
Θα περιμένουν για πάντα. 
Δεν πρόκειται να ξαναπάρω θέση για κρίσιμα ζητήματα της λεγόμενης επικαιρότητας.
Καμποτίνους και ουτιδανούς μπορώ να αντιμετωπίσω, Πελεγρίνους και πελεγρινιστές αδυνατώ, ανήκουν σε ένα ανίκητο φάσμα του όντος, είναι μη αντιμετωπίσιμοι από ένα ταπεινό. 

Διάβασα  μια ειρωνεία, για κάποιους τελειωμένους (πολιτικά) που συναντήθηκαν και είπαν μια κοινοτοπία. 
Είπε ο είρων: υπάρχει ακόμα αυτός; (αυτό το πράγμα) και είπε αυτό το πράγμα; αυτό είναι η είδηση της είδησης, είπε.
Είναι εύκολο στον ανύπαρκτο, αλλά και γελοίο τελικά, να προτάσσει την ανυπαρξία ενός άλλου, και να νομίζει πως έτσι δείχνει την δική του ύπαρξη. 
Το ανύπαρκτο ζει με το ανύπαρκτο.
Ένωση ανύπαρκτων. Το λένε κριτική.

Η αδικία αντηχεί σε κάθε Λόγο περί δικαιοσύνης. 
Σφιχτά αγκαλιάσματα και ένας θάνατος στο τέλος.
Ψάχνω ένα καταφύγιο στην αλήθεια, ο ανύπαρκτος υπαρκτός να μας σώζει από τους δίκαιους και ο υπαρκτός ανύπαρκτος από τους άδικους, και γω να χαθώ στην σπηλιά του ήλιου της αλήθειας.
Μην ασχολείστε, γιατί χάνετε τον χρόνο σας.
Αυτή η χώρα έχει τελειώσει.
Φασισμό το λένε..

Κάποιοι κύριοι ψάχνουνε καταγωγές.
Αλήθεια τι ειρωνεία να καταλαβαίνεις ότι αυτό γίνεται και από αγαθούς ανθρώπους και από βρυκόλακες. 
Μια κοινή αναζήτηση που θυμίζει διωγμό.
Μήπως αυτό είναι τελικά ο κάθε  διωγμός;

Όταν υπερασπίζεσαι ανθρώπους, τιμή και αξιοπρέπεια, είναι σίγουρο πως έχεις εχθρούς.
Αν τα ξεχάσεις όλα αυτά και πάρεις μέρος σε έναν διωγμό, αθώου ή ενόχου, αποκτάς φίλους.
Πολλούς φίλους, όχι έναν.
Τον έναν φίλο τον αποκτάς μόνον όταν υπερασπίζεσαι ανθρώπους.
Μπορεί ακόμα και οι υπερασπιζόμενοι να σε μισούν ή να σε μισήσουν, αλλά ο ένας αυτός φίλος θα σου μείνει στ' αλήθεια.
Μην τον αφήσεις ποτέ..


Η ζωή έχει αποκτήσει την φιλοσοφία της, την ποίησή της, τους υμνωδούς της.
Κακό σημάδι για την ζωή.

Αν περάσει ο χρόνος αυτός θα σας αποκαλύψω την καρδιά των πόνων σας.
Ο χρόνος είναι αιώνας, και ο αιώνας το άπειρο που σας περικυκλώνει.
Δεν θα μάθουμε ποτέ..

Όταν με ρωτάνε τι έχω πάθει τους απαντώ:
Το σφυρί στο χέρι μου έλκεται από ένα πυρακτωμένο σίδερο.
Το χέρι ακολουθεί.
Έχει σχεδόν διαλυθεί από την σφοδρότητα της έλξης και την θερμότητα του σιδήρου.

Θυμάμαι τώρα πως χρωστάω, χωρίς να μου το έχει ζητήσει, μιαν απάντηση στον Δήμο, για το πεπερασμένο και το άπειρο στον Hegel.
Στο μεταξύ, ξωκείλοντας, έχω φτάσει αλλού, έχω διαλύσει έναν δικό μου οίκο, τράβηξα γραμμές που δεν αφορούν κανέναν, αν και λογικές, και αναρωτιέμαι. 
Με το άπειρο-πεπερασμένο τι θα γίνει;
Ξέχασα τι ακριβώς ήθελα να κάνω.
Λές να φταίει το άπειρο ή μήπως το πεπερασμένο;
Αυτού του είδους οι σκέψεις απομακρύνουν κάθε ενδεχόμενο να έχω κάποτε μια κανονική ζωή. 
Πάντως μπορεί να μην λέμε και τίποτα ουσιαστικό, αλλά μας περνάει αυτό από το μυαλό. 
Ευτυχώς. 
Φαντάσου να πάρεις στα πολύ σοβαρά τον εαυτό σου. 
Μπορεί να γίνεις ο τάδε και ο δείνα.
Ανύπαρκτος φυλάξοι.


Με επιτίμησε κάποιος για την στροφή μου προς Ιερουσαλήμ μεριά, λέγοντάς μου πως αυτή (η στροφή) δεν εγγυάται "προοδευτικότητα" γιατί την έχουν κάνει και μαύροι κατάμαυροι, ειδικά στας Ευρώπας.
Λάθος νόμισε για στροφή, ποτέ δεν έφυγα από την Ιερουσαλήμ, όπως δεν έφυγα ποτέ και από την Αθήνα, αλλά και την Βαγδάτη, και το Ντιάρμπακιρ.
Αλλά για το άλλο που μου είπε αυτός ο κάποιος απαντώ ως εξής: μην ανησυχείς αγαπητέ, οι έλληνες φασίστες θα παραμείνουνε πάντα αντισημίτες-"αντισιωνιστές", οπότε δεν κινδυνεύουμε να ταυτιστούμε ποτέ μαζί τους με οποιοδήποτε τρόπο. 
Εσείς που το λέτε αυτό να ανησυχήσετε επιτέλους.


Αυτό που συνέχει τις σκέψεις ενός ανθρώπου που είναι σε διώξη ή ενδεχόμενο μελλοντικής δίωξης είναι το εξής ερώτημα: 
Είμαι ζωντανός;;
Υπάρχω τώρα;;
Υποτίθεται πως για να ρωτάς υπάρχεις, αλλά κάτι μου λέει πως και οι νεκροί έχουν ερωτήματα, ερωτήματα που δεν απαντώνται ποτέ.
Ο θάνατος λοιπόν μπορεί να είναι μια κατεξοχήν διαλεκτική κατάσταση χωρίς όμως τέλος, και το αέναον της ερωτηματοθεσίας να μην είναι τελικά Ίδιον της ζωής και της ζωντανής σκέψης αλλά Ίδιον του θανατερού κόσμου των διώξεων και των διωγμών.
Αν όμως ο διωγμός είναι μια άλλη μορφή ζωής, τίποτα από τα παραπάνω δεν ισχύει.
Το ζήτημα είναι τι να την κάνεις μια τέτοια ζωή.


Η πολιτική είναι σαράκι, αυτό το ξέρουμε όλοι και το λέμε όλοι, το δέχομαι και γω.
Αλλά η πολιτική είναι και ένας πόλεμος χωρίς αρχές, μερικές φορές όχι πάντα.
Αυτό δεν θα το ανεχτώ άλλο στην ζωή μου, γι' αυτό και όταν βλέπω ατιμία και αισχρότητα στα πολιτικά θα προσπαθώ να τα δείχνω.
Προσπαθώ να σκεφτώ κάτι αθλιότερο στην νεοελληνική πολιτική ιστορία, στον χώρο των "δημοκρατών" (για τους εκτροπικούς δικτάτορες κ.λπ δεν μιλάω, αυτονόητα είναι οι αθλιότεροι) από αυτή την κυβέρνηση, προσπαθώ και δεν βρίσκω.
Τους αξίζει πραγματικά πολιτική δημοκρατική τιμωρία.
Είναι τα πάντα: ψεύτες, αποστάτες των ίδιων των δικών τους πολιτικών αξιών, συκοφάντες, άνθρωποι των διαδρόμων, ύπουλα στοιχεία στην πολιτική πρακτική. 
Ασύγκριτα καθάρματα.
Και ο αρχηγός τους ένα από τα αθλιότερα πολιτικά πρόσωπα της νεοελληνικής πολιτικής ιστορίας. 
Και αυτό το πράμα είναι "αριστερά", τι να πούμε γι' αυτό;


Οι σκέψεις δεν έχουν πάντα έναν στόχο, μπορούν να περιφέρονται και αυτές όπως ένας άνθρωπος ένα απόγευμα.
Συναντάς πολλά πράγματα. 
Ακόμα και έναν πρωθυπουργό κάθαρμα. 
Τι θέλει τώρα αυτός εδώ;;
Στα τσακίδια, ούτε σε περιπλανώμενες σκέψεις δεν είσαι αποδεκτός.
Νομίζω όμως πως αυτή θα είναι η τύχη όλων των αστών πολιτικών ηγετών από εδώ και στο εξής σε αυτή την ημι-περιφέρεια.
Θα είναι καταγέλαστα και μισητά πρόσωπα εν γένει.
Τι να σημαίνει άραγε αυτό;
Δεν ξέρω..


Η πολιτική είναι σαράκι, αλλά υπάρχει και η απόσταση από αυτήν ως πολιτική πράξη και αυτή.
Να μακρύνεις και να πας σε άλλα σημεία του χώρου, όπου η πολιτική έχει γίνει μια άσκηση της σκέψης και της στρατηγικής στόχευσης.
Οι καθημερινοί άνθρωποι κάνουν τέτοια πράγματα, αν έχουν χρόνο, έστω και λίγο, και δεν τους κυνηγάνε αφόρητες υποθέσεις και ανάγκες, αλλά είναι καλώς καμωμένα αυτά που κάνουν με αυτό τον τρόπο;;
Συνήθως όχι.
Η πολιτική δεν είναι αυτό το πράγμα, και αν το έχεις καταλάβει αυτό δεν αφήνεις ποτέ την πολεμική, έστω την πολεμική.





Ιωάννης Τζανάκος 


Ήρθες..



Ήρθες και μου είπες
πως ένας ήλιος έσβησε πάλι..
Και γω κοίταξα τα χέρια σου..
Ήταν γεμάτα καφτή σκόνη..
 
Σαν έγειρε ο ήλιος που ξέρουμε
έφυγες πάλι..
Και γω κοίταξα τα ίχνη σου
στο χώμα
σαν έφυγες πάλι..
 
Θα ήταν ένα απόγευμα
αν δεν μου θύμιζες
πως ένας ήλιος έσβησε πάλι..
 
Γι' αυτό και γω είπα 
να ανοίξω την καρδιά μου
στα σκυλιά που αλυχτάνε..
 
Μήπως βρώ μια εξήγηση
στο κακό
αλλά δεν υπάρχει ούτε αυτό..
 
Ούτε τίποτα δεν υπάρχει..
Μόνον τα χέρια σου..
 
Μια καφτή σκόνη.. 
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος

Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Σύστημα, επανάληψη, ιεραρχικοποίηση, εξωτερικοποίηση και νοηματοδότηση...



Η επανάληψη εκβάλλει στην κοίτη της σκέψης και της ίδιας της θεωρούμενης ή κρινόμενης (αξιακά, θεωρησιακά) πραγματικότητας ένα φορτίο "διαφορών" που παρουσιάζονται ως ακαθόριστες.
Θα μπορούσε κάποιος να πει πως η επανάληψη συμβαίνει:  α) ως ταυτότητα με τον "εαυτό" της ή ως ταυτότητα των στοιχείων του υπαρκτού, αλλά και β) ως μια αυτοκατοπτριστική διεργασία κατά την οποία η ίδια συμβαίνει, άρα επαναλαμβάνεται, και ως μια παραγωγική διεργασία εκ-τοπισμού των στοιχείων του υπαρκτού τα οποία δεν είναι δομημένα ως ταυτά ή όμοια σε έναν μη τόπο ακαθοριστίας και "κατωτεροποιημένης εξωτερικότητας".
Την ίδια στιγμή όμως που μας παρουσιάζεται η επανάληψη ως μια διεργασία οντοθέτοντος εν-τοπισμού και εκ-τοπισμού των στοιχείων τού υπαρκτού σε ένα "ένδον" και σε ένα "έξω" μιας προτέρως μη καθορισμένης και ούτως καθορισμένης πραγματικότητας, το ίδιο το γεγονός πως η πραγματικότητα ή το σύστημα των όντων είναι πάντα (ή "συνήθως") καθορισμένα μας δημιουργεί το εξής ερώτημα:
Πως μια δομημένη πραγματικότητα, ή ένα σύστημα καθορισμένων όντων παύει να είναι ένα ούτως-Είναι το οποίο περιέχει τα ενδογενή και τα εκ-τοπισμένα στοιχεία του και μετατρέπεται σε ένα άλλο ούτωςίναι το οποίο σημαίνει έναν άλλο τροπισμό, άρα και μιαν άλλη νοηματοδότηση της ενδογένειας και της εξωτερικότητάς του;
Η όποια ενδογένεια και η εξωτερικότητά της, άρα και το σύστημα των όντων, είναι όπως είδαμε ένα σύστημα διαρκούς παρουσίας και επανάληψης ενός εν-τοπισμού και του αντίστοιχου εκ-τοπισμού, άρα:
Η υποθετική ακαθοριστία των όντων σε σχέση με τον (οντικό ή νοηματικό) καθορισμό τους, άρα και η σχέση της οντοθεσίας των όντων σε ένα "ένδον" και σε ένα "έξω" ως μια δημιουργική πράξη ή επιτέλεση "εκ του μηδενός", σημαίνει αρχικά και κατά τον τρόπο της κυρίαρχης νοηματοδότησης (κατά τον κυρίαρχο Λόγο) την διαφορετική δόμηση (σε άλλες μορφές) της διεργασίας εν-τοπισμού και εκ-τοπισμού των στοιχείων του (νέου) συστήματος των όντων όπως αυτή εκφράζεται σε μια συγκρουσιακή αναφορά συγκρότηση προς το "άλλο" σύστημα των όντων (ή τα άλλα συστήματα των όντων). 
Ήτοι:
Η πρώτη διαφοροποιητική αναφορά ενός συστήματος των όντων σε ένα άλλο σύστημα (των όντων) (όχι πάντα "προηγούμενο" από το οποίο "προκύπτει") είναι δομημένη ως προσδιορισμός (ή νοηματοδοτικός καθορισμός) ο οποίος προσδίδει στο "άλλο" αυτού του νέου "άλλου" συστήματος την ιδιότητα της ακαθοριστίας.
Έτσι κι αλλιώς ένα σύστημα οντοθεσίας/οντοθέτησης το οποίο συντελεί το ον σε "ένδον" και "εξωτερικό" έχει αυθορμησιακά αυτή την ιδεολογική νοηματοδοτική τάση/λειτουργία να χωρίζει τον κόσμο σε ένα "ένδον" το οποίο παρουσιάζεται ως καθορισμένο  και σε ένα "έξω" το οποίο παρουσιάζεται ως ακαθόριστο.
Και η ίδια η διεργασία γέννησης ενός συστήματος (των όντων) σημαίνει ταυτόχρονα ή ταυτά (ή μερικώς ταυτά) την δημιουργία μιας αυθαίρετης τεχνητής και κατασκευασμένης διάκρισης μεταξύ των όντων σε "πρωτεύοντα" και "δευτερεύοντα" κατά την ιδρυόμενη συστηματοποίηση των στοιχείων του συστήματος.
Η ίδια η δημιουργία ενός συστήματος σημαίνει ίδρυση του συστήματος ως ιεραρχημένου ή ιεραρχικού και ίδρυση των στοιχείων του σε αναφορά προς αυτή την ίδρυση.
Ας θεωρηθεί όμως η θέση μας ακριβώς ως επικριτική ή σκεπτικιστική απέναντι στην σταθεροποίηση της όποιας οντοθετικής (οντολογικής) ιεράρχησης των στοιχείων ως όντων ή των όντων ως στοιχείων τού υπαρκτού.
Αυτή η ιεραρχικοποιητική συστηματοποίηση των στοιχείων/όντων είναι μεν συνεχώς παρουσιαζόμενη σε κάθε σύστημα και εδραιώνεται ως μια αυθαίρετη και κατασκευαστική (αυθαίρετα κατασκευαστική) πράξη, αλλά δεν είναι και το καθοριστικό Ίδιον ούτε των στοιχείων/όντων ούτε των συστημάτων στην ουσιαστικότερη σύγκροτησή τους ούτε ακόμα και της δημιουργίας εκάστου εξ' αυτών σε διάκριση προς τα "άλλα"..
Το λέω αυτό και για να εξετάσουμε την ίδια την αυτοσυγκρότηση των συστημάτων και για να δούμε την ίδια την δημιουργία τους ("εκάστου") σε διάκριση προς τα "άλλα" (ή το "άλλο") χωρίς να παραμένουμε μόνον στην εμμένεια της συγκρουσιακής τους γενεαλογίας. 
Αυτή η εμμένεια είναι σήμερα το πανηγυράκι της ιστοριστικής και κοινωνιολογικής (ή ψυχο-αναλυτικής) φαινομεναλιστικής και θετικιστικής φαινομενολογίας, εφόσον υπάρχει όντως δια αυτής  ένας πολύχρωμος κόσμος θεώρησης περί "κατασκευών" και "αυθαιρέτων συμβάσεων" που χλευάζει με την (επιστημονική) αλήθεια του τις διάφορες οντολογικές ιδεολογίες περί "πολιτισμικών" ή "κοινωνικών" διαφορών, αλλά δεν μπορεί να είναι το (αναζητούμενο) νόημα των συστημάτων και των όντων.
Η τάση των συστημάτων (των όντων) να αυτοδομούνται με μιαν επανάληψη της ταυτότητάς τους η οποία σχηματίζει μιαν διαρκή εκβολή των υπαγμένων στοιχείων τους (των ιεραρχικά "κατώτερων") σε ένα ακαθόριστο "έξω" δεν μπορεί να αναλυθεί, να κριθεί, και να μετασχηματισθεί (ίσως και καταστροφικά) μόνον με την αποκάλυψη της συμβατικής ή κατασκευασιακής τους σύστασης.
Ούτε η δημιουργία μιας ορθής (απλά) εικόνας της κατασκευασιακής σύστασης ιεραρχικών συστημάτων δίνει κάποια συνεπή και τελεσφόρα (όχι βέβαια απόλυτη) λύση όσον αφορά την προσπάθεια κατανόησης και "έπειτα" κατάργησης της ιεραρχικοποίησης ή έστω της σκληρότητας αυτής της ιεραρχικοποίησης και των ρατσιστικών διεργασιών εκβολής που αυτή σημαίνει. 
Η ίδια η δημιουργία ενός "άλλου" συστήματος (των όντων) μας ωθεί στην αναζήτηση ενός συνεπούς νοήματός του, ανεξάρτητα από αξιολογικές και ιδεολογικές κρίσεις, και αυτή η αναζήτηση δεν ωφελείται (πλέον) από καμμία αποκάλυψη μόνον της ιεραρχικής ετεροκαθορισιακής (άρα και κατασκευασιακής) σύστασής του.
Αυτό δεν αποκλείει, κάθε άλλο, την εύρεση μιας διεργασίας οντοθέτησης και νοηματοδότησης των όντων εκ του Μηδενός.
Αλλά μιλάμε τότε για ένα άλλο Μηδέν, το οποίο αυτοθεσμίζεται.
Και αυτό το αυτοθεσμιζόμενο αυτοτεθειμένο Μηδέν είναι ίσως και η οδός για μια νέα δημιουργία, εκ του Μηδενός πάλι, η οποία όμως θεμελιωμένη στην πραγματική κοινή ιστορία της ανθρώπινης δημιουργίας δίδει το δικαίωμα σε αυτόν που την πυροδοτεί ούτως διαυγασμένη να την επιχειρήσει ίσως ως μη ιεραρχική και "κατασκευασιακή", άρα αυθαίρετη.
Γιατί νομίζω, η αυθαιρεσία και η επικυριαρχία μιας κατασκευασιακής οντοθεσίας είναι ίδιον μάλλον της διεργασίας δημιουργίας και κατασφάλισης των ιεραρχικών συστημάτων.
Στον νέο μη ιεραρχικό κόσμο έχουν θέση όλα τα στοιχειακά νοήματα και δεν χωρεί κανένας επικαθορισμός.
Αυτό έχει προφανείς συνέπειες, αλλά και εκπλήξεις, για πολλούς που νόμισαν ακόμα και τώρα, μετά από όλο αυτό τον χαμό που συνέβει στην ανθρώπινη ιστορία, πως έχουν δέσει τελικά τον ιδεολογικό γάϊδαρό τους.









Ιωάννης Τζανάκος       

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2016

Ένας ασήμαντος θάνατος...



Θα σας πω μια μικρή ιστορία που έζησα σαν "στιγμή" στον κεντρικό δρόμο της Καλλιθέας, την οδό Δαβάκη, πηγαίνοντας κάποια στιγμή σε μια υπηρεσιακή εργασία.
Πριν από όλα ας ξεκινήσω με κάποιες θεάσεις αναγκαίες για να σας βοηθήσω να κατανοήσετε το πρόβλημά μου από τότε που έζησα αυτή τη "στιγμή".
Δεν μισώ βέβαια τα ζώα, μου προκαλεί θλίψη και απέραντη οργή η κακομεταχείρισή τους, αλλά δεν είμαι και αυτό που λέμε "ζωόφιλος", έστω με τον συστηματικό τρόπο που είναι το φυσιολατρικό ή το ριζοσπαστικό κίνημα των ζωοφίλων κ.λπ
Τα ζωάκια, ειδικά αυτά που κυκλοφορούν εξημερωμένα ή μισο-εξημερωμένα στις μητροπόλεις μας είναι ζήτημα αν έχουν σκέψεις ή αισθήματα όπως αυτά που τους προσδίδουν οι ζωόφιλοι, ακόμα και οι πιο ευφυείς και "διαβασμένοι".
Συνήθως πάνω στα ζώα προβάλλεται ένας ανθρώπινος καθορισμός, υπάρχει δηλαδή ένα είδος ανθρωποποίησης των ζώων και ένας ας πούμε ανθρωπομορφισμός.
Ούτε εντελώς κατακριτέος αλλά ούτε και απλά αφελής ή συμπαθής.
Εδώ, σε αυτό το σημείο σταματάει ο διευκρινιστικός και σπαστικός πρόλογος της διήγησής μου. 
Τον θεωρώ χρήσιμο, γιατί έχουμε πήξει στις παρερμηνείες και τις προβολές ιδεολογικών σχημάτων σε ό,τι λέει ο άλλος, οπότε έχει γίνει αναγκαίο πάντα να διευκρινίζουμε.
Να σας πω τώρα τι "έπαθα" εκείνο το μεσημέρι μέσα από το αυτοκίνητό μου..
Καθώς πήγαινα λοιπόν προς την κατεύθυνση της Θησέως (τώρα είναι Ελευθερίου Βενιζέλου), είδα να σπαράζει πεθαίνοντας κάτω από τις ρόδες ενός αυτοκινήτου που έρχονταν από την αντίθετη κατεύθυνση ένα μικρό γατί. Θα ήταν σχεδόν νεογέννητο.
Η εικόνα που έχω είναι ενός μικρού παλλόμενου πλάσματος που είχε μετατραπεί σε ένα σφαιρικό ον πόνου, εκλάμποντας ένα παράξενο φως ειδικά πάνω στα μάτια μου.
Είναι προφανές πως αυτή η εικόνα είναι δική μου εικόνα, προκαλούμενη από το σοκ που με διαπέρασε εκείνη τη στιγμή, αλλά για μια στιγμή σκέφτηκα πως είδα πραγματικά το ξεψύχισμα της ζωής με ένα άλλο μάτι.
Δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνη την εικόνα, αν και την έχω διαμεσολαβήσει από όλο τον "ορθολογισμό" που μπορεί να έχει ένας μορφωμένος ή μισο-μορφωμένος μικροαστός μιας αστικής μητρόπολης της "δύσης".
Αφού έχω τελειώσει την "ορθολογική διαμεσολάβηση" μένω ωστόσο με την εικόνα, αλλά είναι εικόνα;
Κάνω και άλλες σκέψεις.
Η ζωή των ζώων στην ονομαζόμενη "'άγρια φύση" είναι σκληρή, όλοι μας έχουμε δει τις εικόνες των αλληλοκατασπαραγμών και των ωμοτήτων από τα όχι και τόσο "αντικειμενικά" ντοκυμαντέρ.
Κάτι πάντως σκληρό συμβαίνει στην "φύση", δεν μας δίνεται σε καμμία περίπτωση κανένα περιθώριο εξιδανίκευσής της, αλλά εδώ, σε αυτές τις αφανείς λάμψεις των θανάτων των μικρών ζώων και ζωών της μητρόπολης συμβαίνει κάτι άλλο, και αν θέλετε, έχω κάθε δικαίωμα να σκέφτομαι και να οργίζομαι από την αστική και αστεακή αποδραματοποίηση του θανάτου τους, μέσα σε αυτή την μηχανή απρόσωπου θανάτου και απρόσωπης εξόντωσης που είναι η τόσο υπερεκτιμημένη αστική μητρόπολη.
Σε αυτή την μηχανική αποδραματοποίηση, η οποία σπάει μόνον μέσα σε ένα τρελλό μάτι, όπως το δικό μου το μάτι (και καμάρι μου, για αυτή την τρέλλα), δεν μπορώ να μην ορθώσω το μεγαλείο της νεκρής μάνας μας, της ένδοξης Φύσης, όταν αυτή ακόμα αντιπάλευε (όχι ως πρόσωπο βέβαια) τους ανθρώπους στα ίσα και ήταν ακόμα ένα επίφοβον Κάλλος.
Ποιός κατασπαραγμός, ποιός θάνατος εντός αυτής της Δόξας τού Όντος, θα μπορούσε να συγκριθεί ως προς την αλήθεια του με τον φτηνό και απαίσιο μηχανικό θάνατο που προσφέρουν τα τεχνήματα και τα τεχνολογήματα του ανθρώπου των πόλεων;;
Τι με νοιάζει εμένανε η κοινωνική θεωρία, η κριτική θεωρία, ο μεταδομισμός και όλα τα κουραφέξαλα του νεο-ορθολογισμού, αν είναι να λειτουργούν ως το ηθικό περιτύλιγμα της τεχνικής αθλιότητας ως της κορυφαίας αθλιότητας, αυτού του αυτοθαυμαζόμενου όντος που ονομάστηκε άνθρωπος;;
Θα μου πείτε, μήπως το παρατραβάς φίλε μου;
Ναι, το παρατραβάω, λογαριασμό θα σας δώσω;;



Ιωάννης Τζανάκος
 

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

2 σημεία για μια δημοκρατική ουδετερότητα σε έναν ενδεχόμενο παγκόσμιο πόλεμο..



Δεν θεωρώ το ενδεχόμενο ενός παγκόσμιου πολέμου απίθανο, κάθε άλλο, αλλά δεν θα είναι κάτι που θα υλοποιηθεί τόσο εύκολα (ως ενδεχόμενο).
Οπότε όσοι είμαστε δημοκρατικοί πολίτες και γενικότερα εραστές της ειρήνης θα πρέπει να ετοιμαζόμαστε για την στάση που θα τηρήσουμε, έχοντας όμως υπόψει μας τα πραγματικά δεδομένα.
Διευκρινίζω από εδώ πως όλη η πολεμολογική μου ενασχόληση είχε και έχει ως αξιακό της υπόβαθρο την ειρήνη και την μη βίαιη διευθέτηση των ανθρωπίνων υποθέσεων, αλλά είμαι αναγκασμένος λόγω μη βλακείας (συγγνώμη που περιαυτολόγησα) να έχω έμπροσθέν μου όλα τα ενδεχόμενα θεωρίας και πράξης.
Αν χρειαστεί να πολεμήσουμε σε ένα πλαίσιο δημοκρατικής κοινωνικής αυτοάμυνας πρέπει να ξέρουμε τι είναι αυτό το πράγμα, δεν το επιδιώκουμε, μόνον στρατόκαβλοι και δεξιο-"σμιτιανοί" ή αριστερο-"σμιτιανοί" παράφρονες προτιμούν τον πόλεμο από την  ευδαιμονία της ειρήνης, ακόμα κι αν αυτή είναι μια "άδικη" ειρήνη.
Ας δούμε λοιπόν τα συγκεκριμένα ιστορικά δεδομένα και τις ταπεινές προτάσεις μας, οργανωμένα σε αριθμημένα σημεία:



Σημείο 1
Η "Ελληνική Δημοκρατία" (η ελλαδίτσα όπως την λένε σχεδόν όλοι οι πολίτες της) είναι ένα μισο-κυρίαρχο μέρος της δυτικής ιμπεριαλιστικής αυτοκρατορίας.
Αν υπάρξει όξυνση και τελικά αρχίσει μια πολεμική αντιπαράθεση η θέση της θα είναι αρχικά δεδομένη στο "στρατόπεδο" αυτό.
Ως γνωστόν ο αντίθετος άξονας αυτή τη στιγμή είναι η συμμαχία Ρωσία-Ιράν και μακρύτερα Κίνα. 
Δεν είναι καθόλου απίθανο να προστεθεί ένας ακόμα συντελεστής πολέμου, μια διάχυτη ή πιο συγκροτημένη παγκόσμια ισλαμιστική δύναμη, η οποία πιθανόν θα παίζει έναν περιφερειακό ρόλο ή έναν σποραδικό ρόλο στις "μητροπόλεις". 
Δεν υπερεκτιμώ τις δυνάμεις αυτού του νέου πολεμικού συντελεστή, δεν σπεύδω δηλαδή να τον θεωρήσω ως δεδομένο, ακόμα.
Μιλάμε πάντα για έναν πόλεμο στον ευρύτατο χώρο Ευρώπη-Μέση Ανατολή Μεσοποταμία-Βόρεια Αφρική, χωρίς να αποκλείω και μια ευρύτερη ανάφλεξη.
Τι γίνεται λοιπόν τότε;
Θεωρώ δεδομένη μια ισχυρή προπαγάνδα για την ενεργότερη συμμετοχή μας στο πολεμικό μέτωπο, αν δεν είμαστε ήδη εμπλεκόμενοι σε κάποια περιφερειακή διαμάχη (με Τουρκία ή κάποια Βαλκανική χώρα, πιθανή σύμμαχο της Τουρκίας). 
Μπορεί ήδη τότε να έχουν χτυπήσει οι συναγερμοί της ισλαμιστικής τρομοκρατίας και να έχουν συνδυαστεί όλα αυτά με μια μαζική αντι-μεταναστευτική ή ρατσιστική εκτροπή του "ντόπιου" πληθυσμού, οπότε η φιλοπόλεμη προπαγάνδα να έχει συσχετιστεί με ζητήματα "εθνικής ομοιογένειας" και τα σχετικά. 
Όλα εξαρτώνται από τον βαθμό επιφυλακής των δημοκρατικών δυνάμεων μέσα σε όλες τις πολιτικές ομάδες ή χώρους.
Οι ήδη υπάρχουσες στην άρχουσα τάξη/ελίτ και τον "λαό" τάσεις για μια "ανασχετική συμμετοχή" μας σε διεθνείς εκστρατείες της "δύσης" πρέπει να ενισχύεται και να ενισχυθεί με ήπιες και ευφυείς αντι-ιμπεριαλιστικές προπαγάνδες που θα τις ενισχύουν και δεν θα τις αδυνατίζουν (αυτές τις τάσεις).
Υπάρχει μια δυνατότητα η χώρα να περάσει πάνω από την σύρραξη, με ελάχιστη συμμετοχή, και αυτή η δυνατότητα πρέπει να ενισχύεται μέχρι την τελευταία στιγμή, αλλά η μη ενεργός συμμετοχή θα είναι το επίτευγμα της ίδιας της άρχουσας τάξης/ελίτ και θα σχετίζεται με μιαν ευέλικτη θέση της σε σχέση και με τα δύο (ή τρία!) αντιμαχόμενα στρατόπεδα.
Η περίφημη "μεταπρατική/διαμετακομιστική" θέση της ελληνικής άρχουσας τάξης/ελίτ θα μπορούσε να γίνει εκτός από "πρόβλημα" και ένας τρόπος ελιγμού μέσα στα μέτωπα του πιθανού πολέμου.
Αν όμως υπάρξει απαίτηση για μεγαλύτερη εμπλοκή; τι γίνεται τότε;



Σημείο 2
Θεωρώ πως αυτή η πίεση θα υπάρξει και θα είναι αφόρητη και θεωρώ επίσης πως οι Ρώσοι και οι Ιρανοί αντίπαλοι της Δύσης δεν θα παίξουν και το καλύτερο παιχνίδι εκβιασμού της χώρας για να μην εμπλακεί στην διαμάχη.
Για την ακρίβεια, θεωρώ πως οι Ρώσοι και οι Ιρανοί θα προβοκάρουν αυτή την συμμετοχή προκαλώντας την ακόμα περισσότερο, στοχεύοντας ίσως σε μια πλήρη απο-δόμηση της κοινωνικής και πολιτικής συνοχής της χώρας.
Θεωρώντας την δεδομένη (την συμμετοχή μας) στο πλαίσιο της ακραίας κυνικο-ρεαλιστικής σχολής γεωπολιτικής σκέψης που ακολουθούν (δεν λέω πως η δύση είναι ντεφάκτο καλύτερη, ίσως απλά να  είναι πιο αδιάφορη για την τύχη μας, από ό,τι εμείς εδώ πιστεύουμε), θεωρώντας λοιπόν οι αντιδυτικοί δεδομένη την εμπλοκή μας θα "ποντάρουν" σε έναν προβοκατόρικα προκαλούμενο "φιλειρηνισμό" της κοινωνίας μας, όχι μόνον γιατί έτσι θα μειώσουν την εμπλοκή της στον πόλεμο αλλά και γιατί απλά έτσι θα μεταφερθεί το μέτωπο εντός της χώρας εις την οποία αυτή η κοινωνία "ζει".
Αν υποθέσουμε πως το "κακό παιχνίδι" της Δύσης είναι δεδομένο, καλά θα υποθέσουμε, κατά κάποιο τρόπο είμαστε όλοι ασκημένοι στις αναζητήσεις των "δυτικών συνωμοσιών" όσο και να είμαστε "αντι-συνωμοσιολόγοι", και καλά κάνουμε που είμαστε έτσι ασκημένοι.
Αυτό που δεν θα υποθέσουμε εύκολα είναι πως αν θέλουμε να βγούμε από αυτό το παιχνίδι δεν πρέπει να το κάνουμε παίζοντας το παιχνίδι των εχθρών της δύσης, έστω πάνω από το όριο εκείνο που τίθεται από την απλή αναζήτηση μιας μη συμμετοχής.
Ήδη μια μη ενεργός ή μη ένθερμη συμμετοχή σε μια τέτοια διαμάχη θίγει την Δύση, αν όμως εμείς ενισχύσουμε ασκόπως το θίξιμό της και την ευερεθιστότητά της ως προς τις "αποστασιακές" προθέσεις μας προς τους Ρώσους-Ιρανούς, τότε θα αρχίσει (από μέρους της) μια παρέμβαση στα "εσωτερικά μας", ίσως όχι και τόσο εμφανής και ευγενής, και τότε αυτό θα θεωρηθεί από εμάς (την κοινωνία μας) πρόκληση και τότε ακριβώς οι "άλλοι" θα οξύνουν τον ασύμμετρο πόλεμο εις τον οποίο έχουν ασκηθεί πλέον καλύτερα από την Δύση. 
Να μας λείψει λοιπόν μια τέτοια ουδετερότητα που να υπερ-ωφελεί Ρώσους και Ιρανούς.
Ποιά ουδετερότητα όμως μας κάνει τελικά;
Αν νομίζετε πως ξέρω ή ισχυρίζομαι πως ξέρω μάλλον θα με θεωρείτε ήδη ψώνιο, και δεν είμαι παρά τις ιδιοτροπίες μου.
Κάποια στιγμή πρότεινα μια ειδική σχέση με το Ισραήλ και πάθανε πολλοί ένα μπλακ άουτ, δεν θα αναπτύξω εδώ αυτή την εναλλακτική υπο-στρατηγική πρότασή μου, γιατί προϋποθέτει ως βάση της άλλες ιδεολογικές θεμελιώσεις για την ελληνική κοινωνία, τις οποίες δεν βλέπω εύκολες λόγω του γενικευμένου Πελεγρινισμού της.
Θα ήταν ίσως ρεαλιστικότερο να σκεφτούμε μιαν άλλη παράλληλη στρατηγική (η οποία σχετίζεται και με το θέμα: Ισραήλ, αλλά δεν το θέτει άμεσα ως επιλυσιακό στρατήγημα)..




Αυτά...







Ιωάννης Τζανάκος   

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΝ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, υπουργός Φίλης, υφυπουργός Πελεγρίνης: Οργουελική παραποίηση στοιχείων του δημόσιου Λόγου φάτσα κάρτα, ξεδιάντροπα..



Προλογικό σχόλιο 
Ιωάννης Τζανάκος
Σήμερα επισήμανα την αλλοίωση καταγραφής της πραγματικότητας, όπως έγινε με ξεδιάντροπο τρόπο από το υπουργείο παιδείας.
Ενώ η ομιλία Πελεγρίνη περιείχε εμφανώς τους όρους "οικειοποίηση", όχι μία μόνον φορά, στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου παιδείας (το οποίο είναι οργανικό μέρος του ελληνικού κράτους), απαλείφεται η παρουσία της λέξης οικειοποίηση, και παρουσιάζεται ο λόγος Πελεγρίνη όχι όπως λέχθηκε αλλά όπως θέλει να μας παρουσιάσει ο Πελεγρίνης ότι θα τον έλεγε αν η "γλώσσα που λανθάνει" δεν τον εξέθετε έτσι. 
Το οργουελικό χέρι αντικαθιστά την λέξη "οικειοποιήθηκαν" με την λέξη "ανέδειξαν".
Ας πούμε ότι όντως υπήρξε παραδρομή ("εκ παραδρομής") στον προφορικό λόγο του Πελεγρίνη, τι είναι εκείνο που δικαιολογεί την ξεδιάντροπη αλλά και τερατωδώς γελοία παραποίηση των πραγματικών δεδομένων του λόγου του στην επίσημη ιστοσελίδα του υπουργείου;;; 
Υπογραμμίζω στα δύο κείμενα (που παραθέτω), το πρώτο είναι το αληθινό και το δεύτερο είναι το συριζοαπατεωνίστικο, την παρουσία και έπειτα την αντικατάσταση της λέξης.
Πριν δείτε την διαφορά, πείτε μου:
Είναι δυνατόν τέτοια γελοία κυβέρνηση, τέτοιων γελοίων ατόμων, και ειδικά αυτός ο φαφλατάς Φίλης, ο διαδρομάκιας της "Αυγής" και των μηχανισμών, να μην έχει ακόμα φύγει να πάει στα τσακίδια;;
Είμαστε σοβαροί;;
Δεν έχουν τσίπα, αλλά και οι διάφοροι που είχαν τον Φίλη σαν το αγαπημένο τους "αντιεθνικιστικόν" στέλεχος, καλά να πάθουν, είναι άξιοι της επιλογής τους.
Ειδικοί στην ανοιχτή και ξεδιάντροπη παραποίηση στοιχείων, αναθεωρητές, αντισημίτες, όλα τα κακά της μοίρας τους.
Τα συγχαρητήριά μου στην "ανανεωτική δημοκρατική αριστερά", αλλά και στην "ριζοσπαστική αριστερά", τους Ιούς και άλλα σούργελα, και όλο τον "χώρο" του ευρωπαϊσμού/κωλοπαιδισμού, δια τον υπουργόν τους που τόσο τον ηγάπησαν.
Φάτε το τώρα το "υπουργείο διαφωτισμού", δυστυχισμένα πλάσματα..




ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΠΕΛΕΓΡΙΝΗ:

"Με τη συνθήκη της Λωζάννης, στις 24 Ιουλίου 1923, υπεγράφη η ληξιαρχική πράξη της Μικρασιατικής Καταστροφής, της μεγαλύτερης τραγωδίας του νεοελληνικού κράτους. Δεν είναι μόνο οι 50.000 νεκροί, οι 75.000 τραυματίες πολέμου και οι πάνω από 1.500.000 Έλληνες πρόσφυγες από την Μικρά Ασία στην καθημαγμένη Ελλάδα –αριθμοί εξαιρετικά μεγάλοι για την Ελλάδα των περίπου 6.000.000 κατοίκων– όπου αποτυπώνεται το βαρύ τίμημα της Μικρασιατικής Καταστροφής. Είναι, κυρίως, το –άκρως σημαντικό τόσο από συμβολικής όσο και από ουσιαστικής πλευράς– γεγονός ότι για πρώτη φορά ο ελληνισμός στην πολυαίωνη ιστορία του υποχρεώθηκε να περιοριστεί στην μια πλευρά του Αιγαίου που δηλώνει το μέγεθος της μεγάλης τραγωδίας.

Ο ελληνισμός, βέβαια, κατόρθωσε, όσο δυσβάσταχτο κι αν ήταν το άχθος της εθνικής αυτής τραγωδίας, να το σηκώσει και να προχωρήσει. Κι αυτή, ασφαλώς, δεν είναι η μοναδική φορά που ο ελληνισμός πετυχαίνει να επιβιώσει μέσα από την καταστροφή. Το αντίθετο, μάλιστα. Αλλεπάλληλες ήταν οι καταστροφές –άλλοτε μεγαλύτερες κι άλλοτε μικρότερες, είτε από δικές του αστοχίες είτε εκ της επιβουλής άλλων είτε από συνδυασμό δικών του λαθών και επιθέσεων άλλων– τις οποίες χρειάστηκε ο ελληνισμός να αντιμετωπίσει. Κι αυτήν την δύναμη της επιβίωσής του ο ελληνισμός την οφείλει, πρωτίστως, στον πολιτισμό του –έναν πολιτισμό τέτοιας εμβέλειας, ώστε για την στήριξή του να μην απαιτείται η παρουσία των φυσικών του φορέων.

Το 31 π.Χ., μετά την μάχη του Ακτίου, καταλύεται το ελληνικό κράτος. Στον χάρτη δεν υπάρχει πουθενά πλέον ελληνικό κράτος. Υπάρχουν διαδοχικά η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η βυζαντινή αυτοκρατορία, η οθωμανική αυτοκρατορία. Μόλις τον 19ο αιώνα, με την επανάσταση του 1821, δημιουργείται πάλι το ελληνικό κράτος. Όλους αυτούς τους αιώνες, όμως, ο ελληνικός πολιτισμός, παρά την απουσία των φυσικών φορέων του από τον χάρτη, συνεχίζει απρόσκοπτα το ταξίδι του στην ιστορία –όχι σαν ένα επίτευγμα απλώς στο παρελθόν, σαν ένα απολίθωμα της ιστορίας, αλλά ως μια δημιουργική δύναμη, ικανή να γονιμοποιήσει άλλους πολιτισμούς –τον ιταλικό, τον γαλλικό, τον γερμανικό, τον αγγλικό, με δυο λέξεις τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και, ακόμη γενικότερα, τον δυτικό πολιτισμό – έτσι, ώστε δικαίως να θεωρείται ο ελληνικός πολιτισμός ως η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού.

Η σημερινή ημέρα μνήμης, που ορίστηκε ύστερα από απόφαση της Βουλής, μας δίνει ασφαλώς την ευκαιρία να θυμόμαστε, εξ αφορμής της μικρασιατικής τραγωδίας, τις αλλεπάλληλες καταστροφές που υπέστη ο ελληνισμός. Αυτοί είμαστε: ένας λαός που η μοίρα του είναι συνυφασμένη με καταστροφές, μέσα από τις οποίες, παρόλα αυτά, κατορθώσαμε να επιβιώσομε. Τούτο, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε μοιρολάτρες, να περιμένομε, παραμένοντας αδρανείς, την επόμενη καταστροφή, ούτε, αυτοϊκανοποιούμενοι, να εφησυχάζομε ότι, αφού τα καταφέραμε στο παρελθόν, θα τα καταφέρομε και στο μέλλον. Εκείνο που συνέβη στο παρελθόν δεν σημαίνει ότι θα επαναληφθεί και στο μέλλον. Αυστηρή νομοτέλεια δεν υπάρχει και στην φύση ακόμη, όπως μπορεί να το διαπιστώσει κανείς από τις συνεχείς ανατροπές των νόμων της φύσης, οι οποίες αποτυπώνονται στην ιστορία της επιστήμης.

Το μέλλον χάσκει μπροστά μας, έτοιμο να μας καταπιεί, αν δεν φροντίσουμε εντωμεταξύ να λάβουμε τα μέτρα μας για αντιμετωπίσουμε την καταστροφή, που –ποιος μπορεί να το αποκλείσει ότι –είναι ενδεχόμενο να επέλθει. Ας σκεφτούμε, λοιπόν –μην εφησυχάζοντας– το παράδειγμα του εβραϊκού λαού.

Όσο κι αν το ολοκαύτωμα παραπέμπει, γενικώς, στον διωγμό και στην γενοκτονία που επιχειρεί κάποιο κράτος ή καθεστώς εναντίον εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών ή πολιτικών ομάδων, που δρουν στους κόλπους ενός λαού, οι Εβραίοι πέτυχαν να ταυτίσουν το ολοκαύτωμα προς την τραγική μοίρα του έθνους των, προκειμένου να αναδείξουν τα εγκλήματα του ναζιστικού καθεστώτος εις βάρος των, με απώτερο στόχο να προκαλέσουν την οργή εναντίoν εκείνων που εγκλημάτησαν κατά της εθνικής των υπόστασης και την συμπάθεια του πολιτισμένου κόσμου για όσα υπέστησαν. 
Με υπομονή και επιμονή εξασφάλισαν την οικειοποίηση του ολοκαυτώματος έτσι, ώστε να διεκδικήσουν την δικαίωσή τους.
Με ανάλογο τρόπο, ίσως, θα μπορούσαμε, κι εμείς, να οικειοποιηθούμε την καταστροφή, σταθερό παρακολούθημα της ιστορίας του ελληνισμού. Επειδή πρόκειται δε για την διαμόρφωση μιας νοοτροπίας και, ως εκ τούτου, αποτελεί ζήτημα παιδείας, η προσήκουσα εκστρατεία θα ήταν σκόπιμο, ίσως, να αναληφθεί, σε πρώτη φάση, από τις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης –από το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της χώρας, την Ακαδημία Αθηνών, και τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα Πανεπιστήμια, έως τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Ο όρος καταστροφή –ίδιος στις λατινογενείς γλώσσες: στα αγγλικά catastrophe, στα γαλλικά catastrophe, στα γερμανικά Katastrophe, στα ιταλικά catastrofe, στα ισπανικά catástrofe– μπορεί να συντελέσει στην ευρεία εξάπλωση της οικειοπoίησης του εκ μέρους μας.

Μέσα στο κλίμα συμπάθειας, που ήθελε διαμορφωθεί από την συσχέτιση του ελληνισμού προς την καταστροφή, ενδεχομένως η διεκδίκηση αποζημιώσεων για όσα υπέστημεν εξ υπαιτιότητος άλλων να μπορεί να καταστεί αποτελεσματική. Να δειχθεί ότι η διεκδίκηση αυτή είναι αίτημα αποκατάστασης του δικαίου, και όχι ζήτημα αντιπαράθεσης προς αυτόν ή εκείνον τον λαό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η προτεινόμενη οικειοποίηση της καταστροφής από τον ελληνισμό θα χρειαστεί χρόνο, για να επιτευχθεί το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Είναι δείγμα σωφροσύνης, όμως, να περιμένεις προετοιμαζόμενος παρά να σπεύδεις ανέτοιμος".





ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΙΗΜΈΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΛΌΓΟΥ ΠΕΛΕΓΡΙΝΗ:










15-09-16 O Θεοδόσης Πελεγρίνης για την «Ημέρα Εθνικής Μνήμης για την καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού»
«Ο ελληνισμός, βέβαια, κατόρθωσε, όσο δυσβάσταχτο κι αν ήταν το άχθος της εθνικής αυτής τραγωδίας, να το σηκώσει και να προχωρήσει. Κι αυτή, ασφαλώς, δεν είναι η μοναδική φορά που ο ελληνισμός πετυχαίνει να επιβιώσει μέσα από την καταστροφή» τόνισε στην ομιλία του στη Βουλή για την «Ημέρα Εθνικής Μνήμης για την καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού» ο Υφυπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Θεοδόσης Πελεγρίνης, σημειώνοντας ότι ο ελληνισμός διαθέτει δύναμη επιβίωσης: «Αυτήν την δύναμη της επιβίωσής του ο ελληνισμός την οφείλει, πρωτίστως, στον πολιτισμό του –έναν πολιτισμό τέτοιας εμβέλειας, ώστε για την στήριξή του να μην απαιτείται η παρουσία των φυσικών του φορέων» τόνισε σήμερα στην Ολομέλεια της Βουλής ο Υφυπουργός Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων Θεοδόσης Πελεγρίνης στην ομιλία του για την «Ημέρα Εθνικής Μνήμης για την καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού».

Ακολουθεί αναλυτικά η ομιλία κ. Πελεγρίνη:


Με την συνθήκη της Λωζάννης, στις 24 Ιουλίου 1923, υπεγράφη η ληξιαρχική πράξη της Μικρασιατικής Καταστροφής, της μεγαλύτερης τραγωδίας του νεοελληνικού κράτους. Δεν είναι μόνο οι 50.000 νεκροί, οι 75.000 τραυματίες πολέμου και οι πάνω από 1.500.000 Έλληνες πρόσφυγες από την Μικρά Ασία στην καθημαγμένη Ελλάδα –αριθμοί εξαιρετικά μεγάλοι για την Ελλάδα των περίπου 6.000.000 κατοίκων– όπου αποτυπώνεται το βαρύ τίμημα της Μικρασιατικής Καταστροφής. Είναι, κυρίως, το –άκρως σημαντικό τόσο από συμβολικής όσο και από ουσιαστικής πλευράς– γεγονός ότι για πρώτη φορά ο ελληνισμός στην πολυαίωνη ιστορία του υποχρεώθηκε να περιοριστεί στην μια πλευρά του Αιγαίου που δηλώνει το μέγεθος της μεγάλης τραγωδίας.

Ο ελληνισμός, βέβαια, κατόρθωσε, όσο δυσβάσταχτο κι αν ήταν το άχθος της εθνικής αυτής τραγωδίας, να το σηκώσει και να προχωρήσει. Κι αυτή, ασφαλώς, δεν είναι η μοναδική φορά που ο ελληνισμός πετυχαίνει να επιβιώσει μέσα από την καταστροφή. Το αντίθετο, μάλιστα. Αλλεπάλληλες ήταν οι καταστροφές –άλλοτε μεγαλύτερες κι άλλοτε μικρότερες, είτε από δικές του αστοχίες είτε εκ της επιβουλής άλλων είτε από συνδυασμό δικών του λαθών και επιθέσεων άλλων– τις οποίες χρειάστηκε ο ελληνισμός να αντιμετωπίσει. Κι αυτήν την δύναμη της επιβίωσής του ο ελληνισμός την οφείλει, πρωτίστως, στον πολιτισμό του –έναν πολιτισμό τέτοιας εμβέλειας, ώστε για την στήριξή του να μην απαιτείται η παρουσία των φυσικών του φορέων.

Το 31 π.Χ., μετά την μάχη του Ακτίου, καταλύεται το ελληνικό κράτος. Στον χάρτη δεν υπάρχει πουθενά πλέον ελληνικό κράτος. Υπάρχουν διαδοχικά η ρωμαϊκή αυτοκρατορία, η βυζαντινή αυτοκρατορία, η οθωμανική αυτοκρατορία. Μόλις τον 19ο αιώνα, με την επανάσταση του 1821, δημιουργείται πάλι το ελληνικό κράτος. Όλους αυτούς τους αιώνες, όμως, ο ελληνικός πολιτισμός, παρά την απουσία των φυσικών φορέων του από τον χάρτη, συνεχίζει απρόσκοπτα το ταξίδι του στην ιστορία –όχι σαν ένα επίτευγμα απλώς στο παρελθόν, σαν ένα απολίθωμα της ιστορίας, αλλά ως μια δημιουργική δύναμη, ικανή να γονιμοποιήσει άλλους πολιτισμούς –τον ιταλικό, τον γαλλικό, τον γερμανικό, τον αγγλικό, με δυο λέξεις τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και, ακόμη γενικότερα, τον δυτικό πολιτισμό – έτσι, ώστε δικαίως να θεωρείται ο ελληνικός πολιτισμός ως η κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού.

Η σημερινή ημέρα μνήμης, που ορίστηκε ύστερα από απόφαση της Βουλής, μας δίνει ασφαλώς την ευκαιρία να θυμόμαστε, εξ αφορμής της μικρασιατικής τραγωδίας, τις αλλεπάλληλες καταστροφές που υπέστη ο ελληνισμός. Αυτοί είμαστε: ένας λαός που η μοίρα του είναι συνυφασμένη με καταστροφές, μέσα από τις οποίες, παρόλα αυτά, κατορθώσαμε να επιβιώσομε. Τούτο, βέβαια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε μοιρολάτρες, να περιμένομε, παραμένοντας αδρανείς, την επόμενη καταστροφή, ούτε, αυτοϊκανοποιούμενοι, να εφησυχάζομε ότι, αφού τα καταφέραμε στο παρελθόν, θα τα καταφέρομε και στο μέλλον. Εκείνο που συνέβη στο παρελθόν δεν σημαίνει ότι θα επαναληφθεί και στο μέλλον. Αυστηρή νομοτέλεια δεν υπάρχει και στην φύση ακόμη, όπως μπορεί να το διαπιστώσει κανείς από τις συνεχείς ανατροπές των νόμων της φύσης, οι οποίες αποτυπώνονται στην ιστορία της επιστήμης.

Το μέλλον χάσκει μπροστά μας, έτοιμο να μας καταπιεί, αν δεν φροντίσουμε εντωμεταξύ να λάβουμε τα μέτρα μας για αντιμετωπίσουμε την καταστροφή, που –ποιος μπορεί να το αποκλείσει ότι –είναι ενδεχόμενο να επέλθει. Ας σκεφτούμε, λοιπόν –μην εφησυχάζοντας– το παράδειγμα του εβραϊκού λαού.

Όσο κι αν το ολοκαύτωμα παραπέμπει, γενικώς, στον διωγμό και στην γενοκτονία που επιχειρεί κάποιο κράτος ή καθεστώς εναντίον εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών ή πολιτικών ομάδων, που δρουν στους κόλπους ενός λαού, οι Εβραίοι πέτυχαν να ταυτίσουν το ολοκαύτωμα προς την τραγική μοίρα του έθνους των, προκειμένου να αναδείξουν τα εγκλήματα του ναζιστικού καθεστώτος εις βάρος των, με απώτερο στόχο να προκαλέσουν την οργή εναντίoν εκείνων που εγκλημάτησαν κατά της εθνικής των υπόστασης και την συμπάθεια του πολιτισμένου κόσμου για όσα υπέστησαν. 
Με υπομονή και επιμονή εξασφάλισαν την ανάδειξη του ολοκαυτώματος έτσι, ώστε να διεκδικήσουν την δικαίωσή τους.

Με ανάλογο τρόπο, ίσως, θα μπορούσαμε, κι εμείς, να αναδείξουμε την καταστροφή, σταθερό παρακολούθημα της ιστορίας του ελληνισμού. 
Επειδή πρόκειται δε για την διαμόρφωση μιας νοοτροπίας και, ως εκ τούτου, αποτελεί ζήτημα παιδείας, η προσήκουσα εκστρατεία θα ήταν σκόπιμο, ίσως, να αναληφθεί, σε πρώτη φάση, από τις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης –από το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της χώρας, την Ακαδημία Αθηνών, και τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, τα Πανεπιστήμια, έως τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού. Ο όρος καταστροφή –ίδιος στις λατινογενείς γλώσσες: στα αγγλικά catastrophe, στα γαλλικά catastrophe, στα γερμανικά Katastrophe, στα ιταλικά catastrofe, στα ισπανικά catástrofe– μπορεί να συντελέσει στην ευρεία εξάπλωση της  ανάδειξής του εκ μέρους μας.

Μέσα στο κλίμα συμπάθειας, που ήθελε διαμορφωθεί από την συσχέτιση του ελληνισμού προς την καταστροφή, ενδεχομένως η διεκδίκηση αποζημιώσεων για όσα υπέστημεν εξ υπαιτιότητος άλλων να μπορεί να καταστεί αποτελεσματική. Να δειχθεί ότι η διεκδίκηση αυτή είναι αίτημα αποκατάστασης του δικαίου, και όχι ζήτημα αντιπαράθεσης προς αυτόν ή εκείνον τον λαό.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η προτεινόμενη οικειοποίηση της καταστροφής από τον ελληνισμό θα χρειαστεί χρόνο, για να επιτευχθεί το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Είναι δείγμα σωφροσύνης, όμως, να περιμένεις προετοιμαζόμενος παρά να σπεύδεις ανέτοιμος.

Παρατηρήσεις για τον αντισημιτισμό και την μοναδικότητα του Ολοκαυτώματος..



Η ιδιοτυπία του αντισημιτισμού έγκειται στον ιδιότυπο συγκεκριμενοποιητικό αφηρημένο χαρακτήρα του.
Οι αντισημίτες στρέφονται εναντίον των Εβραίων ή του "Εβραίου", όπως λένε πολλές φορές, όχι μόνον για να εκφράσουν μια μορφή συστηματοποιημένης ιδεολογικά βίαιης επιθετικότητας απέναντι σε μια εθνική μειονότητα ή σε μια εθνότητα (εν προκειμένω την εβραϊκή εθνότητα ή κοινότητα) αλλά για να μπορέσουν να συγκεκριμενοποιήσουν το μίσος τους απέναντι σε κοινωνικά και ψυχικά φαινόμενα, τα οποία δεν μπορούν να ερμηνεύσουν ή να αντιμετωπίσουν λόγω της διαφοράς που αυτά εμπεριέχουν.
Η αφαίρεση "Εβραίος" έχει για τους αντισημίτες μια συγκεκριμένη διαστροφική χρήση, διότι είναι, όπως είναι συγκροτημένη στην σκέψη του αντισημίτη, ένα είδος αφαίρεσης, το οποίο μόνον μια τέτοια χρήση μπορεί να έχει:
Μάταια προσπαθεί κάποιος ορθολογιστής να πείσει τον αντισημίτη ότι οι Εβραίοι δεν είναι αυτό το οποίο αυτός λέει ότι είναι, φέρνοντας το ένα ή το άλλο εμπειρικό παράδειγμα.
Ο αντισημίτης έχει ήδη σχηματίσει αυτή την αφαίρεση που δεν έχει καμμία είσοδο για την εισδοχή εμπειρικών στοιχείων, γιατί έχει "αποφασίσει" δια αυτής να λύσει άλλα προβλήματα αφαίρεσης τα οποία τον βασανίζουν.
Υπό αυτή την έννοια ο αντισημιτισμός είναι ένας τρόπος σκέψης γύρω από μια αφαίρεση την οποία (αυτή η σκέψη) την σχηματίζει ως ένα είδος συγκεκριμενοποίησης μιας άλλης αφαίρεσης που δεν δύναται να αναιρεθεί ορθά ως αφαίρεση.
Κάθε αφαίρεση έχει εντός της την εγγραφή της αναίρεσής της σε μια μορφή συγκεκριμένης πραγματικότητας ή εμπειρίας, αλλά αυτή η νέα πρόσθετη αφαίρεση εκφράζει σε σημαντικό βαθμό την αποτυχία αυτής της μετατροπής. 
Ακριβώς επειδή σχηματίζεται ένα είδος ψευδοσυγκεκριμένου εντός του περίκλειστου αφηρημένου γι'αυτό μπορούμε να πούμε πως αυτό το αφηρημένο εγκλωβίζεται (και εγκλωβίζει τον "χρήστη" του) στον ίδιο τον εαυτό του, παραμένει δηλαδή μια αφαίρεση χωρίς κανένα πραγματικό συγκεκριμένο περιεχόμενο.
Αυτή η αφαίρεση, ο αντισημιτισμός ως αφαίρεση ή η ως "ιδέα" ενός φανταστικού "Εβραίου", είναι έκφραση μιας παταγώδους αποτυχίας να υπάρξει μια ορθή και ορθολογική συγκεκριμενοποίηση των ζητημάτων και των ερωτημάτων που εμπεριέχονται σε κάθε αφαίρεση, είτε αυτή την διενεργεί ένας καθημερινός είτε αυτή την διενεργεί ένας "λόγιος" άνθρωπος. 
Το ψευδο-συγκεκριμένο που "χαρίζει" η αντισημιτική (νέα) αφαίρεση και ψευδο-άρση της αρχικής αφαίρεσης (η οποία είναι δομημένη ως ερώτηση) είναι και το τελειωτικό θάψιμο της νόησης στην αφαίρεση εν γένει.
Η ψευδο-επίλυση του προβλήματος της αφαίρεσης ή του αφηρημένου ερωτήματος λαμβάνει με τον αντισημιτισμό την πιο αφηρημένη της μορφή.
Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι ακόμα και η εκάστοτε (κοινωνικο-ιστορική) μορφή των ερωτήσεων-αφαιρέσεων ίσως να εμπεριέχει μια τέτοια ασθένεια, όπως είναι η ψευδο-ίαση της αντισημιτικής ιδεολογίας, νομοτελειακά. 
Αλλά δεν θα αναπτύξω εδώ αυτή την διάσταση, κάπου αλλού.
Αυτό που με ενδιαφέρει εδώ είναι να επισημάνω την ειδική λειτουργία και την μοναδικότητα της αντισημιτικής "αφαίρεσης-ψευδοσυγκεκριμένου" (όπως την ιχνογράφησα πριν) ως προς την συγκρότηση των κορυφαίων αντιδραστικών στάσεων και σήμερα.
Η μοναδικότητα του αντισημιτισμού άρα και η μοναδικότητα των εγκλημάτων που απορρέουν από αυτόν δεν έχει να κάνει (καθόλου ή μόνον;) με τις τάδε ή δείνα ιστορικές ή εθνολογικές πτυχές του αντισημιτισμού ως φαινομένου στόχευσης του συγκεκριμένου λαού ή της συγκεκριμένης κοινότητας, αλλά έχει να κάνει με την ίδια την λειτουργία του όπως την ίδρυσαν οι ίδιοι οι αντισημίτες ικανοποιώντας διαστροφικά την "ανάγκη" θέσης και απάντησης ιδεολογικών, ψυχικών και νοητικο-κοινωνικών ερωτημάτων-αφαιρέσεων.
Οι αντισημίτες-"αντισιωνιστές" έχουν πλάσει έναν φαντασιακό προθεσιακό κόσμο εγκληματικών ψευδο-αφαιρέσεων και εγκληματικών ψευδο-συγκεκριμενοποιήσεων, ο οποίος όμως ως κόσμος είναι πλήρης, ολικός-ολοκληρωτικός, συστηματικός και οργανωμένος όπως κανένας άλλος (εγκληματικός) κόσμος.
Το νομοτελειακό αποτέλεσμα αυτής της μοναδικής και ιδιότυπης ιδεολογίας-ιδεοληψίας (λόγω όμως και της αδράνειας και συνενοχής των άλλων ανθρώπων, ή λόγω και των αλλοτριωτικών κοινωνικών δομών) ήταν και θα είναι (μακάρι ποτέ ξανά) ένα μοναδικό και ιδιότυπο συμβάν με την κορυφαία σημασία του ως του κορυφαίου εγκληματικού γενοκτονικού γεγονότος. 
Η αμφισβήτηση της κορυφαίας σημασίας αυτού του οικουμενικού μαζικού ναζιστικού εγκλήματος δεν προέρχεται από το "αίσθημα αδικίας" που "νιώθουν" αντιπρόσωποι άλλων γενοκτονημένων λαών και κοινοτήτων, αλλά (στις περισσότερες περιπτώσεις) προέρχεται από μια δόλια στρατηγική απο-ενοχοποίησης του αντισημιτισμού.






Ιωάννης Τζανάκος    

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..