Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Cigerxwin Ποιος είμαι εγώ, ρωτάτε; / Ehmede Khani Το πρόβλημά μας..

sipan50

του Cigerxwin ("Η Ματωμένη Καρδιά"),ψευδώνυμο του Sheikmous Hasan

 

Ποιος είμαι εγώ, ρωτάτε;
Ο Κούρδος του Κουρδιστάν,
ένα ζωντανό ηφαίστειο,
φωτιά και δυναμίτης
στο πρόσωπο του εχθρού.
Όταν έξαλλος,
τραντάζω τα βουνά,
οι σπίθες της οργής μου
είναι θάνατος για τους εχθρούς μου.
Ποιος είμαι εγώ;






who am I, you ask ?

The kurd of Kurdistan,

a lively volcano,

fire and dynamite

in the face of enemy.

When furious,

I shake the mountains,

the sparks of my anger

are death to my foes.

Who am I ?

Μεταφορά από Ποιητικά Παλαίσματα

Cigerxwin ("The bleeding heart"), is a pseudonym for Sheikmous Hasan. He came from north Kurdistan and was mainly known as a poet. He made a great impact on Kurdish poetry through his work. He produced books on Kurdish history, literary history , Kurdish grammar and also a dictionary. He was born in 1901 or 1903 in the Kurdish village of Hesar close to city the of Mardin within the then Ottoman Empire. In 1925 he fled to Syria, in 1958 to Iraq and in 1970s to Lebanon. In 1979 he again fled from oppression to Sweden aged 76. Here he was able to publish several collections of poetry that no publisher in the Middle East had wanted to publish, due to the infected Kurdish question. Cigerxwin has often been called the father of Kurdish literature. He died in Sweden in 1984.
 Who am I?

who am I, you ask ?
The kurd of Kurdistan,
a lively volcano,
fire and dynamite
in the face of enemy.
When furious,
I shake the mountains,
the sparks of my anger
are death to my foes.
Who am I ?

I am in the east,
forts and castles
towns and hamlets,
rouks and boulders,
What irony, what a shameful day !
A slave I am now for blood suckers
Yet I saved the Middle East
from the Romans and the crusaders.
Who am I ?

Ask the Near East,
Ask the Middle East,
villages and towns,
plains and deserts.
They were once all mine
when by war and knowledge
I defeated rivals
to become crowned over an empire
stretching to the borders of India.
Who am I ?

I am the proud Kurd,
the enemies' enemy,
the friend of peace-loving ones.
I am of noble race,
not wild as they claim.
My mighty ancestors
were free people.
Like them I want to be free
and that is why I fight
for the enemy won't leave in peace
and I don't want to be forever oppressed.
Who am I ?

I shall free my land
from the tyrants;
from the crrupt Shah and Mollas,
from the Turkish juntas

so we may live free
like other nations,
so my gardens and meadows
are mine again;
So I can join the struggle
for the good of mankind.
Who am I ?

It was I who defeated
Richard the Lionheart
My own blood I shed
to defend these regions.
A thorn I was in my enemies' side;
in my shadow lived the Arabs, Turks and Persian;
many a king held my horse's head.
Yes I am the warrior,
I am Saladin,
the King of Egypt, Syria and Israel.
Who am I ?

I am Ardashir,
I am Noshi Rawan.
In the acient days
rivals feared my caesars
regretted my animosity.
I knew no fright;
in love with adventure;
from India to Greece
they paid me tribute.
Who am I ?

Yes, I am the Kurd,
the Kurd of Kurdistan
who is poor and oppressed today.
My castles and forts
are now demolished;
my name and my fame'
swindled by my assailants,
those who set germs into my body
to paralize my existence
making a nameless soul of me;
a nation with no friends.
Who am I?

I am the one who despite it all
remains the unyielding Kurd;
still formidable to the enemy.
The smell of dynamite is again in my nostrils
and in my heart the strong desire to erupt.
I am the fighting valiant of mountains
who is not in love with death
but for the sake of life and freedom
he sacrifices himself
so that the land of his ancestors,
the invincible Medes;
his beloved Kurdistan , may become unchained.
Who am I?

One of my ancestors was the Blacksmith Kawa
who slayed Dahak, the notorious tyrant
to break off chains from Kurdish shoulders
and save many heads from the sword and death.
The day his vicious reign ended
was called NEWROZ, the New Day.
When Newroz comes winter departs
taking with it the dark harsh times
to make place for light and warmth.
This is the time, as Zoroaster says,
the evil spirit Ahriman is defeated
at the hand of Ormazd, the god of wisdom and light.
Who am I?

I am the maker of Newroz;
again I shall become my own master,
the ruler of my land
so I may enjoy the fruits of my orchards,
relish the sacred wines of my vineyards
and put an end to a dark era
by seeking salvation in knowledge and science;
I shall make another new day
and breathe the pure air of the liberty.
Who am I?

I am Kordokh, the good old Khaldew;
I am Mitan; Nayri and Sobar;
the son of Lo Lo; Kardok and Kodi;
I am the Mede, the Gosh, Hori and Gudi;
I am the Kurmanc, Kelhor; Lor and Gor;
yes, I have always been and remain the Kurd.
Despite centuries of suppression
in a country by force divided.
Who am I?

I am the son of Lor, Kelhor and Kurmanc
who have lost crown and reign
to become powerless,
betrayed in the name of religion
to carry rosaries in their hands
duped by the rulers,
deprived of might and wealth,
fighting each other, divided and torn
while my oppressed Kurdistan,
my wretched Kurdistan
remains prossessed.
Who am I?

The son of the Kurdish nation
awaken from deep sleep,
marching forward,
proud as a lion
wanting the whole world to know;
I shall struggle and continue the path to freedom;
I shall learn from great men,
Like Marx and Lenin.
I make a vow to my ancestors,
to Salar, Shergo and Deysem,
that this of mine will remain vigorous, unyielding, stronger than death.
Let it be kown;
I announce with no fear;
Liberty is my goal;
I shall advance in this path.
Who am I ?

I am not blood thirsty;
no, I adore peace.
Noble were my ancestors;
sincere are my leaders,
We don't ask for war but demand equality
but our enemies are the ones who betray and lie.
Friendship I seek and offer my hands
to all friendy nations.
Long live Kurdistan;
death to the oppressor!!!


Translation: Shahin Baker.





Kurdish Poet Xani
Ehmede Khani, the greatest Kurdish poet ever, lived between 1650-1707, in Cizire, a town that lies in the province of Mardin. Ehmede Xani, the author of "Mem and Zin", the great Kurdish love story is considered to be the epogee of Kurdish literture. Ehmede Xani's work is a clear evidence of the reality of the Kurdish literature since the tenth century. Xani, back in the 1600's saw and wrote the Kurdish situation. In his work Kurdish patriotism and Kurdish reality are incredibly powerful. When people of the region were in the midst of religious conflicts and identified themselves as Christians or Mohammedan (moslems) instead of their ethnic origins, Xani's thesis for an independent Kurdistan was all too advanced. The remarkable fact is that Xani lived before the rise of modern nationalism.

 



Our Trouble
Bartender! For the love of God, please
Pour some wine into the crystal glass
Let the glass with the wine show the world
Let there appear whatever it is that we wish
Let the events ahead of us come to light
Let us know if the future holds promise for us
Look! Our misfortune has reached its zenith,
Has it started to come down do you think?
Or will it remain so,
Until come upon us the end of time?
Is it possible, I wonder, that for us, too
A star will emerge out of the firmament?
Let the luck be on our side for once,
Let our lady luck wake up for change.
Let there emerge from within us, too,
One to shoulder the earth
Let there be a king of our own, too.
Let his sword attest to our might
Let it be known the power of our pen,
Let there be an answer to our trouble
Let there be an demand for our knowledge.
If we had an exalted leader,
A do-gooder wanting a poem
Our bullion, too, would be stamped
It wouldn't be so unwanted and suspect.
However pure and clean they may be,
Value is added to gold and silver with a stamp
If we had a king,
If God saw him deserving of a crown
If a throne was appointed to him,
Our luck would turn around.
If he, too, was provided with a crown
Of course, for us too there would be respect.
He would feel sorry for us orphans,
He would set us free from bondage to the cravens.
They would not be vicorious over us these Turks
Ours would not turn into ghost towns,
We wouldn't become fugitives, dispossessed, wretched,
We wouldn't bow our heads in defeat to the Turks, the Tadjiks
But God made it so from time memorial
He made the Turks and the Persians attack us.
Although it is disgraceful to be their subjects,
This disgrace belongs to the persons of repute
This is a matter of honor for the Chiefs, the leaders
What can the troubadours and the dispossessed do?
Who ever took the mighty sword in his hand,
Established in a manly manner a state for himself.
Becuase the world is like a prize bride,
Its fate, too, is determined by the mighty sword
But its dowry [2], trousseau, jewels and wedding presents
Are goodness, generosity, kindness and forgiveness.

I asked the world, "What is your dowry?"
"Benevolence", it said to me.
In short, "with the sword and goodness,
the world submits and bows its head to man".
I am confused by God's wisdom:
In this world of States
Why have the Kurds remained Stateless, dispossessed,
What for have they all become fugitives, condemned?
They have conquered the spring of fame with sword
They have subjugated the land of benevolence
Every one of their chiefs is of Hatem's generosity
And of Rostem's [3] bravery is every one of their men
Look! From Arbia to Georgia
It is all but Kurdish lands like a fortress
Like a great wall the Kurds stand between the Turks and the Persians
Here and there are all the Kurds occupying all four corners
Both sides make the Kurdish clans
Targets of their poison-tipped arrows
As if the Kurds hold the key to crossing the borders
Each clan is as strong as a great wall
However rough and stromy they get
These Turkish ocean and Persian sea
It is the Kurds who are splattered with blood
And like a rampart separates the two.
Generosity, benevolence, bravery,
Chivalry, guardianship and valor
All are credited to the Kurdish clans
The fame of their sword and their benevolence is farflung
To the same extent they cherish freedom and independence,
They hate submission and obligations.
It is the spirit of independence and exalted bevevolence
That has become the obstacle to shouldering the burden of obligation
Always without unity it is because of this
Divided and pitched against one another they stand
If we had unity amongst ourselves,
If we all together obeyed one another
The Turks, the Arabs and the Persians
Would all together be in our servitude
Then we would perfect the art of government and religion
Then we would acquire all the wisdom and command nature
Wheat would be separarated from the chaff then,
Would come forth the real achievers then.
[2]Kurdistan, dowry is what the bridegroom pays his bride's hand.
[3]Hatem and Rostem are legendary figures renowed for their generosity and bravery.
Translation: Shahin Baker and Bawermend



Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Λόγος περί των ορίων της Οικουμενικότητας..


Η πραγματική οικουμενική και διεθνιστική σκέψη είναι ένα δύσκολο πράγμα, είναι κάτι που έχει εξορισθεί στον νοητικό "τόπο" της ουτοπίας, με την έννοια πως όταν παράγεται ως σημείο ή σύστημα σημείων ή γίνεται το ετεροκαθορισμένο (διανοητικό) αντικείμενο της εθνικιστικής δημαγωγίας ή το άλλο ετεροκαθορισμένο (διανοητικό) αντικείμενο μιας όλο και απομακρυνόμενης από τα "πράγματα" αριστερής/αριστερίστικης και κεντρωο-φιλελεύθερης ελίτ.
Η αντιμετώπιση λόγου χάριν του λεγόμενου "προσφυγικού-μεταναστευτικού" ζητήματος τα δείχνει όλα αυτά με τον πιο κρυστάλλινο τρόπο.
Οι δύο ή τρεις ή παραπάνω θέσεις γύρω από το ζήτημα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς κινούνται πάνω στις ράγες της δεδομενικότητας των κοινωνικών και κρατικών δομών, ακόμα κι αν κάποιες παρουσιάζονται αναστροφικά ως "επαναστατικές" ή αρκούντως δικαιωματοκρατικές.
Υπάρχει ή δεν υπάρχει "σήμερα" δόμηση της κοινωνίας και των θεσμών πάνω στην βάση της απόλυτης κατανομής και του απόλυτου διαχωρισμού των πόρων, των εδαφών, των υλικών και πολιτισμικών αγαθών;
Υπάρχει. Ποιός το αμφισβητεί;
Ίσως κάποιοι ανόητοι φιλελεύθεροι, όχι όλοι, θα ισχυρίζονταν πως ζούμε σε έναν κόσμο ίσων ευκαιριών και χωρίς φραγμούς και συγκεκριμένα ταξικά, χωρικά, υλικά και πνευματικά όρια.
Θα υπάρξει άμεσα κάποια άρση αυτών των διαχωρισμών με έναν τρόπο που θα καθιστούσε την ανθρώπινη ζωή καθολικά ελεύθερη και αυτοκαθοριζόμενη;
Όχι. Ποιός το αμφισβητεί αυτό;
Αυτό το αμφισβητούν περισσότεροι από τους προαναφερόμενους κρετίνους (κάποιους) φιλελεύθερους, αλλά όσο περισσότεροι κι αν είναι αυτοί δεν έχουν την τόλμη, πλην ίσως κάποιων ελευθεριακών σεκτών, να φτάσουν αυτόν τον συλλογισμό τους στην συνέπειά του.
Η ίδια η Λογική μας ωθεί να δούμε τα ευρύτερα όρια της δράσης μας όχι βέβαια όπως μας παρουσιάζονται θεωρητικά και πρακτικά από την αστική κοινωνία αλλά και από την δυναμική εκείνη που μας οδηγεί σε μια μεταβατική ή σοσιαλιστική κοινωνία, εις την οποία θα έχουν τεθεί όλα αυτά τα αστικά όρια σε μια συγκεκριμένη θεωρητική και πρακτική αμφισβήτηση.

Ωστόσο, σε αυτό το ευρύτερο ορ(ι)οθετικό πλαίσιο δεν υφίσταται έστω ακόμα το άπειρον, το άνευ ορίων, το απροϋπόθετον, όπως θέλουν να παρουσιάσουν οι νέοι αριστεροί φιλόσοφοι, Ντεριντά Μπαντιού και άλλοι πιο μικρής εμβέλειας.

Άρα, μιλάμε για όρια, για ευρύτερα όρια, ακόμα κι αν θέτουμε ως στόχο την απόλυτα αυτόνομη ή ελευθεριακή ή κομμουνιστική κοινωνία.
Αυτά τα ευρύτερα όρια επικαθορίζουν και τα ειδικότερα όρια, δημιουργώντας ένα ενδιαμέσο σύστημα ορίων που απαρτίζεται και από αυτά τα όρια που σχηματίζουμε αντιμετωπίζοντας τα στενότερα όρια της αστικής καπιταλιστικής κοινωνίας.

Γιατί όμως δεν σκέφτονται με τέτοιο λογικό τρόπο όσοι θέλουν να συγκροτήσουν έναν άλλο τρόπο πολιτικής και ιδεολογικής συσπείρωσης της κοινωνίας, της (μισθωτής) εργασίας, των ανέργων; κ.λπ

Νομίζω πως η ίδια η πίεση της πραγματικότητας τους ωθεί στην ιδεολογική, πολιτική ακόμα και προσωπική αυτοκτονία, και ξέρω πολύ καλά τι λέω και το βάρος αυτών που λέω.
Μπορεί η αυτοκτονία να είναι προτιμότερη από το να γίνεις δολοφόνος, αυτό δεν το αρνούμαι.
Μπορεί επίσης για να αυτοκτονήσει κανείς να πρέπει να δομήσει αυτήν του την πράξη με έναν ιδεολογικό ιεροτελεστικό και μυστικιστικό τρόπο, αυτό δεν το αρνούμαι επίσης.
Αλλά κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει ότι και η αυτοκτονία, όταν ειδικά μπορεί να παρασύρει μάζες άσχετων και ολιγοφρενών ανθρώπων, δεν είναι κάτι άλλο και αυτή από ολιγοφρένεια και άγνοια.
Μπορεί στους κύκλους της φιλελεύθερης, τής ελευθεριακής και της αριστερής/αριστερίστικης διανοητικής ελίτ να σκηνοθετείται ένα σκηνικό όπου τον ρόλο του επιτελεστή της συλλογικής αυτοκτονίας των δημοκρατικών αξιών θα τον αναλάβουν οι καθ'ύλην αρμόδιοι δολοφονιών, εκτελέσεων, μαζικών εκκαθαρίσεων, ήτοι οι ακροδεξιοί φασίστες, εθνο-ολοκληρωτιστές κ.λπ
Όμως, αυτό δεν σημαίνει πως όσοι δεν θέλουν να πεθάνουν αδιαμαρτύρητα, και χωρίς αντίσταση έστω, θα πρέπει να παραδοθούν στην γενική αυτή τάση. 

Η κατάσταση στην δύση, αλλά ειδικότερα στους οριακούς τόπους "εντός και εκτός" δύσης, λαμβάνει χαρακτήρα κατάστασης θεμελιακής κρίσης, που τέμνει κάθετα οριζόντια και εγκάρσια όλη την κοινωνική ζωή. 

Το "προσφυγικό-μεταναστευτικό" είναι ένα από τα θεμελιώδη σημεία της νέας κρίσης αλλά δεν είναι το μόνον, θα επακολουθήσουν και άλλα.
Αντί όμως να υπάρχει "ξύπνημα" και κινητοποίηση πάνω στην βάση πραγματικών και ρεαλιστικών πολιτικών/γεωπολιτικών, ιδεολογικών, ακόμα και "ανθρωπολογικών" οριοθετήσεων ή αν θέλετε ακόμα και στάση/σταμάτημα πάνω στην βάση ευρύτερων αναδιπλώσεων, προτιμάται η αναδίπλωση στην ψευδή ελπίδα της αντικειμενικής δυναμικής της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Και αυτό επιτελείται ακόμα και εκεί όπου μπορεί κανείς να διαβάσει παραπλανητικές ρητορικές εναντίον ακριβώς της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
Η άρνηση να δούνε κάποιοι το εμφανές πλέον γεγονός πως η παγκοσμιότητα έχει αγγίξει πλέον, και ξεπεράσει δια της Ύβρεως, τα όρια της εκτατικότητας και της εμβάθυνσής της, όποιο κι αν είναι το ιδεολογικό πρόσημο ή το ταξικό/κοινωνικό περιεχόμενό της, έχει την εξής συνέπεια: 
Όσοι συνεχίζουν να ζούνε με αυτή την ιδεολογική πλατφόρμα απλά συκοφαντούνε τα πάντα και τα τσουβαλιάζουνε, αν δεν "υπογράψουν" την δήλωση τής globalπίστεως, αγνοούν τα πραγματικά δεδομένα, παραληρούν με ιδεολογικά μέσα και απαιτούν συνέχιση μέχρι τέλους, μέχρι δηλαδή την καταστροφή ακριβώς της ίδιας της συγκεκριμένης οικουμένης, αφού έχει αρχίσει να μην τους κάνει το "χατήρι".
Για να γίνω ακόμα πιο συγκεκριμένος.

Αυτό που έχει αρχίσει να σαπίζει, δεν είναι το "παγκόσμιο εμπόριο" ή ο περιορισμός της αρχής του έθνους-κράτους.
Ας θεωρήσουμε ως δεδομένη την αντικειμενική οικονομική και θεσμική παγκοσμιοποίηση, είτε αυτή συνεχίσει να έχει το συγκεκριμένο καπιταλιστικό περιεχόμενο είτε αποκτήσει ένα άλλο, μη καπιταλιστικό (σοσιαλιστικό κ.λπ) περιεχόμενο.
Ας θεωρήσουμε επίσης πως αυτή η αντικειμενική παγκοσμιοποίηση έχει αποκτήσει ακόμα βαθύτερα ποιοτικά και δομικά χαρακτηριστικά και από τότε που την προέβλεπε αυτός ο "ξεπερασμένος επαναστάτης", ξέρετε μωρέ φιλελέρια ποιός...ο Κάρολος Μάρξ.

Το θέμα άχρηστοι leftliberal ultraliberal και αριστερά αριστερίστικα εξαπτέρυγα δεν είναι η ονομαστική αξία αυτών που αμφισβητούν δια ενός αντιδραστικού ρητορικού Λόγου την αντικειμενική παγκοσμιοποίηση.
Το θέμα και σεις φίλτατοι κομμουνιστές και υπερκομμουνιστές δεν είναι μόνον το καπιταλιστικό ή το τάδε ταξικό περιεχόμενο της αντικειμενικής παγκοσμιοποίησης, ή μόνον αν αυτή θα βγεί από τον "κολασμένο" κύκλο των νομοτελειακών οικονομικών κρίσεων του καπιταλισμού ή την ανισόμετρη ανάπτυξη.
Το θέμα είναι πως το καπιταλιστικό κυρίως, αλλά και το δυνητικό κομμουνιστικό (κ.λπ) στρατόπεδο έχουν ξεπεράσει τα ανθρωπολογικά όρια της ίδιας της συγκεκριμένης ανθρώπινης υπόστασης και τις όποιες κοινωνικές δια-οριοθετήσεις, θεωρώντας τα όλα αυτά ως "κατασκευές" συλλήβδην, και ένας βασικός συντελεστής αυτής της Ύβρεως και αυτής της παραληρηματικής ψευδο-οντολογικής ελευθερίας (η οποία μπορεί να λάβει και την ψευδο-έννοια της αντι-μεταφυσικής) είναι η υπερβολική θρησκευτική και παράλογη πίστη τους, όσο την έχουν, στην υπερ-αντικειμενικότητα της παγκοσμιοποίησης. 

Η αντικειμενικότητα της οικουμενικής διεργασίας έχει μετατραπεί σε υπερ-αντικειμενικότητα, ή για την ακρίβεια αυτό το οποίο ήταν κάποτε ευρισκόμενο κυρίως σε ένα θεωρητικό επίπεδο, έχει αρχίσει να υλοποιείται και ως πρακτική θέση.

Ενώ η αλλοτρίωση/αποικιοποίηση των τόπων και των διαφορών από το έθνος κράτος "διατηρούσε" ωστόσο έναν βαθμό ρίζωσης στην ανθρώπινη ζωή δια της στρέβλωσης (ωστόσο) της συγκεκριμένης υπόστασης του ανθρώπινου, και ενώ ήταν γενικά "υπεύθυνη" για μαζικά εγκλήματα κατά την θεμελίωση και επέκτασή της, τι έχουμε να πούμε σήμερα για τον γενικευμένο όλεθρο της ζωής;; και από τους καπιταλιστές και (στο παρελθόν) από τους όποιους αριστερο-ολοκληρωτιστές;;

Η έξοδος από την νοηματική/καταστατική φυλακή του έθνους κράτους έχει υπαχθεί στον ίδιο βαθμό εγκληματικότητας όπως αυτό από το οποίο εξήλθαμε.
Τον ίδιο βαθμό και την ίδια (γενική) ποιότητα αυταπατών που είχαν οι πρωτο-εθνικιστές την έχουν σήμερα και οι queer ή μισο-queer παγκοσμιοποιητές, δεξιοί και αριστεροί.

Οι δε παλαιότεροι, οι προπομποί δηλαδή αυτής της τελικής κατάστασης, δεν γλυτώνουν από το άγος.
Το ένα αδιέξοδο έφερε το άλλο, και αυτό το ξέρουν οι μάζες, όταν σκέφτονται που σκέφτονται, γιατί δεν διαβάζουν βλέπεις "Το Βήμα" ή κάποιον άλλον όλεθρο της σκέψης για να πιάσουν τον πάπα απο τα ράσα του.
Και ξέρουν οι μάζες επίσης πως σε αυτά όλα υπήρχαν προπομποί, τους ξέρουν και αυτούς δεν τους ξεχνάνε, άρα δεν έχουν αυταπάτες επιστροφής, άσχετα αν θέλουν να "δοκιμάσουν" παλιά δοκιμασμένα σκηνικά τρόμου για να αντιμετωπίσουν τον νέο τρόμο.
Γνωρίζουν λοιπόν όλοι, ποιός τι και πως, και μάλιστα γνωρίζουν όλοι και τις μάσκες του ενός και του άλλου, τα σημαίνοντα και τα σημαινόμενα, τις υπόρρητες και τις πρόδηλες διαστάσεις και διαφορές και των "παλαιών" και των "νέων" ολοκληρωτισμών, τις εκτροπές τους και τις υλοποιούμενες ή φαντασιακές υποσχέσεις τους.
Αυτοί που ζούνε όλο και πιο πολύ στον κόσμο τους είναι οι "ακραίοι κεντρώοι".
Σε αυτούς συμπεριλαμβάνω και τους νέους αριστερούς που ανακάλυψαν τον όρο.








Ιωάννης Τζανάκος

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΚΑΘΗΛΩΣΗ..




Σύμφωνα με την τυπική μαρξιστική έννοιά του το Κεφάλαιο είναι ένα όριο του ίδιου του εαυτού του, ο καπιταλισμός έχει απόλυτους όρους αυτοπεριορισμού κυρίως γιατί θεμελιώνεται στο "ελεύθερο" εμπόρευμα-εργασιακή δύναμη ή ουσιαστικότερα στην μισθωτή εργασία, την μισθωτή δέσμευση της εργασίας, όπως (όλα αυτά) παράγονται από την αποξένωση του άμεσου παραγωγού από τους αντικειμενικούς όρους της παραγωγής (και <αντιστρόφως> την παράγουν/ανα-παράγουν).
Η αποξένωση των παραγωγών από τους αντικειμενικούς όρους της παραγωγής παρουσιάζει την οντολογική αποξένωση της ίδιας της άμεσης εργασίας από το υλικό μέσο της πραγμάτωσής της.
Η ίδια η ιστορία όμως των εργασιακών και λαϊκών κινημάτων και των επαναστατικών ελίτ και γραφειοκρατιών που τα καθοδήγησαν προς την εξουσία, έδειξε πως αυτό που παράχθηκε ήταν ως απάντηση στο Κεφάλαιο ένα μεταβατικό κοινωνικό σύστημα με στοιχεία και από τον καπιταλισμό και από την "ιδέα" και την "πράξη" μιας κοινωνίας πέραν των νομοτελειών που αυτός σημαίνει.
Με λίγα λόγια, η ίδια η επαναστατική ιστορία κατά την πραγματική της πορεία, ειδικότερα μάλιστα κατά την ειδική της πορεία προς τον απώτατο στόχο (πέραν δηλαδή του σοσιαλδημοκρατικού φιλοκαπιταλισμού), έφερε στο φως μια μεταβατική κατάσταση με μόνιμα χαρακτηριστικά.
Επίσης, όταν τίθεται πραγματικά το ζήτημα της εξουσίας, όχι για τον "απόλυτο κομμουνισμό" αλλά για ένα μεταβατικό ηγεμονικό επαναστατικό κράτος, αυτό που εμφανίζεται είναι μια αντίστοιχη μεταβατική κατάσταση και μάλιστα αυτή έχει τις βάσεις της στην ίδια την μεταβατικότητα των κοινωνιών που την γεννάνε, πάντα σε μια περιφέρεια του μητροπολιτικού (ιμπεριαλιστικού) κέντρου.
Ας θεωρηθεί αυτό μια έλλειψη, μια προβληματική καθήλωση, αλλά έτσι είναι ακόμα.
Επίσης, μετά από αρκετές διαλεκτικές και ευφυείς οικειοποιήσεις αυτής της μεταβατικής κατάστασης, αυτήν με όλο της το ιδεολογικό πολιτικό και στρατιωτικό φορτίο την λαμβάνουν και αντιδραστικές μαύρες δυνάμεις.
Αν υποθέσουμε πως στην Λατινική Αμερική αυτή την οικειοποίηση την διενεργούν δυνάμεις που ετήρησαν κάποια πραγματικά προσχήματα (λ.χ οι τσαβιστές) σε άλλες περιοχές με ανάλογα χαρακτηριστικά την οικειοποίηση την διενεργούν σκοτεινότερες δυνάμεις (Μέση Ανατολή).
Υπάρχουν τρείς (3) απαντήσεις σε αυτή την μόνιμα καθηλωτική πλέον κατάσταση:

1. 
Αναζήτηση ενός ενδιάμεσου δρόμου μεταξύ φιλοκαπιταλιστικής σοσιαλδημοκρατίας και κομμουνισμού, και στην "περιφέρεια" και στην "μητρόπολη" (με διάφορες μορφές).
Αυτή η απάντηση, αν δεν υποκύψει τελικά στην τυπική σοσιαλδημοκρατία, μαγνητίζεται από τις αντιδραστικές "τοπικές" εναλλακτικές δυνάμεις που έχουν ήδη διενεργήσει μιαν οικειοποίηση του πρωταρχικού επαναστατικού μοντέλου.

2. 
Συνέχιση της πρώτης αντι-μητροπολιτικής αντι-ιμπεριαλιστικής εξέγερσης με προοπτική μιαν καλύτερα οργανωμένη "μεταβατική κοινωνία", όπου το καλύτερο-προτιμότερο μπορεί να εννοείται με την έννοια της σκληρότερης ή αντίθετα τής μετριοπαθέστερης στάσης απέναντι στις παραμένουσες καπιταλιστικές δομές. 
Και εδώ υπάρχει ένας μαγνητισμός από αντιδραστικές "τοπικές" δυνάμεις, αν και η κομμουνιστική θεμελίωση σχηματίζει (κάπως τεχνητά) ιδεολογικά και πολιτικά αντισώματα.

3. 
Υπάρχει η πρόταση για έναν αμιγή, "καθαρό" αντικαπιταλισμό στην βάση της ριζοσπαστικής κριτικής κάθε παραμονής σε κάθε μεταβατικότητα.
Αυτή η στάση ενώ έχει τα φαινομενικά θετικά και ελπιδοφόρα χαρακτηριστικά της επαναστατικότητας και της κριτικής της εγκατάλειψης του πραγματικού αντικαπιταλισμού και αντιεθνικισμού, σημαίνει μιαν έμμεση ή ακόμα και άμεση ξεδιάντροπη συμμαχία με το μητροπολιτικό ιμπεριαλιστικό Κεφάλαιο, χωρίς τελικά να καταπολεμάται (στην ίδια την μητρόπολη) ούτε αυτό, άρα ούτε το Κεφάλαιο εν γένει.
Αν με ρωτήσετε ποιά είναι η λύση αυτού του ιστορικού αινίγματος, και πως θα ξεκινούσαμε πάλι με αξιώσεις την παγκόσμια επανάσταση, θα σας απαντήσω:
ΔΕΝ ΞΕΡΩ..
Εσείς που είστε τόσο πάνσοφοι επαναστάτες, μπορείτε να πιστεύετε πως έχετε την λύση.
Τα συγχαρητήριά μου.





Ιωάννης Τζανάκος

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

Το πολεμικό/πολεμολογικό εργαλείο του Μηδενός..



Η οργανωτική δέσμη της νέας πολιτικής και πολιτικοστρατιωτικής δυναμικής δεν είναι απαρτισμένη από μια αποκλειστική αρχή ή τάση ή έστω μια σύνθεση αρχών ή τάσεων.
Πρέπει κατά κάποιο τρόπο ("σήμερα") να υπάρχει συγκερασμός και ένωση αντινομικών στοιχείων, μερικές φορές και αντίθετων μεταξύ τους με έναν τρόπο που σε "κανονικές" συνθήκες ακούγεται απίθανος ή ακόμα και απαράδεκτος σε "ιδεολογικά" ή "ακαδημαϊκά" αυτιά.
Βέβαια το "αδιανόητον" της νέας και ετερόδοξης πολεμολογικής σύνθεσης παύει αυτόματα μετά από σημαντικές ήττες ή στρατηγικές καταστροφές και γίνεται "διανοητόν", αρχικά ως υπόθεση (πολεμικής) εργασίας.
Ο στρατηγικά ηττημένος είναι αρκετά "τρελός" για να δεχτεί όλες τις ετερόδοξες συνθέσεις, αν θέτουν το αίτημα τής άρσης τής ήττας του αρκεί αυτές να είναι και ορθολογικές. 
Η προσαρμογή στον νέο πολεμικό κόσμο μπορεί να είναι τραγικής φύσεως αλλά πάντως και έτσι, με αυτό τον τρόπο, είναι αναπόφευκτη.
Σήμερα ειδικά το "αδιανόητον" (που θα μετατραπεί σε "διανοητόν") έχει τον χαρακτήρα της κλασικής θεωρίας, με διάφορα ονόματα (παράδοξος/ασύμμετρος πόλεμος, ανταρτοπόλεμος κ.λπ) αν και πάλι επικρατεί (στον τόπο της μη-πράξης) ένας ανάστροφος ακαδημαϊσμός εφόσον δεν προτάσσεται ήδη εν θεωρησιακή αρχή το θεμελιακό χαρακτηριστικό του "αδιανόητου" το οποίο είναι ακριβώς η οντολογική αμφισβήτηση της έννοιας της δύναμης και του λεγόμενου (ως) συσχετισμού δύναμης.

Η παράδοξη (πολεμολογική) σύνθεση δύναμης και μη-δύναμης είναι η πραγματική σύνθεση μεταξύ του (πολεμολογικά) αδιανοητού ως δυνητικού διανοητού και του τυπικού (πολεμολογικά) διανοητού [>του συσχετισμού της δύναμης].

Πως εμφανίζεται όμως το διανοητόν και τυπικόν σε αντίθεση προς το αδιανόητον;
Ιδού:
Ο λεγόμενος συσχετισμός της δύναμης (ή των δυνάμεων) αν γίνεται το μοναδικό εργαλείο πολεμολογικής σκέψης παράγει μιαν μη παραγωγική πλέον ταυτολογία κρατικής ισχύος, μη-παραγωγική-πλέον με την έννοια πως σήμερα δεν την ακολουθούν ούτε τα (επίσημα) ισχυρά κράτη.

Ο ανάστροφος ακαδημαϊσμός που προαναφέραμε, ως μια σχολαστικού τύπου θεωρητική αναγνώριση του νέου παράδοξου πολέμου, έγκειται όμως επίσης στο γεγονός της μη επίγνωσης του ρόλου της έννοιας και κατάστασης του λεγόμενου ολοκληρωτικού πολέμου ως αγωνιστικής μορφής υπαγόμενης στη νέα μορφή πολέμου.
Η ρίζα του ολοκληρωτικού πολέμου είναι η έννοια και κατάσταση της γενικής κινητοποίησης ενός πληθυσμού (ή ενός μέρους του) και όχι μόνον τα αποτελέσματα αυτής της κινητοποίησης εναντίον ενός άλλου πληθυσμού ή ακόμα και εναντίον του ίδιου του κινητοποιημένου πληθυσμού ως προς την ποιότητα της ζωής του.
Γι'αυτό αν και δεν είναι εντελώς λανθασμένη η εικόνα του ολοκληρωτικού πολέμου ως ενός σκληρού απάνθρωπου και ειδικά ανήθικου πολέμου, παραμένει αφελής αν δεν συνδεθεί με την έννοια του παράδοξου νέου πολέμου, ο οποίος είναι επίσης μη κατανοητός αν δεν εννοηθεί ως μαζικός λαϊκός ή κοινωνικός πόλεμος.
Ο ολοκληρωτικός πόλεμος συνδέεται ιστορικά, δια ενός πλέγματος διαλεκτικών "πολεμολογικών ερωταπαντήσεων" και με τον κοινωνικό πόλεμο (και ταξικό αλλά όχι μόνον) και ειδικότερα με το αντάρτικο, άρα υπάρχει μια σχεδόν καθολική συμμετρία συμβατικού και παράδοξου πολέμου, αν όμως κάποιος θεωρήσει ή "δει" αυτή την ειδική συγγένεια του ολοκληρωτικού με τον παράδοξο πόλεμο.


Για να ξανακλείσουμε αυτό τον εννοιακό κύκλο, ή για να τον κλείσουμε καλύτερα, ξαναθέτουμε ενώπιόν σας το ζήτημα της σχέσης δύναμης/αδυναμίας, λέγοντας επιγραμματικά (και μάλλον αγενώς σε όσους δεν θέλουν να το κατανοήσουν) ότι η εμμονή στην έννοια του συσχετισμού δύναμης ή (την έννοια) τής δύναμης-ισχύος, χωρίς την ταυτόχρονη εμπλοκή της σκέψης και της πράξης και με την έννοια της κενής δύναμης, του Μηδενός, της ανυπαρξίας δύναμης ή Είναι, πέρα από θεωρητικά λανθασμένη είναι και πολεμικά/πολεμολογικά άχρηστη και επικίνδυνη.


Όλες οι "σοβαρές δυνάμεις" ισχύος γνωρίζουν σήμερα πως είναι και Μηδέν, πως πρέπει να σκέφτονται τον εαυτό τους ως να εκκινούσε τώρα από το Μηδέν και να αξίωνε την απόλυτη επικράτηση.


Ένας στρατός, μια παράταξη, μια οικονομική μονάδα, ένας ηγέτης, μια ηγετική τάξη, και άλλα, είναι όλα αυτά ως Είναι αν έχουν την εσωτερική εγγραφή πως μπορούν να εκκινήσουν για να γίνουν αυτά πάλι από το Μηδέν.


Αυτό πρώτες/πρώτα από όλους πρέπει να το ξέρουν οι αδύναμες ή ηττημένες δυνάμεις, οι αδύναμες ή ηττημένες κοινωνικές τάξεις, τα αδύναμα ή ηττημένα "φύλα", τα αδύναμα ή ηττημένα έθνη κ.λπ
Ο εγκλωβισμός (όλων) των τελευταίων στην συμβατική μορφή και έννοια του πολεμικού/πολεμολογικού και κοινωνικού Είναι, άρα στο Είναι ως Είναι και το Είναι (απλά και μονοσήμαντα) ως συσχετισμό καθορισμένων Είναι/δυνάμεων, είναι ως εγκλωβισμός ένα και μόνον πράγμα:
Συνταγή (σύνθεση) ήττας, ή μιας ακόμα ήττας.. 




Ιωάννης Τζανάκος

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Η έννοια της προδοσίας και η πολυσημία της..

Σύμφωνα με την πολιτική θεωρία του νέου "φιλελευθερισμού" και τον ιστορικό αναθεωρητισμό της δυτικοδεξιάς και τού "κέντρου" η λέξη προδότης ανήκει σε ένα πρωτόγονο "λαϊκιστικό" πολιτικό λεξιλόγιο.
Οφείλουμε βέβαια πάντα να προσδιορίζουμε τίνος πράγματος προδοσία επιτελεί ο προδότης.
Πάνω σε αυτή την πολυσημία ή αμφισημία της έννοιας στηρίζονται και όσοι εξ' "αριστερών" θέλουν να αποσπάσουν την έννοια από το ειδικότερο ιστορικό περιεχόμενό της όπως δημιουργήθηκε από τις αρχές του αγωνιζόμενου δημοκρατισμού ενάντια στην αποικιοκρατία και τον φασισμό των κατακτητών ενός τόπου, όταν είχε να αντιμετωπίσει τους αποστάτες των δημοκρατικών καθηκόντων που απορρέουν από αυτή την συγκεκριμένη μορφή αγώνα. 




Αποτέλεσμα εικόνας για κατοχή δοσιλογοι   


Σχετική εικόνα

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

Σημείωση για το Ιράν..



Ο αγώνας για την δημοκρατία είναι και παγκόσμιος και εθνικός (ή τοπικός), και υπάγει τις λεγόμενες "γεωπολιτικές αναγκαιότητες". 
Δεν υπάγεται σε αυτές.
Η δημοκρατική έγερση των εργαζόμενων μαζών και των καθημερινών "ανώνυμων" πολιτών διαλύει κάθε φορά τις γεωπολιτικές σταθερότητες και την στατικότητα της υπαρκτής (και όχι κατασκευασμένης) κατανομής του κόσμου σε τόπους και έθνη.
Η λεγόμενη ρεαλιστική διεθνής πραγματικότητα αντικαθίσταται από μια άλλη ρεαλιστική διεθνή πραγματικότητα, αφού πρώτα έχουν μεσολαβήσει αντιδραστικές ή δημοκρατικές εκβάσεις της δημοκρατικής έγερσης των μαζών.
Στην περίπτωση του Ιράν, πολλοί έχουν ξεχάσει πως η λεγόμενη "ισλαμική επανάσταση" ήταν η αντιδραστική έκβαση μιας πρωτοφανούς λαϊκής δημοκρατικής έγερσης η οποία κατέληξε εκεί που κατέληξε μετά από δεκαετίες καταστολής, βίας, ιμπεριαλιστικών συνωμοσιών και εξευτελισμών του περήφανου ιστορικού ιρανικού-περσικού λαού από μέρους των δυτικών ιμπεριαλιστών και "ρεαλιστών" γεωπολιτιστών. 
Μεγάλη ευθύνη φέρει και η ηγεσία του Ισραήλ η οποία αν και είχε ορθά και ευφυώς διακρίνει την σημασία του Ιράν στο ευρύτερο σκηνικό της Μέσης Ανατολής και τον κεντρικό ρόλο του ιρανικού περσικού λαού στον εκσυγχρονισμό της και τον περιορισμό της εθνικιστικής αραβικής υπεροψίας, προτίμησε να στηρίξει τον Σάχη και τις δυτικόδουλες δυνάμεις που αυτός εξέφραζε.
Το τερατώδες της ανάδυσης των Μουλάδων είναι προϊόν και της Σαχικής εξουσίας και καταπίεσης, της δυτικής εκμετάλλευσης και καταστολής και της ισραηλινής στενοκεφαλιάς ή του συνήθους ηγεμονίστικου "ρεαλιστικού κυνισμού" της αστικής-σιωνιστικής ηγεσίας του Ισραήλ (δεξιάς και "κεντροαριστερής").
Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ένας σπουδαίος λαός, όπως ο ιρανικός, και μια φοβερά δυναμική ηγεμονική κοινωνία , όπως το Ιράν, να ωθηθούν στον αντιδραστικό εθνικιστικό φονταμενταλισμό, ο οποίος ανέλαβε να επιτελέσει με μαύρο αντιδραστικό τρόπο το ιστορικό καθήκον τής νομοτελειακής ούτως ή άλλως επέκτασης της ισχύος τους.
Αυτό όλο ήταν αποτέλεσμα όχι μόνον των "γεωπολιτικών" αναγκαιοτήτων αλλά και στρατηγικών ιδεολογικών και πολιτικών επιλογών της δύσης και του Ισραήλ (τότε).
Τώρα ακόμα πληρώνουν και θα πληρώνουν για πολύ καιρό την ιμπεριαλιστική ή ηγεμονίστικη τυφλότητά τους.
Το Ιράν είναι αυτό που ήταν και θα είναι πάντα, ήτοι ένα σκληρό καρύδι, η επιλογή για το τι είδος σκληρού καρυδιού έγινε ανήκει αποκλειστικά στην δύση και το Ισραήλ.
Βέβαια τα μεγαλύτερα θύματα των Μουλάδων, και των επιλογών της δύσης και του Ισραήλ, ήταν και είναι ο δημοκρατικός ιρανικός λαός, η υπέροχη ιρανική νεολαία, οι Κούρδοι (όπως πάντα), οι εθνικές και άλλες μειονότητες.
Το γεγονός πως ακόμα και αυτό το ισλαμοφασιστικό αντισημίτικο καθεστώς των απαγχονιστών και των βιαστών είναι υποχρεωμένο ακόμα να τηρεί μιαν μορφή πολιτεύματος και κοινωνίας που περιέχει υβριδικώς αλλά σαφώς ανοιχτότερα στοιχεία από κάθε άλλη "μουσουλμανική" κοινωνία είναι επίτευγμα της μεγάλης ιρανικής λαϊκής ψυχής, της ιρανικής νεολαίας και όχι των ίδιων των Μουλάδων ή της ανόητης και πανάθλιας δύσης με την διαχρονικά στενοκέφαλη και αυτοκαταστροφική συμβολή και της εκάστοτε αστικής δεξιοσιωνιστικής ή "κεντροαριστερής" ηγεσίας του Ισραήλ.








Ιωάννης Τζανάκος  

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2016

Στρατιωτική αντι-θεολογία..


Ολοκληρωτικός καπιταλισμός..



Υπάρχει ένας τρόπος σύλληψης του κόσμου που μου προκαλεί την απόλυτη περιφρόνηση.
Είναι αυτός που λέει "τα δικά μας δικά μας, τα δικά σας δικά μας" στο πεδίο όμως της κοσμοθέασης, της θεωρίας ή απλά της πολιτικής ανάλυσης.
Ναι μάγκες, η πραγματικότητα είναι πραγματικότητα όταν σας βολεύει και όταν δεν σας βολεύει είναι κατασκευή.
Όμως: 
Ή
η πραγματικότητα, ως ανθρώπινη είναι κατασκευή παραμένοντας πραγματικότητα
Ή
η πραγματικότητα ως ανθρώπινη είναι πάντα πραγματικότητα και μόνον πραγματικότητα, χωρίς να αποτελεί ποτέ κατασκευή, δηλαδή η κατασκευασιακή έννοια και κατάσταση της πραγματικότητας αφορά μόνον υλικά εργαλεία, ούτε καν δηλαδή τις εργαλειοποιήσεις εντός του (δια-)ανθρώπινου.

Τι μας λένε κάποιοι μάγκες και αλάνια και πολύ έξυπνοι απατεώνες, για τους οποίους τελειώνει ο χρόνος και η εποχή και τα περιθώρια που τους χαρίστηκαν;
Μας λένε, κοιτάξτε παιδιά, αυτό είναι πραγματικό αυτό είναι κατασκευή, αυτό είναι πραγματικό συμβολικό αυτό είναι φαντασιακό κ.λπ κ.λπ όσα σχήματα θέλετε φτιάχνουν.
Με αυτό τον τρόπο, όταν σφίγγουν τα γάλατα και άλλα πράγματα, και όταν ο κόσμος τους καταρρέει γιατί έρχεται ο πραγματικός κόσμος και σπάει τη πόρτα και τους καλεί έξω, στον φρέσκο αέρα του, αυτοί λένε πάλι, αυτό που μου δείχνεις είναι μια κατασκευή, είναι προϊόν μιας ανύπαρκτης και αυθαίρετης διαίρεσης ή ένωσης πολλών πραγμάτων, μόνον το δικό "μας" (το δικό τους εννοούν) είναι πραγματικό πραγματικό, και συνεχίζουν να προτάσσουν μόνον αυτό το πραγματικό πραγματικό ή το κατασκευασιακό πραγματικό που τους βολεύει.

Αρχικά μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι πρόκειται για λάθος ή την τακτική της σοφιστείας προσαρμοσμένης στις ειδικές συνθήκες μιας ιδεολογικής ή θεωρητικής (άρα πολιτικής) ανάγκης, αλλά βλέπει σιγά σιγά πως η υπόθεση αυτή έχει βάθος, γενεαλογία, και αρκετή θρησκεία, κρυφή όμως.

Ό,τι συκοφαντείται ως κατασκευή είναι ό,τι θεωρήθηκε και θεωρείται εμπόδιο στην επί της γης βασιλεία του υποτίθεται παν-ανθρώπινου υπερ-ανθρώπινου οράματος μιας κοινωνίας ή ανθρώπινης κατάστασης χωρίς διαφορές, ιεραρχίες, ετερότητες, ασυμμετρίες και άλλα ή δυσάρεστα ή απλά υπάρχοντα.
Ο ολοκληρωτισμός είναι και αυτός, όλα τα άλλα είναι για να περνάμε την ώρα μας.

Ο ύστερος καπιταλισμός ήταν και είναι (ακόμα) ολοκληρωτικός στον βαθμό που ανήγαγε την αφαιρετικοποιητική δυναμική του σε αυτό το αίτημα της υλοποίησης της άρσης κάθε ετερότητας και διαφοράς.
Η αποικιοποίηση των διαφορών από το έθνος κράτος δεν καταργήθηκε ούτε εξαγιάζεται βέβαια, ως προτιμότερη (λόγω της μερικής "ήττας" τού έθνους κράτους), από τον νέο queer φασισμό των παγκοσμίων ολοκληρώσεων, απλά συνοδεύεται πλέον και από αυτόν (τον νέο φασισμό).
Είναι ένα ζευγαράκι, που μισείται εντός του γάμου και γαμιέται σαδομαζοχιστικά.

Ναι λοιπόν, υπάρχει πλέον ολοκληρωτικός καπιταλισμός, αλλά ένας από τους συντελεστές του είναι και ο αντικαπιταλισμός εκείνος που θεωρεί και πράττει την αντίσταση σε αυτόν (τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό) με τα μέσα, τις αξίες, τις ιδέες, τα νόηματα του ίδιου.




Ιωάννης Τζανάκος

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Η ισραηλινή/εβραϊκή εργατική τάξη..



Αυτές τις μέρες σκέφτομαι πάλι έντονα το λεγόμενο "εβραϊκό ζήτημα" (τι έκφραση!) αλλά υπό το φως μιας στενότερης σκοπιάς.
Με απασχολεί η υπόθεση της εβραϊκής εργατικής τάξης που εμβιεί στους κόλπους του ισραηλινού κράτους.
Δεν σκοπεύω να επαναλάβω ούτε στην σκέψη καν τις κοινοτοπίες των μαρξιστών και εν γένει των "επαναστατικών" δυνάμεων για τον εγκλωβισμό (υποτίθεται) της ισραηλινής εβραϊκής εργατικής τάξης στον επιθετικό κρατικό Σιωνισμό, την κοινότητα των συμφερόντων του λεγόμενου "παγκόσμιου προλεταριάτου" και άλλα γνωστά γραφειοκρατικά επαναστατικά των υποκριτών του διεθνισμού ή "διεθνισμού".
Καταρχάς όμως ας ζητήσω να επαναλάβουν οι διάφοροι αριστεροί "αντισιωνιστές" το ωφέλιμο κοινότοπο και γι' αυτούς και για όλους, πως όντως υπάρχει εβραϊκή εργατική τάξη εντός της χώρας Ισραήλ, και πως αυτή η εργατική τάξη, όσο και να υποθέσουμε ευκόλως ότι συμμετέχει στον υλικό και κυριαρχικό κορβανά ενός ισχυρού κράτους, είναι μια εκμεταλλευόμενη κοινωνική τάξη.
Εμπρός λοιπόν "αντισιωνιστές", πείτε μαζί μου:
Υπάρχει εβραϊκή εργατική τάξη εντός του Ισραήλ και είναι μια ακόμα εκμεταλλευόμενη και καταπιεζόμενη από το κεφάλαιο εργατική τάξη.
Γιατί όμως ξεκινάω με αυτή την επανάληψη;
Ξεκινάω έτσι για να δούμε τελικά τις δυνατότητες ημών, αλλά και των άλλων υποτελών κοινωνικών τάξεων, να συνεννοηθούμε με αυτό το τμήμα της παγκόσμιας εργατικής τάξης, κατανοώντας όμως την ειδική του θέση και τα ειδικά του προβλήματα στο πλαίσιο των προβλημάτων που θέτει τόσο ο συγκεκριμένος εθνικός Λόγος του Σιωνισμού όσο και κάθε ανάλογος εκ της θέσεώς του εθνικός Λόγος.
Η εβραϊκή εργατική τάξη δέχεται τις πιέσεις τόσο του ισραηλινού εβραϊκού κεφαλαίου (όπως κάθε εργατική τάξη δέχεται τις πιέσεις του "δικού της" εθνικού κεφαλαίου) αλλά επίσης δέχεται τις πιέσεις της άμεσης και έμμεσης επιθετικότητας κάθε είδους "αντι-σιωνισμού", είτε αυτός εκπορεύεται από τον λεγόμενο "αραβικό κόσμο" (για να μην πω όλο τον μουσουλμανικό κόσμο και υπόκοσμο) είτε αυτός εκπορεύεται από τον κάθε αντισιωνιστή-αντισημίτη ακροδεξιό αλλά και τον κάθε πικραμένο και συνήθως ιδιαίτερα οχληρό αριστερό, κομμουνιστή, αναρχικό "φιλοπαλαιστίνιο" του πλανήτη Γη.
Ας πούμε ότι ο ισλαμιστικός και αραβικός ειδικά αντισιωνισμός-αντισημιτισμός είναι γνωστός και κάπως κατανοήσιμος στο πλαίσιο της αμφιλεγόμενης αλλά και υπαρκτής αδικίας που εδέχθει ένα τμήμα του ευρύτατου αραβικού λαού ή έθνους.
Δείτε όμως πως εκτός από αυτό υπάρχει ο οχληρός αριστερός αντισιωνισμός που μετατρέπεται σε μια διαρκή απειλή όχι μόνον απέναντι στον εθνοτικά Εβραίο του Ισραήλ αλλά ειδικά και απέναντι στους Εβραίους εργαζόμενους εντός του Ισραήλ πάλι.
Δηλαδή, θα μου πείτε, είναι απειλή να λές πως πρέπει να υπάρξει ένα ενιαίο κράτος ή μια ενιαία πολιτεία Εβραίων και Παλαιστινίων Αράβων; 
Ε, ναι, είναι απειλή, αν το κατανοείς και δεν είσαι βλάξ, ήτοι νέος αριστερός των "κινημάτων" και των διαφόρων παρακρούσεων περί κατάργησης του κράτους εδώ και τώρα, τώρα λέμε, τελεία και παύλα..
Δέχεσαι κιόλας κριτική, ως Εβραίος εργάτης για τον εναγκαλισμό του έθνους κράτους σου και την δική σου εβραϊκή εργατική αγάπη προς αυτό, άλλο τώρα που είσαι εθνοτικά περικυκλωμένος από μια αραβική θάλασσα με πολύ λίγες ανοχές προς "απίστους" και μάλιστα τους "τρισκατάρατους".
Αν φτάσουμε τώρα στο γεγονός πως είσαι ταυτόχρονα ένας επαγγελματίας στρατιώτης πολίτης, και πως αυτό σε οδηγεί στο να μην είσαι ο ταξικός άγιος, ε τότε, Εβραίε εργάτη, δεν έχεις τύχη στο παγκόσμιο ταξικό κίνημα, παρεκτός κι αν τα αρνηθείς όλα αυτά και μετατραπείς σε ένα διακοσμητικό φυτό για τους διεθνιστικούς κήπους μιας αριστεράς η οποία είναι ήδη ερεθισμένη σαν φοράδα σε αναπαραγωγική φάση για ένα μη-δυτικό και μη εθνοκεντρικό ισλαμιστικό σπέρμα ανανέωσης.
Βρέ πως τα φέρνει ο καιρός και η ιστορία!
Πάλι οι Εβραίοι, και ειδικά οι Εβραίοι εργάτες μόνοι κι ανυπόληπτοι, ειδικά στο ιδεολογικό στερέωμα της πολύ βαρβάτης αριστεράς!


Δεν είναι υποκριτικό ούτε εργαλειακό αυτό που θα πω.
Τους νιώθω όλο και πιο πολύ..
Και το κυριότερο, μιλάμε για έναν άξιο λαό, έναν φιλοπρόοδο εργαζόμενο λαό, με φοβερές τεχνικές και παραγωγικές επιτεύξεις.
Έχουν κάνει την έρημο κήπο..
Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα που θα ενδιέφερε την σημερινή αριστερά.
Την σημερινή αριστερά την ενδιαφέρει η φιλανθρωπία και τα ψυχικά της προβλήματα με τον Πατέρα..







Ιωάννης Τζανάκος   

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

Πολεμική συμβουλή..

Πολιτικοστρατιωτική μοναδικότητα..(1)



Η δημιουργία ενός πολιτικοστρατιωτικού δικτύου μπορεί να προϋποθέτει ενώσεις με άλλα πολιτικοστρατιωτικά δίκτυα αλλά μπορεί και να προϋποθέτει το εντελώς αντίθετο:
Απόλυτες αποσπάσεις και απόλυτους διαχωρισμούς από (όλα τα) άλλα πολιτικοστρατιωτικά δίκτυα. 
Είτε αυτά είναι κρατικά είτε είναι μη κρατικά.
Αυτές οι απόλυτες αποσπάσεις και οι απόλυτοι διαχωρισμοί μπορεί να παραμείνουν μόνιμοι ή να αρθούν από μια μελλοντική συμμαχία.
Όμως τουλάχιστον μέχρι να ριζώσει κοινωνικο-ιστορικά το πολιτικοστρατιωτικό δίκτυο εκείνο που για να υπάρξει πρέπει να αποσπαστεί και να διαχωριστεί από τα άλλα, είναι αναγκαίο η πράξη του απόσπασης-και-διαχωρισμού να είναι απόλυτη.
Στην πραγματικότητα για αυτό το λόγο προσθέτουμε αυτό τον κατηγοριακό προσδιορισμό (το "απόλυτο") [στην απόσπαση και στον διαχωρισμό τού συγκεκριμένου (επιθυμούμενου) δικτύου από τα άλλα]:
Για να δείξουμε την ανάγκη η αυτονομία μιας κατηγορίας πολιτικοστρατιωτικών δικτύων να είναι ορθωμένη στο επίπεδο της αδιαπέραστης και χαλύβδινα περίκλειστης πολιτικοστρατιωτικής μοναδικότητας.
Οι λόγοι που παράγουν αυτή την μοναδικότητα ως αναγκαία διαχωρισμένη και αναγκαία αποσπασμένη από τις άλλες είναι συγκεκριμένοι.
Θα τους αναλύσουμε στην επόμενη σχετική δημοσίευσή μας, όπως (θα αναλύσουμε) και την σειρά των σχετικών τεχνασμάτων και ιδεολογικών και οργανωτικών τεχνουργημάτων που συντελούν σε αυτήν..





Ιωάννης Τζανάκος   

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

The Revival of the Hebrew Language


The Revival of the Hebrew Language | Behold Israel



Often people think Jews in the State of Israel as an act of God to rescue and restore His people to their homeland. 
But many overlook the miraculous rebirth of the Hebrew language, the ancient tongue of the Jewish people.

Balfour Declaration



Palestinians announce year-long campaign against ‘crime’ of Balfour Declaration

Marking centenary of 1917 document that led to revived Jewish state, PLO official says the aim is to ‘remind world to face responsibility’ for the Jewish ‘colonialist project’

October 24, 2016
 

Arthur Balfour (photo credit: Wikimedia Commons)
Arthur Balfour (photo credit: Wikimedia Commons)

Palestinian officials announced a year-long campaign to commemorate 100 years since the “crime” of the Balfour Declaration, official Palestinian news agency Wafa reported Monday.

terranovaincognita / Το απόρρητο τηλεγράφημα της Αμερικανικής Πρεσβείας για τις ελληνορωσικές σχέσεις




Το απόρρητο τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα με  αριθμό  08ATHENS1517 φέρει το τίτλο ''GREECE/RUSSIA: KEEPING THE GOG ON THE RIGHT TRACK'' δηλαδή ''Ελλάδα/Ρωσία: πώς η Ελληνική Κυβέρνηση θα κρατηθεί στο σωστό δρόμο'' και δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο wikileaks.org.