Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2016

Η σκιά φλυαρεί...



Η κραυγή των Γεζίντι, αποκάλυψη του δεξιού και του αριστερού ιστορικού ψεύδους..Όποιος μιλάει ενάντια στους σωτήρες του λαού ΡΚΚ είναι με το μέρος του ισλαμοφασισμού..





  


                                               




Τα ξαδερφάκια της Hamas της PLO και του FSA, τα παιδάκια της Τουρκίας και της Σαουδικής Αραβίας:

        


                                





Joven yazidi c/ imagen de Tawuse Melek, principal símbolo de su religión (1913)




Bahram - Yaghi (Album: Sokout)

Bahram - Khorshid khanoom (Album: Sokout)

Bahram - Dar naro (Album: Sokout)

şivan perver - dîlbera min

Elijah J M | ايليا ج مغناير «Την ΄Ιδια Μέρα, Ένα Χρόνο Μετά, η Ρωσία Παίρνει Εκδίκηση και Σταματά την Τουρκία στη Βόρειο Συρία»


Νέο-Οθωμανικό Ναυάγιο στο Ναρκοπέδιο της Συρίας!

Eκπαίδευση Ερντογάν σε Ρωσικό Σωφρονιστήριο.
Με τίτλο: «Την ΄Ιδια Μέρα, Ένα Χρόνο Μετά, η Ρωσία Παίρνει  Εκδίκηση και Σταματά την Τουρκία στη Βόρειο Συρία» το πιο κάτω άρθρο του Εlijah Magnier, πολύπειρου μελετητή/αναλυτή των πολιτικών εξελίξεων στη Μέση Ανατολή, ξεμπερδεύει το νήμα των γεγονότων στη Συρία και ρίχνει φως στον σκοτεινό θάλαμο των τούρκο-ρωσικών σχέσεων και –έμμεσα- στο αντικείμενο των δύο -σε ένα τριήμερο- πρόσφατων τηλεφωνικών συνομιλιών Πούτιν-Ερντογάν. Ανάγνωσμα ελκυστικό, με την αποκάλυψη άγνωστων στοιχείων, είναι ταυτόχρονα χρήσιμο βοήθημα υπευθύνων, για την συναγωγή συμπερασμάτων -δια της αναγωγής σε παρόμοιες καταστάσεις. Για το άξιο της προσοχής  του αναγνώστη απόδειξη είναι η υιοθέτηση και προβολή του από το ρωσικό διαδικτυακό όργανο «Russia Insider”. Iδού τι γράφει:
Μετάφραση: Μιχαήλ Στυλιανού

«Στις 24 Νοεμβρίου 2015 η Τουρκία κατέρριψε ένα ρωσικό αεροπλάνο Σουχόϊ 24 επάνω από τα σύρο-τουρκικά σύνορα, προκαλώντας τον θάνατο ενός  των δύο πιλότων που έπεφταν με αλεξίπτωτο. 
Την ίδια μέρα, ένα χρόνο μετά, ένα συριακό αεροπλάνο έπληξε μια τουρκική στρατιωτική αυτοκινητοπομπή, δυο χιλιόμετρα από την συριακή πόλη Αλ-Μπαμπ, σκοτώνοντας τρείς Τούρκους στρατιώτες. 
Η τουρκική επιθετική ενέργεια εναντίον της Ρωσίας είχε ακολουθήσει την καταστροφή εκατοντάδων  γεμάτων βυτιοφόρων, που χρησιμοποιούσαν οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους για στο εμπόριο συριακού και ιρακινού πετρελαίου με την Τουρκία.
Η δράση της Συριακής Αεροπορίας συνδέεται άμεσα, συντονίζεται και παίρνει τις διαταγές της από ένα κοινό κέντρο επιχειρήσεων υπό έναν Ρώσο στρατηγό, έτσι ώστε να αποφεύγονται επεισόδια με φιλικά πυρά. 
Η Ρωσία συντονίζει το μέγιστο της εναέριας κυκλοφορίας με τη δράση της συμμαχικής των Αμερικανών αεροπορίας στη Συρία για τον ίδιο λόγο. 
Η Ρωσική διοίκηση έχει την αποστολή της προστασίας των χερσαίων και ναυτικών δυνάμεών της με κάλυψη αεροπορική και πυροβολικού σε διάφορες  πόλεις και τοποθεσίες της συριακής επικράτειας.
Κατά συνέπεια κάθε αεροπορική επίθεση, αναγνωριστική πτήση, ή αποστολή ιπταμένου ρομπότ πρέπει  να συμφωνηθεί και εγκριθεί προτού απογειωθεί οτιδήποτε. 
Ο Σύρος  υφυπουργός των Εξωτερικών Φαϊσάλ αλ-Μιγκντάντ είχε  δηλώσει ξεκάθαρα: « Αυτό το συμβάν σημειώθηκε επί συριακού εδάφους. Η Τουρκία μόνο τον εαυτό της μπορεί να θεωρεί υπεύθυνο.
Αλλά γιατί στη Συριακή πόλη αλ-Μπαμπ;
Όταν η Τουρκία κατέρριψε το ρωσικό τζετ αποζητούσε να ταπεινώσει τη Ρωσία και να την εξώσει από την ζώνη επιρροής της, ξέροντας ότι η Μόσχα θα σκεφτόταν προσεκτικά προτού προχωρήσει σε πλήρη στρατιωτική κλιμάκωση με την ΄Αγκυρα. Την ίδια μέρα ο Ερντογάν έτρεξε στο ΝΑΤΟ για καταφύγιο και προστασία. 
Ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν περιόρισε την αντίδρασή του στο να πλήξη σκληρά τα ισλαμικά πιόνια της Τουρκίας στη Συρία, να της επιβάλει σειρά οικονομικών κυρώσεων και να ενισχύσει την επιθετική στήριξή του στον Σύρο πρόεδρο ΄Ασαντ. 
Συμφώνησε να βοηθήσει τον συριακό στρατό να ανακαταλάβει το Χαλέπι και αποφάσισε να στηθεί και αντιμετωπίσει τις ΗΠΑ με κάθε κόστος στο Μπιλάντ  αλ-Σαμ. 
Ο Πούτιν έκρινε την ενέργεια του Ερντογάν όχι λάθος υπολογισμό, αλλά  πολεμική ενέργεια συντονισμένη με τις ΗΠΑ. ΄Εκδηλα ήταν δυο χαρακτηριστικά στοιχεία:
1.-Η Ρωσία  συντονίζει την εναέρια κυκλοφορία με τις ΗΠΑ, πληροφορώντας τη στρατιωτική διοίκηση για το πρόγραμμα και την παρουσία της σε δεδομένες περιοχές.
2.-Απαιτήθηκαν μόνο 17 δευτερόλεπτα στην Τουρκική αεροπορία για να δει το ρωσικό Σουχόϊ 24 στα σύνορα, να ζητήσει οδηγίες από την διοικητική αλυσίδα και από αυτή στην ανώτατη πολιτική ηγεσία, για να  εκτοξευθεί ο εναέριος πύραυλος. 
Αυτό είναι ρεκόρ για στρατιωτικά μέτρα, αλλά αδύνατο να επιτευχθεί εκτός εάν είχαν δοθεί από πολύ πριν οι σχετικές διαταγές.
Μολαταύτα, η νύχτα του πραξικοπήματος στην Τουρκία επέτρεψε στη Ρωσία ν’ ανταποδώσει το χτύπημα στις ΗΠΑ, ειδοποιώντας τον Ερντογάν -μέσω του Ιράν- για το σχέδιο δολοφονίας του. Το οίκημα όπου περνούσε τις διακοπές του επρόκειτο να βομβαρδιστεί. Αλλά  τα 30 λεπτά που προηγήθηκε η             προειδοποίηση έφτασαν για να σώσουν τη ζωή του Ερντογάν και  οδήγησαν στην αποτυχία του πραξικοπήματος, που θα επυροδοτείτο από την αεροπορική βάση του Ινσιρλίκ, όπου εδράζονται Αμερικανοί αξιωματικοί. 
Ο Τούρκος πρόεδρος έμμεσα κατηγόρησε την αμερικανική κυβέρνηση, η οποία στη συνέχεια κατήγγειλε την τουρκική αντίδραση με την φυλάκιση των περισσότερων αμερικανόφιλων αξιωματικών.
Το γεγονός  αυτό αναθέρμανε τις τούρκο-ρωσικές σχέσεις που είχαν ψυχρανθεί δραματικά. Στα μάτια του Πούτιν, οι Αμερικανοί, όχι ο Ερντογάν, πλήρωσαν το τίμημα (αν και όχι στο ακέραιο) της συμμετοχής τους στην κατάρριψη του Σουχόι 24.
Η Τουρκία ανταποκρίθηκε στη χάρη της Ρωσίας, ανακαλώντας χιλιάδες πολεμιστές από το Χαλέπι στα σύνορα, προκειμένου ν’ αρχίσει στρατιωτική επιχείρηση για την ματαίωση αμερικανικού σχεδίου διαίρεσης της Συρίας με τη δημιουργία ενός κουρδικού κράτους, από την Αλ-Χασάκα στα βόρειο-ανατολικά, στο Αφρίν στα νότιο-δυτικά.
Η ματαίωση του αμερικανικού σχεδίου εξυπηρετούσε:
1.- Την Τουρκία, εμποδίζοντας την δημιουργία κουρδικού κράτους κατά μήκος των συνόρων της. Τέτοιο κράτος, εκτός από την πολύχρονη σύγκρουση της Τουρκίας με τους Κούρδους, επιπλέον θα ματαίωνε το τουρκικό όνειρο της προσάρτησης τμήματος της Συρίας ή της εγκαθίδρυσης της επιρροής της στη Δαμασκό στο τέλος του πολέμου.
2.-Την Ρωσία που ήθελε να  ανταποδώσει στις ΗΠΑ το χτύπημα με το Σουχόϊ 24. Η Ρωσία αποβλέπει να εδραιώσει μια μακράς διάρκειας βάση στη Συρία, χωρίς να έχει να μοιράζεται την επικράτεια με τον Αμερικανό αντίπαλο. Επομένως η ενότητα της Συρίας έχει καταστεί πολύτιμη για τον Πούτιν.
3.-Η Δαμασκός ήταν ευτυχής να δώσει ένα μάθημα στους Κούρδους με τα γεγονότα της Χασάκα. Η κυβέρνηση της Συρίας είχε πάντοτε καλές σχέσεις με τους Κούρδους που υπεράσπιζαν τις πολιορκημένες συριακές πόλεις Χαλέπι, Νούμπλ και Ζάχρα. Όμως η αμερικανική πίεση στους Κούρδους ήταν ισχυρότερη από τις παραδοσιακές καλές σχέσεις τους με τη Δαμασκό. Αλλά και οι Κούρδοι, ως μειονότητα, είχαν ανέκαθεν το όνειρο, μιας ομόσπονδης οντότητας.
Όλα τα παραπάνω  συναποτέλεσαν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για πολλούς παίκτες υπέρ της τουρκικής προώθησης προς την Ζαραμπλούς και την  διατάραξη των αμερικανικών σχεδίων στη βόρειο Συρία. 
Αλλά ο Τούρκος πρόεδρος δεν αρκέστηκε στο να αναχαιτίσει το κουρδικό σχέδιο, ήθελε να προχωρήσει περισσότερο, ακόμη και χωρίς την προσποιητή  άγνοια της Ρωσίας.
Η Τουρκία άφησε περιφερειακές χώρες να χρηματοδοτήσουν γενναιόδωρα και να  εφοδιάσουν με όπλα τζιχαντιστές της Αλ Κάϊντα και Σύρους αντάρτες,  ώστε να εξαπολύσουν ισχυρές επιθέσεις εναντίον του συριακού στρατού, για να τον κρατήσουν απασχολημένο σ’ ένα περιορισμένο τομέα, κυρίως πέριξ του Χαλεπιού. 
Μόλις η Ρωσία και οι σύμμαχοί της προώθησαν δυνάμεις προς τις κατεχόμενες από τους τζιχαντιστές περιοχές στην αλ-Τάμπγκα, οι τζιχαντιστές επιτέθηκαν στην αγροτική Χομς και στο νότιο Χαλέπι, αναγκάζοντας τη Δαμασκό να ανακαλέσει δυνάμεις από το άλλο μέτωπο για να υπερασπισθεί τις θέσεις που δέχονταν την επίθεση.
Οι τζιχαντιστές και συνοδοιπόροι τους είχαν αναπτύξει δύο μείζονες επιθέσεις στο Χαλέπι, με σύνθημα την διάρρηξη της πολιορκίας του ανατολικού περικυκλωμένου τμήματος της πόλης. Η «Επική Μάχη του Χαλεπιού» και η δεύτερη μάχη του «Αμπού Ομάρ Σαραγκέμπ» συντήρησαν συρράξεις μηνών, με εμπλοκή 25.000 ανδρών του Συριακού Στρατού και περίπου 8.500 των συμμαχικών δυνάμεων ( ιρακινή πολιτοφυλακή, Ιρανοί σύμβουλοι  με Αφγανούς και Πακιστανούς πολιτοφύλακες). 
Επιπλέον οι Χεζμπολά του Λιβάνου αποφάσισαν να εισφέρουν 2500 άνδρες, από την επίλεκτη δύναμη Ριντουάν στο Χαλέπι και να τους εγκαταστήσουν στη πόλη. 
Οι δυο επιθέσεις απέτυχαν τον αντικειμενικό στόχο τους σ’ αυτό το σημείο, αλλά πέτυχαν να εξασφαλίσουν στην Τουρκία αρκετό χρόνο για να προχωρήσει προς την πόλη αλ-Μπαμπ και να αποτρέψει τον συριακό στρατό  να κατανείμει τις δυνάμεις του σε διάφορα μέτωπα.
Η Δαμασκός δεν συμφώνησε επίσημα με την ρωσο-τουρκική συμφωνία για την Ζαραμπλούς, επειδή Δαμασκός δεν εμπιστεύεται τον Ερντογάν και ήθελε να διατηρήσει αγαθές σχέσεις με τους Κούρδους. 
Η Μόσχα ουδέποτε συμφώνησε με την ΄Αγκυρα να επεκτείνει την στρατιωτική παρουσία της στον του τριγώνου Ζαραμπλούς-Μανμπίζ- αλ Μπάμπ ή ακόμη να προχωρήσει στη Ράκα.
Η παρουσία τουρκικών δυνάμεων στις πύλες του αλ-Μπαμπ αντιπροσώπευε στρατηγική απειλή για το συριακό στρατό στο Χαλέπι, από την αριστερή πύλη της πόλης. 
Την  άφιξη τουρκικού στρατού και συμμάχων του 2 χιλιόμετρα από το αλ-Μπαμπ ακολούθησε συνεννόηση για να αποσυρθούν οι τζιχαντιστές του ΙΚ από την πόλη χωρίς μάχη, όπως είχε γίνει στην Ζαραμπλούς. 
Η ΄Αγκυρα άφησε υπονοούμενα ότι στόχος προέλασης προς την πόλη ήταν να αποτραπεί η κουρδική ομοσπονδία.
Αλλά ούτε η Δαμασκός, ούτε η Μόσχα θα  ανεχθούν τουρκικό έλεγχο του  αλ- Μπαμπ. 
Οι Ρώσοι παρέδωσαν ένα σμήνος SU-24M2, στους Σύρους, εγκατέστησαν αντιαεροπορικούς πυραύλους  S-300 και S-400 και ενθάρρυναν τον Σύρο πρόεδρο να επιβάλει νέους κανόνες εμπλοκής και κόκκινες γραμμές στην Τουρκία, για πρώτη φορά από την ίδρυση των δύο κρατών.
Ένα σμήνος της συριακής αεροπορίας, ακολουθούμενο από συνοδεία προστασίας, επιτέθηκε σε τουρκική οχηματο-πομπή  στην πύλη του αλ-Μπαμπ το πρωί της 24 Νοεμβρίου και σκότωσε τρεις στρατιώτες. 
Η Ρωσία ήταν σε αναμονή, να χρησιμοποιήσει τους πυραύλους της σε περίπτωση τουρκικής αντίδρασης. 
Αυτή ήταν η δεύτερη σύρο-τουρκική αντιπαράθεση από τον περασμένο μήνα. 
Η πρώτη σημειώθηκε πάνω από τα σύρο-τουρκικά σύνορα όταν δύο τουρκικά F-16 παραβίασαν τον τουρκικό εναέριο χώρο. 
Αυτά αντιμετωπίστηκαν από τέσσερα MIG, που κλείδωσαν στους πυραύλους τους τα τουρκικά τζετ. Τα ραντάρ των τουρκικών το επεσήμαναν  στους πιλότους, που πήραν εντολή να επιστρέψουν στη βάση τους. 
Η Συρία είχε επιβάλει τη κυριαρχία στο εναέριο χώρο της για πρώτη φορά. Η Ρωσία δεν πρόκειται να ανεχτεί άλλη παραβίαση και στα τουρκικά F-16 δεν επιτρέπεται να εμφανίζονται του λοιπού  στον ουρανό της Συρίας.
Αυτό ακριβώς εννοούσε ο νεοεκλεγείς πρόεδρος  Ντόναλντ Τραμπ όταν δήλωνε πως δεν έχει την πρόθεση να πολεμήσει τον ΄Ασαντ, επειδή αυτό σημαίνει σύγκρουση με τον Πούτιν, που είναι αποφασισμένος να κρατήσει τη Συρία ενωμένη και να υπερασπισθεί το καθεστώς της.
Όταν χτυπά Τούρκους στρατιώτες στη συριακή επικράτεια, η Δαμασκός δεν προκαλεί την ΄Αγκυρα επειδή ουδέποτε έδωσε στην Τουρκία την άδεια να στείλει στρατό στο συριακό έδαφος. 
Κατά συνέπεια η ιδέα να προωθήσει η Τουρκία δυνάμεις ακόμη και στη Ράκα δεν είναι πια μια εύκολη υπόθεση. 
Επειδή Δαμασκός και Μόσχα δεν έχουν πει ακόμη την τελευταία τους  λέξη στη Τουρκία και στις ΗΠΑ.
Αφού ο Τραμπ δήλωσε πως δεν προτίθεται να πυροδοτήσει ένα πυρηνικό πόλεμο, η διχοτόμηση της βόρειας Συρίας δεν μπορεί πλέον να επιβληθεί με την ίδια ευκολία όσο επί προεδρίας Ομπάμα. Επομένως το μέλλον της Συρίας εξαρτάται από το πώς μια συμφωνία Τραμπ-Πούτιν θα επιβληθεί σε όλες τις πλευρές. 
΄Η αυτό, ή ο πόλεμος θα συνεχισθεί ακόμη πιο βίαιος.
Ο Ερντογάν είναι πιο ανίσχυρος από ποτέ σε σχέση με το Ιράκ και τη Συρία: Απέτυχε να επιβάλει τη θέλησή του για τουρκική συμμετοχή στην επίθεση στη πρωτεύουσα του χαλιφάτου Μοσούλη, ή έστω στην μικρότερης πόλη Ταλαφάρ. 
Και σήμερα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το όνειρό του να προσαρτήσει το Χαλέπι και οι δυνάμεις του υποχρεώθηκαν να σταματήσουν στις πύλες του αλ-Μπαμπ. Αν προχωρήσει προς την Ράκα κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με την υπερδύναμη Ρωσία.


The partition of Syria is no longer possible without confronting Russia
Published here: ‪alrai.li/dxlrnhd @AlraiMediaGroup
Key words: Syria, Turkey, Russia, USA, U.S., Kurds, al-Bab.
By Elijah J. Magnier: @EjmAlrai

On the 24th of November 2015, Turkey shot down a Russian Sokhoi Su-24 over the Turkish-Syrian border causing the death of one of the two parachuted pilots while trying to hit the ground. On the same day, a year later, a Syrian Air Force jet hits a Turkish military convoy two kilometres from the northern Syrian city of al-Bab, killing three Turkish soldiers. The Turkish aggressive move toward Russia had come after the destruction of hundreds of oil tankers used by the “Islamic State” (ISIS) to transport oil from Syria and Iraq to Turkey.
The Syrian Air Force (SyAF) activity is directly linked, coordinated and ordered by a common military operations room, headed by a Russian General, so as to avoid friendly fire or incidents. Russia coordinates most of the air traffic with the US-led coalition activities over Syria for the same purposes. The Russian command needs to assure the safeguard of its military naval and ground force with artillery and air protection since it is operating in various locations and cities over the Syrian geography. Therefore, every air strike, reconnaissance or drone sorties must be agreed and approved before anything takes off. Faisal al-Miqdad, the Syrian deputy Foreign Minister clearly said: “This event took place on Syrian land. Turkey should only blame itself”.
But why the Syrian city of al-Bab?
When Turkey shot down the Russian jet, the aim was to humiliate Russia and push it out of its comfort zone, knowing that Moscow would think carefully before stepping up a full military escalation against Ankara. On the same day, Turkish President Recep Tayyib Erdogan ran to NATO for protection and refuge. The Russian President Vladimir Putin limited his reaction to hitting Turkey proxies in Syria hard, followed by economic sanctions and much more aggressive support to the Syrian President Bashar al-Assad. He agreed to help the Syrian Army retake Aleppo and decided to stand and face the United States of America at all costs in Bilad al-Sham. Putin considered the Turkish action not an Erdogan miscalculated adventure but rather a coordinated act of war with the US. Two main strong elements stand out:
  1. Russia coordinates air traffic control with the US, informing the military command of its schedule and presence over specific areas.
  2. It took 17 seconds for the Turkish Air Force to see the Russian Su-24 on its border, ask for orders from the military chain of command and from then via the highest political leadership for the anti-air missile to be launched. This is not a record by military means but impossible to achieve unless previous orders were in place given way ahead.
Nevertheless, the night of the coup-d’Etat against Erdogan allowed Russia to return the hit to the US by informing Erdogan – via Iran – of the plan to kill him. The premises he was spending some holidays in were supposed to be bombed. But the thirty minutes warning were enough to save Erdogan’s life, and, in consequences, caused the failure of the coup that should have been ignited from the Incirlic military Air base, where US officers are established. The Turkish President accused the US administration indirectly, who in turn strongly contested the Turkish reaction in jailing most officers “friendly of the US”.
This event warmed up the Turkish-Russian relationship which had dramatically cooled. In Putin’s eyes, the US, not Erdogan, paid the price (even if not fully) of its involvement in the Su-24 incident.
Turkey responded to the Russian favour by recalling thousands of fighters from Aleppo to the borders to start a military campaign aiming to dismantle the US plan to divide Syria and create a Kurdish state from the Syrian north east, Al-Hasaka, to the Syrian north west, Afrin.
Dismantling the US plan was convenient for:
  1. Turkey by preventing a Kurdish state along its borders. This state, apart form the long-lasting Turkish struggle with the Kurds, would also foil the Turkish dream to annexe part of Syria or impose its agenda on Damascus at the end of the war.
  2. Russia wanted to hit back at the US for the Su-24. The Russian plan is to establish a long-lasting presence in Syria without having to share the territory with its old US enemy. Therefore, the unity of Syria has become valuable for Putin.
  3. Damascus was happy to teach the Kurds a lesson following al-Hasaka events. The government of Syria and the Kurds were always on good terms, supporting Syrian cities under siege, i.e. Aleppo, Nubl and Zahra’. Nevertheless, the US pressure on the Kurds was greater than the long-standing relationship with Damascus. Nevertheless, the Kurds, as a minority, have dream “since forever” about having a Federation for themselves.
All of the above created a convenient environment for many players in favour of the Turkish advance toward Jarablus and disturbing the US plans in the north of Syria. Nevertheless, the Turkish President was not content with contering the Kurdish plan but wanted to expand further, even without Russia closing its eyes to what he was doing.
Turkey allowed regional countries to generously finance and supply Qaidat al-Jihad and Syrian rebels with weapons to initiate major attacks against the Syrian Army and keep it busy within a limited geographical sector, mainly around Aleppo. As soon as Russia and its allies pushed forces toward ISIS occupied territories at al-Tabqa, the jihadists and rebels attacked rural Homs and south Aleppo, forcing Damascus to recall all forces engaged on that front to defend positions under attack.
Recently, jihadists and rebels carried out two major attacks on Aleppo under the banner of “breaking the siege” of the eastern surrounded part of the city. The “Aleppo Epic Battle” and the “Abu Omar Saraqeb” second battle caused months of full engagement for over 25.000 members of the Syrian Army, and around 8500 of all of their allies ground forces (Iraqi militia, Iranian advisors and their Afghan and Pakistani militia). Additionally, the Lebanese Hezbollah decided to inject 2500 of its elite Ridwan force in Aleppo and leave these in the city. The two attacks failed to achieve their objective in that part of Syria but succeeded in giving enough time for Turkey to advance toward al-Bab city and make the Syrian Army less keen to distribute forces around multiple fronts.
Damascus didn’t officially agree with the Russian-Turkish understanding over Jarablus because Syria mistrusted the Turkish leader and wanted to maintain a good relationship with the Kurds. Moscow never agreed with Ankara to expand its military presence for controlling the triangle Jarablus-Manbij-al-Bab or even to go to Raqqah.
The presence of Turkish forces at the door of al-Bab represented a strategic menace to the Syrian Army based in Aleppo from its eastern gate. The presence of Turkish forces and their proxies at 2 km from al-Bab triggered an understanding where ISIS would pull forces from the city without a fight, as was the case in Jarablus. Ankara is trying to insinuate that the intention of its forces to enter al-Bab aim is to stop the Kurdish federation.
But neither Damascus not Russia will tolerate the Turkish control of al-Bab. The Russians delivered a squad of Su-24M2, deployed the anti-air missiles S-300 and S-400 and encouraged the Syrian President to impose new rules of engagement (ROE) and red lines on Turkey for the first time since the creation of the two states.
A squadron of the Syrian Air Force, followed by a protection escort, raided a Turkish military convoy at the door of al-Bab on the morning of the 24th of November, killing 3 Turkish soldiers. Russia was on alert, ready to launch its missiles in case of any Turkish reaction. That was the second Syrian-Turkish confrontation since the last month. The first took place over the Syrian-Turkish borders when two F-16s violated Syrian air space. These were confronted by four MIGs who locked their missiles on the Turkish jets. The F-16 scan radar informed the F-16 pilots who received instructions to return to base. Syria imposed it sovereignty over its air space for the first time. Russia won’t tolerate any further violation and Ankara’s F-16 are no longer permitted in the sky over Syria.
This is exactly what the newly elected US President Donald Trump meant when he declared he has no intention to fight Assad, because this means confronting Putin who is determine to keep Syria united and defend the Syrian regime.
When hitting Turkish soldiers on Syrian territory, Damascus is not provoking Ankara because it had never given the permission to send that army onto Syrian soil. In consequences, the idea of Turkey pushing forces even toward Raqqah is no longer a pushover, because Damascus and Moscow have not said their last word to Turkey and the US.
Since Trump said he has no intention of triggering a nuclear war or a third World War, the partition of the north of Syria is no longer as easily imposed compared with during Obama administration. Therefore, the future of Syria depends on how Trump-Putin understanding is imposed on all parties. Either that, or the war will proceed even more violently.
Erdogan is weaker than ever in relation to Iraq and Syria: he failed to impose his will regarding participation in the attack against the capital of the caliphate, Mosul, or even the smaller city of Talafar. And today he can’t materialise his dream to annex Aleppo, and his forces are stopped at the gates of al-Bab. If he continues toward Raqqah there is a huge risk: he will have to face a superpower: Russia.


Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2016

Πρώτο σχεδίασμα για μια συνοπτική (αυτο-)κριτική εποπτεία των "μέχρι τώρα" αναλύσεων του "Αυτοκαθορισμού"


Το σαββατοκύριακο μάλλον θα συγκεντρώσω όλες τις αναλύσεις της σελίδας αυτής για τα γεωπολιτικά ζητήματα της Εγγύς Ανατολής, την πολεμολογική διάσταση τους σε σχέση με τις ανάγκες των υποτελών τάξεων της ελληνικής κοινωνίας, την Τουρκία το Κουρδιστάν, τον ισλαμοφασισμό, τον ρόλο της Δύσης και της Ρωσίας, το θέμα Ισραήλ και θα προβώ σε μια όσο συντομότερη ανάλυση με βάση τα σημερινά "φρέσκα" δεδομένα.
Μπορώ να πω προκαταβολικά πως η γενικότερη εικόνα που σχηματίζω είναι ζοφερή, αν και πιθανόν δεν έχουμε ακόμα δει τα όρια των σκοτεινών διεργασιών που εκτυλίσσονται στην περιοχή, ίσως και κάποιες πιθανές ανατροπές προς το "καλύτερο" ή μάλλον προς αποτροπή του "χειρότερου" που έρχεται.
Σπεύδω να πω επίσης πως με εκπλήσσει η αισιοδοξία ακόμα και αναλυτών οι οποίοι παρουσιάζουν συνήθως "καταστροφολογικά" σενάρια για τις μέλλουσες εξελίξεις, και αυτό το λέω όχι γιατί εγώ θα σας παρουσιάσω ακόμα χειρότερα τα πράγματα αλλά γιατί διαβλέπω στον Λόγο των διαφόρων αναλυτών μάλλον κάποια αμυδρή ή έντονη ελπίδα πως κάποιες δυνάμεις θα επέμβουν τελικά για να διατηρηθεί η ισορροπία των πραγμάτων, ή να αλλάξει με όσο το δυνατόν λιγότερο οδυνηρό τρόπο για την χώρα μας και τον λαό της.
Θεωρώ πως για πρώτη φορά στην νεώτερη ιστορία, από τότε που ιδρύθηκε το νέο ελληνικό έθνος κράτος, έχουμε μείνει τόσο ξεκρέμαστοι στο παγκόσμιο σκηνικό με μοναδική εξαίρεση ίσως την στιγμή της Μικρασιατικής εκστρατείας και καταστροφής.
Ας δούμε όμως κάποια ιστορικά δεδομένα και ας διερευνήσουμε το παρόν..
Δυστυχώς τότε δεν μπορέσαμε να δώσουμε το τελειωτικό χτύπημα στο τουρκικό τέρας, και διότι η ίδια η εκστρατεία μας αν και άγια και ορθή ήταν υπαγμένη καθοριστικά στους σχεδιασμούς των δυτικών ιμπεριαλιστών, χωρίς να έχει αποκτήσει τα χαρακτηριστικά μιας αυτονομίας πέραν της ορθής ρεαλιστικής συμμαχίας μας με αυτούς, αλλά και διότι δεν είχε καταστρωθεί ένα ρεαλιστικό σχέδιο αναδίπλωσης ίσως στην Θράκη και την Κωνσταντινούπολη, ακριβώς λόγω της έλλειψης μακρόπνοου σχεδιασμού που προέρχονταν από την προαναφερθείσα ιμπεριαλιστική εξάρτηση. 
Η άλλη πλέον Ελλάδα περνώντας δια μέσω ενός ακόμα παγκοσμίου πολέμου, και ανασυγκροτώντας ενδοστρεφώς την αστική αναπτυξιακή και κυριαρχική δυναμική της, περιήλθε σιγά σιγά στην θέση του στρατηγικά αμυνόμενου και απειλούμενου από τους Τούρκους βρυκόλακες, οι οποίοι αντί για την πρέπουσα θέση που τους ετοιμάζονταν από την ιστορική πρόοδο και την ανέλιξη του Λόγου, δηλαδή αντί για την θέση  του παρία και περιθωριακού συντελεστή ο οποίος θα εξαρτώνταν άμεσα από τις δικές μας βουλήσεις και πολιτικές ιδεολογικές και πολιτισμικές επιρροές, βρέθηκαν τώρα όχι μόνον να κατέχουν γεωγραφικές ζώνες που δεν τους αξίζει να έχουν και γεωπολιτική θέση που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν με ορθολογικό και αξιακά ανεκτό τρόπο, αλλά και να απειλούν την ίδια την υπόσταση και την ύπαρξη του νέου ελληνικού έθνους κράτους και να σχεδιάζουν επιστροφή στα Βαλκάνια.
Αυτή η αναστροφή της ιστορικής εξέλιξης δεν σηματοδοτεί μόνον την στρατηγική ήττα του έθνους μας αλλά και μια βαθιά στρατηγική ήττα της ανθρωπότητας και ειδικά της Δύσης όσο αυτή η τελευταία αντιπροσώπευε και αντιπροσωπεύει ακόμα την προοδευτική ανέλιξη και την κυριαρχία του Λόγου.
Οι ευθύνες όμως γι'αυτή την ανάσχεση της προοδευτικής δυναμικής της Δύσης ανήκουν και στην ίδια την Δύση, όχι όμως μόνον με την έννοια που χρησιμοποιούν οι αριστεροί (μαρξιστές κ.λπ), ότι δηλαδή η καταπίεση και οι εκμεταλλεύσεις των "περιφερειών" (όπως η δική μας ευρύτερη περιοχή) από την Δύση ως γενικό ιμπεριαλιστικό σχηματισμό ωθούν τα πράγματα σε μια αντιδραστική κατεύθυνση ("σε τελική ανάλυση") αλλά και με την έννοια πως η Δύση δεν φτάνει τελικά τα πράγματα στην συνέπειά τους ως προς την τελικότητά τους και την ολοκλήρωση του ξεθεμελιώματος κάθε "περιφερειακής" αυταρχίας ή πατριαρχίας κ.λπ
Κατά κάποιο τρόπο η δομική (αυτο-)ανάσχεση του ιμπεριαλισμού είναι το ίδιο προβληματική διάστασή του όσο και η επέκτασή του.
Επειδή το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και κάθε κυριαρχικό οικονομικό σύστημα περιέχεται εντός ενός εγκλωβισμού του από την αμεσότητα και τους κυνισμούς των άμεσων συμφερόντων και των λαβυρίνθων τους, γι' αυτό και είναι αδύνατη μερικές φορές και μια στρατηγική σχεδίαση όχι μόνον προς όφελος του ίδιου του συστήματος αλλά ακόμα και της αντικειμενικής προόδου που φέρει.
Η επέκταση/απόσυρση του δυτικού ιμπεριαλισμού όπως προκύπτει από την αμεσοποιητική πτυχή του ιδίου, σημαίνει μιαν ανισόρροπη δυναμική υπερεπέκτασης και υπαναχωρήσεων ή και παραχωρήσεων σε βολικές περιφερειακές "αντιδραστικές-δωσιλογικές-ημιφεουδαλικές" ελίτ και έτσι δημιουργούνται τρομαχτικά προβλήματα τα οποία ενισχύονται ακόμα περισσότερο από τις εργαλειοποιήσεις αυτών των τοπικών ελίτ στο παιχνίδι των ενδο-ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
Ενώ όμως μέχρι και πρόσφατα αυτές οι ελίτ ήταν εργαλειοποιήσιμες από τους διάφορους δυτικούς ιμπεριαλιστές στους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, έχουν τελικά αποκτήσει μιαν δική τους δυναμική, η οποία όμως δεν τις ωθεί σε μιαν πραγματική ενδογενή πρόοδο ή αστική ολοκλήρωση αλλά απ' ευθείας στον όποιο ιδιότυπο φασισμό τους.
Αυτός ο ιδιότυπος φασισμός δεν παίρνει μόνον τα ηνία της περιφερειακής χώρας αλλά σηκώνει και παγκόσμιο ανάστημα.
Έτσι λ.χ οι Τούρκοι εθνοκράτες και ο ηθικά απαίδευτος επηρμένος και πειθήνιος στην πλειονότητα λαός "τους", ή κάποιοι παρόμοιοι με κελεμπίες και γενειάδες βουτηγμένες στο αίμα στον "Αραβικό κόσμο", από την θέση του εργαλειοποιήσιμου παρία, ο οποίος όμως έπαιρνε και κάποια μαθήματα ανθρώπινης προόδου, έχουν αυτομετατεθεί στην θέση του υποψηφίου διδασκάλου και εκπολιτιστή μάλιστα.
Οι δυτικοί ακόμα γελάνε με τους πρώην μαθητές τους εθνοκράτες της περιφέρειας, τους έχουν ακόμα ανίκανους να ορθώσουν το ανάστημά τους, αλλά οι πρώην μαθητές και παρίες το έχουν σηκώσει το ανάστημα και είναι συνολικά όντως ένα θρίλερ ένα γκροτέσκο ένα πράμα, πράγμα το οποίο το αντιλαμβάνονται πρώτες όχι οι δυτικές ελίτ αλλά οι άτυχες ειλικρινώς-φιλοδυτικές ελίτ στις πρώην περιφέρειες (συνήθως αφελείς ή γλοιώδεις διανοούμενοι) αλλά και οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις των δυτικών χωρών όταν έρχονται σε επαφή με τις (δασκαλεμένες από τους νέους διδασκάλους) κατώτερες κοινωνικές τάξεις των "νέων χωρών"..









Ιωάννης Τζανάκος

Will Iraq's Sinjar become new base for PKK?



In its quest to become part of the Mosul operation, the Turkish government has been warning that the predominantly Shiite volunteer Popular Mobilization Units will ethnically cleanse Sunnis from Mosul and its environs. 
But since that argument has not yielded the desired results of being able to intervene in Iraq, Ankara is now using the argument that the Kurdistan Workers Party (PKK) has turned Sinjar into a base. 
By declaring that “Sinjar is on the way to becoming a new Qandil, we cannot allow that,” Turkish President Recep Tayyip Erdogan has made Turkey’s position clear.

Turkey’s Chief of General Staff Hulusi Akar warned US Chairman of the Joint Chiefs of Staff Joseph Dunford of Turkey’s potential intervention during their Nov. 6 meeting in Ankara. 
According to a senior official who spoke to daily Hurriyet, Dunford said Turkey is justified to intervene in such a situation that concerns its national security.
This unidentified official explained Turkey’s position, which is to prevent the PKK from taking control of Sinjar and turning it into a logistics base that will provide access between Syria and Iraq. 
The question is whether the historical center of Yazidis in Sinjar is truly becoming a new base for the PKK, like Mount Qandil, and are Kurds really taking over control of the town?
The PKK presence in Sinjar did not begin on Aug. 3, 2014, when the Islamic State (IS) occupied the area. In fact, the PKK have been with the Yazidis for at least 20 years
After the occupation of the region by the United States in 2003, the Kurdistan Regional Government (KRG) attempted to annex Sinjar to Kurdistan by increasing the size of peshmerga forces, while the PKK intensified its efforts to expand its sphere of influence. 
About 8,000 peshmerga forces withdrew from the area without challenging IS in 2014, but the PKK’s armed wing, the People's Defense Forces (HPG), began fighting to open a corridor from the Sinjar Mountains, while Rojava’s People's Protection Units (YPG) began doing the same from the Syrian side. 
These moves boosted the PKK’s popularity among the Yazidis, while the KRG leadership under Massoud Barzani and peshmerga forces affiliated with the Kurdistan Democratic Party (KDP) suffered serious blows to their prestige when they were accused of abandoning the Yazidis to the murderous IS.
Later, to recoup its lost prestige and prevent expansion of the PKK, peshmerga forces became more aggressive. 
Although Barzani's government was able to obtain the backing of some notable Yazidi families and religious leaders, it couldn’t keep up with the PKK's popularity.
With the assistance of the HPG, Yazidis formed their own self-defense with the Sinjar Resistance Units (YBS) and the Sinjar Women's Units (YJS). 
The Sinjar Constituent Assembly was formed to handle civilian and political affairs. 
This assembly was successful in organizing their diaspora extensions and establishing relations with many international actors.
Also under PKK guidance, an academy named after legendary Kurdish fighter Dewrese Evdi was inaugurated, modeled after the PKK’s Mahsum Korkmaz Academy, which operated in the Bekaa Valley, Lebanon. 
The academy teaches political and social subjects. Most of the instructors are Yazidis who had once served with the Iraqi army under Saddam Hussein or worked with peshmerga forces.
Barzani's administration was considerably perturbed by the emergence of military and political alternatives beyond the KDP. His government tried to get the upper hand in the Sinjar area with its peshmerga forces — which included 4,000 Yazidis — and also set up a Yazidi women’s military force. 
But the perceptible increase in religious rhetoric and hate speech against the Yazidis is a cause for serious concern. 
The Yazidis more and more think that their future can be best assured not with Erbil, but with the central government in Baghdad.
When the central government recognized the YBS and the YJS as legitimate forces and started paying salaries to some of them during preparations for the Mosul operation, Erbil’s uneasiness grew. 
But Baghdad’s financial input was not adequate to start with. Journalist Seyit Evran of Sinjar told Al-Monitor that although Baghdad had promised to pay salaries to 1,000 people, it sent funds only for 500. 
This money was shared among 2,500 people serving in the YBS and the YJS, and even that was discontinued after three months. Local sources say the funding stopped after Baghdad and Erbil reached an agreement on participation of peshmerga forces in the Mosul operation.
After liberating the center of Sinjar together with the peshmerga forces, the YBS and the YJS continued fighting IS in villages. 
So far, the Yazidis haven’t taken part in operations against Mosul and Tal Afar, saying they are awaiting the call of the Baghdad government. 
Nevertheless, Yazidi forces see themselves as an integral part of the Mosul operation. 
After all, administratively, Sinjar is attached to the Mosul governorate.
Divided Sinjar
The future of Sinjar continues to be the core of tension between the PKK and the KDP, and Yazidi settlements appear to be divided militarily and politically between these competing forces. Peshmerga forces and organizations following the PKK line are jointly controlling the center of Sinjar, and the HPG has headquarters both at the Sinjar Mountains and in the town of Sinjar. HPG militants wear their own uniforms, and in villages like Sinune and Hanesor — whose populations reach 30,000 — the YBS and the YJS appear to be in control. 
There is a dual administration, as both sides appointed their own district governors. Both parties operate their own checkpoints, and the YBS is stronger at Hanesor, where they control the district governorate and security offices. 
Rabia at the Syrian border is under joint control of the YBS and peshmerga forces, where both maintain checkpoints and mostly watch each other.
Autonomy and international protection wanted
Sociologist Azad Baris, the chairman of the Yazidi Cultural Foundation, said after all the massacres they suffered under IS, the Yazidis are seeking strong guarantees that, in their opinion, can be provided by setting up an autonomous region with its own self-defense units and ensuring international protection to the region. 
Many Yazidis are afraid to return to their homes from camps they live in, because they still fear recurrence of massacres. 
Baris told Al-Monitor, “Because of the squabbling among the Kurds, Sinjar’s future is uncertain. 
They don’t want Yazidis to decide the fate of Sinjar. They don’t take the fears and demands of the people seriously. Everyone wants to create his own Yazidi. In the process, Jalal Talabani’s Patriotic Union of Kurdistan is lagging behind as the PKK and the KDP struggle [to dominate] Sinjar. Yazidis in peshmerga forces say after they get rid of IS, they may opt for autonomy. 
But people are sympathizing more and more to the PKK line. 
Many diaspora Yazidis also think they will be safer with the PKK. There are many who say their lives and properties will be protected by the KDP. 
True, they don’t trust the KDP, but they [are] also worried about what they see as communist propaganda by the PKK.”
Baris doesn’t agree that Sinjar is about to become a second Qandil. He said, “This analogy is not accurate. First of all, geographic and topographic conditions are different. 
You cannot make Sinjar a guerrilla base. 
On one flank you have flat ground and desert; on the other flanks there is a bare mountain. 
It may allow the Yazidis an adequate defense, but it can’t be a guerrilla base like the Qandil Mountains. 
Such claims are exaggerated and politically motivated. Yes, there is a PKK ideological presence, but what we want is to organize the Yazidis and provide them with means of defending themselves against a new massacre. 
 The PKK doesn’t need a second Qandil. The PKK has been in Sinjar since 1993.”
Yazidi journalist Eyup Burc, who shares the views of Baris, told Al-Monitor, “This allegation that Sinjar is becoming a second Qandil is a Turkish propaganda invention. 
The KDP manipulates some of its Yazidi friends to say the same things. 
Politically and militarily, the PKK deserves to have more say in Sinjar. 
The KDP is uncomfortable knowing the PKK gets the credit for opening a lifeline against IS for the Yazidis. 
The KDP is reminded of its treason of leaving the Yazidis to the mercy of IS. 
I think there will be some kind of international protection of Sinjar. Nobody will hand over Sinjar to the PKK, but the PKK will always remain as a major element in the region. 
The PKK cannot give up Sinjar, because Sinjar is the gateway to western and southern Kurdistan. 
The PKK has always been in the world of the Yazidis. 
I see the solution as an internationally protected Yazidi area that will enable the Yazidis to return to their homes.”
Evran said, “Wherever it goes, the PKK installs a culture of resistance. 
This is what Turkey is afraid of. 
After the HPG entered the picture at Sinjar Mountains on Aug. 3, this culture has been flourishing. Especially the youth and women are joining self-defense forces. 
The PKK has no need to create another Qandil here.”
Although Sinjar topographically may not be conducive to guerrilla operations, with the turbulences of recent times, the PKK has been able to become more visible and effective in a crescent from Hanekin on the Iranian border to central Iraq’s Mosul and Kirkuk. When you look at it from inside Iraq, it doesn’t look all that easy for Turkey to reverse such a flexible and dynamic process just by massing tanks at the Silopi border.

Cigerxwin Ποιος είμαι εγώ, ρωτάτε; / Ehmede Khani Το πρόβλημά μας..

sipan50

του Cigerxwin ("Η Ματωμένη Καρδιά"),ψευδώνυμο του Sheikmous Hasan

 

Ποιος είμαι εγώ, ρωτάτε;
Ο Κούρδος του Κουρδιστάν,
ένα ζωντανό ηφαίστειο,
φωτιά και δυναμίτης
στο πρόσωπο του εχθρού.
Όταν έξαλλος,
τραντάζω τα βουνά,
οι σπίθες της οργής μου
είναι θάνατος για τους εχθρούς μου.
Ποιος είμαι εγώ;






who am I, you ask ?

The kurd of Kurdistan,

a lively volcano,

fire and dynamite

in the face of enemy.

When furious,

I shake the mountains,

the sparks of my anger

are death to my foes.

Who am I ?

Μεταφορά από Ποιητικά Παλαίσματα

Cigerxwin ("The bleeding heart"), is a pseudonym for Sheikmous Hasan. He came from north Kurdistan and was mainly known as a poet. He made a great impact on Kurdish poetry through his work. He produced books on Kurdish history, literary history , Kurdish grammar and also a dictionary. He was born in 1901 or 1903 in the Kurdish village of Hesar close to city the of Mardin within the then Ottoman Empire. In 1925 he fled to Syria, in 1958 to Iraq and in 1970s to Lebanon. In 1979 he again fled from oppression to Sweden aged 76. Here he was able to publish several collections of poetry that no publisher in the Middle East had wanted to publish, due to the infected Kurdish question. Cigerxwin has often been called the father of Kurdish literature. He died in Sweden in 1984.
 Who am I?

who am I, you ask ?
The kurd of Kurdistan,
a lively volcano,
fire and dynamite
in the face of enemy.
When furious,
I shake the mountains,
the sparks of my anger
are death to my foes.
Who am I ?

I am in the east,
forts and castles
towns and hamlets,
rouks and boulders,
What irony, what a shameful day !
A slave I am now for blood suckers
Yet I saved the Middle East
from the Romans and the crusaders.
Who am I ?

Ask the Near East,
Ask the Middle East,
villages and towns,
plains and deserts.
They were once all mine
when by war and knowledge
I defeated rivals
to become crowned over an empire
stretching to the borders of India.
Who am I ?

I am the proud Kurd,
the enemies' enemy,
the friend of peace-loving ones.
I am of noble race,
not wild as they claim.
My mighty ancestors
were free people.
Like them I want to be free
and that is why I fight
for the enemy won't leave in peace
and I don't want to be forever oppressed.
Who am I ?

I shall free my land
from the tyrants;
from the crrupt Shah and Mollas,
from the Turkish juntas

so we may live free
like other nations,
so my gardens and meadows
are mine again;
So I can join the struggle
for the good of mankind.
Who am I ?

It was I who defeated
Richard the Lionheart
My own blood I shed
to defend these regions.
A thorn I was in my enemies' side;
in my shadow lived the Arabs, Turks and Persian;
many a king held my horse's head.
Yes I am the warrior,
I am Saladin,
the King of Egypt, Syria and Israel.
Who am I ?

I am Ardashir,
I am Noshi Rawan.
In the acient days
rivals feared my caesars
regretted my animosity.
I knew no fright;
in love with adventure;
from India to Greece
they paid me tribute.
Who am I ?

Yes, I am the Kurd,
the Kurd of Kurdistan
who is poor and oppressed today.
My castles and forts
are now demolished;
my name and my fame'
swindled by my assailants,
those who set germs into my body
to paralize my existence
making a nameless soul of me;
a nation with no friends.
Who am I?

I am the one who despite it all
remains the unyielding Kurd;
still formidable to the enemy.
The smell of dynamite is again in my nostrils
and in my heart the strong desire to erupt.
I am the fighting valiant of mountains
who is not in love with death
but for the sake of life and freedom
he sacrifices himself
so that the land of his ancestors,
the invincible Medes;
his beloved Kurdistan , may become unchained.
Who am I?

One of my ancestors was the Blacksmith Kawa
who slayed Dahak, the notorious tyrant
to break off chains from Kurdish shoulders
and save many heads from the sword and death.
The day his vicious reign ended
was called NEWROZ, the New Day.
When Newroz comes winter departs
taking with it the dark harsh times
to make place for light and warmth.
This is the time, as Zoroaster says,
the evil spirit Ahriman is defeated
at the hand of Ormazd, the god of wisdom and light.
Who am I?

I am the maker of Newroz;
again I shall become my own master,
the ruler of my land
so I may enjoy the fruits of my orchards,
relish the sacred wines of my vineyards
and put an end to a dark era
by seeking salvation in knowledge and science;
I shall make another new day
and breathe the pure air of the liberty.
Who am I?

I am Kordokh, the good old Khaldew;
I am Mitan; Nayri and Sobar;
the son of Lo Lo; Kardok and Kodi;
I am the Mede, the Gosh, Hori and Gudi;
I am the Kurmanc, Kelhor; Lor and Gor;
yes, I have always been and remain the Kurd.
Despite centuries of suppression
in a country by force divided.
Who am I?

I am the son of Lor, Kelhor and Kurmanc
who have lost crown and reign
to become powerless,
betrayed in the name of religion
to carry rosaries in their hands
duped by the rulers,
deprived of might and wealth,
fighting each other, divided and torn
while my oppressed Kurdistan,
my wretched Kurdistan
remains prossessed.
Who am I?

The son of the Kurdish nation
awaken from deep sleep,
marching forward,
proud as a lion
wanting the whole world to know;
I shall struggle and continue the path to freedom;
I shall learn from great men,
Like Marx and Lenin.
I make a vow to my ancestors,
to Salar, Shergo and Deysem,
that this of mine will remain vigorous, unyielding, stronger than death.
Let it be kown;
I announce with no fear;
Liberty is my goal;
I shall advance in this path.
Who am I ?

I am not blood thirsty;
no, I adore peace.
Noble were my ancestors;
sincere are my leaders,
We don't ask for war but demand equality
but our enemies are the ones who betray and lie.
Friendship I seek and offer my hands
to all friendy nations.
Long live Kurdistan;
death to the oppressor!!!


Translation: Shahin Baker.





Kurdish Poet Xani
Ehmede Khani, the greatest Kurdish poet ever, lived between 1650-1707, in Cizire, a town that lies in the province of Mardin. Ehmede Xani, the author of "Mem and Zin", the great Kurdish love story is considered to be the epogee of Kurdish literture. Ehmede Xani's work is a clear evidence of the reality of the Kurdish literature since the tenth century. Xani, back in the 1600's saw and wrote the Kurdish situation. In his work Kurdish patriotism and Kurdish reality are incredibly powerful. When people of the region were in the midst of religious conflicts and identified themselves as Christians or Mohammedan (moslems) instead of their ethnic origins, Xani's thesis for an independent Kurdistan was all too advanced. The remarkable fact is that Xani lived before the rise of modern nationalism.

 



Our Trouble
Bartender! For the love of God, please
Pour some wine into the crystal glass
Let the glass with the wine show the world
Let there appear whatever it is that we wish
Let the events ahead of us come to light
Let us know if the future holds promise for us
Look! Our misfortune has reached its zenith,
Has it started to come down do you think?
Or will it remain so,
Until come upon us the end of time?
Is it possible, I wonder, that for us, too
A star will emerge out of the firmament?
Let the luck be on our side for once,
Let our lady luck wake up for change.
Let there emerge from within us, too,
One to shoulder the earth
Let there be a king of our own, too.
Let his sword attest to our might
Let it be known the power of our pen,
Let there be an answer to our trouble
Let there be an demand for our knowledge.
If we had an exalted leader,
A do-gooder wanting a poem
Our bullion, too, would be stamped
It wouldn't be so unwanted and suspect.
However pure and clean they may be,
Value is added to gold and silver with a stamp
If we had a king,
If God saw him deserving of a crown
If a throne was appointed to him,
Our luck would turn around.
If he, too, was provided with a crown
Of course, for us too there would be respect.
He would feel sorry for us orphans,
He would set us free from bondage to the cravens.
They would not be vicorious over us these Turks
Ours would not turn into ghost towns,
We wouldn't become fugitives, dispossessed, wretched,
We wouldn't bow our heads in defeat to the Turks, the Tadjiks
But God made it so from time memorial
He made the Turks and the Persians attack us.
Although it is disgraceful to be their subjects,
This disgrace belongs to the persons of repute
This is a matter of honor for the Chiefs, the leaders
What can the troubadours and the dispossessed do?
Who ever took the mighty sword in his hand,
Established in a manly manner a state for himself.
Becuase the world is like a prize bride,
Its fate, too, is determined by the mighty sword
But its dowry [2], trousseau, jewels and wedding presents
Are goodness, generosity, kindness and forgiveness.

I asked the world, "What is your dowry?"
"Benevolence", it said to me.
In short, "with the sword and goodness,
the world submits and bows its head to man".
I am confused by God's wisdom:
In this world of States
Why have the Kurds remained Stateless, dispossessed,
What for have they all become fugitives, condemned?
They have conquered the spring of fame with sword
They have subjugated the land of benevolence
Every one of their chiefs is of Hatem's generosity
And of Rostem's [3] bravery is every one of their men
Look! From Arbia to Georgia
It is all but Kurdish lands like a fortress
Like a great wall the Kurds stand between the Turks and the Persians
Here and there are all the Kurds occupying all four corners
Both sides make the Kurdish clans
Targets of their poison-tipped arrows
As if the Kurds hold the key to crossing the borders
Each clan is as strong as a great wall
However rough and stromy they get
These Turkish ocean and Persian sea
It is the Kurds who are splattered with blood
And like a rampart separates the two.
Generosity, benevolence, bravery,
Chivalry, guardianship and valor
All are credited to the Kurdish clans
The fame of their sword and their benevolence is farflung
To the same extent they cherish freedom and independence,
They hate submission and obligations.
It is the spirit of independence and exalted bevevolence
That has become the obstacle to shouldering the burden of obligation
Always without unity it is because of this
Divided and pitched against one another they stand
If we had unity amongst ourselves,
If we all together obeyed one another
The Turks, the Arabs and the Persians
Would all together be in our servitude
Then we would perfect the art of government and religion
Then we would acquire all the wisdom and command nature
Wheat would be separarated from the chaff then,
Would come forth the real achievers then.
[2]Kurdistan, dowry is what the bridegroom pays his bride's hand.
[3]Hatem and Rostem are legendary figures renowed for their generosity and bravery.
Translation: Shahin Baker and Bawermend



Φραξιονιστικές παρατηρήσεις επ΄αφορμή του διορισμού του καθάρματος ΜΗΛΙΟΣ..




Διορίστηκε και ο Μηλιός. Η αγάπη για το ευρώ σε κάνει μνημονιακό.

Ο πρώην υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ που είχε παραιτηθεί καταγγέλοντας ότι το κόμμα δεν διαπραγματεύθηκε βάσει του προγράμματός του διαδέχεται τον Β. Θεοδωρόπουλο. Βέβαια ακόμα και που διαφωνούσε ήταν οπαδός του ευρώ ή καλύτερα απέκλειε το εθνικό νόμισμα!

Kανείς δεν χάνεται τελικά! Πρόεδρος στο Φεστιβάλ Αθηνών, μετά από απόφαση της υπουργού Πολιτισμού Λυδίας Κονιόρδου  ορίσθηκε ο Γιάννης Μηλιός! Ο πρώην υπεύθυνος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας του ΕΜΠ, είχε κατηγορήσει τον ΣΥΡΙΖΑ και ούτε λίγο  ούτε πολύ τον ίδιο τον πρωθυπουργό ότι δεν διαπραγματεύτηκε ποτέ βάσει του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ. "Είναι επομένως άτοπη η διαπίστωση ότι δεν υπήρχε εναλλακτική πέρα από τη συνθηκολόγηση", είχε γράψει στο facebook τον περασμένο Ιανουάριο. Ο κ.Μηλιός διαδέχεται τον σκηνοθέτη Βαγγέλη Θεοδωρόπουλο, ο οποίος είχε τεθεί επικεφαλής του Φεστιβάλ, μετά την επεισοδιακή αποχώρηση του Γιαν Φαμπρ. 

Ειδικότερα, η ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού, έχει ως εξής: 


Με απόφαση της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού,  Λυδίας Κονιόρδου ορίζεται το νέο Διοικητικό Συμβούλιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. 

Το νέο Δ.Σ. του Φεστιβάλ ορίζεται ως εξής:

Πρόεδρος:  Μηλιός Γιάννης, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, ΕΜΠ

Αντιπρόεδρος: Σταυριανός Πέτρος , Δικηγόρος

Μέλη:  Κουρουπός Γιώργος, συνθέτης

Λαμπρινουδάκης Βασίλης, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας, ΕΚΠΑ

             Γιαννοπούλου Έφη, μεταφράστρια- Κριτικός

Φωστέρη Μάρθα, Κοινωνιολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια Ιδρυτικό μέλος ΚΕΘΕΑ  

Ερηνάκης Νίκος, Οικονομολόγος, Δρ Πολιτικής Φιλοσοφίας και Φιλοσοφίας  της Τέχνης

Η ίδια ανακοίνωση, μετον υπότιτλο «Σκεπτικό της απόφασης», αναφέρει: 

Η γνωστή ρήξη μεταξύ του Διοικητικού Συμβουλίου του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου και του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του είχε οδηγήσει τον θεσμό σε αδράνεια και ουσιαστικά, σε αδιέξοδο. 
Η απόφαση ορισμού νέου διοικητικού συμβουλίου ήταν αναγκαία ώστε να διασφαλιστεί η ομαλή, σταθερή και εύρυθμη λειτουργία του Φεστιβάλ προς όφελος όλων. 



Φραξιονιστικές παρατηρήσεις
Ιωάννης Τζανάκος
Το φοβερόν είναι ότι αυτό το κάθαρμα, το εκτόπλασμα ΜΗΛΙΟΣ, είχε το θράσος μετά την αποχώρησή του και καλά από τον Σύριζα, να κάνει εκτός της χαλαρής "κριτικής" του (στον Συριζα) και αναφορά στο ΚΚΕ για το πόσο το ένα και το άλλο "δογματικό" και αρχαϊκό είναι, αλλά και σε όλη την άλλη "απαρχαιωμένη" αριστερά.
Το άρθρο του στο άθλιο περιοδικό του, το ιστορικά μοναδικό για τον ευρωγενιτσαρισμό του από παλαιά, είχε αυτό το "κριτικό" περιεχόμενο και είχε αναδημοσιευθεί, που αλλού; μα φυσικά στο γνωστό Red NoteBook! ως απαύγασμα βέβαια της "ανανεωτικής" μεθόδου κριτικής..
Τι έχουν να πούνε τώρα οι κριτές εκ των αριστερών και καλά για τον διορισμό του εκλεκτού τους καθάρματος;
Τσίπα και ντροπή δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ σε αυτό τον βόθρο της "ανανεωτικής αριστεράς", τώρα θα ανακαλυφθεί;
Μα τι ζητάμε και μεις;
Οι άνθρωποι έχουν πιάσει όλα τα πόστα του αστικού ιδεολογικού μηχανισμού ήδη από την εποχή που ήταν στο 4-5% τώρα θα κωλώσουν;;
Μα τι λέμε και μείς;
Ο Τάσος Κωστόπουλος; Καθηγητάκος του Παντείου, έλεος ρε καθίκια, που νομίζετε ότι ζείτε;
Τρίμμης Ψαρράς, μεγαλοσυντάκτες και παρασκηνιακοί χαφιέδες του Τσίπρα, διασπορείς συκοφαντιών ψευδών, διαχρονικοί αληταράδες κανονικοί, με διείσδυση στην "άκρα αριστερά" των Εξαρχείων κ.λπ
Σε χωριό είμαστε, δεν το έχετε ακόμα καταλάβει ότι έχετε ξεφτιλιστεί σε όλα τα επίπεδα;
Πάμε παρακάτω:
Αυτός ο λιπαρός ψευδοαναρχικός που έχει σταθερή επαγγελματική και ιδεολογική σχέση με το "Κόκκινο" και τον Σύριζα;
Ο Γ.Ανδρουλιδάκης. 
Τι γίνεται εκεί στα Εξάρχεια; καλή είναι η ανοχή σας στα βύσματα και τους γλύφτες του Συριζα; δεν ιδρώνει το αυτί σας; σας βολεύει να υπάρχει και ένας "αναρχικός" των αριστερών σαλονιών και των ρουφιανοκυκλωμάτων του Σύριζα; καλά είναι; άντε ρέ άχρηστοι..
Πάμε πιο βαθιά, στο ΚΚΕ, το οποίο βέβαια είναι πολύ πιο συμπαθές από όλα αυτά τα τσόλια.
Τι έγινε ρε "μπρεζνιεφικό απολίθωμα";;
Νιώθεις καλά που αποβάλατε τον "ρωσόφιλο" (που δεν είναι ο άνθρωπος) κάνοντας παρεάκι με τους χοτζικούς; ξέρεις εσύ, αλλά να σου πω, το κόμπλεξ έχει και όρια, αλλά δεν φταίς εσύ, το κόμμα σου φταίει που σε κρατάει να παίζεις αυτόν και καλά τον εξωκομματικό ρόλο. 
Εμένα ξέρεις δεν με νοιάζει, είμαι εκτός, ούτε με τον πρώην φίλο σας έχω κολλεγιά, αν και τον εκτιμώ περισσότερο από εσάς, ούτε συμφωνώ μαζί του, έκανε λάθη, αλλά σεις; τι τρολορόλο παίζετε ρε μάγκες; φραξιονισμό ακόμα και με τα ψευδο"σταλινικά" Εξάρχεια κάνετε αν κάποιος έχει ένα κεφάλι ύψος παραπάνω από εσάς;; μέχρι εκεί έφτασε η κατάντια σας. Το είπαμε, δεν έχω σχέση με κανέναν σας, ούτε ιδεολογική ούτε οργανωτική, αλλά σεις είστε φύρα αδερφάκι μου, και είστε και χαζοί. 
Την "συνέλαβα" την συνωμοσιούλα σας, όντας και γω ψευδο"συμμετέχων".
Είπαμε, σοκολάαατες μου..
Αν κάποιος είναι "φιλοσιωνιστής" γίνεται πιο έξυπνος, τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή..







Ιωάννης Τζανάκος

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..