Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Ηθική και "ασύμμετρος πόλεμος".


Άλλο ένα αποτέλεσμα τής (μερικής) επικράτησης του μοντέλου τού "ασύμμετρου πολέμου" σαν τρόπου συγκρότησης τόσο του στενού όσο και του ευρύτερου πολεμολογικού καθορισμού του ανθρωπικού συγκρουσιακού φαινομένου είναι η καταστρατήγηση ενός μέχρι πρότινος θεωρούμενου ως αυτονόητου ηθικού υποσυστήματος κατά την διενέργεια των συγκρούσεων.
Ας πούμε πως αυτό το ηθικό υποσύστημα θα μπορούσε να ορισθεί ότι κείται στον τόπο τής ευθύτητας κατά την σύγκρουση.
Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε εδώ κάτι το σημαντικό που έχει παρερμηνευθεί:
Το γεγονός ότι ο πόλεμος και η σύγκρουση επιτελούνται χωρίς σαφή όρια μεταξύ των ηθικών και κυνικών μορφών τους, το γεγονός πως πόλεμος και σύγκρουση δεν γίνεται χωρίς κάποια πανουργία και μορφή εξαπάτησης του αντιπάλου, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει ηθική στον πόλεμο, και μάλιστα ηθική και κατά την έκταση τής κατά τα φαινόμενα επιτρεπόμενης εξαπάτησης του αντιπάλου ή της διατήρησης μιας ταυτοτικής ασάφειας.
Το γεγονός πως οι "αδύναμοι" του πολέμου είναι υποχρεωμένοι να εξασκούν αναγκαστικά και εκ τής θέσεώς τους τον παράδοξο πόλεμο και την τεχνική της εξαπάτησης, δεν σημαίνει πως και εδώ δεν υπάρχουν ηθικά όρια.
Έχουμε φτάσει στο σημείο της ανατροπής κάθε σταθερότητας αναφοράς και κάθε σχετικής σταθερότητας στις συμμαχίες και τις αλληλοεργαλειοποιήσεις μεταξύ των αντιπάλων και των πρόσκαιρων ή μόνιμων συμμάχων τους, και θα ήταν ανόητο να μην δούμε πως δεν υπάρχει επιστροφή από την καταστροφή (και) αυτής τής σταθερότητας.
Όμως αυτό το αναπόφευκτον ή σχετικά αναγκαίον έχει το "κόστος" του και κελεύει σε μιαν νέα οριοθέτηση, έναν νέο κώδικα ακόμα και στις πολεμικές συγκρούσεις που είναι ούτως ή άλλως προβληματικά προσδιορισμένες όσον αφορά στην  συγκρότηση τέτοιων κωδίκων.
Θα ήταν δυνατόν να κατανοήσουμε το μέγεθος και την ένταση του προβλήματος αν βλέπαμε πως το ζήτημα αυτό περικλείει ένα ευρύτερο πεδίο συγκρούσεων που δεν χαρακτηρίζονται από την πιθανή στενή πολεμική ή ένοπλη πολεμική μορφή τους.





Ιωάννης Τζανάκος 

Vahid Taaj Tarighat Ensemble Bani Adam

Οι "ασύμμετρες" επιθέσεις και η "Δύση"..



Η γενίκευση του μοντέλου του "ασύμμετρου πολέμου" είναι κατανοητή αν εντάξουμε αυτόν τον στενό πολεμολογικό προσδιορισμό σε μιαν ευρύτερη ασυμμετρική μορφή αντιπαράθεσης.
Αν δεν υπάρχει επιστροφή σε ούτως ειπείν ευθείες μορφές αντιπαράθεσης, όπου αυτές θα κυριαρχούσαν στους τρόπους αντιπαράθεσης αν και θα παρέμενε βέβαια και η ασύμμετρη υπομορφή αντιπαράθεσης ως υπομορφή και μόνον, τότε πρέπει να προετοιμαζόμαστε για επίταση της παράνοιας, της καχυποψίας και άλλων συγχυτικών φαινομένων στην ατομική και κοινωνική συνείδηση.

Υπάρχει μια παρανοϊκή κατηγορία εναντίον της "Δύσης", ότι μόνον μέσω αντιπροσώπων και εργαλειοποιήσεων αδυναμότερων πρόσκαιρων ή μονιμότερων συμμάχων (της) "κάνει τη δουλειά της", αλλά αν και παρανοϊκή περιέχει έναν βαθμό αλήθειας.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έφτασε στο σημείο καταγγέλλοντας τον ρατσισμό να χτίζει δια αντιπροσώπων "φράγματα" για τους πρόσφυγες πολέμων για τους οποίους έχει και η ίδια άμεση ευθύνη, πάλι όμως δια αντιπροσώπων.
Όταν λοιπόν κατηγορείται και η "Ευρώπη" και γενικότερα η "Δύση" με παρανοϊκό τρόπο αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε στοιχείο αυτής τής κατηγορίας είναι ανύπαρκτον ή ένα ψεύδος.
Κάποια στιγμή το ψεύδος αποκαλύπτεται, όσο και να αργήσει, και τότε δεν υπάρχει κανένας τρόπος να αφοπλιστεί η παράνοια "αισθανόμενοι" οι φορείς της μια μορφή νοητικής δικαίωσης.
Όταν λοιπόν οι δυτικοί, πολίτες και ιθύνοντες, διαμαρτύρονται για τις ασύμμετρες επιθέσεις ενάντια στα συμφέροντα και την ζωή τους, έχουν ένα σημαντικό δίκιο στον βαθμό που αναφέρονται στην ωμότητα, την τρέλα, την απανθρωπιά των "ασύμμετρων" εχθρών τους, μόνον που δεν λένε, ίσως ούτε καν στον εαυτό τους, ότι αυτοί οι "ασύμμετροι" εχθροί είναι παρά την εμφανή απανθρωπιά τους λιγότερο "ασύμμετροι" από ό,τι είναι η "Δύση" συνολικά.
Η "Δύση", συν η Ρωσία την οποία θεωρώ και αυτή κομμάτι της, είναι η αποθέωση της "ασυμμετρίας" κατά την ικανοποίηση και άσκηση των ειδικών συμφερόντων της, ήδη από την "αφηρημένη" ιστορική "αρχή" της έως σήμερα που ενώ έχει και αυτή, αν όχι μόνον αυτή, ευθύνη λόγου χάριν στο Ιράκ για τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων, κάνει πως δεν ξέρει πιά τίποτα για το έγκλημα.
Καιρός είναι οι πολίτες και οι εργαζόμενοι στον δυτικό κόσμο να αναλογιστούν πως δεν ζούνε ανεύθυνοι σε αυτό τον κόσμο για ό,τι έχουν πράξει οι ηγεσίες τους, και να αφήσουν τις δικαιολογίες όλοι τους (κοινωνική βάση και εργαζόμενοι/πολίτες) πάνω στην βάση τής όντως υπαρκτής αθλιότητας των φονταμενταλιστών δολοφόνων και ψυχοπαρανοϊκών.
Ο πόλεμος στη Συρία συνεχίζεται, δεν υπάρχει στην ουσία Συρία, το Ιράκ είναι ένα μετά βίας ελεγχόμενο χάος, όπου τέλος πάντων κυριαρχεί η κυβέρνηση ή οι Κούρδοι, γιατί αλλού κυριαρχούν ακόμα τα ζόμπι του ISIS, και όλα αυτά είναι συνδημιουργία των δυτικών κοινωνιών και αρχουσών ελίτ τους, χωρίς αυτό να αθωώνει τις "τοπικές" κοινωνίες και ελίτ που έχουν καταστραφεί.
Δημιουργούνται με απόλυτα προβλεπόμενο τρόπο μεταναστευτικά προσφυγικά ρεύματα, και παράλληλα (χωρίς σύνδεση με την προσφυγιά όμως) δημιουργείται σε μια όχι και τόσο μικρή μειοψηφία αλλά μειοψηφία των λαών και των ανθρώπων αυτών των κοινωνιών που υποφέρουν μια πρόθεση σπασίματος της δυτικής σύμβασης ή τής δυτικής εμμεσότητας.
Πάνω σε αυτή την μειοψηφία στηρίζεται μια ακόμα μικρότερη μειοψηφία μιλιταντιστών σεκταριστών, συνήθως σουνιτικής προέλευσης, η οποία όμως είναι ικανή πλέον να καθορίζει κατά καιρούς την ατζέντα της "ασφάλειας" ενόσω η "Δύση" συνεχίζει  παράλληλα και την δική της εργαλειακή πολιτική απέναντι στις ενδομουσουλμανικές αντικρουόμενες ομάδες.
Και μετά, όταν πραγματοποιείται άλλη μια τυφλή επίθεση, όλες οι δυτικές ελίτ έκπληκτες τάχαμου ομιλούν πάλι για αξίες και ιδανικά κ.λπ, κομίζοντας άλλη μια φορά στον υπόλοιπο κόσμο αυτό ακριβώς που θα τον εξόργιζε και τον εξοργίζει ακόμα κι αν δεν είναι σε καμία προετοιμασία ή διάθεση να στηρίξει τους παρανοϊκούς μιλιταντιστές.





Ιωάννης Τζανάκος

Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017

οι νέοι και οι παλιοί κομουνιστές - Αέναη κίνηση





 
Αποτέλεσμα εικόνας
δεν είμαι πια κομουνιστής, μάλλον δεν είμαι πλέον τίποτα για την ακρίβεια, δηλαδή δεν ξέρω τι είμαι γιατί απλούστατα ξέρω τι δεν είμαι.
Αλλά δεν βρίσκομαι εδώ γι αυτό
Βρίσκομαι εδώ για να σας μιλήσω για τότες που εγνώρισα για πρώτη φορά στη ζωή μου τους κομουνιστές, παλιούς και νέους. Παλιοί ήταν οι μεγαλύτεροι στην ηλικία, στην συντριπτικοί τους πλειοψηφία εγγεγραμμένοι στο κομουνιστικό κόμμα, εργάτες επίσης πάρα μα πάρα πολλοί, όλοι πρώην παρτιζάνοι είχαν κάνει την αντίσταση και είχαν κρύψει τα όπλα διάσπαρτα σε διάφορα μέρη, πολλοί μικροαστοί επίσης, διανοούμενοι και άλλοι τέτοιοι πολλοί.
Οι καινούργιοι κομουνιστές ήταν όλοι νεαροί. 
Δεν είχαν ζήσει την αντίσταση, δεν είχαν υποστεί την πλύση εγκεφάλου της κομματικής προπαγάνδας, ήταν τέκνα της εσωτερικής μετανάστευσης που είχε επιβληθεί από την φτώχεια που επικρατούσε στον Ιταλικό νότο [ξέχασα να σας πω πως πολιτικοποιήθηκα στην Ιταλία όπου και βρέθηκα το μακρινό ’73 για να σπουδάσω] και βρέθηκαν να εργάζονται στις φάμπρικες του ιταλικού βορά ως ανειδίκευτο προσωπικό.
Σας τα λέω όσο πιο επιγραμματικά μπορώ για να μην σας ζαλίσω το έρωτα με τα πολλά λόγια. 
Μέχρι τώρα λοιπόν έχουμε ήδη αντιληφθεί τον πρώτο διαχωρισμό. Νέοι ανειδίκευτοι εναντίον μεγαλύτερων στην ηλικία ειδικευμένων. 
Χάσμα γενεών συν χάσμα στις απολαβές. 
Έχουμε ένα 2-0 καθαρό από τα αποδυτήρια. Προχωράμε.
Εμείς ήμασταν φοιτητές. Κάναμε παρέα με τους πάντες. 
Πολλοί ανάμεσα μας ήταν παιδιά που αναγκάζονταν να εργάζονται περιστασιακά, ότι μπορείς να φανταστείς έκαναν, και στα εργοστάσια παρτ τάιμ  για να συμπληρώνουν το πενιχρό έμβασμα που έρχονταν απ’ τους γονείς τους. 
Το πρώτο που μας έλεγαν λοιπόν για την εργατική τους εμπειρία σε σχέση με τους παλαιότερους ήταν το εξοργιστικό εκείνο πως: »αυτοί αγαπούσαν το εργοστάσιο όπου δούλευαν και τις μηχανές που τους καταπίεζαν διαρκώς με τα χρονοδιαγράμματα, ενώ εμείς τα φτύναμε όλη μέρα αυτά τα παλιομηχανήματα που μας πίνανε το αίμα»! 
Όταν λοιπόν άρχισαν τα πρώτα σαμποτάζ, οι άγριες απεργίες, η αμφισβήτηση των επίσημων συνδικαλιστικών οργανώσεων και η αυτοοργάνωση  των εργατών, οι εσωτερικές πορείες στα εργοστάσια, παλιοί και νέοι βρέθηκαν αντιμέτωποι. 
Γιατί οι μεν συνέχιζαν να διεκδικούν καλύτερες συνθήκες εργασίας ενώ οι δε ήταν πλέον ενάντια στην ίδια την συνθήκη της εργασίας, αμφισβητούσαν την ίδια την εργασία υπό αυτές τις επικρατούσες συνθήκες της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης του εργάτη από το αφεντικό του, υπό την διαρκή επιτήρηση του επιστάτη.
Και να ήταν μονάχα αυτό. 
Δεν έφτανε που οι παλιοί κομουνιστές είχαν αποδεχτεί την οικονομική συνθήκη της εκμετάλλευσης της εργατικής τους δύναμης ικανότητας και αξίας από τους καπιταλιστές, τώρα ήθελαν να συνεργαστούν και στην κυβέρνηση με τους αστούς, αυτούς τους μπουρζουάδες που ήταν υπεύθυνοι χιλιάδων εγκλημάτων ενάντια στον κόσμο της εργασίας και όχι μόνο. 
Και δεν χρειάζονταν να πάμε πολλά χρόνια πίσω, παρά μόνο δυο τρία, στο όχι μακρινό ’69, τότε που οι μυστικές υπηρεσίες σε συνεργασία με τους φασίστες, σε αυτήν που ονομάστηκε περίοδος της στρατηγικής της έντασης δολοφονούσαν δεκάδες σε Ρώμη και Μιλάνο την ώρα που οι μπάτσοι εκπαραθυρώνουν αναρχικούς. 
Τι κομουνιστές τέλος πάντων ήταν αυτοί βρε παιδιά;
Αριστοκράτες στη δουλειά, συνεργάτες με τους επιστάτες στα εργοστάσια, λίγο αργότερα καταδότες στην αστυνομία των αγωνιστών και των μαχητών στα εργοστάσια και στις πλατείες, στα δικαστήρια και στις δημόσιες υπηρεσίες. 
Κανονικοί χαφιέδες. Απίστευτοι! 
Στην κρατική πολιτική γενικότερα, στην αρχή δειλά δειλά κάνουν πλάτες στην δεξιά, ολοένα και περισσότερο, μέχρι που με την ανοχή τους δεξιές κυβερνήσεις δένουν και ράβουν και ξηλώνουν  και κάνουν ότι θέλουν και καταδικάζουν σε θάνατο έναν άνθρωπο, σίγουρα όχι αθώα περιστέρα, με το έτσι θέλω απλά για να κάνουν το κέφι των ψευτο κομουνιστών της πλάκας που σήμερα όχι μόνο δεν υπάρχουν αλλά τους έχει καταδικάσει με όλες τις μπάντες η ίδια η ιστορία. 
Δεν λέω ότι εμείς φερθήκαμε έξυπνα. 
Στρατιωτικοποιήσαμε υπερβολικά τα πράγματα, [όχι πως δεν χρειάζονταν, όχι τόσο στο υψηλό επίπεδο- εκεί έφτανε και περίσσευε, σε χαμηλό έπρεπε να εξαπλωθεί ακόμη περισσότερο  το αντάρτικο στις πόλεις ] , στην πορεία χάσαμε την μπάλα.
Και μας έπνιξε η  ιστορία μέσα στα μπουντρούμια της »δημοκρατίας» ή μας εξαφάνισε στις εξορίες . 
Λέω απλά πως αν αυτοί έσκυβαν για λίγο επάνω μας ν’ ακούσουν κάτι τις, και ν’ αφουγκραστούν το καινούργιο που άφριζε από μέσα μας  και έρχονταν με δύναμη απ’ την ανατολή με τα νοήματα του, τις ανατροπές που επιζητούσε, τις βουτιές προς το μέλλον, και την ορμή, την ζωντάνια του νεαρού της ηλικίας μας, τότε ναι, σήμερα τα πράγματα, ίσως, μάλλον, θα ήταν πολύ καλύτερα, σήμερα.
Κι έτσι λοιπόν στο όνομα της συνεργασίας των τάξεων, [ που με απλά λόγια σημαίνει: εσείς δουλεύετε εμείς να κερδίζουμε, κι όλο γρηγορότερα]
και ανεμίζοντας τις μπαντιέρες της συνεργασίας όλων των δυνάμεων του »δημοκρατικού» τόξου,  [που σημαίνει στα πόστα κλειδιά εμείς, εσείς στην βιτρίνα], φασιστών συμπεριλαμβανομένων, ‘σοσιαλιστές’ και ‘κομουνιστές’ όλων των αποχρώσεων, σε όλη την Ευρώπη, ακολουθώντας τα διδάγματα του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, με προεξάρχοντα τον Φρανσουά Μιτεράν και κάτι άλλα γερόντια με περίεργα ονόματα όπως Παπανδρέου, Σοάρες,  Καρίγιο κλπ έπνιξαν ότι ωραιότερο ελεύθερο και αυθεντικά αυτόνομο εξέφραζαν κινήματα νεανικά που ποθούσαν μια κοινωνία διαφορετική όπου ο άνθρωπος δεν θα καταπατούσε άνθρωπο περιβάλλον φύση ζωντανά, και το κέρδος θα έμπαινε σε δεύτερη μοίρα, για να εξαλειφθεί σιγά σιγά. 
Ο καταναλωτισμός θα υποχωρούσε και στο κέντρο της ύπαρξης θα έρχονταν επιτέλους η ζωντανή αφιλοκερδής δημιουργία για την δημιουργία. 
Γιατί την ζωή φανταζόμασταν σαν δημιουργία και όχι σαν αυτό που σήμερα μοιάζει με κάτι εξωπραγματικό, ένας αγώνας ταχύτητας για ένα βραβείο που κατά βάθος δεν θέλει κανένας, μοιάζει κατάρα, μόνον κάποιοι ελάχιστοι που ζουν εις βάρος των απείρως περισσοτέρων, ζέχνει δηλητήριο.
Αφού κατάφεραν λοιπόν να απαλλαγούν λίγο νωρίτερα στην Πορτογαλία από εκείνο το υπέροχο κίνημα των γαρυφάλλων  που με αρχηγό τον ταγματάρχη Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο έριξε τον δικτάτορα Σαλαζάρ, απαλλάχθηκαν και στην Ιταλία από ένα εξίσου πανέμορφο κίνημα που εδώ κράτησε δέκα με δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, ξεκίνησε με το θερμό φθινόπωρο του ’69 και τους μαζικούς εργατικούς αγώνες και συνέχισε με τον παρατεταμένο μάη που έφερε η θερμή άνοιξη της εργατικής αυτονομίας και του ανταρτοπόλεμου που τελείωσε στα μέσα της δεκαετίας του ογδόντα
εγώ τότε ήμουν νέος, σήμερα είμαι παλιός, περιμένω ένας νέος κάτι να μου γράψει, κάτι να μου πει, θα έχει κάτι να μου πει, κάτι να ψιθυρίσει στο αυτί μου αν θέλει

Elijah J M | ايليا ج مغناير / Trump avenges Iran’s victory in Syria and Iraq … and Rohani responds



Trump avenges Iran’s victory in Syria and Iraq … and Rohani responds




Washington’s position on Tehran divides the European-American camp
Trump puts the nuclear agreement in the balance and turns Rohani into a “hawk”
Published here:  via



By Elijah J. Magnier: @ejmalrai

The United States has not been able to swallow the Islamic Republic of Iran’s victory, prevailing on the Syrian and Iraqi arenas where the war is shortly going to end- sooner rather than later. On these military stages, today, there is no longer any horizon for extremist groups, witness the defeat of “Islamic State” (ISIS) its territory shrinking to less than a quarter of what it was in 2014. Moreover, Al-Qaeda in Syria (Nusra or Hay’at Tahrir al-Sham) is preparing itself for limited options in Idlib: either its fate is to dissolve itself, bow to absolute Turkish control- or fight to the death.
No one is talking about the departure of Syrian President Bashar al-Asad or the regime change in Syria anymore; all players (in the region, as well as the EU and the US) have bowed to the almost total Russian domination of the Levant and the victory of the Iraqi government over ISIS. The “project” of splitting Mesopotamia ended in the bin of history: even the Kurds in Kurdistan are seriously thinking of postponing or freezing the “referendum on independence”, expected on September 25. If not, Erbil knows already it is alone in this wrongly-timed project.
Thus, with the victory of the governments of Baghdad and Damascus, Russia and Iran’s allies; with the defeat of the Daeshi-Takfiri project; with the growing capabilities and expertise of Hezbollah in Syria and on more than one front in the Middle East (Iraq and Yemen)- Iran comes out a clear winner: its financial investment in Syria was huge, mainly to support the military campaign and the Syrian Army and institutions. Tehran can therefore no longer be ignored in any negotiation talks – the entire map of the Middle East bears testimony.
However, despite the US occupation of a geographical location in the Syrian northeast (al-Hasaka and Raqqah provinces) and the absence of a strategic horizon for this military presence along with the Syrian Kurdish forces and a few local tribes, this result is a considerable downgrade for America and its allies in the Middle East who invested massively in order to topple the Syrian government.
It therefore became necessary to turn the tables and to discredit Iran by implementing more sanctions, by attacking the nuclear deal – including Washington’s allies on the old European continent – and by accusing Tehran of “breaking the spirit of the nuclear agreement” so as to “justify” the imposition of further economic sanctions under various headings and excuses- these are expected to increase in the coming months.
However, Europe will not accept this, nor stand idly by, especially as its economy, which is under serious pressure, would suffer significantly from new sanctions on Iran. Europe sees thirsty Iranian markets (especially for oil products, aviation, technology, petrochemicals, cars and other industrial projects) which promise great hopes of boosting the EU economy. France, Britain and Germany have signed the nuclear agreement and are satisfactorily monitoring and controlling the Iranian commitment. Europe doesn’t see any reason for further US sanctions, aiming directly or indirectly at blowing up the agreement, by imposing financial and banking sanctions that restrain Iran’s economic and foreign banking cooperation.
This prompted President Hassan Rohani, known to lead the Iranian “doves” (less radical) and facing the Iranian hardliners for years, to defend his deal with the US, to threaten to halt the deal, and to restart military nuclear activity within “hours” if the agreement loses its spirit, and the economic and financial gains that came with it. Trump succeeded where Ayatollah Ali Khamenei’s spiritual leader’s camp failed, turning Iranian President Rohani into a hawk in relation to the US. Today, Rohani bows to Sayed Ali Khamenei’s static caution and complete lack of confidence, and gives him credit to what he has always said: “Never trust any American administration”.
Sayed Ali Khameini told his visitors (away from the media and privately) that “the United States is dishonest, wants to take without giving or exchanging: if you give it one finger it will ask for the full hand, and if you accept to deliver the hand, it will request an arm, and if you agree then the US would want the entire body, and if you follow its demands to the end, it will turn on you because it is not trustworthy and will never be”.
However, President Rohani managed to convince Sayed Ali Khamenei to try again, following the US letter sent through Oman during Ahmadinejad’s presidency stating that the American administration was serious in seeking to negotiate a nuclear deal. Khaminei allowed the first contacts then but they were interrupted, only to reappear during the Obama administration on condition that no other dossier will be discussed but the nuclear one. What President Barack Obama called a “historic agreement” was harshly attacked by President Donald Trump during his electoral campaign and immediately after he took office as US president.
Nevertheless, there is a clear division between the US and the European positions towards the nuclear deal with Iran. This conflict stems from two principles:
Firstly, Europe adopts a policy of law without illegal circumvention. The European countries signed the nuclear deal after it was reassured that Iran would reduce its production, follow the deal to the letter and receive the UN inspection team’s reports following the repetitive visits to all sites indicated by the deal. Thus, it does not like the American manipulation aimed at evoking the “spirit of agreement” without any concrete evidence or specific explanation. However the CIA is not far from fabricating evidence for the US Congress by next October, the date of the second batch of sanctions against Iran. Conceiving a file similar to the one of “weapons of mass destruction” in Iraq to justify his invasion would be enough for Trump as an excuse to blow up the agreement in order to impose additional sanctions on Iran.
Secondly, Europe is aware that the main reason for Trump’s harsh position on the nuclear agreement is related to finance and security. Financially, the US administration does not want to release the Iranian assets: if they do Tehran will spend its monies on non-American companies (but on European, Russian and Asian). Trump is fighting Europe on future Iranian contracts, and the European continent is aware of the US moves and intentions. The US President also uses Iran to blackmail the Middle Eastern countries (mainly Saudi Arabia and Bahrein) to force them to spend money on him on the basis that it stands in the front row against “their sworn enemy”: Iran.
On the security issue, the US President wants to defend Israel and protect its interests by imposing sanctions on Iran, which has become strong on Israel’s borders in Syria and in Lebanon through its allies (Hezbollah and the newly created Syrian resistance groups). Therefore, this “Iranian victory” cannot be celebrated by Tehran without US sanctions that brings it back to the diplomatic-economic confrontation and denigrates its celebration in Syria. Europe refuses to be part of Trump’s game because it is hurting European interests, especially as Iran did not violate the nuclear agreement, and that the ballistic program has never been part of the nuclear agreement with the five permanent members of the United Nations plus one (Germany).
Official sources told me that “Tehran would not violate the agreement unless the American sanctions reach a dangerous level, at which point the agreement loses its reasons, substance and benefit”. But the Iranian withdrawal has become an option and the threat of President Rohani is not a manoeuvre but a serious warning, especially as the team surrounding Trump are globally hostile to Iran and capable of convincing the amateurish US President of anything.
Rohani’s statement sets out “new rules of engagement” and joins the European position that the United States’ decisions have violated borders and do not take into account the interests of all those who agreed and signed the nuclear deal. Europe itself considers that the US hostility toward Tehran is though predictable and that Trump’s sanctions against 18 individuals and entities are grossly violating the agreement.
It is clear that Iran has disturbed the “Club of Space States” by sending a satellite into the space and tested cross-continental missiles. However, these Iranian measures are defensive because they have not attacked countries in the Middle East since the declaration of the Islamic Republic in 1979 despite Middle Eastern armament budgets that exceeded tens of billions of dollars under the “Iranian threat” triggered by the Americans among their Arab and Gulf allies. Tehran has announced the $ 500 million Revolutionary Guard budget for the missile program as a message to the world that it is not weak and that attacking it directly would cost everyone losses that the Arab world and America can better live without.
It is clear that what the United Nations considered one of its most important historical achievements is close to become clinically dead in the coming months if Trump continues to add sanctions. It is also clear that the nuclear file will be the first nail in the coffin of US-European relations since World War II, because Europe does not want to bear responsibility for the US bill and its unilateral position in violating the agreement that has been respected by everyone except Trump and his administration.
It is natural that America cannot accept its loss in the Levant and Mesopotamia for the benefit of Iran, and inevitable therefore that the US administration will push matters into a gradual deterioration.
Sanctions have not only included Iran but also Moscow, especially its gas line feeding Europe, because the US measures will hit any European company dealing with Russia. The gas line to Europe is one of the reasons why the Kremlin went to war in Syria and intervened in Ukraine because the Russian economy depends on it (70% of the Russian economy). If America implements further sanctions in October, it will strike Russia and Iran, the two allied countries in Syria who Trump’s policy pushed into each other’s arms. Thus, despite the near end of the war in Syria, its consequences are still hitting the world: they will continue to do so for many years to come.

Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Turkish, Iranian brass meet in Ankara / κριτικές επισημάνσεις..



Κριτικές επισημάνσεις (πριν το άρθρο που αναδημοσιεύουμε)
Ιωάννης Τζανάκος



1.
Το τουρκικό και το ιρανικό κράτος δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξεχάσουν τις διαφορές τους και την σύγκρουσή τους στο "πεδίο" του συριακού εμφύλιου, αν είναι να εξοντώνουν τους Κούρδους αυτονομιστές αλλά και κάθε ελεύθερο άνθρωπο κουρδικής ταυτότητας.


2.
Οι Κούρδοι αυτονομιστές και στο Ιράν και στην Τουρκία εκφράζουν πέραν των άλλων ειδικών βλέψεών τους τον αγώνα ενός λαού χωρίς "εθνοκρατική υπόσταση" για τα στοιχειώδη δικαιώματά του. 
Μόνον υπό αυτό το ερμηνευτικό πλαίσιο μπορεί να κριθεί (και) αρνητικά ο εθνοτικός εθνικιστικός σεπαρατισμός τους (αυτονομισμός).
Αν η Τουρκία (το τουρκικό κράτος) και το Ιράν (το ιρανικό κράτος) σέβονταν αυτά τα δικαιώματα δεν θα υπήρχαν Κούρδοι σεπαρατιστές (αυτονομιστές).
Η υπερχρήση θεωριών και αναλύσεων που δια τής έννοιας του (ξένου) ιμπεριαλισμού ή της (καπιταλιστικής) παγκοσμιοποίησης δικαιολογούν και νομιμοποιούν την στάση και την πολιτική ηγεμονικών καταπιεστικών περιφερειακών (καπιταλιστικών) δυνάμεων χαρακτηρίζει ως άθλιους τους χρήστες τους (κκε, "αντιπαγκοσμιοποίηση", "σταλινική αριστερά", "φιλοϊρανική"/"φιλοαραβική" ακροδεξιά και ακροαριστερά κ.λπ).




3.
Η γενική υπεράσπιση της αξίας ή ψευδοαξίας τής απαράβατης εθνοκρατικής κυριαρχίας, άσχετα από το είδος την μορφή και το περιεχόμενό της, σε συνδυασμό μάλιστα με τις "αντι-ιμπεριαλιστικές" αναλύσεις έχει χαντακώσει και χαντακώνει συνέχεια τις αξίες, την θεωρητική επάρκεια, το ήθος, την λογική όποιων πέφτουν σε αυτό τον ιδεολογικό βόθρο.
Αυτό δεν σημαίνει (από την άλλη) δικαιολόγηση και ιδεολογική νομιμοποίηση μιας αφελούς και αριστερίστικης γενικής ακύρωσης της ανάγκης ακόμα και για μιαν ειδική (και όχι γενική-αφηρημένη) δημοκρατική εθνιστική ή (πολυεθνική αλλά) τοπική πολιτική.
Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.
Έχετε πέσει σε όλους τους γκρεμούς και σε όλα τα ρέματα.
Σας έχω σιχαθεί όλους.


4.
Οι θεωρίες περί επικείμενης διάλυσης ή διαμελισμού τής Τουρκίας είναι ακριβώς οι θεωρίες της ΜΙΤ και των σκοτεινότερων εθνικιστικών  κύκλων της χώρας αυτής, αλλά στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας τις ίδιες θεωρίες συμμερίζονται από βλακεία ή ιδεολογικό ψυχωτικό πάθος (αλλά από "αντίθετη" σκοπιά) και οι εθνικιστές ανόητοι φαντασιόπληκτοι και οι αριστεριστές ανόητοι που φαντασιώνονται "αντίστροφα" πως οι προαναφερθέντες ελληναράδες εθνικιστές εκφράζουν κάποια σοβαρή και υπολογίσιμη ελλαδική εθνοκρατική καπιταλιστική ισχύ (άρα υπάρχει ελληνικός ιμπεριαλισμός, το λύσανε το ιδεολογικό/αναλυτικό τους πρόβλημα οι τύποι).
Συντονισμός αντιστρόφων αντίθετων αλλά ταυτόχρονα ουσιαστικά ομοίων φαντασιώσεων αρρώστων ψυχωτικών ατόμων.
Σε αυτή τη χώρα, των καραγκιόζηδων, ζούμε, ας προσέχαμε.
Οι Κούρδοι αγωνίζονται για να υπάρξουν με καιροσκοπισμούς, ηρωϊσμό, λάθη, αξίες, με ουσιαστική μοναξιά, και αν τους πουλήσουν και οι Αμερικάνοι θα καταστραφούν, και τότε ο κάθε ιρανόπληκτος μπααθόπληκτος ή παλαιστινιόπληκτος ή ο κάθε τουρκόπληκτος θα κάνει  και κριτική από πάνω.
Σε αυτό τον ιδεολογικό κόσμο ζούμε, ας προσέχαμε.





Turkish, Iranian brass meet in Ankara





Chief of General Staff of the Armed Forces of Iran Mohammad Bagheri (R) salutes an honor guard as he is welcomed by Chief of the General Staff of the Turkish Armed Forces Hulusi Akar (L) during his official visit to Ankara, Turkey, Aug. 15, 2017. (photo by STR/AFP/Getty Images)

Turkish, Iranian brass meet in Ankara

Iran’s chief of general staff arrived in Ankara today for a three-day visit heralded by Iran's state news agency as “unprecedented” and by Turkey's Daily Sabah as a "milestone" as the two regional rivals seek to reconcile differences over Syria and Iraq and to discuss shared fears of Kurdish separatism.

Gen. Mohammad Hossein Bagheri, "citing border security and the fight against terror," told Iran’s official news agency, “This trip was necessary for better consultation and cooperation on various military and regional issues.” 
The visit comes ahead of a sixth round of talks between Turkey, Iran and Russia to establish so-called de-escalation zones in Syria. That meeting is planned to be held by the end of August in the Kazakh capital, Astana. 
It also comes a week before US Secretary of Defense James Mattis is slated to travel to Ankara, part of a regional tour. 
Officials involved in its planning told Al-Monitor the trip will include stops in Iraq and Qatar.
Without a doubt, Bagheri’s moves will be closely scrutinized by the Trump administration, which has embraced a markedly bellicose tone against Iran. 
It is already being translated into action in Syria, where US forces have moved against Iranian-backed militias and downed Iranian drones. 
Russia, whose own relations with Tehran are being tested over the latter’s uncompromising stance in Syria, as noted this week by Al-Monitor’s Anton Mardasov, will be interested in the outcome of the general’s parlays in Turkey as well.
Pro-government news outlets in Turkey have cast his visit in a determinedly upbeat light. 
The English-language Daily Sabah claimed, “The two sides are more willing than ever to reach deals in Syria and Iraq.” 
Quoting senior diplomatic sources in Ankara, the newspaper predicted that “firm steps are set to be taken.”
Until recently, such optimism would have been unthinkable. 
The historic rivals were diametrically opposed in the Syrian conflict, with Iran propping up Syrian President Bashar al-Assad with blood and treasure and Turkey backing Sunni rebels bent on toppling him.
But as the United States and Russia seek ways to end the conflict and — as Iran and Turkey see things — cut deals behind their backs, Tehran and Ankara seem eager to project unity.
Even though Qatar is, alongside Turkey, the biggest sponsor of the anti-Assad rebels, the region’s strongest non-Arab states are siding with Qatar in the tiny Gulf emirate’s unresolved spat with Saudi Arabia and the United Arab Emirates.
Turkey and Iran are home to the region’s largest Kurdish populations. 
 Turkey has at least 14 million Kurds, and Iran at least half that many. Both powers are opposed to the Iraqi Kurds’ referendum on independence from Baghdad that is due to be held on Sept. 25 because they fear the potential effects of Iraqi Kurdish independence on their own restive Kurdish populations. 
But Turkey is far more spooked by Kurdish gains in northern Syria overseen by the People’s Protection Units (YPG), which is closely linked to the Kurdistan Workers Party (PKK). 
The latter marked the 33rd anniversary of the launch of its bloody campaign for Kurdish independence, and now for self-rule, in Turkey’s mainly Kurdish southeast region today.
Iran occasionally treats the PKK as a tactical lever against Turkey and the Iraqi Kurds, much in the same way Assad and his father and predecessor have. But in the broader scheme of things, Iran sees the group and other Kurdish-Iranian rebels based in Iraqi Kurdistan as a threat, especially now that the United States is engaging, albeit indirectly, with the PKK via the YPG. (It cannot formally talk with the PKK because the group is on the State Department's list of terror outfits.) 
What if the Donald Trump administration decides to destabilize and overthrow the Iranian regime by fomenting a separatist uprising in its mainly Kurdish provinces? 
Turkey has a similarly paranoid view of the US-YPG partnership. Pro-government newspapers brim with conspiracies of how America wants to dismember Turkey by arming the YPG, which remains the US-led coalition's most effective partner against the Islamic State.
Ankara is keeping up threats to invade Afrin, the mainly Kurdish enclave across its border that is administered by the YPG and its political allies. 
Afrin is cut off from the rest of the contiguous YPG-run territories that are effectively under US protection, and Turkey is determined that it remains so. 
A Western diplomat told Al-Monitor on strict condition of anonymity that “Turkey would be willing to make peace with Assad in a heartbeat” if he would help it crush the YPG. 
Thus Iran, which is bent on keeping Assad in power, scents an opportunity. 
So does Russia, which has been pressing Turkey to take firmer action against al-Qaeda-linked militants who control Idlib and according to YPG officials has been dangling Afrin as a bargaining chip.
Daily Sabah reported that members of Turkey’s national spy agency MIT and the Turkish armed forces met with Iranian and Russian officials in Tehran last month to discuss Afrin. 
Unnamed sources quoted by the newspaper contended that if Turkey could convince the rebels to withdraw from some areas in southern Syria, then “Iran and Russia may keep silent over the handover of Afrin.”

Το αντιπροσφυγικό έγκλημα, έγκλημα κατά τής ανθρωπότητας, στην Μεσόγειο..

 

Σχόλιο 
Ιωάννης Τζανάκος
Η ανάσχεση του μεταναστευτικού/προσφυγικού ρεύματος προς την ευρώπη πραγματοποιείται με έναν και μοναδικό τρόπο:
Την δολοφονία ή άσκηση σωματικής και ψυχικής βίας απέναντι στους κινούμενους ή "σταθεροποιημένους" μετανάστες/πρόσφυγες.
Η διαφορά μεταξύ των αστών δεξιοδημοκρατών (δεξιών, κεντροαριστερών) και αστών "αριστερών" δημοκρατών με τους ακροδεξιούς είναι στο επιθυμούμενο μέγεθος και την ένταση των μεθόδων δολοφονίας και βίας απέναντι στους μετανάστες/πρόσφυγες, χωρίς στην πράξη να υπάρχει διαφωνία μεταξύ τους όσον αφορά στην ουσία της μαζικής εγκληματικής πρακτικής.
Τούς ενώνει η υποκρισία και η απανθρωπιά, κυρίως η υποκρισία, το τελευταίο ειδικά διέπει όλους τους δημοκράτες, χωρίς να πάνε και σε αυτό "πίσω" οι ακροδεξιοί.
Πρέπει να θυμηθούμε τι σήμαινε η συμφωνία της "αριστερής" δημοκρατικής κυβέρνησης της ελλάδας με την ε.ε όσον αφορά στην ανάσχεση του "ρεύματος": ακριβώς αυτό που σημαίνει η συμφωνία της ε.ε με την Λιβύη (μία από τις κυβερνήσεις της Λιβύης). 
Τι λένε; "να τους σκοτώνετε εσείς ή να τους φοβερίσετε εσείς και κυρίως με κάθε τίμημα να τους σταματήσετε ακόμα κι αν αυτό σημαίνει θάνατο".
Αποτροπή δια απειλών θανάτου και βίας ή άμεσης άσκησης βίας και εγκλεισμού προς "παραδειγματισμό" και των άλλων επιθυμούντων να κινηθούν προς ευρώπη.
Όσοι το "θεσμοθέτησαν" αυτό δεν είχαν πρόβλημα να ρητορεύουν ταυτόχρονα κατά του ρατσισμού και να δηλώνουν απογοητευμένοι, όπως ο Γιούνγκερ στο ευρωκοινοβούλιο.
Οι ακροδεξιοί έχουν μιαν πιο απλή λογική:
Ζητάνε άμεσες δολοφονίες, ή εγκατάλειψη των προσφύγων/μεταναστών στον πνιγμό, πράγμα που είναι και αυτό άμεση δολοφονία. Κάνουν "κριτική" στα υπόλοιπα καθάρματα ότι "είναι πράκτορες του Σόρος" ή ότι είναι υποστηρικτές των μ.κ.ο.
Το τελευταίο ισχύει, αλλά οι ακροδεξιοί είναι εναντίον των μ.κ.ο όχι γιατί αυτές εκμεταλλεύονται τους πρόσφυγες/μετανάστες αλλά γιατί δεν τους αφήνουν να τους εξοντώσουν.
Η ακροδεξιά εθνικιστική "κριτική" στις μ.κ.ο είναι λοιπόν και αυτή ένα στοιχείο που αποκαλύπτει εκτός από την καθαρματοσύνη των ακροδεξιών εθνικιστών και την δική τους υποκρισία. 


 

«Η Λιβύη κάνει τη βρώμικη δουλειά για την Ευρώπη» | Πολιτική | DW ...

 

Μετά τις απειλές της λιβυκής ακτοφυλακής, τρεις οργανώσεις αρωγής, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, η Sea Eye και η Save the Children, ανέστειλαν τελικά τις επιχειρήσεις διάσωσης μεταναστών και προσφύγων στη Μεσόγειο.
Προηγουμένως η ακτοφυλακή της Λιβύης είχε προαναγγείλει τη διεύρυνση των χωρικών της υδάτων κατά μερικές δεκάδες ναυτικά μίλια, απειλώντας να αποτρέπει τις επιχειρήσεις διάσωσης οργανώσεων αρωγής ακόμη και με τη χρήση βίας. Ο συνιδρυτής και εκπρόσωπος της γερμανικής Sea Watch Ρούμπεν Νοϊγκεμπάουερ πιστεύει ότι οι απειλές αυτές πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη. «Το διαπιστώσαμε κάθε τόσο. Ως εκ τούτου αναμένουμε τώρα την αντίδραση της γερμανικής κυβέρνησης, του υπουργού Εξωτερικών και τον τερματισμό της συνεργασίας με τη λιβυκή ακτοφυλακή μέχρις ότου η τελευταία αποδείξει ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο και αποσύρει την απειλή της».
«Εάν φύγουμε αφήνουμε θανάσιμο κενό
Από τις αρχές του χρόνου έχουν διασωθεί περίπου 118.000 πρόσφυγες και μετανάστες Από τις αρχές του χρόνου έχουν διασωθεί περίπου 118.000 πρόσφυγες και μετανάστες
Ο ίδιος δεν μπορεί πάντως να κρίνει ακόμη εάν η οργάνωσή του αποσυρθεί οριστικά από τις επιχειρήσεις διάσωσης διότι «εάν φύγουμε θα αφήσουμε ένα θανάσιμο κενό», όπως χαρακτηριστικά λέει.
Οι οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στη Μεσόγειο καταγγέλλουν ότι η αποστολή της λιβυκής ακτοφυλακής δεν περιορίζεται πλέον στο να εμποδίζει την ανεξέλεγκτη δράση των διακινητών και να πραγματοποιεί και να συντονίζει επιχειρήσεις διάσωσης. Όπως επισήμανε προς το ARD η διευθύντρια του ευρωπαϊκού παραρτήματος της Human Rights Watch Λότε Λάιχτ, «η λιβυκή ακτοφυλακή κάνει τη βρώμικη δουλειά για την Ευρώπη αφού κανένα ευρωπαϊκό πλοίο δεν επιτρέπεται να μεταφέρει ανθρώπους σε μέρη όπου τους περιμένουν βασανιστήρια και κακοποιήσεις. Οι Ευρωπαίοι πληρώνουν τη λιβυκή ακτοφυλακή προκειμένου αυτή να κάνει κάτι που τα ευρωπαϊκά πλοία δεν επιτρέπεται να κάνουν βάσει ευρωπαϊκού δικαίου».
Ένα τείχος υψώνεται στη Μεσόγειο
Από τις αρχές του χρόνου περισσότεροι από 2.400 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στον λεγόμενο Μεσογειακό Διάδρομο Από τις αρχές του χρόνου περισσότεροι από 2.400 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στον λεγόμενο Μεσογειακό Διάδρομο
Ο Άξελ Στάιερ, συνιδρυτής της γερμανικής οργάνωσης αρωγής Mission Lifeline, συγκρίνει τη δράση των Λίβυων με την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου: «Για τους ανθρώπους (σσ. πρόσφυγες και μετανάστες) η δράση της ακτοφυλακής ισοδυναμεί με τη στρατικοποίηση του διαδρόμου εξόδου τους. Μπορεί να συγκριθεί με την κατασκευή του Τείχους. Παλαιότερα μπορούσες τουλάχιστον να αποδράσεις. Τώρα ενδέχεται να σε πυροβολήσουν εάν το προσπαθήσεις».
Από τις αρχές του χρόνου περισσότεροι από 2.400 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους στον λεγόμενο Μεσογειακό Διάδρομο μεταξύ Λιβύης και Ιταλίας. Την ίδια ώρα έχουν διασωθεί περίπου 118.000 πρόσφυγες και μετανάστες. Τι θα γίνει όμως εάν σύντομα εκλείψουν οι εθελοντές διασώστες; Η ΕΕ φαίνεται να προετοιμάζεται γι΄ αυτό το ενδεχόμενο αφού μόλις τη Δευτέρα ανακοινώθηκε ότι μελλοντικά θα μπορούσαν να αποσταλούν στην περιοχή περισσότερα ευρωπαϊκά πλοία. Εντούτοις, όπως σημειώνει και ο Ρούμπεν Νοϊγκεμπάουερ, η λύση του προβλήματος δεν έγκειται στις επιχειρήσεις διάσωσης, αλλά στην αναζήτηση και δημιουργία νόμιμων μεταναστευτικών οδών.
Ναστάζια Στράουχλερ / Κώστας Συμεωνίδης

 

Η Λιβύη απαγορεύει στα πλοία των ΜΚΟ να επιχειρούν κοντά στις ...

 

Το λιβυκό Πολεμικό Ναυτικό ανακοίνωσε σήμερα τη δημιουργία μιας περιοχής έρευνας και διάσωσης, στην οποία απαγορεύεται άνευ της έγκρισής του να επιχειρούν ξένα πλοία, ιδίως αυτά που μισθώνουν ΜΚΟ και περιπολούν στα λιβυκά χωρικά ύδατα για να σώζουν μετανάστες.
Η Λιβύη ανακήρυξε «επίσημα» τη δημιουργία «μιας ζώνης έρευνας και διάσωσης», υπογράμμισε κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης Τύπου που παραχώρησε ο ναύαρχος Αμπντελχακίμ Μπουχαλίγια, διοικητής της ναυτικής βάσης της Τρίπολης.
«Κανένα ξένο πλοίο δεν έχει δικαίωμα να εισέρχεται σε αυτήν, εξαιρουμένων περιπτώσεων που αυτό ζητείται ρητά από τις λιβυκές αρχές», πρόσθεσε ο ίδιος.
Eκπρόσωπος του λιβυκού Πολεμικού Ναυτικού, ο ναύαρχος Αγιούμπ Κάσεμ, τόνισε από την πλευρά του ότι η απόφαση αυτή θέτει στο στόχαστρο συγκεκριμένα «τις ΜΚΟ που παριστάνουν ότι θέλουν να διασώζουν παράνομους μετανάστες και διεξάγουν ανθρωπιστικές επιχειρήσεις».
Η λιβυκή ακτοφυλακή έχει καταφερθεί επανειλημμένα εναντίον των πλοίων των ΜΚΟ, τα οποία περιπολούν στα ανοικτά της Λιβύης για να σώζουν μετανάστες. Η ατμόσφαιρα μεταξύ των δύο πλευρών παραμένει τεταμένη.
Δίκτυα διακινητών επωφελούμενα από το χάος που βασιλεύει στη Λιβύη μετά την ανατροπή του καθεστώτος του Μουάμαρ Καντάφι το 2011 μεταφέρουν κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες μετανάστες προς την Ιταλία, απαιτώντας υψηλά ποσά από τον καθένα.
Με το δυναμικό του να έχει υποστεί μεγάλα πλήγματα σε μια διχασμένη και εξασθενημένη χώρα, το λιβυκό ΠΝ δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί την ασφάλεια των θαλάσσιων συνόρων της χώρας και πρόσφατα ζήτησε τη βοήθεια της Ιταλίας.
«Με αυτή την ανακοίνωση θέλουμε να στείλουμε ένα σαφές μήνυμα σε όλους όσοι καταφέρνουν πλήγματα στην εθνική κυριαρχία της Λιβύης και επιδεικνύουν έλλειψη σεβασμού προς την ακτοφυλακή και το Πολεμικό Ναυτικό», ανέφερε ο Κάσεμ. «Πρέπει να σεβαστείτε τη βούλησή μας» και να «παίρνετε άδεια από το λιβυκό κράτος για (να διεξαγάγετε) επιχειρήσεις διάσωσης», επέμεινε ο αξιωματικός απευθυνόμενος στις ΜΚΟ.
Οι ανακοινώσεις αυτές έγιναν από δύο αξιωματικούς που δηλώνουν πίστη στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (ΚΕΕ) υπό τον Φάγεζ αλ Σάρατζ, η οποία είναι μεν αναγνωρισμένη από τη διεθνή κοινότητα αλλά αδυνατεί να εδραιώσει την εξουσία της πέραν της Τρίπολης.
Η κυβέρνηση αυτή είχε ζητήσει τον Ιούλιο τη ναυτική υποστήριξη της Ιταλίας για να μειωθούν οι αναχωρήσεις μεταναστών με πλοία διακινητών από τις λιβυκές ακτές.
ΔΟΜ: Οι ροές μεταναστών στην Ισπανία ίσως υπερβούν αυτές στην Ελλάδα
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΟΜ, 8.183 μετανάστες είχαν αποβιβαστεί στην Ισπανία μέχρι τις 6 Αυγούστου, δηλαδή υπερτριπλάσιοι των περίπου 2.500 που είχαν καταγραφεί την ίδια περίοδο πέρυσι. Στις 6 Αυγούστου, 11.713 είχαν φθάσει δια θαλάσσης στην Ελλάδα
Ο αριθμός των μεταναστών που φθάνουν στην Ισπανία από τη θάλασσα μπορεί να ξεπεράσει φέτος τον αριθμό των αφίξεων στην Ελλάδα, ανακοίνωσε σήμερα ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (ΔΟΜ).
Χθες, δεκάδες μετανάστες αποβιβάσθηκαν ανάμεσα στους τουρίστες σε μια παραλία κοντά στο Κάντιθ, αφού διέπλευσαν το Στενό του Γιβραλτάρ. Σε ένα ερασιτεχνικό βίντεο που αναρτήθηκε στο Ίντερνετ, βλέπει κανείς να κατεβαίνουν γρήγορα από μια φουσκωτή λέμβο βγαίνοντας στην παραλία.
Την ίδια ημέρα, δώδεκα επιπλέον μτανάστες εισήλθαν με τζετ-σκι στα χωρικά ύδατα της ισπανικής Θέουτα στο Μαρόκο, ενώ ένας απ' αυτούς πνίγηκε πριν φθάσει στην παραλία.
«Δεν ακούγαμε να μιλούν πολύ για την Ισπανία, αλλά φέτος αυτό συμβαίνει», δήλωσε στο Γαλλικό Πρακτορείο ο Ζοέλ Μιλμάν, εκπρόσωπος του ΔΟΜ, μιας υπηρεσίας του ΟΗΕ με έδρα τη Γενεύη.
Το μεγάλο μέρος της μεταναστευτικής ροής εξακολουθεί να περνά από την Ιταλία, όμως «η Ισπανία μπορεί να ξεπεράσει εφέτος την Ελλάδα», πρόσθεσε ο ίδιος.
Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΟΜ, 8.183 μετανάστες είχαν αποβιβαστεί στην Ισπανία μέχρι τις 6 Αυγούστου, δηλαδή υπερτριπλάσιοι των περίπου 2.500 που είχαν καταγραφεί την ίδια περίοδο πέρυσι. Στις 6 Αυγούστου, 11.713 είχαν φθάσει δια θαλάσσης στην Ελλάδα.
Από την αρχή του χρόνου, 120 μετανάστες έχασαν τη ζωή τους επιχειρώντας τον διάπλου προς την Ισπανία, έναντι 128 ολόκληρο το 2016, πάντα σύμφωνα με τον διεθνή οργανισμό.
Πολλοί μετανάστες έρχονται από τη Δυτική Αφρική και «ένα μέρος αυτής της ροής περνά από το Μαρόκο» μάλλον, παρά από τη Λιβύη που έχει εγκαταλειφθεί στις πολιτοφυλακές, εξηγεί ο εκπρόσωπος. «Υποθέτουμε πως η οδός κατά μήκος της ακτής για να φθάσουν στο Μαρόκο θεωρείται ασφαλέστερη».

 

Η Refugees International σε μια νέα έκθεση-κόλαφο για την Ελλάδα ...

Η Refugees International σε μια νέα έκθεση-κόλαφο για την Ελλάδα…



Νέα έκθεση κόλαφος για την Ελλάδα στο προσφυγικό, καθώς η Refugees International αναφέρεται σε τρομερές συνθήκες κράτησης για χιλιάδες αιτούντες άσυλο στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου…
Η έκθεση έχει τίτλο «Σαν φυλακή» (Like a Prison) και μεταξύ άλλων αναφέρει ότι οι συνθήκες υπό τις οποίες ζουν οι μετανάστες – πρόσφυγες είναι απελπιστικές, ενώ την ίδια στιγμή η συμφωνία Τουρκίας-ΕΕ για το θέμα δεν έχει προσφέρει τα αναμενόμενα.
Από τη συμφωνία του 2016 μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας για την επαναπροώθηση των μεταναστών και την αποθάρρυνσή τους να κινηθούν προς το ευρωπαϊκό έδαφος, μόλις 1.210 έχουν επιστρέψει, ενώ 12.000 έχουν αφιχθεί μόνο φέτος.
Αλλά έχει μειωθεί ο συνολικός αριθμός ανθρώπων που φτάνει στα τουρκικά παράλια με τη φιλοδοξία να εισέλθει σε τουρκικό έδαφος, μείωση η οποία θα μπορούσε να ερμηνευθεί από το ότι οι υποψήφιοι ενημερώνονται για την τύχη όσων το έχουν ήδη αποτολμήσει.
Στην έκθεση επαναλαμβάνονται οι αναφορές για βαρύτατα ψυχολογικά τραύματα που υφίσταται ο πληθυσμός των προσφύγων – μεταναστών, γενικά για καταστροφικές επιπτώσεις στη σωματική και ψυχική υγεία των ανθρώπων.

Χρήσιμες (ίσως) κοινοτοπίες για την κατανόηση τής καταστροφής.


Ο "πόλεμος φθοράς" είναι ίσως μια από τις μη μεταφορικές πολεμολογικές εκφράσεις που ρίχνει το νοηματικό της βέλος σε μιαν μεγαλύτερη απόσταση από τον ουσιαστικό και οντολογικό αλλά και κάπως στενά τεχνικό όρο του "ασύμμετρου πολέμου".
Εγγύς νοηματικά βρίσκονται οι καταστάσεις: α) τής ίδιας τής αναπόφευκτης φθοράς ως μιας αντικειμενικής οντικής συνιστώσας ανεξάρτητα από τις προσπάθειες τής φθειρόμενης ομάδας και β) τής φθοράς μιας ομάδας που είναι αποτέλεσμα "εσωτερικών" κοινωνικών και κοινωνικών-υποκειμενικών αιτίων (ακόμα και με την μορφή της οικολογικής καταστροφής) ή ενεργοποιητών φθοράς από μιαν άλλη ομάδα (εδώ κάπου βρίσκεται ο "ασύμμετρος πόλεμος").
Ο συνδυασμός όλων αυτών ή η παρουσία ενός από τους συντελεστές αυτούς παράγει καταστροφικά αποτελέσματα.
Για να σταθμίσουμε τι ακριβώς συμβαίνει πρέπει να έχουμε όλα τα στοιχεία, αρκεί βέβαια να ψάξουμε όλα τα στοιχεία και όλα τα ενδεχόμενα συνδυασμού των ή μοναδιαίας ενεργοποίησής τους.



Ιωάννης Τζανάκος

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Miraz Erbane Topluluğu: Dı Bê / Hubyar Semahı / Dem Alî yo

Tired Beat of Life - ضربان خسته تکرار

Avaye Khial by: Ostad Navid Afghah " آوای خیال، استاد نوید افقه "

Gudea


                                                       Statue of Prince Gudea, Neo Sumerian Period, C. 2130 b. c.

                 Prince Gudea, Neo Sumerian Period, C. 2130 b. c.

Σάββατο, 12 Αυγούστου 2017

گریه کن - امیرکبیر - استاد شهرام ناظری .

How could I know? RUMI



How could I know? 
This desire, 
Would drive me so insane; 
Turn my heart into an inferno; 
Flood my eyes with a deluge; 


How could I know? 
A torrent 
Would carry me so sudden 
And Throw me like a ship 
Amidst an ocean of blood 
And strike that ship with a wave 
That would break every plank 
And each plank would fall In divergent spins


A leviathan would then raise its head 
And drink all the water 
And such endless ocean 
Would turn dry like a desert 


When these changes came to pass 
Neither ocean remained nor desert 
And I know not why 
For this uncertain is drowned in the absolute 


Questions are abound 
Yet I know none 
For I drank in this sea, a morsel 
From the opiate of silence 


RUMI

Ο "εθνομηδενισμός" ως οξυγόνο [1]

Robespierre - Daniele Sepe

daniele sepe - napoli centrale

AḤMAD-E ḴĀNI / MEM-Ê ALAN




         

Love and Existence: Analytical Study of Ahmadi Khnai's Tragedy of ...

                                                 Σχετική εικόνα

AḤMAD-E ḴĀNI – Encyclopaedia Iranica

 
AḤMAD-E ḴĀNI (1061-1119/1650-1707), a distinguished Kurdish poet, mystic, scholar, and intellectual who is regarded by some as the founder of Kurdish nationalism. He was born in the region of Hakāri, now in Turkish Kurdistan. He studied in traditional religious schools and in order to further his education traveled in different areas in Kurdistan. He may also have traveled to Syria and Egypt. There is considerable evidence e.g., in his epic Mam u Zin, to suggest that he lived a long time in Jazira, then the capital of the Kurdish principality Botān (Rasul, p. 30). The main works attributed to Ḵāni are: ʿAqidā imān (The article of faith), Nubārā Bečukān (The first fruits for children) and Mam u Zin (Mam and Zin). These works were studied in traditional Kurdish schools from the time of Ḵāni up to the 1930s. ʿAqidā Imān (Le Coq, pp. 33-39) is a long poem that consists of 73 distichs in which Ḵāni explains the foundations of Islam in Kurdish. Nubārā Bečukān is an Arabo-Kurdish vocabulary written in verse that Ḵani finished in 1094/1683. It is the first dictionary ever written in Kurdish. Nubārā Bečukān contains about 950 Arabic words with their meanings in Kurdish (Le Coq, pp. 1-33). The third and the most important of Ḵani’s works is his Mam u Zin, the national epic of the Kurds, that has been frequently published and translated into southern Kurdish (Hažār), Arabic (Al-Buṭi), Russian (Rudenko) and Turkish (Bozarslan). The epic of Mam u Zin is the best-known Kurdish literary work in and outside Kurdistan. If Malāye Jaziri (1570-1640) laid the foundations of Kurdish classical literature with his poems and his classical Diwān (Hartmann), Ḵāni, by writing Mam u Zin, made an important contribution to Kurdish written literature, which came to be regarded by some as the first expression of Kurdish nationalism. Ḵāni adapted the folkloric story of Mam and Zin, also known as Mame Ālān (Zāzā), as the basis of his epic and recomposed it in the framework of a classical Oriental epic. He gave full vent to his learning and his philosophical, mystical and political thoughts. Mam u Zin is the story of a pure and divine love between a young Kurdish man, Mam, and a Kurdish princess, Zin, that ends with the tragic death of the two lovers.
Ḵāni wrote the work of 2655 lines in northern Kurmānji dialect of Kurdish in 1105/1694, as a maṯnavi in the meter. The introductory parts are devoted to praising God and the prophet Moḥammad. In contrast to many classical Oriental epics, Ḵāni did not devote a special chapter to praising the rulers of his time. In three chapters of the introductory parts, usually classed the Dibāča, Ḵāni expressed his political views about Kurdish nationalism. He explained the subjugation of the Kurds (Akrād, Kurmānj) and the direct occupation of their country by the Turks and the Ṣafavids. Ḵāni explained the oppression of the Kurds and the occupation of Kurdistan that resulted in the absence of an independent Kurdish state governed by a Kurdish king. Such a monarchy would have liberated Kurdistan and extracted the Kurds from the hands of the vile (Rudenko, p. 32). Mam u Zin is an important source for understanding the different aspects of the Kurdish society in the 16th and 17th centuries. The political thoughts of Aḥmad-e Ḵāni are an expression of Kurdish nationalism in its preliminary form. Many Kurdish poets followed Ḵāni in praising the Kurds’ struggle for freedom and liberation. The most prominent among them was Ḥāji Qader-e Koyi (1824-1897). Ḵāni spent the last years of his life teaching in Bāyazid, where he died in 1119/1707.

Bibliography:
M.E. Bozarslan, Mem û Zin (with Turkish translation), 2nd ed. Istanbul, 1975.
M.S.R. Al-Buṭi, Mamō Zin (Arabic translation), 4th ed. Damascus, 1977.
Hažār, Mam u Zīnī Ḵāni, Baghdad, 1960. M. Hartmann, Das Kurdische Diwan des Schêch Ahmad, Berlin, 1904.
A. von Le Coq, Kurdische Texte, Berlin, 1903.
ʿE. M. Rasul, Aḥmad-ī Ḵāni, Baghdad, 1979.
M.B. Rudenko, Mam ī Zīn (with Russian translation), Moscow, 1962.
A.Sajjādi, Mežūy adabī Kurdī, Baghdad, 1952.

F. Shakely, Kurdish nationalism in Mem û Zîn, Uppsala, 1983.
N. Zaza, Memê Alan, Damascus, 1957.



Search terms:
 احمد خانی ahmad kani ahmad khaani ahmad khani
 ahmad khany ahmad khaany    
(F. Shakely)




MEM-Ê ALAN – Encyclopaedia Iranica

MEM-Ê ALAN

 
MEM-Ê ALAN (Kurdish romance), probably the best-known Kurdish tale, and the one most often regarded as representative of Kurdish verbal art generally. 
Versions of the tale were reproduced in most of the early works on Kurdish oral literature (see Pryn and Socin, 1890; Von le Coq, 1903; Mann, 1909; and Makas, 1926). 
It has now been shown (Chyet, 1991b, pp. 27-28) that, in its popular form, the romance is particularly closely associated with Kurmanji-speaking areas (although a Mokri version from Mahābād was reproduced by Oscar Mann). 
However, a written version of the tale by Aḥmad Ḵāni (d. 1770, see AḤMAD-E ḴĀNI), entitled Mem û Zin, became the most famous work in classical Kurdish literature, which apparently also led to a wide appreciation of the popular tale throughout the Kurdish-speaking lands. Neo-Aramaic and Armenian versions of the work have been collected (Chyet, 1991b, p. 27), and Aḥmad Ḵāni’s literary work has been translated into Sorani Kurdish (Hažār, 1960).
In popular performance, the romance is usually told in a mixture of prose and poetry (conte-fable), a popular type of performance in Kurdistan and neighboring lands (see Chyet, 1991b, p. 27-28). Various oikotypes, or groups of variants specific to region versions, have been shown to exist (Chyet, 1991a, passim). 
The core of the tale of Mem and Zin is a story of star-crossed lovers, which serves as a foil for a range of miracles, adventure stories, and other tales which vary in different oikotypes and, to a lesser degree, in each individual performance.
The male protagonist of the tale is Mem. 
He is the heir to the ‘City of the West,’ which belongs to three brothers who remained childless until the Prophet Khidr (Ḵeżr) helped one of them to have a child. 
A horse of miraculous properties (Bor, or Bozê Rewan) is often said to have been given to Mem when he was still very young. 
The heroine is Zin, the daughter of the governor of Jazira Botân (the region of modern Cizre in Turkey), which is far away from the City of the West. 
It is then told that, one day, fairies (pari) realize that a boy and a girl exist who are more beautiful than anyone else on the earth. 
They want to see the two together, and by means of magic they take Zin to Mem’s bedroom while she is asleep. 
When the two protagonists wake up and each discovers the presence of the other, they cannot agree in whose room they are. 
When this question is settled, they talk, exchange rings, and chastely go back to sleep. 
Zin is taken back to her own home in her sleep. 
On waking, both protagonists think they dreamt the encounter, but the rings prove that it was real. 
They discover that they have fallen in love. 
Zin, who is engaged to be married to another man, becomes sick with love, but she is powerless to do anything. Mem prevails upon his parents to let him go to Jazire Botân to look for Zin. 
Before reaching the city, he has various adventures, which he survives with the help of Khidr.
Mem’s antagonists throughout story are Bako, a male figure sometimes said to be a sorcerer, and a female accomplice (his daughter or sister). 
In most versions of the tale, when Mem arrives in Jazira Botân, he is forced by custom to accept the hospitality of Chako, the man to whom Zin is engaged, and his two brothers, one of whom is the brave and noble Qaratâjdin. 
As the purpose of his visit becomes clear, his status as a guest of his rival’s family leads to much soul-searching on both sides, since various aspects of the central concept of honor come into play: as hosts, the family is obliged to do everything in their power for their guest (who is prevented by custom from simply going away), while as a fiancé, Chako is honor-bound to defend his engagement. Eventually Mem is poisoned by Bako, and Zin dies seven days after him. 
They are laid in one grave together, but a rose bush grows between them, and its roots separate them even after death. 
This fundamental storyline allows the storyteller (degbêj) to address a range of romantic, adventurous, and moral topics.
The protagonists are often assumed to represent Kurdish cultural ideals but, as Chyet (1991a, p. 81) has remarked, Mem is portrayed as a beautiful, highly sensitive youth without most of the typical features of the warrior-hero. 
Zin’s active and more or less public commitment to the man she loves in the latter part of the tale also runs counter to the cultural norms accepted in Kurdistan. It would seem, therefore, that the figures of Mem and Zin represent idealized alternatives to the harsh realities of Kurdish life, rather than exemplary heroes to be emulated by ordinary Kurds.

Bibliography:
M. E. Bozarslan, Mem û Zîn, 2nd ed. Istanbul, 1975.
C. and O. Celîl (Dzhalil Dzhalilov and Ordukhan Dzhalilov), Zargotina K’urda (Kurdskiǐ fol’klor), 2 vols., Moscow, 1978.
M. Chyet, “‘And a thornbush sprang between them.’ Studies on Mem û Zîn: A Kurdish Romance,” unpubl. Ph.D. diss., Univ. of California, Berkeley, 1991a.
Idem, “A Version of the Kurdish romance Mem û Zîn: with English Translation and Commentary,” in Corolla Iranica: Papers in honour of Prof. Dr. David Neil MacKenzie, ed. R. E. Emmerick and D. Weber, Frankfurt, 1991b, pp. 27-38.
A. von Le Coq, Kurdische Texte, Berlin, 1903.
E. Ev’dal, “Məm y Zine,” in Folklora Kyrmança, Yerevan, 1936, pp. 293-301.
Ha’âṝ, Mam u Zînî Kòanî, Baghdad, 1960.
R. Lescot (ed. and tr.), Mamê Alan, Epopée kurde, Paris, 1999.
O. Mann, Kurdische und Persische Forschungen IV.II.1-2:Die Mundart der Mukri-Kurden, 2 vols., Berlin, 1906-9.
H. Makas, Kurdische Texte im Kurmanjî-Dialekte aus der Gegend von Märdîn. 3 vols., St. Petersburg/Leningrad, 1897-1926.
ʿA. Sajjādi, Mêžūy adabî Kurdî, Baghdad, 1952.
(E. Prym and) A. Socin, Kurdische Sammlungen, 2 vols., St. Petersburg, 1887-90.
M. B. Rudenko, Mam ī Zīn (with Russian translation), Moscow, 1962.
E. M. Rasul, Aḥmad-î Ḵānî, Baghdad, 1979. N. Zaza, Memê Alan, Damascus, 1957.
(Philip G. Kreyenbroek)






Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • δεν πουλιέται - [image: Αποτέλεσμα εικόνας για agia thalassa tinos] Μάζεψαν τη ψαριά με μια βιασύνη που θύμιζε τον χρόνο Απλώνοντας τη πραμάτεια στο παζάρι πούλησαν και το...
    Πριν από 1 ημέρα
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 2 ημέρες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..