Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Στρατηγικά συμπεράσματα (α) [1-3]



Μετά από μια σχεδόν δεκαετία "ζυμώσεων" με συντρόφους και πρώην (πλέον) συντρόφους μπορώ να καταγράψω σε κοινή θέα κάποια τελικά συμπεράσματα για την υπόθεση που υποτίθεται μας αφορά όλους, την αταξική ή (στενότερα) σοσιαλιστική κοινωνία.
Στην πορεία των συλλογισμών και των ερευνών μας υπήρξαν υπαναχωρήσεις, ελιγμοί, άκαιροι ενθουσιασμοί, αλλά και πραγματικός αγώνας πιστεύω για να βρεθεί ένα μέρος της αλήθειας.
Επίσης, λόγω και της πολεμικής υπόστασης αυτών των θεμάτων και προβλημάτων ίσως υπήρξανε και παρανοήσεις, άδικες επιθέσεις εκ μέρους μου σε μάλλον εξίσου επίμονους συνομιλητές και αντιπάλους, αν και όλα αυτά ήταν σε συνάφεια και με την στάση των (υποτιθέμενων ή μη) αντιπάλων.
Δεν καταλήγουμε νομίζω σε μια ψευδομετριοπάθεια ή σε έναν πρόχειρο απολογισμό με σκοπό την ψευδοειρήνευση μεταξύ αντικρουόμενων αντιλήψεων, απλά σε μερικά θέματα αναγνωρίζουμε τα λάθη μας ίσως και τις υπερβολές μας σε "προσωπικό" επίπεδο.
Ωστόσο τα συμπεράσματα έχουν την άτεγκτη μορφή που έχουν πάντα κάποια στρατηγικά συμπεράσματα, και ως εκ τούτου δεν σημαίνουν μιαν κατάληξη σε μια "κεντριστική" θέση, αλλά ένα έναυσμα για νέες ζυμώσεις και νέες τοποθετήσεις στο άμεσο ή το απομακρυσμένο μέλλον.
Ακολουθώ την μορφή των (αριθμημένων) σημείων για να διευκολύνω και τον αναγνώστη αλλά και μένα λόγω έλλειψης χρόνου και δυνάμεων (εργαζόμαστε κι όλας, ακόμα δεν έχουμε την τύχη να αράξουμε και να οργανώνουμε καλύτερα τον Λόγο).
Θα υπάρξει σειρά δημοσιεύσεων.
Προτείνω στον αναγνώστη να διαβάσει τα σημεία αυτά ως αυτόνομα και ανεξάρτητα μεταξύ τους, κι ας έχουν μιαν εσωτερική συνάφεια. 


Σημεία



1.
Η Σοβιετική Ένωση και όλα τα σοσιαλιστικά κράτη που δημιουργήθηκαν μετά το τέλος του β'παγκόσμιου πολέμου δεν περιείχαν ούτε ένα ψήγμα αταξικής και μη εκμεταλλευτικής κοινωνίας.
Μπορεί οι χώρες αυτές να υπερβήκανε τον καπιταλισμό αλλά δεν έφτασαν ποτέ σε μια μορφή σοσιαλισμού με την έννοια που έχει ο σοσιαλισμός ως μια πρώτη μορφή μιας μη ταξικής μη εκμεταλλευτικής κοινωνίας.
Αν θεωρήσουμε τον σοσιαλισμό ως μια μεταβατική μορφή ταξικής εκμεταλλευτικής κοινωνίας προς την αταξική, μη εκμεταλλευτική και μη καταπιεστική κοινωνία, θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτές τις κοινωνίες σοσιαλιστικές, και εν μέρει θα το κάνουμε και για άλλους λόγους, που θα εξηγήσω παρακάτω.
Επίσης, αυτές οι κοινωνίες δεν ήταν ποτέ αυτό που μερικοί βιαστικοί μαρξίζοντες αντισοβιετικοί ονόμασαν κρατικό καπιταλισμό (ή κρατικό γραφειοκρατικό καπιταλισμό). 
Δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ ένα τέτοιο σύστημα, εφόσον θεμελιώδης αρχή και μορφή του καπιταλισμού είναι η διατήρηση ενός ισχυρού και αξονικού ιδιωτικού τομέα, με όλα τα συμφραζόμενα, και όχι μόνον η αλλοτρίωση της εργασίας, η μισθωτή εργασία, η συσσώρευση κεφαλαίου κ.λπ.
Μπορεί μάλιστα να υπάρξει και κεφάλαιο, κοινωνικό ή κρατικό κεφάλαιο (δηλαδή κεφάλαιο χωρίς ιδιωτική-προσωπική υποστασιοποίηση), αλλά αυτό δεν μετατρέπει μια κοινωνία σε κεφαλαιοκρατική (καπιταλιστική).
Μια σημαντική διευκρίνηση: ούτε κατά την αρχική θεμελίωση του σοβιετικού συστήματος δεν υπήρξε έστω ένα ψήγμα αταξικού σοσιαλισμού και πλέριας δημοκρατίας.
Δεν έφτιαξε ο "λενινισμός" αταξικές σοσιαλιστικές βάσεις και ο "σταλινισμός" τις χάλασε. 
Το μπολσεβίκικο σύστημα ήταν πάντα και από την αρχή στηριγμένο και εδραιωμένο πάνω στην ύπαρξη μιας καταπιεστικής εκμεταλλευτικής και ταξικής ελίτ, πολιτικής στρατιωτικής οικονομικής.
Έχοντας αυτά υπόψει μπορεί κανείς ωστόσο να υπερασπισθεί και τον μπολσεβικισμό και τον Λένιν και τον Τρότσκι και τον Στάλιν μαζί, από μια ιστορική απόσταση και με πραγματική συμπάθεια και πάθος ακόμα, αν δει με καθαρό μάτι ότι θεμελίωναν και οικοδομούσαν ένα άλλο νεωτερικό ίσως και προοδευτικό σύστημα κρατικής και οικονομικής κυριαρχίας με έμφαση σε κάποιες καθοριστικές χρονικές αλλά και χωροτοπικές στιγμές στην υπεράσπιση και την υπόσταση του μισθωτού εργάτη.
Εννοείται πως αυτό αποτελεί μιαν απίθανη αντινομία και αυτοαντίφαση, αλλά υφίσταται σε όλες της τίς πτυχές, ως αντινομία και αυτοαντίφαση, και μάλιστα υφίσταται έως τα τώρα με την έννοια πως κάθε απελευθερωτικό κίνημα τώρα και στο μέλλον βρίσκεται περικλεισμένο μέσα στις ίδιες ακριβώς αντικειμενικές συνθήκες που παρήγαγαν αυτή την νέα ιδιόμορφη ταξική μεταβατική κοινωνία.
Οι μπολσεβίκοι είχαν απλά την ατυχία και την τύχη μαζί, να αντιμετωπίσουν συνθήκες και δεδομένα τα οποία μερικοί θεωρητικολόγοι τα φαντάζονται μόνον μέσω κειμένων και ειδικών ψυχαναλυτικών φαντασιών ή (ψευδοεπιστημονικών) φαντασιώσεων.
Κατά την πολιτικοστρατιωτική αντιμετώπιση του παγκόσμιου και τοπικού ("εθνικού") καπιταλιστικού εχθρού δημιούργησαν μιαν νέα ταξική εκμεταλλευτική καταπιεστική κοινωνία.
Δεν λέω πως θα κάνουμε το ίδιο αναγκαστικά, κάθε άλλο, λέω απλά πως σε κάποια σημεία θα κάνουμε ίσως, αν αναγκασθούμε, κάτι που μπορεί να είναι το ίδιο όμοιο με αυτό που έκαναν αυτοί (όπως και ο Γιακωβίνοι κ.λπ) αλλά χωρίς τα αχρείαστα και θηριώδη λάθη τους, τα προερχόμενα από τον αυταρχικό μανιχαϊσμό τους και τον πολιτικό συγκεντρωτισμό τον οποίο είχαν (και έχουν) ως ιερό τοτέμ.
Επίσης σε μερικές περιπτώσεις θα πρέπει να κάνουμε τα εντελώς αντίθετα πράγματα ήδη από την αρχή. 
Η ΝΕΠ (νέα οικονομική πολιτική) πρέπει να είναι μια εκκίνηση για (όποιους) εμάς, και όχι η πικρή κατάληξη μετά από καταστροφικούς υπερκομμουνισμούς του στρατώνα ή της "κοινότητας".
Η ορθή κριτική στους μπολσεβίκους και άλλους πρωτο-ιστορικούς κομμουνιστές, αλλά και στον ίδιο τον Μαρξ, πρέπει να γίνεται ταυτόχρονα και από "τα αριστερά" και από "τα δεξιά". 
Η μόνον αριστερόστροφη κριτική είναι εκτός από παρανοϊκή και καταστροφική, εφόσον ακόμα κι αν εκκινεί από υπερκομμουνιστικές και υπερ-αταξικές ή υπερ-ριζοσπαστικές αντικρατικιστικές εκκινήσεις αν εφαρμόζονταν στην πράξη θα είχε τα ίδια καταστροφικά αντιεργατικά και αντιανθρώπινα αποτελέσματα.
Θεωρώ λοιπόν πως ο νέος υπερκομμουνισμός έχει πάρει σε όλα τα σημεία εκκίνησης τον εντελώς λάθος δρόμο, εφόσον και αν ακόμα κραυγάζει εναντίον του κρατικισμού και του λενινισμού στην πραγματικότητα, σε κρίσιμες πτυχές των πραγμάτων, έχει την ίδια στόφα και τον ίδιο μανιχαϊστικό ανορθολογικό και παρανοϊκό προσανατολισμό.


2.
Η εξωτερική μορφή δηλώνει περιεχόμενο.
Μια κοινωνία που το πρώτο που κάνει είναι να μουμιοποιεί τον θανόντα ηγέτη της δεν είναι ελεύθερη σοσιαλιστική κοινωνία.
Δεν χρειάζεται καμία άλλη απόδειξη ή ένδειξη.
Από την άλλη, πρέπει να σταθμίσουμε τις ανάγκες και τα ριζικά προβλήματα ενός μεταβατικού επαναστατικού πολιτικού και στρατιωτικού καθεστώτος.
Μπορούμε να δούμε ανάλογα φαινόμενα επαναστατικού αποκλεισμού σε εποχές πολύ πριν το καπιταλισμό ή ακόμα και τον ώριμο καπιταλισμό, αλλά αυτό δεν πρέπει να μας κάνει αντεπαναστάτες.
Η είσοδος στον κόσμο της επανάστασης είναι είσοδος σε έναν παράξενο έντονο επικίνδυνο κόσμο ανατροπών, συνωμοσιών, λαθών, υπερβολών, δοκιμασιών, αν μιλάμε για επανάσταση και όχι για περιπάτους ερωτευμένων φοιτητών που κάνουν "την επανάστασή" τους ενάντια στον..μπαμπά, για να γυρίσουν μετά σε αυτόν (και στα...εισοδήματά του).
Πρέπει να υπάρχει ιστορικός απολογισμός, αλλά από την άλλη αν αυτός ακολουθήσει την καθαρολογική μανία δεν οδηγεί στην μη επαναληψη των λαθών, αλλά στην προσχώρηση στο στρατόπεδο του αντιπάλου.
Ο θεολογικός, πολιτικός, στρατιωτικός, παραλογισμός της επαναστατικής μετάβασης πρέπει να γίνει αντικείμενο όχι μόνον κριτικής αλλά και ιδεολογικής αισθητικής θεολογικής ψυχοαναλυτικής υπεράσπισης, εφόσον παρά τις διορθώσεις που είναι εφικτές, πάντα κάτι θα επαναλαμβάνεται και από το αρχέγονο επαναστατικό θεμέλιο ως παράλογο, ακραίο, θεο-λογικό κ.λπ.

3.
Υπάρχει ανάγκη μιας πραγματικής σύνθεσης όλων των επαναστατικών παραδόσεων, ακόμα και με κίνδυνο να δημιουργηθεί ένα εκλεκτικιστικό μάγμα, αλλά αυτό είναι αδύνατον όσο κυριαρχεί ακόμα η καθηλωμένη και καθηλωτική (με την ψυχοπαθολογική έννοια) εκδίκηση του λεγόμενου "αντισταλινικού" αριστερού αριστερίστικου ή αναρχοαυτόνομου υπο-στρατοπέδου του κινήματος, το οποίο πλέον είναι κυρίαρχο.
Έχουν βέβαια οι άνθρωποι ένα δίκιο, και σε καθημερινό ανθρώπινο επίπεδο, εφόσον είναι ορθό να πούμε πως ο μέχρι το 1989 σταλινικός και λενινιστικός χώρος το μόνο που ήξερε να κάνει ήταν να τους καταστέλει όπου μπορούσε, τους εξαφάνιζε, τους συκοφαντούσε, πολλές φορές τους εκτελούσε κανονικότατα και κυριολεκτικότατα, και αυτό δεν το έκανε για να υπερασπισθεί τις όποιες σοσιαλιστικές βάσεις της μεταβατικής ταξικής κοινωνίας (αμφισβητούμενες και αυτές) αλλά για να υπερασπισθεί τον αυταρχισμό, τον κεφαλαιακό φετιχισμό, την μονοκρατορία κάποιων πάνσοφων κρεττίνων της ηγεσίας του κόμματος, ακόμα και τα αχρείαστα απάνθρωπα άθλια και ελεεινά στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης πολιτικών κρατουμένων, τα σοσιαλιστικά ψυχιατρεία κ.λπ.
Είναι αλήθεια πως η δεξιά και ο δυτικός κόσμος κάνουν τερατώδη προπαγάνδα για το τι ήταν όλα αυτά τα πράγματα, ταυτίζοντας λ.χ τα μπολσεβίκικα καθεστώτα με τον ναζισμό κ.λπ.
Υπάρχει όμως εκτός αυτής της σκόπιμης συκοφαντικής ιστορικής (και ψευδο-ιστοριογραφικής) ταύτισης και ευθύνη των ίδιων των μπολσεβίκων. 
Με λίγα λόγια έδωσαν κάθε δικαίωμα στους δεξιούς να συκοφαντήσουν καίρια όχι μόνον τους ίδιους αλλά και κάθε άλλο κίνημα ελευθεριακής ή κομμουνιστικής κατεύθυνσης, ακόμα κι αν αυτό ήταν ή θα ήταν (δυνητικά) το πρώτο θύμα της μπολσεβίκικης αγριότητας [επαναστατικής ή ψευδοεπαναστατικής αγριότητας, εφόσον κάθε ιστορική φάση και περίπτωση είχε και έχει τις ιδιομορφίες του σθένους της].


(συνεχίζεται) 







Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..