Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Χρόνος και αστικό σύστημα..(1)




Προηγούμενες δημοσιεύσεις από τον Αυτοκαθορισμό, σχετιζόμενες με την θεματική που εξετάζουμε εδώ:



Χρόνος και ημερολόγια από μια "κυκλική" σκοπιά..

 Η ψευδο-εξέγερση δια του α-συνεχούς (εντός) της αμ... 

Χρόνος, κυκλικότητα, φθαρτότητα-κρισιμότητα..

Χρόνος, σώμα και καπιταλισμός.. 




Σύμφωνα με μια τυπική και μάλλον κοινότοπη πλέον διάκριση ο αναντίστρεπτος μη κυκλικός χρόνος της παραγωγής έχει σημερά, μέσω της επ-έκτασης της παραγωγής σε όλη την επικράτεια του υπαρκτού, επ-εκταθεί και αυτός (ως αναντίστρεπτος χρόνος) σε όλη την επικράτεια τού υπαρκτού, άρα έχει υποτάξει την έμφυτη στους ανθρώπους (και κοινωνικά και βιολογικά) κυκλική ή επαναληπτική σύσταση του χρόνου.
Το αποτέλεσμα της υπερεπέκτασης τής παραγωγής, της παραγωγής για την παραγωγή (=καπιταλισμός, αλλά όχι μόνον), και του ειδικού χρόνου της, παρουσιάζεται να καθορίζει αυτόν τον κυκλικό επαναληπτικό χρόνο, ο οποίος στις (προκαπιταλιστικές) παραδοσιακές κοινωνίες πλέκονταν κατά κάποιο τρόπο σχετικά αρμονικά με την, σχετικά στατική ή σχετικά ισορροπημένη ως προς την σχέση της με την φύση, ταξική κοινωνία. 
Πρόκειται για ένα γενικό σχήμα το οποίο όπως είδαμε ήδη, [Χρόνος και συγκρότηση των (πρωτο-)ταξικών κοινωνιών...] και [Τα κορόϊδα της ενδοχρονικότητας ή, Ο Χρόνος ως (μόνον) Χρόνος..], πάσχει περισσότερο από τι θα έπασχε αναπόφευκτα ή αναμενόμενα ως γενικό και αφηρημένο (διαλεκτικό) σχήμα.
Όμως, πιάνοντας το νήμα εις ένα σημείο νοηματικής κοινότητας με αυτό το σχήμα, θα μπορούσαμε λοιπόν να πούμε πως όντως η νεώτερη (καπιταλιστική) εποχή της παραγωγής (στην γενικότητά της) σημαίνει όντως μιαν παράδοξη και σημαντική, εις την καθοριστικότητά της, μαζική επανεισαγωγή ως τροποποιημένης τής αρχής τού χρόνου ως αναντίστρεπτου και μοναδικού ως εδραζόμενου-θεμελιωμένου όχι πλέον στην εξαιρετική αριστοκρατική ατομικότητα του κυρίαρχου πολεμιστή και ιερέα (μερικές φορές και τα δύο μαζί) (επί) τής εργαζόμενης αγροτικής κοινότητας.



Βέβαια, δεν είναι δυνατόν να παραβλέψουμε όλες εκείνες τις μορφές της διάχυσης της χρονικότητας που αίρουν την εικόνα μια άμεσης μετάβασης από το ένα σχήμα χωροχρονικότητας, άρα και χρονικότητας, στο νεωτερικό (αστικό) χωροχρονικό/χρονικό σχήμα.
Είναι από την μια μεριά λάθος να θεωρήσουμε όλη αυτή την ενδιάμεση κατάσταση από την αγροτική κοινότητα προς την αστική νεωτερικότητα ως μιά προπαρασκευή ή ένα μεταβατικό στάδιο, αλλά το ίδιο λάθος είναι να μην δούμε δια της νεώτερης εικόνας της παραγωγής πως όντως με τον καπιταλισμό και την γενικευμένη εμπορευματική μορφή υπήρξε η επιτέλεση μιας ιστορικής κίνησης με μεγάλο χρονικό βάθος εις το παρελθόν, όπου αυτό το παρελθόν παράγεται ως το παρελθόν τής αστικής χωροχρονικότητας/χρονικότητας.



Η μαζική καπιταλιστική εμπορευματική παραγωγή κατέλυσε τα αινίγματα χιλιάδων ετών και έλυσε ιστορικούς δεσμούς της ανθρωπότητας με την γη και την κλειστή κοινότητά της, δεσμούς που επιβίωναν υπνώττοντες ή απλά παρόντες κάτω από την λαμπερή επιφάνεια ιστορικών γεγονότων και εξελίξεων.
Αυτό που ήταν "κάτω" από την επιφάνεια της πολυχιλιετούς κυριαρχικής παραδοσιακής και πατριαρχικής κοινωνίας (κάθε μορφής) στην κυριολεξία αποδομήθηκε, διαλύθηκε, εξαφανίστηκε και απορροφήθηκε μέσα στην πολυπληθή, μοναχική, αινιγματική και θορυβώδη σκηνή ολοένα και επεκτεινόμενων πόλεων και έπειτα μεγαπόλεων και μητροπόλεων.
Το γενικό σχήμα της βεβηλωτικής παραβίασης και αντικατάστασης τής κυκλικής χωροχρονικότητας/χρονικότητας από μια νευρική, ποσοτικά υποστασιοποιημένη και πάντα εκτεινόμενη σε ένα μέλλον αστική χρονικότητα, η οποία ως κεφάλαιο η ίδια σύναζε και συνάζει κάθε προ-αστικό (ή και αστικό πλέον) παρελθόν στην ανήσυχη αν και κενή της υπόσταση, αποκτάει ούτως την γενική του αλήθεια.



Ωστόσο, αν και η γενική αλήθεια ήδη σημαίνει πολλά, αποκρύπτει την πραγματική ζωή, εξωτερική και εσωτερική-ως-αθόρυβη, των ίδιων των μαζών που εισρέοντας στον κόσμο της καπιταλιστικής αφαίρεσης αλλά και απομύζησης της ζωής τους και της ζωντανής εργασίας τους, παρουσιάζονται ακόμα ως να μην έχουν ενσωματωθεί ή ολοκληρωθεί νοηματικά σε κανένα από όλα τα υπο-πλαίσια αυτού του γενικού πλαισίου.
Για την ακρίβεια η ίδια η εξαιρετική μοναδικότητα των πάλαι ποτέ υπερανθρώπων ή ψευδο-υπερανθρώπων της αιώνιας αριστοκρατίας ή του ιερατείου της προκαπιταλιστικής εποχής, ενώ φαίνεται να έχει ενσωματωθεί ως ανηρημένη εις την αφηρημένη διεργασία της μαζικής καπιταλιστικής εμπορευματικής παραγωγής, και ούτως έχει πάψει να υφίσταται εις το ψευδαισθησιακό της μεγαλείο, την ίδια στιγμή αποτελεί το κοινό και ρέον, άπιαστο, αντικείμενο της επιθυμίας όλων των μαζικοποιημένων και ποσοτικοποιημένων από το εμπόρευμα και το κεφάλαιο τάξεων. 
Ακόμα και η εργατική τάξη η οποία έγινε και γίνεται ακόμα το αντικείμενο μιας άμεσης διεργασίας ιδιοποίησης του άμεσου αποτελέσματος της εργασίας της από το καπιταλιστικό κεφάλαιο (και όχι μόνον ένα αντικείμενο της πραγμοποιητικής διεργασίας του καπιταλιστικού κεφαλαίου), φαίνεται να μην έχει κατορθώσει να αποκοπεί από το φάντασμα μιας εξαιρετικής μοναδικότητας του κοινωνικού προσώπου ως αποκομμένου από το κοινωνικό γεγονός.
Η μαζικοποίηση και ο ιστορικός ευτελισμός της αριστοκρατικής εξαιρετικότητας είδαμε πως δεν σημαίνει ολοσχερή εξαφάνισή της αλλά, τουναντίον, λειτουργική ενσωμάτωσή της σε ένα σχήμα μαζικής παραγωγής, όπου η ίδια η παραγωγή παρουσιάζεται ως ο φορέας της χρονικότητας και της πραγματικής ιστορίας του ανθρώπου.



Ο χρόνος ως χρόνος, υπερκείμενος ιστορικά και παράγων ιστορικά τον παραγωγικό χρόνο είναι και το νόημα του παραγωγικού χρόνου, αλλά αυτό συμβαίνει με μιαν δεύτερη υποστασιοποιούσα κίνηση, όπου ακόμα και αυτός ως ο ένδοξος χρόνος της αστικής εποχής, ο πρωτοχρόνος της, εντάσσεται απομυθευτικά και "ρεαλιστικά" στο διαρκές παρόν τής παραγωγής ως παραγωγής.
Την ίδια στιγμή παντού διακηρύσσεται δια των εμπορευμάτων αλλά όχι μόνον, ούτε μόνον ως κύριο μέσον, η ανάδυση του εξαιρετικού ατόμου, ο αριστοκρατισμός της εξαιρετικής προσωπικότητας, και ούτως  το ψευδαισθησιακόν απόθεμα όλων των εποχών της κυριαρχίας φαίνεται να καταλαμβάνει όχι μόνον το εικονιστικό πλαίσιο και ούτως να το καθιστά ως (την) επικράτειά του, όντας το ίδιο μορφή της κεφαλαιακής ή εμπορευματικής υπεραισθητότητας (θέαμα), αλλά φαίνεται και όλο τον μέχρι τώρα απρόσβλητο ή απόξενο χώρο της ψυχικής μυχιότητας, όπου διατηρούνταν σπασμένες όλες οι υπερβατικές ή υπερβατολογικές αντιστάσεις του ατόμου σε κάθε κυριαρχική δομή.
Γι΄αυτό άλλωστε, ακόμα και η κριτική και ο πόλεμος προς την καπιταλιστική παραγωγή ή την παραγωγή ως εν γένει, είναι πλέον χωρίς νόημα όσο δεν θίγει τον πυρήνα της πρωταρχικής αλλοτρίωσης της κοινότητας από την αποκομμένη ελίτ, εκεί όμως όπου τίθεται εν αμφιβόλω (και ορθώς αν τεθεί) πρακτικά, και η ίδια η κοινότητα ως ένα κατάλοιπο του κυριαρχικού εξουσιαστικού πρωτοβουλισμού και ως ένα αυτοϋπονομευμένο κατηγόρημα της ίδιας της κυριαρχίας.



Η αναστροφή της επαναστατικής ρητορικής επί της κοινότητας αυτής, με κρυπτονιτσεϊκούς ελιγμούς (όσο πιο νιτσεϊκοί, τόσο πιο κρυπτόμενοι), για να ξυπνήσει άλλως το εγώ της, για να εκδιώξει την αισχρή ταπεινότητά της, για να πάψει να αναθέτει την ζωή της, ή για να διαλύσει τάχα μου τους κακούς τάχαμου διαχωρισμούς της ζωής, δεν θίγει τον θεμελιώδη πυρήνα του ψεύδους της, της αχρείας ψευδολαϊκότητάς της, η οποία όμως μάλλον είναι και η πλειονοτικά αυτοσημαινόμενη από τον λαό ως λαϊκότητα, και δεν θίγει το κυριότερον το ζήτημα της ίδιας της καταγωγικής της σχέσης συνίδρυσης με την εκάστοτε ελίτ, ολιγαρχία κ.λπ
Ακόμα και μέσω της ταξικιστικής διάλυσης τής έννοιας του λαού μερικοί λοιπόν πάλι έναν λαό επικαλούνται επιθυμούν, και μάλιστα αδιαμεσολάβητο όπως ακριβώς τον γέννησε η "μάνα" του η ταξική κοινωνία από τις απαρχές της ακόμα ως συνδημιουργούμενο με την κυριαρχική του απόφυση ή αποκοπή..


Το θέμα που ακόμα παραμένει ωστόσο είναι ο χρόνος-ως-χρόνος στην σημερινή ολοκληρωτική κατάσταση εξανδραποδισμού και καταστροφής του εργαζόμενου ανθρώπου και ανθρώπου απλά.
Σε επόμενη δημοσίευσή μας..


[Πως σας φαίνονται τώρα οι "μπλανκιστικές αυταπάτες"; απατεώνες, ε απατεώνες..]











Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..