Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Η πρωτομορφή της αλλοτρίωσης..(1)



Η συγκέντρωση της ισχύος, η ήδη πλεονάζουσα ισχύς, αποκτάει συνεχή ύπαρξη και μετατρέπεται σε στρατηγική δομή ενός συστήματος, το οποίο θεμελιώνει και σχηματίζει τον ταξικό και ιεραρχικό καθορισμό της κοινωνικής μορφής, όταν (ως συγκέντρωση) συνυφαίνεται ουσιωδώς με την αρχική παραγωγική δραστηριότητα των παραγωγών ως (βιαίως ή πειθηνίως) συναζόντων τα αποτελέσματα τής παραγωγής τους (αρχικά ως συμπαραγόμενα με την σύμπραξη της φύσης) σε έναν ξεχωριστό ή διαχωρισμένο χωροχρονικό τόπο υπό τον έλεγχο τής ίδιας τής πλεονάζουσας ισχύος.

Η πολεοδομική και αστεακή υλοποίηση αυτής της σύναξης και χωρικής οριοθέτησης των προϊόντων της άμεσης παραγωγής την μετατρέπει άμεσα σε αλλοτριωμένη παραγωγή εφόσον τούτη (η άμεση παραγωγή) μετατρέπεται αναγκαία σε υπαγμένη εντός ενός ήδη σχηματισμένου μεγάλου πλήθους προϊόντων που είναι να παραχθούν, το οποίο (ως πλήθος) σχηματίζει ούτως το πρώτο περιεκτικό ολικό πλαίσιο της παραγωγής, άρα σχηματίζει την πρώτη αχνή μορφική σύσταση της παραγωγής ως διαχωρισμένης από το ποιοτικό περιεχόμενό της στο επίπεδο της παραγωγής αλλά και του προϊόντος, την ύλη της και το ίδιο το παραγωγικό πράττειν ως ενωμένο με τον σκοπό του στο ίδιο το προϊόν.

Η ίδια η διάκριση της μορφής και του περιεχομένου, ή αν θέλετε του σημείου ως σημαίνοντος με το σημαινόμενο, ως προερχόμενη από την παραγωγική διεργασία, ερείδεται σε αυτή την πρώτη συγκεντρωτική διεργασία μορφοπαραγωγικής θεμελίωσης τής ταξικής ιεραρχικής κοινωνίας και της πόλης.
Αυτή η διεργασία ωστόσο, παρά το γεγονός πως σημαίνει ήδη έναν εγκλεισμό της ποιοτικής σύστασης της εργασίας και των προϊόντων της στο συνάζον και συναζόμενο πλήθος των προϊόντων της ηγεμονικά και πρωτοαστεακά ελεγχόμενης παραγωγής, δεν σημαίνει ούτε εκ της εκκίνησής του την δημιουργία τού υλικού εμπορεύματος ούτε την απώλεια των ειδικών ποιοτικών συστατικών της παραγωγής.
Αντίθετα σημαίνει μιαν εκδίπλωση παραγωγικών δυνατοτήτων και μορφοποιήσεων σε προϊόντα που δεν μπορούσαν να εμφανισθούν καν σε μιαν μη αλλοτριωμένη ούτως παραγωγή.

Η πρωτο-αυτονομημένη πρωτο-μορφή τής παραγωγής δια τής σύναξης των προϊόντων τής αγροτικής παραγωγής ήδη μετατρέπει την ίδια την στοχοθεσία της παραγωγής, άρα παράγει την ανάγκη ύπαρξης των πρώτων βιοτεχνικών μονάδων για την γενικότερη μορφοποίηση πρωτοφανών αντικειμένων ευρύτερα χρήσιμων για τις λειτουργίες των εξουσιαστικών κέντρων, παράγει την ανάγκη καταγραφής, ελέγχου και ιεραρχικής κατανομής των προϊόντων, παράγει την ίδια την ισχύ ως λειτουργική εξουσία ενός μεγάλου πλέγματος παραγωγικών και μορφοποιητικών δραστηριοτήτων που έχουν ως σκοπό τους αυτό το ίδιο το εξουσιαστικό κέντρο και όχι τους ίδιους τους παραγωγούς.
Το συνάζον αστεακό εξουσιαστικό κέντρο συγκροτείται ούτως ως η πρώτη παραγωγή-για-την-παραγωγή, ως το πρώτο αυτονομημένο μορφικό κέντρο της παραγωγής εκτός της ίδιας της παραγωγής, το οποίο όμως την ωθεί αναγκαστικά σε μιαν άλλη ποσοτική αλλά και ποιοτική καινοφανή υποστασιοποίηση. 

Επειδή συνήθως οι μαρξιστές (και εν μέρει δικαίως) θέλουν να τονίσουν την διαφορά των προκαπιταλιστικών από τους καπιταλιστικούς ή ευρύτερα νεωτερικούς τρόπους παραγωγής υπερτονίζουν την διαφοροποίηση μεταξύ τους μιλώντας όταν μιλάνε για τους προκαπιταλιστικούς τρόπους παραγωγής για παραγωγή για την αξία χρήσης (την χρήση).
Όπως όμως βλέπουμε αυτή η αξία χρήσης εις την ευρύτερη έννοια και κατάστασή της είναι στην πραγματικότητα ήδη, εδώ και χιλιάδες χρόνια ταξικής ιεραρχικής κοινωνίας, καθοριστικά διαμορφωμένη εις την ίδια την εσωτερική σύστασή της από το διαμορφωτικό κέντρο τής κυρίαρχης δομής και εξουσίας όπως το περιγράψαμε σχηματικώς, το οποίο ήδη από τις απαρχές της ταξικής κοινωνίας λειτουργεί ως μια παραγωγή για την παραγωγή, ως ένα διαμορφωτικό κέντρο της παραγωγής το οποίο παράγει την ίδια την παραγωγή ως προς την δομή της και τους σκοπούς της.

Το κέντρο αυτής της παραγωγικής διαμόρφωσης δεν είναι ωστόσο ακόμα υπάρχον ως μια λειτουργική και σχετικά ενδογενής πράξη τής ίδιας της παραγωγής με την έννοια της οικονομίας.
Ποτέ η οικονομία ωστόσο δεν γίνεται όπως λένε οι μαρξιστές μια αυτόνομη μορφική μορφή της ίδιας της παραγωγής, άρα η οικονομία ως οικονομία δεν εκφράζει ταυτοτικώς ποτέ την αυτονόμηση τής παραγωγής ως παραγωγής. 
Ακόμα και εις την φάση εκείνη (στον καπιταλισμό κ.λπ) που το όλον τής παραγωγής μετατρέπεται σε παραγωγή για την παραγωγή, η οικονομία ως έκφραση των γενικότερων συσχετισμών μεταξύ των σχετικά αυτόνομων δομών του συστήματος αντιπροσωπεύει αυτή την αυτονόμηση εντός της διαντίδρασης μεταξύ των δομών (μία από τις οποίες είναι η παραγωγή για την παραγωγή) αλλά δεν είναι ταυτόν με αυτό που αντιπροσωπεύει.
Ως διαντιδρασιακός καθορισμός τής (καπιταλιστικής) παραγωγής για την παραγωγή η οικονομία ως όρος αυτονόμησης της παραγωγής για την παραγωγη σημαίνει ούτως, ακόμα και τότε, την παρουσία και των άλλων δομών (λ.χ της πολιτικής δομής, των ευρύτερων συσχετισμών κ.α). 

Βλέποντας αυτές τις ταυτότητες των απαρχών τής ταξικής κοινωνίας με τις νεώτερες μορφές ταξικής κυριαρχίας εις την αφαιρετικότερη μάλιστα αστικονεωτερική εκδοχή τους, ενδιαφέρον θα είχε να δούμε, πάνω στην βάση των τελευταίων σημειώσεών μας, αναλυτικότερα την εκπήγαση αυτών των αστικονεωτερικών μορφών από τις παλαιότερες με έναν τρόπο που θα ανέτρεπε ίσως τις ιδεολογικές εξασφαλίσεις των νέων αριστερών ειδημόνων και των ειδημόνων επίσης της θεαματολογίας και αντιθεαματολογίας.




Ιωάννης Τζανάκος  


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..