Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Πόλη (1)



Η ύπαρξή σου στην πόλη είναι περικλεισμένη σε μιαν δυνητικότητα ρεόντων εικόνων πραγμάτωσης, όπως όμως αυτές είναι μορφοποιημένες από την δύναμη της δεδομένης ισχύος όπως είναι αυτή ενωμένη σαν ειδικό σχήμα και σαν καθαρή ποσότητα της δύναμης.
 
Το σχήμα της δύναμης αυτής δεν είναι μορφή, αλλά μορφοποιεί, γι'αυτό και είναι λάθος αυτό που νομίζουν μερικοί πως πρέπει να ανακαλύψουν κάτι πέραν της μορφής αφού αυτό το κάτι έχει υπάρξει ήδη δια της πόλης και είναι αυτό που ως μόνον σχήμα μορφοποιεί, χωρίς να είναι το ίδιο μορφή.
 
Το σχηματίζειν της πόλης δεν είναι ωστόσο ούτε καν μια δυνητικότητα της ελευσόμενης μορφής, αν και μορφοποιεί.
 
Η πόλη μορφοποιεί χωρίς να είναι μορφή, αλλά και σαν μορφοποιητικός συντελεστής δεν είναι ούτε καν ένα δυνάμει μιας ελευσόμενης μορφής.
Δεν είναι καν το δυνάμει της μορφής αυτού του δικού της όντος που ζει και περιπλανάται εντός της, αν και αυτό το δικό της ον αποκτάει την μορφή του και είναι η μορφή της πόλης μόνον δια της πόλης.
Η πόλη αποδίδει μορφή στον πολίτη της χωρίς να την περιέχει και χωρίς να έχει κάποια σχέση με την αναδυόμενη μορφή αυτού του πολίτη.
 
Ο πολίτης της πόλης βιώνει ένα διαρκές σοκ, μη γνωρίζοντας από που αναδύθηκε η μορφή του και άμεσα την αποδίδει σε αυτήν, με αγάπη ή μίσος ή με την αδιάφορη διαπίστωση της βιωτικής εμπλοκής του σε αυτήν, αλλά στην πραγματικότητα η πόλη δεν ήταν αυτή που γέννησε την μορφή του ή το δυνάμει εκείνο που δια μέσω αυτού αναδύθηκε η μορφή σε ένα Άλλον.
Η πόλη ως σχήμα της νόησης και ως ένα χαρακτηριστικό αποτέλεσμα τής γεωμετρικής της μοναχικότητος δεν είναι μορφή, αλλά επίσης δεν αναδύει, δεν περιέχει ένα δυνάμει, δεν δημιουργεί την μορφή του πολίτη, αλλά την προκαλεί, μορφοποιεί δια ενός χασματικού σοκ.
Το χασματικό σοκ της πόλεως δεν έχει τίποτα από το χαώδες γίγνεσθαι και τους κύκλους της Φύσεως.
Η άβυσσος που ανοίγει η πόλη δεν έχει τίποτα από τις αβύσσους του βαθύτερου όντος των όντων.
 
Αλλά η πόλη δεν είναι το άθεον, τουναντίον, είναι ο πραγματικός θεός της ταξικής κοινωνίας, εφόσον δια αυτής ιεραρχείται εν εαυτώ ως ένα γεωμετρικό σημείο τής γεωμετρικής αυτουσιότητός της το συστατικό στοιχείο της απόλυτης κυριαρχίας.
Ωστόσο το κυριαρχικό Εν της πόλεως δεν είναι ούτε αυτό το κυριαρχικό Εν του όντος, αλλά ένα αιωρούμενο Εν τής ισχύος στις πρακτικές της διαστάσεις από το υπερέχον στο υπαγμένο χωρίς ρίζωμα και προέλευση, παρά μόνον ίσως στην ίδια την εικόνα της ισχύος.
Όπου η εικόνα της ισχύος και η ισχύς καθεαυτή δεν είναι παρά οι πτυχώσεις του ίδιου όντος ή μη όντος που είναι η πόλη.
 
Η πόλη μορφοποιεί χωρίς να είναι μορφή, αγκαλιάζει εξορίζοντας το ήδη εξορισμένο ή το μη ακόμα εξορισμένο ανθρώπινο πλάσμα, εντάσσει τούτο στον μηχανισμό εκείνον που υπέρκειται των μηχανισμών όντας η ίδια αυτός ο μηχανισμός που θεμελιώνοντας κάθε μηχανισμό δεν δύναται να περικλεισθεί στον όρο του μηχανισμού.
Αλλά αν ο γεωμετρικός εικονιστικός και ταυτά μηχανικός εαυτός της πόλεως είναι και τούτος ένα περιεχόμενο αποτέλεσμα μιας υπέρτερης ποιότητας ποιά είναι αυτή τούτη η ποιότητα που τον ιδρύει;
 
Το ιδρύον της καθαρής σχηματικότητας της πόλεως αποκλειόμενης της δυνατότητας να είναι μια αφαιρετική μορφή ή υπερμορφή τι είναι;
Μπορεί κανείς να μιλάει για ένα Είναι, ή λιγότερο ευφυώς και φαινοφενακιστικώς για ένα Γίγνεσθαι, ομιλώντας για την πόλη;
 
Η άρση του στοχασμού για την πόλη είναι εγκατάλειψη του ανθρώπινου όπως το γνωρίζουμε αλλά και η υποταγή του στην πόλη ένας άλλος αν και διαφορετικός όλεθρος.
 
Η διείσδυση στο μη μυστικό της πόλης, στην ακατάλυτη προφάνειά της και το έλλογον τού θεάματός τής, σημαίνει την αποδοχή τής μοίρας τού λάθους και των παθών υπέρ της και κατά της μέχρι να βρεθεί όχι μια ισορροπημένη αλήθεια αλλά μόνον η αλήθεια γι' αυτήν.
 
Η πόλη είναι μια αποκοπή του ανθρώπου και της νόησής του από το αισθητό και τον κύκλο του, η πόλη είναι ένταξη σε έναν τερατώδη μηχανισμό καθαρής και γυμνής ισχύος, η πόλη είναι το χάσιμο μέσα σε ένα καταβροχθίζον δια της αδιαφορίας του πλήθος, αλλά η πόλη είναι επίσης η αιώρηση σε όλα αυτά χωρίς τους καταναγκασμούς των άμεσων προσωπικών σχέσεων, των προσώπων και των δεσμευτικών ουσιών τους, η πόλη είναι η ελευθερία μέσα στην απόλυτη σκλαβιά της ιεραρχημένης και πάντα θεαματικής κυριαρχίας.
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..