Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Χρόνος και αστικό σύστημα..(2)




Όσοι λένε πως το απόλυτο εγκατέλειψε την σκηνή της ανθρωπότητας για να υπάρξει η περιλάλητη ιστορία ως εκτύλιξη του άμεσου ή μάλλον ζωντανού-ως-ζωντανού ανθρώπινου, δεν είναι εγελιανοί αλλά, ως εκπεσόντες στην υποστασιοκεντρική μεταφυσική του κυρίου Φόϋερμπαχ, εγελιανίζοντες.
Κατά την συνήθη πρακτική των υποστασιοκεντριστών, ή άλλως, των λατρευόντων την άμεση και αδιαμεσολάβητη ανθρώπινη υπόσταση-ουσία, για να δημιουργηθούν τα τάχα μου ακατάλυτα ψευδομάγια της φοϋερμπαχικής ανθρωποθεολογίας χρειάζεται κάθε "υπαρξιστική" διαλεκτική υποστήριξη με τελικό σκοπό την πρώτη αφελέστερη αλλά ούτως και θεολογικότερη μορφή της καταστροφικής κριτικής του προσφάτως σημανθέντως ως υπερ-εγώ, ήτοι, του υπερκείμενου καθορισμού της κοινωνίας.
Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα λέει κρεμαστάρια.

Οι ιδιότητες που περιέχονται εντός αυτού τού υπερέχοντος αλλοτριωτικού καθορισμού της (εκάστοτε) ταξικής κοινωνίας, δηλαδή (εντός) της υπερκείμενης στρατηγικής δομής, καταστρεφόμενες ως ως εν γένει ιδιότητες, εφόσον θεωρούνται συλλήβδην ως ακατάλυτα πλεχθείσες με την ίδια την ύπαρξη και λειτουργία των κυρίαρχων τάξεων ή ελίτ, δεν συμπαρασύρουν την ίδια την ταξικότητα ή ιεραρχικότητα αλλά μάλλον τους ίδιους τους καταστροφείς τους σε μιαν αέναη θέασή τους εκ των κάτω, εκ του αιωνίου "κάτω" που νομίζει ότι καταστρέφοντας μαζί με την κυρίαρχη τάξη και όλα τα περιεχόμενα που αυτή φέρει δεν θα ξαναεμφανισθεί εις την ιστορία κυρίαρχη τάξη.

Ο ιστορικιστικός ή ψευδοιστοριστικός θερσιτισμός της ταξικής μιζέριας τού "από κάτω" ο οποίος επιθυμεί όλα να γίνουν όπως ακριβώς τα δημιούργησε η ταξική κοινωνία για τους "από κάτω" δεν στερείται αναλυτικών και κριτικών ικανοτήτων προερχομένων από την γονιμότητα που έχει κάθε άγονο μίσος ανθρώπων περιορισμένων σε μιαν αστική αίρεση τής αστικότητας, αναλογικά κατά τον ίδιο τρόπο που κάθε αίρεση αναπαράγει το δόγμα δια της αναστροφικής κίνησής του.
Ο μεγάλος ιστορικός χρόνος της αστικής εποχής, η αστική τάξη ως εγχρονοποίηση του ανθρώπινου κόσμου, όπου εν τέλει ο χρόνος ως μόνον-χρόνος παράγει μια σειρά από υποαποτελέσματα, καταλήγει τελικά με μιαν δεύτερη υποστασιοποίηση και ούτως με  μιάν επιπλέον αυτοσυρρίκνωση τού ίδιου τού "εαυτού" του στον χρόνο της παραγωγής ως παραγωγής.


Αν από εκεί εκκινώντας επιθυμούμε να διαφύγουμε κατασκευάζοντας έναν άλλο ποιοτικό χρόνο παραμένοντας ωστόσο στην εγχρονότητα μιας χρονοειδούς και μόνον χρονικότητας, ε τότε γαμώ το θεό σας της εμμένειας, είστε κατά κύριο λόγο χαϊντεγκεριανοί και δεν κρύβεται άλλο αυτό, παρά μόνον από τον εαυτό σας, πράγμα που δεν εξαγιάζεται ή θεραπεύεται ούτε με τις αγνές επικλήσεις σας στον ανόητο Φόϋερμπαχ, ούτε με τις έρευνες του κυρίου καθηγητού της "αρνητικής διαλεκτικής" Σαγκριώτη που θέλει μάλλον (δεν γνωρίζω επακριβώς, αν τολμά ας με ενημερώσει) να αποδείξει ότι όλα αυτός ο καταραμένος [ο Χάϊ(λ)ντεγκερ] τα έκλεψε, λέει, από τον Λούκατς, όπως και ο Σμιτ (έκλεψε και αυτός, λέει) από τον Μπένγιαμιν κ.λπ κ.λπ


Αν περιμένατε πως θα σας ορίσω επακριβώς τι είναι δι εμέ ο χρόνος της παραγωγής για την παραγωγή, τότε μάλλον θα το πιστέψατε όντως πως την έχω ψωνίσει κανονικά και προορίζω τον εαυτό μου για θώκους που ταιριάζουν σε μικροαστούς παραληρηματίες εκ Παρισίων κ.λπ .


Το μόνον που μπορώ να είπω είναι πως η επ-έκταση της παραγωγής ως χρονικότητας, δια της ολικής μορφής εμπόρευμα και δια της επέκτασης της κεφαλαιακής σχέσης παντού, ή δια της παροξυσμικής αφαιρετικοποίησης όλων των καταναλωτικών ή χρηστικών μορφών της κοινωνικής αναπαραγωγής σε όλο το φάσμα της ανθρώπινης ύπαρξης, και η έμπρακτη φαντασιακή κυρίαρχηση, παραγωγική αξιοποίηση και αλλοίωση εκ μέρους της τού κυκλικού ανθρώπινου χρόνου, δεν μπορεί να εξηγήσει, παρά την διεισδυτικότητά της, την αυτογενή ύπαρξη, την αυτογενή ουσία, την διαχρονικότητα, το βάθος, την ανθρωπινότητα του κυκλικού χρόνου ως κυκλικού χρόνου εντασσόμενου σε μιαν ολική φυσική, κοινωνικοφυσική και εμβιωτική ολότητα, και άρα δεν μπορεί να εξηγήσει και να αναλύσει το μέγεθος της καταστροφής που επέφερε και επιφέρει η παραγωγή ως παραγωγή εις την καθημερινή ύπαρξη ως δυνητική ποιοτική ύπαρξη που επιθυμεί να κείται πέραν τού χρόνου-ως-χρόνου, ακόμα και ως λήθη, κατάσταση και τάση όλων των άσημων ανθρώπων όπως ημείς οι ανυπόληπτοι λ.χ, 
Κανένας "ομοσπονδοποιημένος" χρόνος-χρόνοι ως χρόνος-ως-χρόνος δεν μας ικανοποιεί, ούτε καμία φαντασιακή παιγνιότητα, ευφάνταστων διανοουμένων, αυτόκλητων αντιπροσώπων της ποιοτικής αυτουσιότητάς μας.
Θέλουμε τον μεγάλο χρόνο μας, ο οποίος δεν είναι επακριβώς χρόνος, αλλά πάντως είναι φυσικός, φυσικότατος, αυθεντικοαυθεντικότατος αν και σίγουρα όχι με τον χαϊ(λ)ντεγκεριανό τρόπο. 




Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • 1 - Οι λέξεις δεν έχουν ένα δικό τους νόημα, και όμως μπορούν να χαρίσουν νόημα σε ό,τι υπάρχει χωρίς να μπορεί κάποιος να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό ...
    Πριν από 30 δευτερόλεπτα
  • Franz Kafka - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) - "Sie standen plötzlich da…" (II, 10) *Sie standen plötzlich da, in einer Reihe, zehn. * *Sie waren fast alle gleich, hagere, dunkle, kahlrasierte Gesichter ...
    Πριν από 1 ώρα

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..