Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Πόλη (2)


Κάποτε οι πόλεις είχαν τείχη, και σήμερα αυτά απομένουν σαν ένας διακοσμητικός διάκοσμός τους προερχόμενος από ένα παρελθόν το οποίο δεν υπήρξε ποτέ ή υπήρξε και τότε που υπήρξε-ως-παρόν ως ένα παρελθόν που πρέπει να ξεπερασθεί.
Οι πόλεις αναγκάσθησαν να έχουν τείχη πέραν της ειδικής τους ουσίας που ήταν και είναι η δύναμη καταστροφής κάθε τείχους στην κίνηση των όντων και των πραγμάτων, αλλά τούτο όχι ως εν γένει:
Η κίνηση των πραγμάτων και των όντων κατά τον ρυθμό της πόλεως είχε και έχει ως ουσία των πραγμάτων όχι μιαν αφηρημένη ροϊκή κίνηση αλλά τον προορισμό της πύκνωσης και της τελικής σχηματικής συμπύκνωσης όλων τους σε μια πληθική ενότητα που κυμαίνεται μεταξύ τής αυτοποιότητός της ως ενότητας και τής αυτοποσότητας της ως ένα πλήθος.
 
Η προφύλαξη της συμπύκνωσης που περιείχε η πόλη ήταν ένας αναγκαίος και τότε και τώρα αναχρονισμός, για πολεμικούς και μόνον λόγους, αφού η ουσία τής ισχύος τής συμπύκνωσης που έφερε και ήταν (και είναι η πόλη) δεν είναι το τείχος της προφύλαξης αλλά η επίτευξη του αδιανόητου της ένωσης δια της συμπύκνωσης όλων των διαφορών με αυτοσκοπό την ίδια την συμπύκνωσή τους και την γεωμετρική αφηρημένη ύπαρξή τους, άρα μη υποστασιακή ύπαρξή τους.
 
Το αδιανόητο αυτής της αναδιπλωτικής και εκδιπλωτικής ύπαρξης του ανθρώπινου όντος δεν γίνεται κατανοητό όσο κανείς περιορίζεται εις την μία ή την άλλη πτυχή ή υποπτυχή της διεργασίας τούτης.
Το γεγονός λ.χ πως η πόλη ενώνει τις διαφορές δια της συμπύκνωσης φαίνεται να δημιουργεί αυταπάτες σε όσους δεν επιθυμούν να δούνε την σκληρή της συμπυκνωτική δύναμη και παρουσία όσο μάλιστα αυτή αποτελεί έναν αυτοσκοπό και συγκροτεί την κυριαρχία ως αυτοσκοπό, αλλά από την άλλη όσοι επιθυμούν ("αντίθετα") να δούνε μόνον την κυριαρχική συμπύκνωση αγνοούν την ιδιότυπη αν και αλλοτριωτική δύναμη αυτού του συμπυκνώνειν στην ανθρώπινη ζωή.
 
Ωστόσο, αυτή η κίνηση είναι ουτοπική δια της δυστοπικότητάς της.
Στα απογεύματα της αστικής ζωής ξυπνάει μια βαθιά επιθυμία για να καταστραφεί νηφάλια ή άγρια η γεωμετρική της απολυταρχία, να λυτρωθεί ο άνθρωπος από την απόλυτη μοναξιά της μόνον ανθρωπινότητάς του όπως αυτή δημιουργείται μέσα στο απόλυτο της αστικής γεωμετρίας (παλαιάς ή μονδέρνας), αλλά και πάλι ο ίδιος δύσθυμος ουτοπιστής της αστικής δυστοπίας είναι ήδη πλασμένος από το όνειρο της πόλης, και αυτό ακόμα που φαντάζεται ως κάτι εκτός της ή κάτι που θα καταστρέψει την πόλη είναι ήδη η πόλη, η οποία αν ήταν ένα πρόσωπο θα γελούσε αυτάρεσκα με τα σπαράγματα και τα πλαντάγματα του ερωτευμένου παιδιού της προς αυτήν.
Ο ήλιος της πόλης δύει στο αιώνιο χάραμα της γεωμετρίας και της μηδενικής εικόνας της, η σελήνη της είναι ένας λαμπερός ήλιος υποσχέσεων για έναν όλο και νεώτερο και παλαιότερο κόσμο, και το ξύπνημα της μέθης του δύσθυμου πολίτη είναι άλλο ένα σοκ απέναντι στον ίδιο τον απόλυτο και αποκομμένο εαυτό του.
Η πόλη εγείρεται σε κάθε παρόν ως ο απόλυτος κατοπτρισμός και η εικόνα τής δυνητικότητάς της σε μιαν αιώνια δόξα τού παρόντος της κατά την εκάστοτε και την όποια τελική και απόλυτη ιεραρχική συμπύκνωση που επιτελεί, και οι δρόμοι της καταλήγουν να είναι πάντα οι ανοδικοί δρόμοι κάποιας κυριαρχίας διαχαραγμένης εντός του φωτοστέφανου αυτής της μοναχικής εικονοποιϊας.
 
Η πόλη γέννησε αυτοκράτορες και προέδρους, επαναστατικά και αντεπαναστατικά συμβούλια και φατρίες, αλλά στην πραγματικότητα γέννησε και γεννάει μίαν, ίδια, μοναδική, αδιάφορη και ομιχλώδη διαφάνεια μιας γυμνής ισχυακής συμπύκνωσης και την ισχυακή συμπύκνωση την ίδια ως ένα αδιάφορον πλήθος.
Κανείς δεν έχει κατορθώσει ακόμα να θέσει με σαφήνεια και θάρρος, αλλά και βαθύτητα, το τριπλό ερώτημα στην πόλη:
Αυτό το νόημά σου είναι η πραγματική άβυσσος;
Έχεις γεννήσει τον εαυτό σου;
Τι είναι ο χρόνος;
 
 
 
Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..