Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ο υπερκείμενος καθορισμός (4) / Απορητικόν τέλος-αρχή..


[Σε συνέχεια του Αυτοκαθορισμός : Ο υπερκείμενος καθορισμός (1)][Αυτοκαθορισμός : Ο υπερκείμενος καθορισμός (2)][Αυτοκαθορισμός : Ο υπερκείμενος καθορισμός (3)]



Αγγίζοντας το θέμα της αφαίρεσης εκείνης που θα μπορούσε να βοηθήσει στην λύση διαφόρων αινιγμάτων της κριτικής επαναστατικής θεωρίας ή απλά της θεωρίας (πιο σοβαρός αυτοπροσδιορισμός) όσον αφορά στην υπερπραγματικότητα των μοντέρνων (νεωτερικών) συστημάτων καταστροφής του ανθρώπινου, δεν θα περιμένατε βέβαια να σας αφήσω ως τέλος αυτής της σειράς δημοσιεύσεων μια συλλογή μεγαλομανών αποφθεγμάτων, σαν κι αυτά που συνηθίζουν να αφήνουν οι κατά τα λεγόμενά τους μεγάλοι διαλεκτικοί, επαναστάτες, αυτοαποκαλούμενοι κολασμένοι.
Θα προσπαθήσω να αφήσω μόνον αρχικούς πυρήνες βλέψεων, θεάσεων και θεωριών τις οποίες καλούνται να εξετάσουν (και εξετάζουν ήδη) νεώτερες και ψυχραιμότερες γενιές θεωρητικών ή και απλά ενδιαφερομένων πρακτικών ανθρώπων.
Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο, αλλά θα επιθυμούσα, για να μην επαναλαμβάνομαι σε αυτό το κείμενο, να διαβάσετε τις προηγούμενες (σχετικές) δημοσιεύσεις και να τις θεωρήσετε και αυτές ως πρωτογενή σχεδιάσματα τα οποία θα αναπτυχθούν ή δεν θα αναπτυχθούν στο μέλλον από εμάς.
Αν λοιπόν έχετε διαβάσει τις προηγούμενες δημοσιεύσεις, μπορείτε να παρακολουθήσετε τις καταληκτικές θέσεις μου για τους αρχικούς πυρήνες μιας νέας θεωρίας όπως την φαντάζομαι (ελπίζω έλλογα) αλλά δεν έχω τις δυνάμεις, τον χρόνο αλλά ίσως και την κάβλα να διεκπεραιώσω.
Το αποκλειστικά δικό μου πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι να βιώσω με απόλυτο αν και οικείο τρόπο την δύναμη της ανυπαρξίας του κόσμου ως συστήματος υποστάσεων και υποστασιοποιήσεων, και όχι να αναλύσω τον καπιταλισμό, τον ολοκληρωτισμό και άλλα συναφή πράγματα, όχι και τόσο άξια λόγου για μια φθαρτή και περαστική παρουσία, μια σκιά του κόσμου. 
Φροντίζω λοιπόν να κλείσω το ζήτημα των συστημάτων με έναν συνοπτικό και απορητικό τρόπο, ο οποίος δεν με ενδιαφέρει αν ενδιαφέρει κάποιον, και ο οποίος δεν είναι και ο κατάλληλος για να ερεθισθούν ήδη ερεθισμένα επαναστατικά τενεκεδόκουτα, εφόσον ο συντηρητισμός μου δεν αφορά, δεν επιθυμεί να αφορά και δεν θα αφορά μάλλον πολύ επαναστάτες και πολυεπαναστάτες ανθρώπους που το έχουν λήξει το θέμα ότι κάτι είναι σε αυτό τον κόσμο, αν και η επανάσταση από'τι νόμιζα είχε (και έχει;) ως έναν από τους σκοπούς της να είναι όλα ολωνών και κανενός.


Σε αριθμημένες θέσεις:


1
Η εσωτερική διαίρεση, ιεραρχικοποίηση δομοποίηση και δυναμική στοιχειοποίηση του πόλου της αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας σε υπο-πόλους όπου ο ένας εκφράζει υποτίθεται απόλυτα την "αμιγή" ζωντανή εργασία και ο άλλος την γραφειοκρατικοποιημένη ή μικροαστικοποιημένη εργασία, πρέπει να εξετασθεί σε ένα άλλο μη αριστερίστικο και μη υπερκομμουνιστικό πλαίσιο.
Η ίδια διάκριση της εργασίας και των μέσων της (καπιταλιστικά υπαγόμενων, αλλά όχι μόνον) σε "ζωντανή" και "νεκρή" εργασία, από χρήσιμο εργαλείο ανάλυσης των νέων πραγματικοτητων του καπιταλισμού και της οργάνωσης της σχέσης κεφαλαίου εργασίας έχει μετατραπεί σε κρυπτο-νεορατσιστικό και κατ'ουσίαν γενοκτονικό ιδεολογικό μέσο.
Ο παραδοσιακός ρατσιστικός και φαντασιακός "αντι-μικροαστισμός" των παλαιοφανατικών έχει ραφιναριστεί σε έναν δημαγωγικό και υποτίθεται φιλο-πρεκαριακό Λόγο, και με άλλες απεχθείς συμπαραδηλώσεις. 
Το νέο κομισαριάτο, εντελώς όμως ανίκανο απέναντι σε οικειοποιήσεις του Λόγου του (ακόμα και από φασίστες) οικοδομεί τον νέο ενδολαϊκό ενδοταξικό εμφύλιο με πολύπτυχες και πολυεδρικές ιδεολογικές αποφάνσεις, τις οποίες έχουμε εξετάσει αλλού αλλά δεν θα επιμείνουμε άλλο. 
Βαριόμαστε τους νεοκομισάριους πιο πολύ από τους παλαιούς, τους οποίους (τους παλαιότερους) εκτιμάμε και αγαπάμε περισσότερο γιατί έχουν γύρω τους και "μέσα" τους το πνεύμα μιας ιστορικής τάξης σε αποχώρηση, σαν τους αριστοκράτες φεουδάρχες τον 19ο αιώνα, άρα έχουν μια λύσσα και ένα συντηρητικό πάθος που έχει αλήθεια και γοητεία, σε διάκριση προς το θράσος και την ακαλαισθησία της νέας επαναστατικής ελίτ, ήτοι των νέων αφεντικών δημαγωγών σωτήρων, που μας λένε ότι δεν είναι αφεντικά σωτήρες και άλλα που δεν μπορούν να πείσουν έλλογους ανθρώπους -- σαν και μένα τουλάχιστον. 


2.
Η απορρέουσα από τις ως ανωτέρω θεωρούμενες εσωτερικές διαιρέσεις της αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας ψευδοδιαλεκτική περί γραφειοκρατικοποίησης και η άρνηση να υπάρξει μια συνεκτική αντιμετώπιση υπό το πρίσμα μιας θετικής άρνησης-άρσης του καπιταλισμού, του κεφαλαίου, του κράτους ως συγκεντρωτικού γραφειοκρατικού και όχι εν γένει ως δημοκρατικού, και της τεχνογραφειοκρατίας, περιέχει πλέον τις ίδιες αντινομίες αντιφάσεις και αδιέξοδα με τον παραδοσιακό μαρξισμό.


3.
Η συστημική θεωρία είναι μια ζωντανή θεωρία, αλλά και μια "λύση ανάγκης" όταν η διαλεκτική και ο μαρξισμός έχουν κολλήσει σε μια δυϊστική/μονιστική μεταφυσική.
Δεν είναι λοιπόν πανάκεια, και το λέω αυτό γιατί είμαι σίγουρος πως κάποιοι νεοκομισάριοι πιθανόν να σταθούν σε αυτό και να πούνε πάλι τις γνωστές αγραμματοσύνες τους και τις κρυπτονεοσταλινικές βιταλιστικές παπαρίτσες τους.


4.
Ο βιταλισμός περί της ζωντανής εργασίας είναι μια θρησκεία, και ως θρησκεία πρέπει να αντιμετωπίζεται, άρα είναι όχι απλά ένας φραγμός για το όποιο μελλοντικό κίνημα αλλά στα σημερινά δεδομένα και ένας ξεκάθαρος αντιδραστικός χυδαίος σκοταδισμός.


5.
Το ζήτημα "εμπόρευμα" ως ολική μορφή με ιστορικο-οντικό (οντολογικό) πρόσημο, και όχι κυρίως ως ένα σημείο κατανόησης τής καπιταλιστικής (αλλά όχι μόνον) διεργασίας, δεν έχει επιλυθεί, αλλά δεν έχει επιλυθεί! 
Το λέω αυτό γιατί ακόμα υπάρχουν αντι-εμπορευματο-λογικές αναλύσεις και ριζοσπαστικές προεννοήσεις αμιγώς αντιδραστικές, συνυφασμένες με τα παραπάνω όπως τα ιχνογραφήσαμε.


6.
Παραμένει αιωρούμενο, και σημαντικό ωστόσο, το θέμα της εσωτερικής διαίρεσης της ζωντανής εργασίας το οποίο όμως πρέπει να επιλυθεί με έναν μη δυϊστικό ή νεο-δυϊστικό άρα φανατικό δήθεν υπερπρολεταριακό τρόπο πραγμάτευσης, χωρίς από την άλλη να ξεχάσουμε και το πρόβλημα ως πρόβλημα από την σκοπιά που το θέτουν ακόμα μόνον οι ταξικιστές, στρεβλά μεν αλλά το θέτουν.


7.
Τα ζητήματα που αφορούν την στρατηγική δομή ενός συστήματος και την παράδοξη διττή και ταυτόχρονα μη διττή υφή της, χρήζουν ιδιαίτερης πραγμάτευσης, την οποία θα πραγματοποιήσουμε σε συνάφεια με την έρευνα του εγελιανού έργου..


(ΤΕΛΟΣ)







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..