Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Ο υπερκείμενος καθορισμός (3)



[Σε συνέχεια του Αυτοκαθορισμός : Ο υπερκείμενος καθορισμός (1)][Αυτοκαθορισμός : Ο υπερκείμενος καθορισμός (2)]




Αν θεωρήσουμε το στρατηγικό πεδίο ενός συστήματος ως την πραγματικότερη πραγματικότητά του, τότε η συμπυκνωτική-ενοποιούσα και αφαιρετικότερη συσχέτιση των στοιχείων (ή υπο-συστημάτων) του συστήματος, η οποία αποτελεί εξάλλου την έννοιά του, περικλείει ήδη ως αφαίρεση και όλες τις υπαρκτές και πιθανές εκτυλίξεις των εσωτερικών αντιθέσεων και υπο-αντιθέσεών του.


Υποθέσαμε, όπως είδατε και στις προηγούμενες δημοσιεύσεις μας, ότι αυτό το αφηρημένο πεδίο της (αυτο-)συγκρότησης τού (εκάστοτε) γενικού ("μεγάλου") συστήματος δεν εμφανίζεται/παρουσιάζεται και τόσο αυτονόητα στο εκάστοτε "παρόν", αλλά υπάρχει συνέχεια μια εκτύλιξη της δομοποιητικής του υπόστασης, αυτό μάλιστα γίνεται και μέσω της συνέχισης τής δυναμικής αυθυπαρξίας του και μέσω των εσωτερικών αντινομιών του αλλά και μέσω της ανάδυσης δυναμικών δημιουργίας ενός άλλου συστήματος που γεννάται μεν μέσα στα "σπλάχνα" του υπάρχοντος αλλά περιπλέκεται με αυτό σε μιαν θανάσιμη διαμάχη και αλληλεπίδραση η οποία όχι μόνον δημιουργει δημιουργικές "απαντητικές" αλλοιώσεις στην αυτοσυγκρότηση του ("παλαιού") συστήματος (και στα στοιχεία του) αλλά αναδύει και μιαν άλλη γνώση για τα ήδη-υπάρχοντα στοιχεία του.


Έχουμε λοιπόν να αντιμετωπίσουμε, κριτικά/νοητικά και πρακτικά, μιαν περίπλοκη και παράδοξη αφηρημένη υπερ-πραγματικότητα η οποία αντιστέκεται στους αφελείς αν και αναμενόμενους ή κατανοήσιμους δυϊσμούς των πρώτων κοινωνικών θεωριών.


Οι πρώτες αναζητήσεις και προβληματοποιήσεις/θεματοποιήσεις περί της υπερ-πραγματικότητας "αυτής", αναγκαία (πάλι), γραπώθηκαν σε μιαν επαναφορά ή δημιουργία μιας πλουραλιστικής μεθοδολογίας για την ίδια την πραγματικότητα-ως-πλουραλιστική (πολλαπλοειδή ή πολλαπλογενή).
Εννοείται πως αυτή η θεωρητική απάντηση στο αδιέξοδο του δυϊσμού/(αφελούς)μονισμού νομιμοποιείται θεωρητικά, αξιακά κ.λπ και είναι χρήσιμη ακόμα και σε μια θεώρηση ή προ-εργασία θεώρησης που εκφράζει την επιθυμία μιας νέας συνεκτικής ενοποιητικής θεώρησης.


Το κεντρικό θέμα της ανάλυσης της στρατηγικής δομής/δόμησης του καπιταλιστικού συστήματος και του ομοίου-διαφορετικού (κατεστραμμένου πλέον) σοσιαλγραφειοκρατικού συστήματος, έχει την ήδη γνωστή και συνεχώς φετιχική φενακιστική και ιδεολογικοποιημένη αντιμετώπιση, η οποία πέραν των "αυτονόητων" αιτίων της (ιδεολογική σύγκρουση και καθήλωση) σημαίνει και ένα συνεχιζόμενο θεωρητικό αδιέξοδο, ειδικά μέσα σε αυτό το ευρύτατο πράγμα που λέγεται "αριστερά".
Η αδυναμία να αρθρωθεί/ορθωθεί μια συνεκτική εξήγηση για την στρατηγική δομή/δόμηση όλων των μοντέρνων ολοκληρωτικών συστημάτων καταπίεσης εξαχρείωσης αλλοτρίωσης και εξανδραποδισμού δεν είναι ανεξάρτητη από την εμπλοκή όλων των ριζοσπαστικών διανοητικών ελίτ στην υπεράσπιση ή απολογητική (υπέρ) τού ενός ή τού άλλου ολοκληρωτισμού, ακόμα κι αν "όλα αυτά" ενδύονται τους φενακισμένους και ενίοτε ύπουλους ριζοσπαστισμούς ακόμα και του "αντι-ολοκληρωτισμού".


Η ορθή υπόθεση για την ύπαρξη μιας εσωτερικής διαίρεσης εντός του κυριαρχούμενου πόλου της αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας, η αποκάλυψη των εσωτερικών ιεραρχικών διαστρωματώσεων που γεννάνε την ρεφορμιστική ή επαναστατική (σοσιαλ)γραφειοκρατία ή την εθνικιστική ή νέα (μη εθνικιστική) σοσιαλδημοκρατία, αξιοποίησε εν μέρει ορθά (θεωρητικά και πρακτικά) την επίγνωση αυτής της εσωτερικής ανταγωνιστικής ιεραρχικής πολικότητας μέσα στον πόλο της ζωντανής ακτήμονος εργασίας, αλλά το καθόλου τυχαίο τίμημα αυτής της νέας επίγνωσης, όπως διενεργήθηκε πάλι στα πλαίσια των "αιώνιων" φενακισμών του μαρξισμού, ήταν και είναι η έμμεση ή θρασύτερη απολογητική υπέρ του νεοκαπιταλισμού και της ψευδο-οικουμενιστικής αλλοτρίωσης και εξαχρείωσης, μάλλον δείχνοντας ακριβώς πως υπάρχει μια βαθιά εμπλοκή και των νέων νεο-υπερκομμουνιστών αγκιτατόρων και κρυπτόμενων νεοκομισάριων στο γνωστό μανιχαϊστικό και καταστροφικό ιδεολόγημα που σιγοέκαιγε πάντα μέσα στις καρδιές των φαντασμένων μανιχαϊστών επαναστατών, κάθε άλλο παρά "νέα" πράγματα τελικά, και το ίδιο επικίνδυνα για τον εργαζόμενο άνθρωπο στην συγκεκριμένη υπόσταση και ύπαρξή του. 

Το γενοκτονικό βλέμμα του φανατικού ψευδοκαταστροφέα του "υπάρχοντος" μπορεί να μετατρέπεται σε γλοιώδες συναισθηματικό βλέμμα όταν αντικρύζει τους υποτιθέμενους συμμάχους του, τους "πραγματικούς" κολασμένους (συνήθως μη δυνάμενους να μιλήσουν μόνοι τους χωρίς το καπέλο του νεο-φονταμενταλιστή) αλλά παραμένει γενοκτονικό βλέμμα.

Όποιος φαντάζεται γενοκτονίες, ακόμα κι αν  αυτές είναι (υποτίθεται) εννοούμενες ως αυστηρά "ταξικές", όπως και να τις ονομάζει, όπως και να τις αποκρύπτει από τον εαυτό του, όπως και να τις μεταβιβάζει στις "αντικειμενικές" διεργασίες, είναι γενοκτόνος ήδη.

Άρα, η όλη υπόθεση αποκάλυψης της αλλοτρίωσης υπό το πρίσμα μιας νέας και (όντως) μη αφελώς δυϊστικής κοσμοαντίληψης και θέασης, παραμένει ακόμα "ένοχη" παλαιών αμαρτημάτων και συν τοις άλλοις δημιουργεί (και αυτή) άλλο ένα πρόβλημα στην ανάπτυξη μιας πιο εκλεπτυσμένης και πραγματικά διεισδυτικής θεωρίας για την υπερπραγματικότητα των μοντέρνων (νεωτερικών) συστημάτων καταστροφής του εργαζόμενου ανθρώπου και τού ανθρώπου εν γένει.

Πρέπει να επανεκκινήσουμε έναν ανθρωπιστικό και ταυτόχρονα επαναστατικό δημοκρατικό σοσιαλισμό, έχοντας γύρω μας και έμπροσθέν μας όλες τις προκλήσεις και όλους τους φανατικούς ή έτοιμους σε τελική ανάλυση να συμμαχήσουν με την μία ή άλλη τάση του ντόπιου ή παγκόσμιου καπιταλισμού αλλά και της γραφειοκρατίας.

Αν μη  τι άλλο, περιπλανώμενος και γω σε όλες σχεδόν τις "αμαρτίες" και τα λάθη της ριζοσπαστικής σκέψης και δράσης, έχω να σας πω πως αυτό που με έχει εντυπωσιάσει περισσότερο στους εμμένοντες στον μαρξιστικό ή αναρχοαυτόνομο φονταμενταλισμό δεν είναι μόνον ο ίδιος ο φονταμενταλισμός τους αλλά οι δρόμοι του προς την μία ή άλλη φράξια, ομάδα και τάση των υπαρχόντων ή εν δυνάμει ακόμα καπιταλιστικών ή σοσιαλγραφειοκρατικών κατεστημένων και ολοκληρωτισμών.
Μην νομίζετε πως ο απόλυτος και φανατικός ριζοσπαστισμός θα είχε δυνάμεις και το γνωστό απροσμέτρητο θράσος αν δεν είχε ήδη ερείσματα σε κάποια ομάδα ή σε κάποια αφηρημένη δυναμική του συστήματος εξαχρείωσης και εξανδραποδισμού του ανθρώπου.  
Γι' αυτό και όταν κουράζονται τα παιδιά πάνε και βρίσκουν το ήδη από πριν συμπαθέστερο σε αυτούς τεχνογραφειοκρατικό ή καπιταλιστικό ή σοσιαλγραφειοκρατικό κατεστημένο, δεν πάνε όπου κι όπου. 



(συνεχίζεται, σας πάω αργά και απολαυστικά..)







Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..