Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Στρατηγικά συμπεράσματα (β) [4]



[ συνέχεια από: Αυτοκαθορισμός : Στρατηγικά συμπεράσματα (α) [1-3]  ]



4.
Η ιδεολογική απολυτοποίηση των ιστορικών εσωτερικών αντιπαραθέσεων στο (παγκόσμιο) ελευθεριακό κίνημα της μισθωτής εργασίας και γενικά των υποτελών τάξεων, είχε και έχει ακόμα συντριπτικά αποτελέσματα όχι μόνον γιατί συντηρεί ένα ιδεολογικό και θεωρητικό αδιέξοδο αλλά κυρίως διότι εμποδίζει να αναπτυχθεί μέσω μιας ευρύτερης στρατηγικής οπτικής και αποτίμησης μια νέα συμπεριληπτική στρατηγική που θα έχει δημιουργικά αποτελέσματα και στην ίδια την ταξική πάλη και τον ευρύτερο κοινωνικό δημοκρατικό ανταγωνισμό μέσα στις υποτελείς τάξεις.
Η ιδεολογική απολυτοποίηση (τής οποίας ήταν εθελοντικό "θύμα" και η ταπεινότης μου) συγκροτεί έναν φανταστικό κόσμο εσωτερικής εργατικής και λαϊκής αντιπαράθεσης, ο οποίος ερείδεται βέβαια σε πραγματικά γεγονότα και αδιέξοδα αλλά εν πολλοίς είναι αποτέλεσμα της μεταφυσικής κρυστάλλωσης και στερεοποίησής τους, πράγμα που καθιστά την νηφάλια σκέψη κάτι το εξαιρετικά σπάνιο.
Αν θέλατε την άποψή μου, σχηματικά και κάπως προκλητικά, θα έλεγα το αδιανόητον πως στην πραγματικότητα ένας ιδεολογικός τόπος που ξεκινάει απο τον ακραίο αριστερίστικο αντικαπιταλισμό, την αυτονομία, την ριζοσπαστική οικολογία και τον αναρχισμό και φτάνει μέχρι τον λενινισμό σταλινισμό, τον τροτσκισμό, αλλά ακόμα και τον Κάουτσκι και την λεγόμενη 2 1/2 (δυόμιση) διεθνή, συμπεριλαμβανομένων, (πρώτων) ναρόντνικων, τιτοϊκών, καστριστών-γκεβαριστών, οτσαλανιστών αριστερών εθνιστών, μαοϊκών, αριστερών ευρωκομμουνιστών και άλλων που ξεχνάω (ή δεν φτάνει ένα βιβλίο να αναφέρω) είναι υπαρκτός ως ενιαίος και αδιαίρετος εις την τελική στρατηγική μορφή του.
Κάποιοι θα αναφωνήσουν, μα αυτός είναι ο νέος καιροσκοπισμός (οπορτουνισμός) ή νέα πολιτική "σούπα" που θυμίζει μάλιστα σύριζα κ.λπ, αλλά εγώ θα τους πω σπεύδοντας τα εξής διευκρινιστικά:
Πρώτον και όχι και τόσο σημαντικόν..
Ο (κάθε) νεοαριστερός σύριζα δεν είναι μια τέτοια σύνθεση, λείπουν θεμελιώδη κομμάτια, και ας μην γίνω διευκρινιστικότερος, εφόσον θα νομίσει κάποιος πως κάνω "παράπονα". Αλλά επειδή θα το νομίζει ήδη, θα του πω πως υπάρχουν βαθιές ιδεολογικές εκκαθαρίσεις με το ευρωκομμουνιστικό (αλλά και το νεο-σταλινικό ή νεο-τροτσκιστικό) γάντι που ακυρώνουν κάθε ολική σύνθεση, και καταχωρούν  με μιαν όμορφη διαχωρίζουσα νεοσταλινίλα στον "σταλινισμό" διάφορους ατυχείς παλαιοκομμουνιστές (και όχι μόνον στην κατάψυξη ή στην γραφικότητα). 
Φανταστείτε λ.χ να υπήρχε μια διαλλακτικότερη πολιτική εκ μέρους των (μπερδεμένων) σταλινικών του κκε, νομίζετε πως αν τούτοι έμπαιναν μέσα σε μια τέτοια νεοαριστερή σύνθεση θα επιβίωναν πολιτικά ιδεολογικά ως μια διακριτή παράδοση σε κάτι;
Εννοείται πως όχι, και σε μερικά πράγματα καλώς όχι (όπως και άλλοι, με λιγότερες υποτίθεται αμαρτίες), αλλά μερικά πράγματα (όπως λ.χ ένας αναγκαίος ακόμα και τώρα βαθμός συγκεντρωτικής αντίληψης κ.λπ) θα πετάγονταν στον νεοαριστερό ψευδοσυνθετικό ντενεκέ, ή χρονοντούλαπο της νεοαριστερής νέας καθαρολογικής ψευδο-ιστορίας του κινήματος.
Υπάρχει λοιπόν, εκφραζόμενο σε υποτιθέμενες λεπτομέρειες, κάτι άλλο πιο βαθύ...που μας καθαρίζει και μας κάνει δογματικά καθάρματα μεταξύ μας, όλους, την στιγμή που θα έπρεπε να υπάρξει ένας άλλος στοχασμός της κατάστασης, και μάλιστα πολιτικοστρατηγικός, για να μην πω πολιτικοστρατιωτικός, και πάθουνε πάλι κάτι κάποιοι (που το είπα και το παθαίνουν μάλλον το λέω δεν το λέω).
Δεύτερον και σημαντικότερον του πρώτου..
Πίσω από αυτή την ιστορική και πολιτική τύφλωση και κρυστάλλωση των αδιεξόδων, πίσω από την σημερινή στρατηγική ήττα, κρύπτονται και συνεχίζουν να υπάρχουν ενεργώς αρχικά προγραμματικά λάθη και ελλείψεις που είναι όχι τυχαία ή απλά ελευθέρως επιλεγμένα λάθη θεμελίωσης και ανάλυσης. 
Η "αριστερή" ιδεολογική συζήτηση σήμερα ενεργοποιεί την συζήτηση περί θεμελίων και την αναζωογονεί την ίδια στιγμή που την νεκρώνει και την δυσχεραίνει.
Η αδυναμία διαλεκτικής ανακάλυψης και συνθετικής υπέρβασης όλων των αμφίβολων πτυχών του ελευθεριακού θεμελίου που εμφανίσθηκαν ιστορικά, δεν είναι μια και τόσο εύκολα αντιμετωπίσιμη αδυναμία.
Θα σας φέρω πάλι ένα παράδειγμα, και προκλητικό και αληθινό όμως:
Η αριστερή σοσιαλδημοκρατία (και ο μπουχαρινισμός) και η έννοια του κοινωνικού κεφαλαίου. 
Υπάρχει σοβαρός άνθρωπος που σε ειλικρινείς κουβέντες (συνήθως μη κοινοποιήσιμες ή παραδεκτές ως έγιναν) θα μπορούσε αρνηθεί τα έλλογα επιχειρήματα της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας για την ανάγκη ύπαρξης μιας μεικτής οικονομίας, τουλάχιστον κατά την πρώτη φάση της σοσιαλιστικής μετάβασης; 
Όχι, δεν υπάρχει, και ακόμα και οι αριστεροί σοσιαλδημοκράτες, οι έχοντες ακροαριστερές ιδεολογικές και πολιτικές καταβολές ντρέπονται και καμουφλάρουν αυτή τη συζήτηση, όχι για να εξαπατήσουν (έστω μόνον) την κοινωνία, αλλά γιατί όντως ντρέπονται και έχουν πάντα ως δεδομένη μια παλαιομαρξιστική ενοχή με την έννοια "κεφάλαιο".
Μπορεί όμως ακόμα και σε μια μεταβατική σοσιαλιστική κοινωνία, χωρίς "κακούς" λενινιστές, σταλινικούς κ.λπ. να μην υπάρξει κάποια μορφή κεφαλαίου και μισθωτής εργασίας;
Αυτό δεν το συζητάει κανείς ανοιχτά, με το που το συζητάει κατατάσσεται εις τον χώρο του "δεξιού" καιροσκοπισμού, ενώ όταν το λέει και μάλιστα υπό από αυστηρές θεωρητικές προϋποθέσεις, μπορεί να εννοεί ένα σύστημα κεφαλαιακής συσσώρευσης εις το οποίο δεν θα υπάρχει ούτε ιδιώτης, πόσο μάλλον μεγαλοκαπιταλιστής, ούτε καν μικρός ιδιώτης, αλλά πιθανόν ούτε κράτος (στην οικονομία).
Θυμάμαι λ.χ πως οι αριστεροί πασόκοι μέχρι το 1990 περίπου βγάζανε το καπιταλιστικόν και μιλάγανε για συσσώρευση μόνον. 
Βέβαια αυτοί μυστικοποιούσαν "σοσιαλιστικώς" πως όντως υπήρχε καπιταλιστική συσσώρευση για την οποία μιλούσαν και σχεδίαζαν "κοινωνικό έλεγχο", αλλά αυτή την μυστικοποίηση την διέπρατταν ακριβώς διότι ακόμα και αυτοί έπασχαν από μιαν αριστερόστροφη ενοχή έναντι των εκ των αριστερών ιερέων που όταν ακούγεται και μόνον η λέξη κεφάλαιο, φαντάζονται το απόλυτο κακόν, και βέβαια αυτό δεν είναι κάτι άλλο από το καπιταλιστικό κεφάλαιο το οποίο δεν μπορεί παρά να είναι κεφάλαιο αλλά και κάθε κεφάλαιο δεν μπορεί παρά να είναι καπιταλιστικό. 
Καθάρισαν οι άνθρωποι.
Τώρα πείτε μου, όταν ο Μαρξ κατηγορούσε εκ των αριστερών τους σοσιαλιστές της εποχής του ότι μιλάνε για κοινωνικό κεφάλαιο και άρα είναι ψεύτες ανόητοι ή απλά κρυμμένοι αστοί, και μόνον, έκανε καλό ή κακό;
Νομίζω πως όπως μίλησε έκανε κακό, όχι γιατί οι σοσιαλιστές τότε, ίσως και τώρα, δεν είναι και ή μόνον αυτό που αποκαλύπτει ο Μαρξ, αλλά ακριβώς γιατί και αυτός (ο κάθε μαρξισμός) δεν μπορεί παρά να είναι και αυτός (στην πράξη) και αυτό: δηλαδή μια αναγκαστική (για ένα τεράστιο ιστορικό διάστημα) πολιτική κοινωνική μορφή ενός κεφαλαίου και μιας μορφής αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας υπό άλλους ριζικούς όρους, αλλά αυτό.
Έτσι δημιουργείται παραδίπλα και ο απόλυτος δυϊστικός αριστερισμός, και ο φετιχικός αντικαπιταλισμός, ο οποίος βέβαια δεν είναι αυτό που είναι μόνον γιατί κάνει λάθος όταν κρίνει το κεφάλαιο εν γένει και την αμειβόμενη (μισθωτή) εργασία εν γένει, γιατί καλά κάνει και αυτός, αλλά είναι αυτό που είναι (δυϊστικός μεταφυσικός φανατικός) διότι μιαν πτυχή, ένα πρόβλημα, μιαν αντικειμενικά μακροχρόνια και αναγκαία και στον σοσιαλισμό καθήλωση (το σοσιαλιστικό κεφάλαιο ως διεργασία συσσώρευσης και στερεοποίησης της εργασίας και της τεχνικής) την μετατρέπει σε μοναδικό στόχο του, και σε αυτό συντέλεσε και ο κύριος Μαρξ και τα επαναστατικά μούσια του. 
Που και αυτός δεν είναι ένα λάθος, έτσι απλά και τελειώσαμε.

  


(συνεχίζεται)







Ιωάννης Τζανάκος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..