Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Στρατηγικά συμπεράσματα (δ) [6]

[συνέχεια από: Αυτοκαθορισμός : Στρατηγικά συμπεράσματα (α) [1-3]
 Αυτοκαθορισμός : Στρατηγικά συμπεράσματα (β) [4]
Αυτοκαθορισμός : Στρατηγικά συμπεράσματα (γ) [5] ]




6.
Το ιστορικό σύστημα γενικής συσχέτισης μεταξύ κεφαλαίου και αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας έχει όπως είδαμε (κατά την οπτική μας) 3 συγκεκριμένες κύριες εκδοχές που αντιστοιχούν σε 3 μορφές και είδη (ή δομές) υπαγωγής.
Στην πρώτη μορφή υπαγωγής, τον καπιταλισμό, η αμειβόμενη (μισθωτή) εργασία υπάγεται στο ιδιωτικό ή ιδιωτικοκρατικό κεφάλαιο, στην δεύτερη μορφή, τον ταξικό ή κρατικό σοσιαλισμό, το μη ιδιωτικό και μη προσωποποιημένο πλέον (κρατικό ή συνεταιριστικό) κεφάλαιο δεν υπάγεται στην αμειβόμενη (μισθωτή) εργασία αλλά μαζί με την αμειβόμενη (μισθωτή) εργασία υπάγεται στην σοσιαλιστική άρχουσα ελίτ/τάξη, και στην τρίτη μορφή (που δεν εμφανίσθηκε παρά στιγμιαία και αποσπασματικά, στην παρισινή κομμούνα του 1871, στον ισπανικό εμφύλιο ή σε άγνωστα στο μεγάλο κοινό ιστορικά συμβάντα) το επίσης μη ιδιωτικό και μη προσωποποιημένο αλλά κοινωνικοποιημένο ή κοινωνικό (και δημόσιο κρατικό) κεφάλαιο υπάγεται στην αυτοδιοικούμενη (αμειβόμενη) μισθωτή εργασία.
Στην δεύτερη και την τρίτη μορφή έχουμε άρση της υπαγωγής της αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας στο κεφάλαιο, άρα έχουμε μιαν αναστροφή της υπαγωγής. 
Πάντως, αν και δεν έχουμε εδώ να κάνουμε με μιαν φανταστική εναρμόνιση κεφαλαίου εργασίας (όπως αυτή που διακηρύσσει ως στόχο τόσο ο φασισμός όσο και η σοσιαλδημοκρατία) δεν υπάρχει ούτε μπορεί να υπάρξει κατά την διάρκεια μιας πολύ εκτεταμένης χρονικής ιστορικής περιόδου μετάβασης προς έναν σοσιαλισμό χωρίς κεφάλαιο, πλήρης κατάργηση του κεφαλαίου ως παραγωγικής σχέσης που εκφράζει "εδώ" πέραν από μια μορφή εκμετάλλευσης την απρόσωπη (κοινωνικοσχεσιακή) δυναμική της αφηρημένης εργασίας και της αφηρημένης τεχνικής και παραγωγικής κρυστάλλωσής της ή ακόμα και την αφηρημένη δυναμική της επιστήμης τεχνολογίας κ.λπ.
Πριν αναλύσουμε την σημασία της διαφοράς και της εγγύτητας/ομοιότητας μεταξύ ενός σοσιαλισμού της αυτοδιοίκησης της αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας με τον ταξικό σοσιαλισμό της επαναστατικής ελίτ/τάξης, οφείλουμε να επισημάνουμε πως ακόμα και η ριζοσπαστικότερη και φανατικότερη εκδοχή ιδεολογικοποίησης της 3ης μορφής, συνήθως αναρχοαυτόνομης ή υπεραριστερής υπερκομμουνιστικής μορφής, δεν μπορεί να εξαφανίσει την μη απόλυτη ταυτότητα του όρου κεφάλαιο με τον όρο καπιταλισμός, αλλά το κυριότερο δεν μπορεί να εξαφανίσει την μη απόλυτη ταύτιση αλλά σχετική ταύτιση του όρου κεφάλαιο (υπό ειδικούς όρους υπαγωγής του) με τον όρο σοσιαλισμός, η οποία ούτως ως μη απόλυτη δεν παύει να είναι υπό άλλους όρους (υπαγωγής) περιέχουσα ένα είδος ταυτότητας ή ταύτισης.
Βέβαια εμπιστεύομαι την απαράμιλλη σοφιστική ψευδολογική/ιδεολογική ικανότητα των υπεραριστερών που την κληρονόμησαν και από τον ίδιο Μαρξ να βαφτίζουν ό,τι δεν μπορούν να εξαφανίσουν ως κάτι απόλυτα-ποιοτικό-άλλον σε σχέση με τον απόλυτο εχθρό τους που είναι όπως πάντα υποτίθεται πάντα το κεφάλαιο υπό όποιους όρους.
Σε αυτό βέβαια είναι καθ'ολοκληρίαν όμοιοι με τους υβριζόμενους από αυτούς και υβριστές τους, τους λενινιστές σταλινιστές τροτσκιστές και άλλους,  με τη διαφορά πως οι τελευταίοι εκτός από ψευδολόγοι και φανατικοί φρόντισαν όχι μόνον να υπάγουν αλλά και να υπηρετήσουν ωστόσο το κεφάλαιο και στα λόγια (μυστικοποιητικά) αλλά και στην πράξη, υβρίζοντάς το και ταυτοχρόνως υπηρετώντας το. 
Δεν θα ήταν τραβηγμένο παρ΄όλα αυτά να πούμε και να μην αδικήσουμε τελικά τους υπεραριστερούς πως ακόμα και σε συνθήκες υπαγωγής της κοινωνίας στο κεφάλαιο-κεφάλαιο δηλαδή το καπιταλιστικό κεφάλαιο ούτοι κατορθώνουν να υπηρετήσουν και αυτό πάλι υβρίζοντάς το, όπως οι προηγούμενοι ιδεολογικοί απατεώνες (παραδοσιακοί κομμουνιστές), αλλά ως κεφάλαιο-κεφάλαιο (το καπιταλιστικό κεφάλαιο) όσον και εφόσον αυτό διαλύει τους ενδο-κινηματικούς εχθρούς τους (τους προαναφερόμενους) αλλά στον βαθμό μάλιστα που διαλύει και άλλους "σατανικούς" εχθρούς όπως εθνοκεντριστές τοπικιστές και άλλες κατώτερες από αυτούς ιδεολογικές "φυλές" (κάτι ετεροκανονικά τομάρια που ακόμα πιστεύουν ότι λόγου χάριν υπάρχει ένα στοιχειώδες και κοινωνικά εύπλαστο όμως βιολογικό υπόβαθρο στα "φύλα").
Εν πάση περιπτώσει, για να μην παρεξηγηθούμε, θεωρώ πως μερικοί και από τους προαναφερόμενους εχθρούς των προαναφερομένων ανωτέρων ιδεολογικών κεκαθαρμένων ή αγνών αυτονομοκομμουνιστικών "φυλών", είναι και τούτοι τόσο επιβαρυμένοι από ιστορικές αμαρτίες που ίσως δεν αξίζουν ιδιαιτέρας υπερασπίσεως.
Το πρόβλημα της πραγματικής επαναστατικής γενιάς που θα προκύψει (επιτέλους) μετά τον ψόφο, την αλληλοεξόντωση ή την κούραση όλων των καθηλωμένων και φαντασμένων επαναστατικών γενεών της καθ'ημάς και καθ'άπασαν την οικουμενική επικράτεια του παγκόσμιου πνεύματος επαναστατοσύνης (ή επανάστας), είναι πως αυτή θα διαχειρισθεί το ζήτημα της υπαγωγής του κοινωνικού τεχνικού και διανοητικού κεφαλαίου ούτως ώστε να επιταχυνθεί και να διασφαλισθεί στην πράξη και όχι βαπτιστικώς υβριστικώς  ή απλά μαρξοσοφιστικώς η πλήρης εξαφάνισή του ως μορφής αφηρημένης κρυστάλλωσης των παραγωγικών σχέσεων, η οποία αποτελεί και η "ίδια" κεντρική παραγωγική σχέση ή ενότητα παραγωγικών σχέσεων.



(συνεχίζεται)






Ιωάννης Τζανάκος  
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..