Αυτοκαθορισμός

Αυτοκαθορισμός

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Στρατηγικά συμπεράσματα (ε) [7] (τέλος)



[συνέχεια από: Αυτοκαθορισμός : Στρατηγικά συμπεράσματα (α) [1-3]
 Αυτοκαθορισμός : Στρατηγικά συμπεράσματα (β) [4]
Αυτοκαθορισμός : Στρατηγικά συμπεράσματα (γ) [5] Στρατηγικά συμπεράσματα (δ) [6]]


7-τελική σύνοψη θέσεων
Η ανατροπή της υπαγωγής της αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας στο καπιταλιστικό κεφάλαιο δεν σημαίνει την αυτόματη μετατροπή της κοινωνίας σε μη εκμεταλλευτική μη καταπιεστική, εφόσον μπορεί να σημαίνει την ύπαρξη μιας άλλης μη καπιταλιστικής αλλά ταξικής εκμεταλλευτικής κοινωνίας (υπαρκτός σοσιαλισμός) εις την οποία μπορεί μεν να υπάγεται το κεφάλαιο στην (γραφειοκρατική) σοσιαλιστική εξουσία αλλά όχι στην αμειβόμενη (μισθωτή) εργασία, αλλά ακόμα και αν συμβεί αυτό δεν υπάρχει πλήρης κατάργηση τής αφηρημένης κεφαλαιακής-καπιταλιστικής παραγωγικής σχέσης.
Την ίδια στιγμή ακόμα κι αν υπάρξει κατάργηση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, και η ζωντανή αμειβόμενη (μισθωτή) εργασία αναλάβει την διοίκηση όλης της κοινωνίας καταστρέφοντας τις πολιτικές και οικονομικές δομές της καπιταλιστικής αλλά και της σοσιαλγραφειοκρατικής κοινωνίας, πάλι δεν είναι δυνατόν (για ένα μεγάλο ιστορικό διάστημα) να υπάρξει πλήρης κατάργηση της καπιταλιστικής σχέσης, κατά κάποιο τρόπο υπάρχει δια μέσω της δυναμικής τής αφηρημένης εργασίας και αμοιβή και μισθός και αφηρημένη καπιταλιστική σχέση (και χρήμα βέβαια).
Αυτό που οι αριστεριστές διείδαν στο σοσιαλγραφειοκρατικό σύστημα ως επιβίωση ίσως και ενδυνάμωση της καπιταλιστικής σχέσης θα υπάρξει ακόμα κι αν εφαρμοσθούν τα ριζοσπαστικότερα υπερκομμουνιστικά προγράμματα/προτάγματα αυτοδιοίκησης, και σημαίνει την τροποποίηση (όχι την εναρμόνιση) της σχέσης (μεταξύ) κεφαλαίου αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας υπό το καθεστώς όμως της υπαγωγής του κεφαλαίου στην (αμειβόμενη) μισθωτή εργασία με απώτερη μόνον δυναμική την τελική κατάργηση της καπιταλιστικής σχέσης ως πια αφηρημένης και μη εμπρόσωπης σε ένα αφεντικό ή πολλά αφεντικά ή ακόμα και σε ένα σοσιαλγραφειοκρατικό κράτος.
Ακόμα κι έτσι λοιπόν δεν δύναται να υπάρξει σε ένα σχετικά μακροχρόνιο διάστημα πλήρης κατάργηση και πραγματική (όχι ρητορική) άρση της καπιταλιστικής σχέσης αλλά υπαγωγή της στην κυριαρχική και υπάγουσα αμειβόμενη (μισθωτή) ζωντανή εργασία.
Ο αυτοπροσδιορισμός του επαναστατικού κινήματος ως αντικαπιταλιστικού είναι άρα και ορθός εφόσον σημαίνει την αναγκαιότητα καταστροφής του καπιταλιστικού αλλά και του σοσιαλγραφειοκρατικού κεφαλαίου, αλλά την ίδια στιγμή είναι και περιέχων δυνητικά το ίδιο παλαιοκομμουνιστικό και παλαιομαρξιστικό λάθος, άσχετα αν οι νέοι φανατικοί ντύνουν αυτό το ίδιο λάθος με αντικαπιταλιστικές και αντι-κρατικιστικές ή αντικρατικές φανφάρες.
Η κατάργηση του κεφαλαίου και της αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας ως εν γένει, ήτοι της εν γένει αφηρημένης (αλλά κοινωνικοπαραγωγικής/σχεσιακής ωστόσο) κρυστάλλωσης και σταθεροποίησης (όχι μόνον της απλής ζωντανής εργασίας) της δημιουργικής αλλά και της διαμεσολαβητικής δράσης των ανθρώπων (ειδικά και κύρια των εργαζομένων), δεν μπορεί να είναι αυτόματη και στιγμιαία αλλά προϋποθέτει μιαν μακρόχρονη διεργασία η οποία μπορεί να ξεκινάει με την βίαιη κατάργηση της καπιταλιστικής ατομικής ιδιοποίησης αλλά και της σοσιαλγραφειοκρατικής συλλογικής ιδιοποίησης της παραγωγής και των αποτελεσμάτων της, αλλά συνεχίζεται βαθμιαία με την μετατροπή του κεφαλαίου σε κοινωνικό κεφάλαιο (με κατάργηση πολλών ειδικά καπιταλιστικών λειτουργιών του) και την απώτερη χρονικά μετατροπή του κοινωνικού κεφαλαίου σε ένα άλλο σύστημα κοινωνικής κρυστάλλωσης και σταθεροποίησης της κοινωνικής δράσης, όπου η αφαίρεση "κεφάλαιο" θα αντικατασταθεί ως όλον έλλογα και έμπρακτα από την δημιουργική και ελεύθερη δραστηριότητα.
Η αντίθεση κεφαλαίου και αμειβόμενης (μισθωτής) εργασίας έτσι όπως διαμεσολαβείται νοητικά, ιδεολογικά και πολιτικά [δηλαδή ως απόλυτη οντολογική αντίθεση και όχι ως αντίθεση υπαγωγής όπως είναι στην πραγματικότητα], και από τους παλαιοκομμουνιστές και από τους αριστεριστές (και αυτόνομους, αναρχικούς κ.λπ) δεν σημαίνει τί-πο-τά, είναι ένα ξόρκι, μια μυστικοποιητική φανφάρα που εμποδίζει έναν ουσιαστικό και ηγεμονικό αντικαπιταλισμό μακράς ιστορικής εμβέλειας και άμεσης πολιτικής και ταξικής αποτελεσματικότητας, και ούτως είναι το "ιδανικό" θύμα της δεξιάς και αριστερής σοσιαλδημοκρατίας αλλά και της φιλελεύθερης ή φασιστικής δεξιάς.


(τέλος)







Ιωάννης Τζανάκος 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ιωάννης Τζανάκος - Ιστολόγια

  • φράσεις [23] - Η (αυτο-)θυσία είναι ένα αίνιγμα το οποίο δεν θα μπορέσω να λύσω ποτέ. Από τη μιά προκαλούσε ή ίσως προκαλεί ακόμα έναν δεδομένο σεβασμό, ακόμα κι όταν γ...
    Πριν από 15 ώρες
  • Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times - Why Women Had Better Sex Under Socialism - The New York Times Photo A woman working at a collective farm near Moscow in 1955. Credit Mark Redkin/FotoSo...
    Πριν από 5 εβδομάδες

Δρεπάνι

Δρεπάνι
Δρεπάνι..

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Kurdistan

Nichts

Nichts

Πολιτική και Γεωπολιτική..

Στα όρια..

Ουρανός

Ουρανός

Ερμηνείες της ιστορίας..

Επιστημονικά και επιστημονικοφανή..